Accueil / รักโบราณ / ระบบเชฟพาสายลับทำอาหารเลี้ยงชีพ / บทที่ 11 บุรุษผู้นั้นไม่ธรรมดาเลย

Partager

บทที่ 11 บุรุษผู้นั้นไม่ธรรมดาเลย

last update Date de publication: 2026-01-15 21:33:47

บทที่ 11

บุรุษผู้นั้นไม่ธรรมดาเลย

หลายวันผ่านไป ลู่ชิงหรูก็เริ่มคิดจริงจังว่าควรพัฒนาน้องชายของตนให้มากกว่านี้เสียที แม้อาหรงจะยังพูดไม่คล่อง แต่สิ่งหนึ่งที่นางรู้ดีคือ...เขามีสายตาที่ไวและความจำที่แม่นยำจนน่าประหลาด หากได้รับการชี้นำอย่างถูกทาง วันหนึ่งอาจจะก้าวไกลเกินกว่านางคาดคิด

วันนี้ภัตตาคารหยุดเพื่อซ่อมแซมตัวอาคาร นางจึงตัดสินใจใช้เวลานี้ให้คุ้มค่าที่สุด

เช้าตรู่ ลู่ชิงหรูก้มลงลูบผมน้องชายที่ยังนอนซุกผ้าห่มอยู่เบา ๆ แล้วกระซิบข้างหูเรียกให้ตื่น

“ตื่นเถอะ อาหรง วันนี้เราจะออกไปข้างนอกกัน”

เด็กน้อยขยับตัว พอเห็นพี่สาวก็ยิ้มแฉ่ง ลุกขึ้นมาโดยไม่ต้องปลุกซ้ำรอบสอง

หลังจากกินโจ๊กยามเช้ากับเกี๊ยวทอดกรอบ ๆ ที่นางทำเองอย่างง่าย ๆ ทั้งสองก็ออกจากบ้าน โดยสารรถวัวมุ่งหน้าไปยังประตูเมืองทิศใต้ จุดขึ้นเรือข้ามฟากที่จะพาไปยังอีกฝั่งของเมือง ที่ตั้งของวัดเยวี่ยอวิ๋นและห้องสมุดประจำเมืองเฟิ่งเซียง

ตลอดทางลู่เทียนหรงนั่งนิ่งข้างพี่สาว แต่สายตาไม่หยุดมองซ้ายขวา มองสิ่งใหม่ที่เพิ่งเคยเห็นตรงหน้า

เมื่อถึงท่าเรือ สายลมเค็มจากทะเลพัดโชยมา กลิ่นตากปลาผสมกับกลิ่นไม้เรือชื้น ๆ ทำให้บรรยากาศยิ่งขับความคึกคักให้มีชีวิต

ที่นี่คือท่าเรือสำเภาของเมืองเฟิ่งเซียง เป็นจุดคมนาคมที่มีพ่อค้าจากแดนใต้มาตั้งหาบขายของ ผ้าไหม เครื่องลายคราม และเครื่องเทศจากน่านน้ำแคว้นอื่น

ลู่เทียนหรงเบิกตากว้าง สะกิดแขนพี่สาวเบา ๆ

“เรือ...ใหญ่มาก...”

ลู่ชิงหรูก้มลงมอง แล้วตอบอย่างใจเย็น “นั่นเรือสำเภาเอาไว้บรรทุกของ ลำที่เราจะขึ้นอยู่โน่น”

นางชี้ไปยังเรือสัญจรข้ามฟากขนาดกลางที่ทำจากไม้สนทานทน เรือมีหลังคาผ้าขึงตึงคลุมพอให้พ้นแดด ลู่ชิงหรูซื้อตั๋ว แล้วจูงมือน้องชายไปรอที่ท่าขึ้น

เมื่อลงเรือ ทั้งสองได้นั่งใกล้ริมเรือ เรือค่อย ๆ ลอยห่างออกจากฝั่ง ลู่เทียนหรงตื่นเต้นจนเอนตัวไปเกาะขอบเรือ ตาใสแจ๋วจับจ้องไปยังแผ่นน้ำที่สะท้อนแสงอาทิตย์วิบวับ

“อาหรง...วันนี้เจ้าจะได้เข้าไปในที่หนึ่งที่มีหนังสือเต็มห้องเลย” ลู่ชิงหรูพูดเบา ๆ ข้างหู

เด็กน้อยพยักหน้าแรง “...อ่าน...ได้หรอ?”

“ได้สิ พี่จะสอนเจ้าเอง”

เสียงหยางอิ๋นโพล่งขึ้นทันทีอย่างไม่ต้องมีใครให้เรียก

‘แต่เจ้าต้องสอนให้เขาเลือกหนังสือทำกับข้าวเป็นอันดับแรก! ข้ารอลุ้นตำราเคี่ยวหมูแดงน้ำราดอยู่!’

‘ถ้าเจ้ากวนข้าอีกคำเดียว ข้าจะปิดสวิตช์ระบบเช่นเจ้า’

‘ใจร้าย...’

พอเรือเทียบฝั่ง ลู่ชิงหรูก็พาน้องชายเดินขึ้นท่าทางด้านวัดเยวี่ยอวิ๋น วัดแห่งนี้ขึ้นชื่อเรื่องการฝึกวรยุทธ์และวิชาการในเวลาเดียวกัน ผู้คนเดินเข้าออกเป็นระเบียบ ส่วนอาคารไม้ข้างวัดที่ติดกับหอสมุดนั้นดูเรียบง่ายแต่แฝงความสง่างาม

ลู่เทียนหรงถึงกับเงยหน้ามองอาคารที่สูงเกือบสามชั้น ดวงตาเปล่งประกายไม่ต่างจากแสงแดดยามสาย นางจับมือน้องชายก้าวเข้าสู่ห้องสมุดอย่างแน่วแน่

เมื่อเดินเข้าสู่ห้องสมุดประจำเมือง ลู่ชิงหรูก็รู้สึกได้ถึงความสงบและขรึมขลังของสถานที่ กลิ่นหมึกจาง ๆ และกลิ่นไม้เก่าอบอวลอยู่ในอากาศ เงียบเสียจนได้ยินแม้แต่เสียงฝีเท้าเบา ๆ ของผู้มาเยือน

นางก้มลงมองน้องชายที่จูงมืออยู่ข้าง ๆ เขากำลังเบิกตาโต สายตากวาดไปรอบห้องด้วยความตื่นตาตื่นใจ

บริเวณทางเข้ามีโต๊ะไม้ตัวหนึ่งตั้งอยู่ มีบัณฑิตร่างอ้วนผู้หนึ่งนั่งเงียบ ๆ อยู่ด้านหลัง เห็นคนมาใหม่ก็ผงกศีรษะขึ้น

“แม่นางมาใหม่หรือ? หากจะเข้าอ่าน ต้องลงชื่อก่อน แล้วแจ้งหมวดหนังสือที่ต้องการ”

ลู่ชิงหรูพยักหน้าอย่างสุภาพ แล้วรับพู่กันจุ่มหมึก เขียนชื่อตนลงในสมุดลงทะเบียนอย่างเรียบร้อย

“หนังสือฝึกอ่านเขียนสำหรับผู้เริ่มต้น...อยู่ส่วนใดหรือ?”

“เดินตรงไป เลี้ยวขวาแล้วเลี้ยวซ้ายตามรั้วไม้ไผ่ จะเจอชั้นหนังสือ อยู่ใกล้กับระเบียงริมสวน”

นางเอ่ยขอบคุณ แล้วจูงน้องชายเดินต่อเข้าไป ทว่าเมื่อเข้าไปถึงโถงชั้นในกลับพบว่า เส้นทางดูคล้ายคลึงกันไปหมด ทั้งซ้ายทั้งขวาเต็มไปด้วยชั้นหนังสือสูงท่วมหัว ชาติก่อนนางหาได้ชอบเข้ามาในห้องสมุดไม่ อย่างว่าแต่ในยุคนี้ที่หนังสือทุกเล่มแทบจะเหมือนกันไปหมดเลย หายากเสียยิ่งกว่ากระไร

‘...เจ้าว่า เรามาถูกทางหรือไม่?’ นางเอ่ยเบา ๆ ขณะหยุดมองทางแยก

‘หากเจ้าถามข้า...ข้าจะตอบว่า เจ้าเลี้ยวผิดตั้งแต่สองก้าวก่อนหน้าแล้ว’ หยางอิ๋นส่งเสียงขึ้นในหัว

‘แล้วเจ้าจะไม่เตือนข้าก่อนหรือ?’

‘ข้ากำลังเพลิดเพลินกับกลิ่นหนังสืออยู่ต่ ขอโทษที’

ลู่ชิงหรูกลอกตาเล็กน้อยในใจ นางพอรู้ว่าเจ้าระบบกำลังแกล้งนางเพราะถูกขู่ไปก่อนหน้า

ลู่ชิงหรูถอนหายใจเบา ๆ พลางมองไปรอบตัว ชั้นไม้สูงล้อมรอบด้วยหนังสือจำนวนมหาศาลเรียงเป็นหมวดหมู่ แต่ไม่มีป้ายบอกชัดเจน

ระหว่างที่นางลังเลอยู่นั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“แม่นาง กำลังหาหนังสือหมวดฝึกอักษรหรือ?”

ลู่ชิงหรูหันกลับทันที ดวงตาคมสบกับบุรุษผู้หนึ่งในชุดบัณฑิตสีน้ำเงินเข้ม รูปร่างสูงสง่า ใบหน้าหล่อเหลาคล้ายเทพในตำรา หน้าผากกว้าง ดวงตาทรงปัญญา และริมฝีปากที่คล้ายจะยิ้มอยู่เสมอ

“...ใช่” นางพยักหน้าเบา ๆ สุภาพ

เขาพยักหน้าเล็กน้อย แล้วชี้ไปอีกทางที่นางคิดจะเดาไปด้วยซ้ำ

“หมวดฝึกอักษรและเริ่มต้นเขียนพู่กันอยู่ทางซ้ายตรงมุมสวนไผ่ แม่นางเดินอ้อมมาไกลแล้ว ข้าเดินนำให้ก็ได้”

“รบกวนท่านแล้ว” นางตอบเรียบ ๆ

เขาเดินนำอย่างเงียบ ๆ ตลอดทาง ไม่พูดมากเกินควรแต่ก็ไม่เงียบจนน่าอึดอัด ลู่เทียนหรงเดินอยู่ข้าง ๆ นาง มองชายแปลกหน้าผู้นี้อย่างสงสัยแต่ไม่แสดงท่าทีระแวงนัก

เมื่อถึงห้องอ่านหนังสือสำหรับเด็กซึ่งตั้งอยู่ริมสวนไผ่ มีแสงธรรมชาติส่องลอดผนังโปร่งไม้ ลู่ชิงหรูก็เอ่ยขอบคุณอีกครั้ง

“รบกวนท่านมาก ข้าคงหาทางมาที่นี่ไม่เจอแน่”

เขาเพียงยิ้มบาง “แม่นางมาเพื่ออยากเริ่มศึกษาด้วยตนเองหรือ?”

“ข้า...มาเพื่อสอนน้องชาย”

นางหันไปชี้ลู่เทียนหรงที่ยืนเงียบ ๆ อยู่ใกล้ ๆ

อีกฝ่ายชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าดูประหลาดใจแต่มิได้ดูถูก

“อายุเพียงนี้หรือ? แต่ดูแววตาฉลาดทีเดียว”

เขาพยักหน้าเบา ๆ “ขอให้โชคดี หากมีข้อสงสัยใดก็มาถามข้าได้ ข้านั่งอยู่ตรงโต๊ะฝั่งโน้น”

เขาชี้ไปยังมุมหนึ่งซึ่งมีโต๊ะวางหนังสือสูงล้นราวภูเขา

เมื่อเขาเดินจากไป ลู่ชิงหรูก็ทรุดตัวลงบนเบาะนั่ง แล้วเปิดตำราสอนอ่านเขียนฉบับเริ่มต้นให้ลู่เทียนหรง

‘บุรุษผู้นั้นไม่ธรรมดาเลย เจ้าว่าหรือไม่?’ หยางอิ๋นกระซิบขึ้น

‘ข้าเองก็คิดเช่นนั้น...การวางตัวของเขา ท่าทางไม่ใช่เพียงบัณฑิตธรรมดากระมัง’

ลู่ชิงหรูเลิกคิ้ว แต่ไม่ได้ตอบอะไรกับระบบที่เดาว่าเขาเป็นใครไปมั่ว นางเพียงหันกลับมามองน้องชายที่กำลังจ้องหนังสืออยู่เงียบ ๆ แล้วจุ่มพู่กันลงหมึกเตรียมให้น้องชายฝึกเขียน

“อาหรง มาเริ่มบทเรียนแรกกันเถอะ”

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • ระบบเชฟพาสายลับทำอาหารเลี้ยงชีพ   บทที่ 64 ขนมเป็นเหตุ

    บทที่ 64ขนมเป็นเหตุตำหนักชิงหลงเงียบงันเช่นทุกคราแต่ที่ต่างออกไปคงกลิ่นหอมของผลไม้จาง ๆ ที่ลอยโชยเข้ามาพร้อมเสียงฝีเท้าขันทีที่ก้าวเข้ามาอย่างระมัดระวังกล่องไม้เนื้อดีผูกเชือกอย่างดีถูกวางลงบนโต๊ะไม้จันทน์ เฉินกงกงขยับเข้าใกล้ เอ่ยรายงานเสียงเบา“เป็นขนมมาจากตำหนักเฉินหลงพ่ะย่ะค่ะ องค์ชายรองทรงรับสั่งให้ส่งมาถวายพระองค์… พร้อมอีกส่วนหนึ่งส่งไปตำหนักของฮองเฮา”ฉู่เหวินซีไม่เอ่ยถามใด ดวงตาสีนิลจับอยู่ที่กล่องนั้นนิ่ง ๆ ไม่ใช่เพราะสนใจขนมที่ใครส่งมาแต่เป็นเพราะกลิ่นที่ลอยโชยออกมามันคุ้นเคยอย่างน่าประหลาดต่างหาก เขายื่นมือไปคลายเชือกไหมช้า ๆ ฝาเปิดออก กลิ่นหอมละมุนของผลไม้สุกก็ลอยแตะปลายจมูกทันทีปลายนิ้วของเขาชะงักทันใด ขนมหน้าตาเช่นนี้ ประหลาดแต่เขาเคยเห็นมาก่อน เพียงแต่ต่างออกไปแค่น้ำราดข้างบนเท่านั้น แต่แก่นแท้ดูแล้วไม่ต่างออกไปจากสิ่งที่เขาคิดแน่นอนว่าขนมตรงหน้าไม่ใช่ใครที่ไหนจะทำได้!“เตรียมเสื้อคลุม”เฉินกงกงสะดุ้งเงยหน้าขึ้นมองเจ้านายทันใด “พระองค์จะเสด็จออกไปยามนี้หรือพ่ะย่ะค่ะ?”คำถามไม่ได้รับคำตอบ ฉู่เหวินซีเพียงก้าวออกจากตำหนักชิงหลงด้วยจังหวะการเดินไม่ช้าแต่ก็ไม่เร็วให้ใค

  • ระบบเชฟพาสายลับทำอาหารเลี้ยงชีพ   บทที่ 63 ให้ส่งไปของตำหนักของพี่ใหญ่ด้วย

    บทที่ 63ให้ส่งไปของตำหนักของพี่ใหญ่ด้วยลู่ชิงหรูก้าวเข้าสู่ครัวของตำหนักองค์ชายรอง สถานที่ซึ่งแม้เรียกว่าครัว แต่กลับกว้างขวางสะอาดสะอ้านจนนึกว่าเป็นห้องรับรองชั้นดีอีกห้องหนึ่ง เครื่องครัวเรียงรายครบถ้วนจนน่าอิจฉา กระเบื้องเคลือบพื้นหินเย็นจับฝ่าเท้าอาฮวาเดินตามหลังมาอย่างเงียบเชียบ เมื่อครู่ก็เพียงช่วยจัดเตรียมผ้ากันเปื้อนให้นางพ่อครัวหลวงสามคนที่ประจำครัวต่างจ้องนางด้วยสีหน้าสงบแต่มีคำถามในแววตา พวกเขาอาจไม่กล้าแสดงออกชัดเจน แต่ดูจากกิริยาก็รู้ว่ารู้สึกเหมือนโดนล้ำเขตอาชีพชิงหรูมองไปรอบห้อง ก่อนจะแสร้งยิ้มอย่างครุ่นคิด“ข้าจะทำขนมโดยใช้ลูกพลับสุกที่ต้องคัดเฉพาะจากต้นลูกโตเปลือกบาง สีแดงเข้ม มีไหมเจ้าคะ? และสาลี่น้ำผึ้งรสหวาน แต่ขอที่ผิวนุ่มเล็กน้อยนะเจ้าคะ...อ้อ ถ้ามีผลไม้เปรี้ยวหวานอย่างอื่นด้วยก็จะดีมาก”พ่อครัวใหญ่ขมวดคิ้วเล็กน้อย “ของพวกนี้มิได้เตรียมไว้ครบขอรับ ต้องไปเลือกที่คลัง”“เช่นนั้นก็ขอรบกวนท่านช่วยดูให้หน่อยเถิดเจ้าค่ะ” ลู่ชิงหรูกล่าวพร้อมรอยยิ้มจริงใจและท่าทีนอบน้อมพ่อครัวหลวงทั้งสามสบตากันก่อนจะพยักหน้าอย่างมิอาจปฏิเสธ แล้วรีบออกไปทันทีเมื่อประตูครัวปิดลง ควา

  • ระบบเชฟพาสายลับทำอาหารเลี้ยงชีพ   บทที่ 62 สะพานเชื่อมไปยังอำนาจ

    บทที่ 62สะพานเชื่อมไปยังอำนาจหลายวันก่อน มีนางกำนัลของตำหนักเฉินหลงมามอบจดหมายถึงมือของบ่าวชิงหรู บอกว่าองค์ชายรองมีความประสงค์ให้นางไปพบที่พระตำหนัก มิได้ระบุเหตุผลชัดเจนอาฮวาเองก็อดถามขึ้นมาไม่ได้“คุณหนูใหญ่เจ้าคะ…วันนี้ท่านจะไปวังจริงหรือเจ้าคะ? หากฮูหยินรองไม่ยินดี…”“ฮวา” ลู่ชิงหรูเอ่ยเรียบ ๆ ดวงตาฉายแววเยียบเย็น “ข้าก็ไม่อาจขัดพระประสงค์ขององค์ชายรองได้เช่นกัน เจ้าคิดว่าระหว่างคำสั่งเวินซื่อกับองค์ชายในวัง…ข้าควรเลือกฟังผู้ใด?”อาฮวาก้มหน้า “บ่าวไม่กล้าคิดเพคะ”“เพียงแต่…” ลู่ชิงหรูวางเสียงราบเรียบ “ข้าคิดว่าวันนี้นางคงไม่ปล่อยให้ข้าไปเพียงลำพัง เสวี่ยเอ๋อร์…คงจะตามไปด้วยแน่นอน”คำคาดการณ์นั้นแม่นยิ่งกว่าคำทำนายใดเมื่อแต่งตัวเสร็จแล้ว ชิงหรูออกมายืนรอหน้าจวนเพียงครู่ รถม้าประดับตราเฉินหลงขององค์ชายรองก็มาหยุดอยู่หน้าประตูอย่างเด่นตระหง่าน บ่าวข้างจวนและชาวบ้านละแวกนั้นต่างแอบมามุงดูเหตุการณ์อยู่ไม่ไกลนัก บ้างก็ซุบซิบ บ้างก็แย้มยิ้มแต่เงี่ยหูรอคอยและไม่นานนัก เวินซื่อก็ค่อย ๆ พยุงเสวี่ยเอ๋อร์ในชุดผ้าไหมสีชมพูอ่อนปักลายกวางชมดอกเหมย ออกมาหน้าจวนอย่างถนุถนอม ราวกับกลัวบุตรสาว

  • ระบบเชฟพาสายลับทำอาหารเลี้ยงชีพ   บทที่ 61 นางมีนัดกับองค์ชายรอง

    บทที่ 61นางมีนัดกับองค์ชายรองยามค่ำคืนในตำหนักชิงหลงสงบเงียบจนได้ยินแม้แต่เสียงสายลมพัดกิ่งไผ่กระทบกันเบา ๆ เงาไฟจากตะเกียงน้ำมันสะท้อนเคลื่อนไหวอยู่บนผนังหินสีดำ พระพักตร์ขององค์ชายใหญ่แลดูไร้อารมณ์ ขณะถอดเสื้อนอกออกอย่างเชื่องช้า ดวงตาสีนิลของเขากลับไม่อยู่กับเนื้อกับตัวคุณหนูจากสกุลลู่…หญิงสาวที่ปรากฏตัวแทนยังสถานที่นัดในวันนี้...ไม่ใช่นางคนนั้นภาพของหญิงสาวในชุดเรียบง่ายที่เคยก้มหน้าก้มตารอเขากินอาหารตอนเขาพักอยู่ที่เมืองเฟิ่งเซียนยังแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำ สีหน้าระรื่นหยาดเยิ้มของคุณหนูจากสกุลลู่ในวันนี้ขัดแย้งกับความสุขุมลึกของแววตาของนางยังแจ่มชัดในสายตาเขาเขาเอื้อมมือหยิบกล่องขนมที่ถูกส่งมาจากจวนลู่ซึ่งยังวางอยู่บนโต๊ะ เปิดฝาแล้วจ้องมองขนมถั่วสลักรูปเหยี่ยวบน รูปร่างและลายเส้น...เหมือนป้ายหยกของเขาไม่มีผิดเพี้ยน“แล้วนางรู้ได้อย่างไร...” เสียงต่ำของเขาดังขึ้นแผ่วเบาในห้องเงียบงันไม่ใช่ใครก็ได้ที่จะรู้ตราประจำตัวของเขาในฐานะผู้นำองค์กรเงาในเมืองเฟิ่งเซียน นอกจากผู้เคยอยู่ใกล้ชิดเขาตอนอยู่เมืองเฟิ่งเซียนแล้วจะมีใครไหนรู้อีกเล่าเขาหรี่ตา แววตาเย็นเยียบ“เฉินอัน” เขาเอ่ยเร

  • ระบบเชฟพาสายลับทำอาหารเลี้ยงชีพ   บทที่ 60 เจ้าติดหนี้ข้าหนึ่งครั้ง

    บทที่ 60เจ้าติดหนี้ข้าหนึ่งครั้งเมื่อบทสนทนาในห้องทำงานจบลง ลู่ชิงหรูก็ค้อมกายขอตัวออกมาอย่างนอบน้อม นางเดินออกจากห้องไปโดยมีอาฮวาเดินตามเงียบ ๆฝีเท้าของนางช้ากว่าปกติเพราะรออะไรบางอย่างอยู่‘เจ้าวางเหยื่อล่อ กระตุกความรู้สึกคนได้ชำนาญนัก’ดวงตานิ่งราบของลู่ชิงหรูกะพริบช้ายิ้มรับคำชมของหยางอิ๋นแล้วแล้วในจังหวะที่กำลังจะเลี้ยงออกจากเขตของเรือนหลักแล้วนั้นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหลัง“คุณหนูลู่”ลู่ชิงหรูหยุดฝีเท้าก่อนหันกลับมาอย่างเชื่องช้าฉู่เหวินซานยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าสงบ สายตาทอดมองมาอย่างเรียบเรื่อย แต่ในแววตากลับเหมือนมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่“องค์ชายรองมีเรื่องอันใดให้หม่อมฉันรับใช้หรือเพคะ?”“ข้ามาเยี่ยมจวนคราวนี้ยังไม่ได้ชมเหล่าดอกท้อที่กำลังบานเลย พาข้าเดินชมสวนหน่อยสิ”เขาเอ่ยเหมือนพูดเรื่องธรรมดาทั้งที่ในยุคนี้พบปะของบุรุษสตรีพบไม่บ่อยนักลู่ชิงหรูยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยก่อนจะย่อคำนับ “หม่อมฉันยินดีเพคะ”เมื่อหันไปส่งสัญญาณให้อาฮวา อาฮวาก็เข้าใจถอยห่างไปพร้อมบ่าวคนอื่น ทิ้งให้ทั้งสองเดินเคียงกันในสวนที่ยังไม่เห็นดอกไม้บานสะพรั่งอย่างที่อีกคนเอ่ยอ้างก่อนหน้าสักนิดเดินเงียบมาพ

  • ระบบเชฟพาสายลับทำอาหารเลี้ยงชีพ   บทที่ 59 คะแนนความพอใจหลักร้อยมาอีกแล้ว

    บทที่ 59คะแนนความพอใจหลักร้อยมาอีกแล้วสายตาของฉู่เหวินซานจับจ้องอยู่ที่ชิงหรูอย่างไม่ปิดบัง...ไม่ใช่เพราะเครื่องแต่งกาย ไม่ใช่เพราะความงามเหนือกว่าสตรีใดที่เขาเคยเจอ แต่เพราะบางอย่างในดวงตานิ่งลึกคู่นั้นที่ดูคล้าย...ไม่ยินดียินร้ายต่อการมีอยู่ของเขาเท่าที่ควรต่างหากใต้เท้าลู่กระแอมเบา ๆ ขัดบุตรสาวที่เขาเองก็เพิ่งใกล้ชิดคราแรกอย่างพยายามแสดงออกว่าไม่ได้ห่างเหินกันต่อหน้าคนนอก แม้จะประหลาดใจว่าเหตุใดบุตรสาวคนโตถึงมาหาเขาในวันที่มีแขกพอดีแต่ก็ต้องรับสถานการณ์ตรงหน้าก่อนจึงปัดความสงสัยทิ้งไปชั่วคราวก่อน“ไหน ๆ ก็มาถึงแล้ว นั่งลงก่อน เจ้านำขนมอะไรมาด้วยหรือ?”ลู่ชิงหรูยิ้มรับอย่างยินดีก่อนพยักหน้าเบา ๆ ให้ฮวาวางขนมในถาดลงบนโต๊ะที่คั่นระหว่างบุรุษในห้องทั้งสองก่อนสีไข่น่าจะนุ่มส่งกลิ่นหอมชวนให้น้ำลายสอทันใด“ข้าเพิ่งลองทำขนมสูตรใหม่เจ้าค่ะ ...คิดว่าอยากให้ท่านพ่อได้ลองชิม...”“ไม่รู้ว่าเจ้าก็ทำขนมเป็นด้วย มันคือขนมอันใดเหตุข้าไม่เคยเห็นมาก่อน...”ลู่ไห่เทียนเลื่อนขนมจานหนึ่งให้ไปอยู่ตรงหน้าของผู้มีศักดิ์สูงกว่า ก่อนจะเงยหน้าถามบุตรสาวของตน“เป็นขนมเนื้อนุ่มรสเกาลัดเจ้าค่ะ”“กลิ่นหอมอีกท

  • ระบบเชฟพาสายลับทำอาหารเลี้ยงชีพ   บทที่ 30 พวกเขาทั้งสองต่างไม่มีทางถอยทั้งคู่

    บทที่ 30พวกเขาทั้งสองต่างไม่มีทางถอยทั้งคู่เช่นนั้น ชิงหรูก็ตัดสินใจได้แล้ว! นางถอนหายใจยาวเหยียดในใจ ‘หากเขาหลับเจ้าว่า ข้าจะแอบถีบเขาให้ตกเตียงสักหน่อยดีไหม’หยางอิ๋นรีบเอ่ยเสียงรีบร้อนห้ามทันใด “นายท่านโปรดคิดถึงฟังก์ชันครัวยุโรป วัตถุดิบจากทั่วหล้า... โอ้... เบคอน...ชีส...เจ้าไม่มีหนทางอื่นที

  • ระบบเชฟพาสายลับทำอาหารเลี้ยงชีพ   บทที่ 28 ใช้เล่ห์มาก็ใช้กลับ

    บทที่ 28ใช้เล่ห์มาก็ใช้กลับลู่ชิงหรูกอดเข่าบนกองฟางอันเย็นชื้นหลังพิงกำแพงหินเย็นเฉียบ แสงตะเกียงด้านนอกส่องผ่านซี่ลูกกรงเป็นเงาทอดยาวบนพื้น นางไม่ได้หลับตลอดคืน ไม่ได้ใช่เพราะหวาดหวั่นใดใดนางนอนไม่หลับเพราะเป็นห่วงคนที่บ้านว่าจะเป็นห่วงนางแค่ไหนต่างหาก ตอนนี้น่าจะขึ้นเช้าวันใหม่แล้วหากพวกเขาพบว

  • ระบบเชฟพาสายลับทำอาหารเลี้ยงชีพ   บทที่ 27 นักฆ่าเดนตาย

    บทที่ 27นักฆ่าเดนตายเสียงฝีเท้าหนักแน่นสะท้อนผ่านความเงียบสงัดของคุกใต้ดินในยามค่ำคืน ลู่ชิงหรูที่นั่งสงบนิ่งอยู่ภายในห้องขังลืมตาขึ้นช้า ๆ แววตาคมดั่งมีดปลายแหลมเหลือบไปยังประตูเหล็กที่เปิดออกพร้อมร่างสูงของพ่อบ้านเฉินปิ่งย่างกรายเข้ามาแสงตะเกียงในมือเขาสาดผ่านบานเหล็กเผยให้เห็นแววตาที่เคยมั่นค

  • ระบบเชฟพาสายลับทำอาหารเลี้ยงชีพ   บทที่ 26 นางถูกจับไปขังในคุกใต้ดิน

    บทที่ 26นางถูกจับไปขังในคุกใต้ดิน“แม่นางลู่ ขออภัยที่ต้องรบกวนยามวิกาลเช่นนี้ ข้าจำต้องให้คนไปเชิญเจ้า เพราะข้าอยากรบกวนให้เจ้าช่วยทำอาหาร...สำหรับผู้ป่วยหน่อย”ลู่ชิงหรูได้ฟังคำขอ พอจะเดาได้ทันที...คุณชายหยวนป่วยอย่างนั้นหรือ? เมื่อบ่ายจึงไม่ได้ให้นางมาทำงานนางเพียงคิดเงียบ ๆ แต่ไม่ได้เอ่ยถามอ

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status