เมียอุ้มสม

เมียอุ้มสม

last updateLast Updated : 2025-11-14
By:  พราวนภาOngoing
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
4Chapters
308views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เขาต้องการคนมาสมอ้างเป็นเมีย ส่วนเธอก็ต้องการความคุ้มครองจากผู้ทรงอิทธิพลอย่างเขา ดูเหมือนความต้องการของทั้งคู่จะลงล็อกกันพอดี หากเขาไม่เกิดเปลี่ยนใจอยากเอาเธอทำเมียขึ้นมาจริงๆ ในห้วงเวลาที่ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย เธอได้รับความช่วยเหลือจาก ‘มิเตอร์แบล็กแมน’ ชายปริศนาที่เปรียบเสมือนฮีโร่ในดวงใจมาตลอดระยะเวลาสามปี แล้วโชคชะตาก็นำพาให้ทั้งคู่ได้พานพบกันอีกครา เขามาพร้อมกับข้อเสนอให้เธอแสดงละครเป็นเมียกำมะลอ การต้องตกอยู่ในสถานะเมียของผู้ชายร้ายกาจ แสนเจ้าเล่ห์ ขี้อ่อย และปากว่ามือถึง ไม่ใช่สิ่งที่มัลลิกาปรารถนา หากว่าสถานะเมียของเขานั้นจะไม่แลกมาด้วยความปลอดภัยของเธอและลูก “คุณคิดจะทำอะไร! มิสเตอร์แอรอน!” นี่เป็นครั้งที่เท่าไรในรอบสามวันก็ไม่อาจนับได้ ที่เขาบุกมาฉุดเธอเข้าห้องทำงานของเพื่อนรัก เพื่อทำการเอารัดเอาเปรียบอย่างหน้าไม่อาย แถมเจ้าของห้องยังเต็มใจให้พ่อยอดชายใช้สถานที่ในการแทะโลมเธอได้อย่างน่าเจ็บใจ “ชื่นใจเมีย” คนขี้ตู่ประกาศอย่างหน้าด้านๆ พลางเดินหน้าเข้าหาร่างอรชรอ้อนแอ้น ไล่ต้อนให้มัลลิกามาจนมุมที่ผนังห้องเย็นเยียบ “ฉันไม่ใช่เมียคุณ” “ก็กำลังจะทำให้เป็น ‘เมีย’ อยู่นี่ไงล่ะทูนหัว”

View More

Chapter 1

คำสั่งประกาศิต (25%)

كان صوت الماء المتساقط يتردّد من داخل الحمّام.

كان رائد وهاب يستحمّ.

الساعة الثالثة فجرًا.

لقد عاد للتوّ.

وقفت ليان جابر أمام باب الحمّام، ترغب في التحدّث إليه بشأن أمرٍ ما.

كانت متوتّرة، لا تدري إن كان سيوافق على ما ستخبره به أم لا.

وبينما كانت تفكّر في الطريقة المناسبة لبدء الحديث، سمعت فجأة أصواتًا غريبة من الداخل.

أنصتت جيّدًا، لتفهم أخيرًا أنّه كان يحاول أن يُريح نفسه وحده.

تتابعت أنفاسه المكتومة، كضرباتٍ ثقيلة متلاحقة تهوي على صدرها، فأحسّت بألم ينتشر في كيانها كالموج، يغمرها حتّى كادت تختنق.

كان اليوم ذكرى زواجهما، مرور خمس سنوات على زفافهما، ومع ذلك لم يجمع بينهما شيء كزوجين.

أ فحقًا يفضّل أن يُريح نفسه...على أن يلمسها؟

ومع ازدياد أنفاسه اضطرابًا، دوّى صوته المكبوت فجأة: "رانيا..."

كانت تلك الكلمة آخر ما تبقّى من صبرها، كسرت ما في داخلها من تماسك.

وضعت يدها على فمها كي لا تبكي بصوتٍ مسموع، ثمّ استدارت مسرعة، لكنّها تعثّرت في خطوتها الأولى واصطدمت بحوض الغسيل، فسقطت أرضًا.

"ليان؟" جاء صوته من الداخل، لم يزل لاهثًا، يحاول أن يبدو متماسكًا.

قالت وهي تتلعثم: "كنتُ أريد دخول الحمّام، لم أعلم أنّك تستحمّ..." كانت تكذب كذبة ركيكة، فيما تتشبّث بحافة المغسلة محاولةً الوقوف.

لكنّ الأرض كانت مبلّلة، وكلّما استعجلت ازدادت ارتباكًا. وحين وقفت أخيرًا، خرج رائد من الحمّام مرتديًا روبا أبيض غير مرتّب، لكنّ حزامه كان مشدودًا بإحكام.

"هل سقطتِ؟ دعيني أساعدك." قال وهو يمدّ يده نحوها.

ألمعت الدموع في عينيها، لكنها دفعت يده برفقٍ وحزم: "لا حاجة، أستطيع وحدي."

ثمّ كادت أن تنزلق مرّة أخرى، فعرجت تتعثّر وهي تفرّ هاربة إلى غرفة النوم.

نعم...تهرب، فهذه الكلمة ليست مبالغة أبدًا.

طوال السنوات الخمس التي قضتها زوجة لرائد، كانت دائمًا تهرب.

تهرب من العالم الخارجي، وتهرب من نظرات الناس الغريبة، وتهرب أيضًا من شفقة رائد وتعاطفه—زوجة رائد... عرجاء.

كيف لامرأةٍ عرجاء أن تليق برجل ناجح متألّق مثله؟

لكنّها كانت تملك يومًا ساقين جميلتين...

خرج رائد خلفها بصوتٍ لطيفٍ قلق: "هل تألمتِ؟ دعيني أرى."

"لا، لا بأس." قالت وهي تغطّي نفسها بالبطّانية، تخفي خجلها وارتباكها.

"حقًّا لا بأس؟" سألها بصدقٍ واهتمام.

"نعم." أجابت وهي تدير ظهرها له.

"ألن تذهبي إلى الحمّام؟"

"لم أعد أرغب، دعنا ننام." همست بصوتٍ خافت.

"حسنًا، بالمناسبة، اليوم ذكرى زواجنا. اشتريت لكِ هدية، افتحيها غدًا لترَي إن كانت تعجبك."

"حسنًا." أجابت بهدوء. كانت الهدية موضوعة عند رأس السرير، وقد رأتها بالفعل، لكنّها لم تكن بحاجةٍ إلى فتحها لتعرف ما بداخلها.

كان الصندوق كلَّ عام بالحجم نفسه، وفي داخله الساعة نفسها تمامًا.

وفي درجها، مع هدايا أعياد ميلادها، ترقد تسع ساعات متطابقة، وهذه هي العاشرة.

انتهى الحديث عند هذا الحدّ، أطفأ الضوء واستلقى، فيما امتلأت الغرفة برائحة رطبة من صابون الاستحمام. ومع ذلك، بالكاد شعرت هي بانخفاض الفراش، فسريرهما ذو المترين، تنام هي عند هذا الطرف، ويستلقي هو عند أقصى الطرف الآخر، والمسافة بينهما تتّسع لثلاثة أشخاصٍ آخرين.

لم يتحدّث أيّ منهما عن رانيا، ولا عمّا حدث في الحمّام، كأنّ شيئًا لم يكن.

تمدّدت جامدة، وحرارة الدموع تلسع عينيها.

رانيا...رانيا قاسم، زميلته في الجامعة، حبيبته الأولى، ومعبودته.

حين تخرّجا، سافرت رانيا إلى الخارج، وافترقا. انهار بعدها رائد، وغرق في الشراب.

كانت ليان زميلته منذ المدرسة الإعدادية.

تعترف بأنّها أحبّته منذ ذلك الحين، بصمتٍ وخجل.

في ذلك الوقت، كان هو فتى المدرسة الوسيم، الطالبَ المتفوّق الباردَ الطباع.

أمّا هي، فكانت طالبةَ فنون، جميلة، لكنّ الفتيات الجميلات كثيرات، وفي عالم مدرسيّ تُقاس فيه القيمة بالدرجات وحدها، لم تكن طالبةُ الفنون لافتة إلى ذلك الحدّ، بل إنّ البعض كان يحمل تجاهها شيئا من التحامل.

فبقي حبّها سرًّا لا يُقال، يخصّها وحدها، لم يخطر ببالها يومًا أنّها ستقف أمامه يومًا ما.

إلى أن عادت، بعد تخرّجها من معهد الرقص لقضاء العطلة الصيفية في بيتها، فالتقت به، منهارًا لا يقوى على النهوض.

في تلك الليلة، كان سكرانًا، يمشي مترنّحًا في الشارع، وعندما همَّ بعبور الطريق دون النظر إلى الإشارة، انطلقت سيارة مسرعة. وكانت هي، التي تتبعه بقلق، مَن دفعته بعيدًا، لتصطدم هي بالسيارة بدلاً عنه.

كانت راقصة موهوبة، حصلت على قبول لمتابعة الدراسات العليا.

لكنّ تلك الحادثة تركت ساقها مصابةً بعرج دائم.

ولم تَعد قادرة على الرقص أبدًا.

بعدها أقلع هو عن الشرب، وتزوّجها.

كان يشعر تجاهها بالذنب إلى الأبد، ويظلّ ممتنّا لها إلى الأبد، ويتحدّث معها دائمًا بصوت خافت لطيف، ببرودٍ ثابت. وكان يغمرها بالهدايا والمال.

لكنّه، وحده الشيء الذي لم يمنحه إيّاه: لم يحبّها يومًا.

ظنّت أنّ الزمن سيذيب الجليد بينهما، لكنّها كانت ساذجة.

لكنّها لم تتخيّل قط أنّه، بعد مرور خمس سنوات، ما زال اسم "رانيا" محفورًا في قلبه بهذا العمق، حتّى في لحظاته الخاصّة، لا يزال ينادي بهذا الاسم ذاته.

وفي النهاية...كانت هي الساذجة، كانت هي الطيّبة أكثر ممّا ينبغي.

لم تنم تلك الليلة.

ظلّت تحدّق في بريدها الإلكتروني، في تلك الرسالة التي قرأتها مائة مرّة.

عرض قبولٍ من جامعةٍ في الخارج لدراسة الماجستير. وكانت تنوي أن تسأله الليلة إن كان يوافق على سفرها.

لكن يبدو أنّها لم تعد تحتاج إلى سؤاله.

خمس سنواتٍ من زواج بارد، وليال لا تنتهي من الوحدة، صارت الآن تُعدّ أنفاسها الأخيرة.

حين استيقظ، كانت تتظاهر بالنوم. سمعته في الخارج يقول للخالة سعاد: "لديّ اجتماع الليلة، قولي لسيّدتي ألا تنتظرني، فلتنَم باكرًا."

ثمّ عاد يتفقدها قبل أن يغادر، وهي ما زالت تحت الغطاء، ودموعها قد بلّلت الوسادة.

كان في العادة، حين يذهب إلى الشركة، يجد ثيابه التي اختارتها له مسبقًا موضوعة بجانبه.

لكنّها اليوم لم تفعل ذلك.

فذهب إلى غرفة الملابس، واختار ثيابه بنفسه ثم غادر إلى عمله.

حين خرج، فتحت عينيها، تشعر بثقل في جفنيها.

رنّ منبّه الهاتف، الوقت المخصّص لدراسة اللغة الإنجليزية.

ومنذ زواجها، وبسبب إصابة ساقها، أمضت تسعين في المائة من وقتها حبيسة المنزل. لم تَعُد تخرج، وصارت تقطّع يومها إلى فترات صغيرة، تبحث في كل منها عمّا يشغلها وحدها.

أغلقت المنبّه، وبدأت تتصفّح التطبيقات بلا هدف.

ذهنها مشوّش، لا تركّز في شيء.

إلى أن ظهر أمامها فجأة مقطع فيديو على إنستغرام.

الوجه مألوف للغاية...

نظرت إلى اسم الحساب: رانو سي سي.

هذا زمن الخوارزميات فعلاً...

تاريخ النشر: البارحة.

ضغطت على الفيديو، فتعالت موسيقى صاخبة، وصوت يقول: واحد، اثنان، ثلاثة، مرحبًا بعودة رانيا! نخبكم!

وكان الصوت... صوت رائد.‬

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
4 Chapters
คำสั่งประกาศิต (25%)
อาณาจักรมอร์แกน เรสซิเดนท์ กรุงสตอกโฮล์ม ประเทศสวีเดน นางอลิเซีย มอร์แกน กำลังนั่งรอหลานชายหัวแก้วหัวแหวนอยู่ที่ห้องโถงของบ้านอย่างใจเย็น อาณาจักรมอร์แกน เรสซิเดนท์ ประกอบด้วยคฤหาสน์มอร์แกน คฤหาสน์หลังงามและหรูหราอลังการด้วยสถาปัตยกรรมสไตล์โอเรียนทัล วิคตอเรียน และเพนต์เฮาส์สุดโมเดิร์น ซึ่งต่างก็ตั้งตระหง่านอยู่บนพื้นที่เกือบห้าไร่ในใจกลางเมืองหลวงของประเทศสวีเดน ทุกอย่างในที่นี้ล้วนถูกออกแบบมาอย่างพิถีพิถันและลงตัวราวกับเป็นสวรรค์บนดิน ตระกูลมอร์แกนเจริญรุ่งเรือง ทรงอิทธิพล และรวยล้นฟ้า จนมีเม็ดเงินสะพัดเข้ามาปีละนับหมื่นล้านสวีดิชโครนา ทั้งนี้ก็ล้วนมาจาก ‘มอร์แกน มอเตอร์’ ซึ่งเป็นทั้งธุรกิจส่งออกมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์ที่บรรพบุรุษได้ก่อตั้งเอาไว้ และกิจการส่งออกอุปกรณ์ประดับยนต์รายแรกของโลก ซึ่งแอรอน มอร์แกน นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงและทายาทโดยชอบธรรมเพียงหนึ่งเดียวเป็นผู้คิดริเริ่มสร้างมันขึ้นมากับมือ แอรอน มอร์แกน เจ้าพ่อหนุ่มรูปงาม นามสกุลเพราะ วัยสามสิบห้าปี บุรุษมาดทะเล้นชื่อกระฉ่อน ผู้มีผมสีน้ำตาลอ่อน รูปร่างสูงใหญ่ไหล่กว้าง เครื่องหน้าคมคายชวนเคลิบเคลิ้ม จมูกโด่งเป็นสันตรง และโดด
last updateLast Updated : 2025-11-14
Read more
คำสั่งประกาศิต (50%)
“ก็ไม่มีอะไรมากหรอก ย่าแค่จะบอกว่า ย่าอยากเห็นหน้าเมียแก” ไอ้คำว่า ‘ไม่มีอะไรมาก’ ของคุณย่า ทำให้เขาแทบลมจับ ร่างสูงลุกพรวดพราดขึ้นจากตักอุ่นทันที“คุณย่าว่าอะไรนะครับ!” นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มจ้องหน้าอีกฝ่ายเขม็ง ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่หูตัวเองได้ยิน ในใจก็นึกหวาดหวั่นกับความคิดของคนแก่อยู่ไม่น้อย“แกฟังไม่ผิดหรอกย่ะ พ่อตัวดี หากแกอยากจะได้มรดกในส่วนของฉัน แกก็ต้องแต่งงานมีเมียเป็นตัวเป็นตน ไม่ใช่ลอยชายหิ้วแม่นุ่งสั้นพวกนั้นเข้าออกโรงแรมไม่เว้นแต่ละวัน” เห็นข่าวที่หลานชายตัวดีขยันตกเป็นประเด็นแล้วคนแก่ถึงกับเกิดอาการปวดเศียรเวียนเกล้า นางอลิเซีย มอร์แกน กล่าวเสียงสะบัด พลางโยนหนังสือพิมพ์ฉบับเช้าวันนี้ที่มีรูปของแอรอนโชว์หราเป็นข่าวหน้าหนึ่ง ลงบนโต๊ะตรงหน้าเขาอย่างกระแทกกระทั้น“ไม่เอานะครับ คุณย่า ผมยังไม่อยากมีห่วงมาผูกคอ” แอรอนเอ่ยค้านอย่างอ้อนๆ ตามประสาคนที่ถูกเลี้ยงดูตามใจมาตั้งแต่เล็กจนโต และความเอาแต่ใจเหล่านี้ก็ไม่ได้มาจากการตามใจของใครที่ไหน หากแต่มาจากหญิงวัยแปดสิบปี ผู้ที่ผมทั้งหัวเป็นสีดอกเลาอย่างนางอลิเซีย มอร์แกน นั่นเอง“ไม่เอาก็ดี ฉันจะได้ยกมรดกให้ริชาร์ด” นางอลิเซียรู้ด
last updateLast Updated : 2025-11-14
Read more
คำสั่งประกาศิต (75%)
“ฮันนี่!” อุทานลั่นพร้อมหรี่ตามองหน้าอีกฝ่ายอย่างไม่อยากจะเชื่อ เขายังจำยายแว่นใส่เหล็กดัดฟันได้ไม่เคยลืมเลือน ผู้หญิงอะไรน่ากลัวเสียยิ่งกว่าไอ้ด่างที่ใส่กระจับครอบปากไว้ อ้าปากแต่ละทีก็แทบน้ำลายไหลเยิ้มเหมือนหมาบ้า ไม่สวยไม่พอ แม่คุณยังพกความสยองติดตัวมาเป็นกระบุง“ใช่ แม่หนูฮันนี่ โดโนแวย์ ลูกสาวของท่านนายพลบิช็อฟ โดโนแวย์ ที่เคยอยู่ข้างบ้านเราอย่างไรล่ะ” นางอลิเซียพยักหน้าให้หลานชายตัวแสบเบาๆ พลางแอบกระหยิ่มในใจ เพราะรู้ดีว่าหากยกเรื่องนี้ขึ้นมากล่าวอ้าง ขี้คร้านพ่อตัวดีจะรีบวิ่งแจ้นไปหาเมียมาให้นางดูหน้า“หัวเด็ดตีนขาดยังไงผมก็ไม่แต่งงานกับยายหมาบ้านั่น” แอรอนยืนกรานเสียงแข็ง“ไม่แต่งก็ต้องแต่ง ในเมื่อแกไม่ยอมหาหลานสะใภ้ตามที่ย่าต้องการ ฉะนั้นแกก็ต้องแต่งงานกับคนที่ย่าหามาให้อย่างไม่มีข้อแม้” เห็นพ่อคุณเล่นแง่ดีนัก นางอลิเซียยิ่งอยากเอาชนะคนหัวดื้อเสียให้เข็ด จึงส่งเสียงแข็งไปออกคำสั่งเชิงบังคับหลานชาย“อย่าทำอย่างนั้นนะครับ คุณย่า ถ้าคุณย่าไม่อยากเห็นหลานชายตัวเองลงหนังสือพิมพ์หน้าหนึ่ง เพราะโดนยายฮันนี่ขย้ำคอตายอย่างน่าอนาท” เสียงหลงเอ่ยห้ามปราม พร้อมทำท่าสยดสยองเมื่อนึกถึงใบหน้
last updateLast Updated : 2025-11-14
Read more
คำสั่งประกาศิต (100%)
“เฮ้อ…ฉันควรทำอย่างไรดีนะ แม่กวางน้อย” หยิบปิ่นปักผมในลิ้นชักขึ้นมามอง แล้วรำพันกับตัวเองเบาๆ ใบหน้าคร้ามคมมีร่องรอยของความหนักใจกับคำสั่งประกาศิตอยู่เต็มเปี่ยม “ถ้าได้เจอเธออีกสักครั้งก็คงดีสินะ จะจับมาทำเมียเสียให้เข็ด” ชั่วพริบตาเขาก็พูดคนเดียวด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ไม่น่าเชื่อว่าเพียงแค่คิดถึงเธอ จะทำให้เพลย์บอยที่ไม่เคยขาดแคลนผู้หญิงอย่างแอรอน มอร์แกน สามารถสลัดความกลัดกลุ้ม แล้วแปรเปลี่ยนเป็นมีความสุขและกระชุ่มกระชวยได้อย่างน่าอัศจรรย์“บ้าเอ๊ย อยู่ๆ ทำไมเราต้องคิดถึงแม่นั่นด้วยวะ” ร่างทรงพลังสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อระลึกได้ว่าตัวเองกำลังรู้สึกหวั่นไหวกับผู้หญิงแปลกหน้าที่เคยช่วยชีวิตเธอกับลูกเอาไว้เมื่อสามปีก่อน เสียงห้าวก็สบถเตือนสติตัวเองทันที ชายหนุ่มสะบัดหัวขับไล่ความคิดฟุ้งซ่าน แล้วพยายามนึกถึงใบหน้าของสาวๆ ที่เคยควง“ทำไมมันคิดหน้าใครไม่ออกเลยวะ” หนุ่มหล่อบ่นอุบพร้อมตีหน้ายุ่ง เพราะตอนนี้ในหัวสมองอันชาญฉลาดมีแต่หน้าแม่กวางน้อยลอยอยู่เต็มไปหมด“แล้วเราจะไปหาใครมาเป็นเมียเฉพาะกิจล่ะเนี่ย” มือใหญ่ยกขึ้นขยี้กลุ่มผมที่จัดทรงเอาไว้อย่างดี พร้อมบ่นเบาๆด้วยความหนักใจหลังจากที่เริ่มคิ
last updateLast Updated : 2025-11-14
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status