Mag-log inหลายวันผ่านไป ลู่ชิงหรูก็เริ่มคิดจริงจังว่าควรพัฒนาน้องชายของตนให้มากกว่านี้เสียที แม้อาหรงจะยังพูดไม่คล่อง แต่สิ่งหนึ่งที่นางรู้ดีคือ...เขามีสายตาที่ไวและความจำที่แม่นยำจนน่าประหลาด หากได้รับการชี้นำอย่างถูกทาง วันหนึ่งอาจจะก้าวไกลเกินกว่านางคาดคิด
วันนี้ภัตตาคารหยุดเพื่อซ่อมแซมตัวอาคาร นางจึงตัดสินใจใช้เวลานี้ให้คุ้มค่าที่สุด
เช้าตรู่ ลู่ชิงหรูก้มลงลูบผมน้องชายที่ยังนอนซุกผ้าห่มอยู่เบา ๆ แล้วกระซิบข้างหูเรียกให้ตื่น
“ตื่นเถอะ อาหรง วันนี้เราจะออกไปข้างนอกกัน”
เด็กน้อยขยับตัว พอเห็นพี่สาวก็ยิ้มแฉ่ง ลุกขึ้นมาโดยไม่ต้องปลุกซ้ำรอบสอง
หลังจากกินโจ๊กยามเช้ากับเกี๊ยวทอดกรอบ ๆ ที่นางทำเองอย่างง่าย ๆ ทั้งสองก็ออกจากบ้าน โดยสารรถวัวมุ่งหน้าไปยังประตูเมืองทิศใต้ จุดขึ้นเรือข้ามฟากที่จะพาไปยังอีกฝั่งของเมือง ที่ตั้งของวัดเยวี่ยอวิ๋นและห้องสมุดประจำเมืองเฟิ่งเซียง
ตลอดทางลู่เทียนหรงนั่งนิ่งข้างพี่สาว แต่สายตาไม่หยุดมองซ้ายขวา มองสิ่งใหม่ที่เพิ่งเคยเห็นตรงหน้า
เมื่อถึงท่าเรือ สายลมเค็มจากทะเลพัดโชยมา กลิ่นตากปลาผสมกับกลิ่นไม้เรือชื้น ๆ ทำให้บรรยากาศยิ่งขับความคึกคักให้มีชีวิต
ที่นี่คือท่าเรือสำเภาของเมืองเฟิ่งเซียง เป็นจุดคมนาคมที่มีพ่อค้าจากแดนใต้มาตั้งหาบขายของ ผ้าไหม เครื่องลายคราม และเครื่องเทศจากน่านน้ำแคว้นอื่น
ลู่เทียนหรงเบิกตากว้าง สะกิดแขนพี่สาวเบา ๆ
“เรือ...ใหญ่มาก...”
ลู่ชิงหรูก้มลงมอง แล้วตอบอย่างใจเย็น “นั่นเรือสำเภาเอาไว้บรรทุกของ ลำที่เราจะขึ้นอยู่โน่น”
นางชี้ไปยังเรือสัญจรข้ามฟากขนาดกลางที่ทำจากไม้สนทานทน เรือมีหลังคาผ้าขึงตึงคลุมพอให้พ้นแดด ลู่ชิงหรูซื้อตั๋ว แล้วจูงมือน้องชายไปรอที่ท่าขึ้น
เมื่อลงเรือ ทั้งสองได้นั่งใกล้ริมเรือ เรือค่อย ๆ ลอยห่างออกจากฝั่ง ลู่เทียนหรงตื่นเต้นจนเอนตัวไปเกาะขอบเรือ ตาใสแจ๋วจับจ้องไปยังแผ่นน้ำที่สะท้อนแสงอาทิตย์วิบวับ
“อาหรง...วันนี้เจ้าจะได้เข้าไปในที่หนึ่งที่มีหนังสือเต็มห้องเลย” ลู่ชิงหรูพูดเบา ๆ ข้างหู
เด็กน้อยพยักหน้าแรง “...อ่าน...ได้หรอ?”
“ได้สิ พี่จะสอนเจ้าเอง”
เสียงหยางอิ๋นโพล่งขึ้นทันทีอย่างไม่ต้องมีใครให้เรียก
‘แต่เจ้าต้องสอนให้เขาเลือกหนังสือทำกับข้าวเป็นอันดับแรก! ข้ารอลุ้นตำราเคี่ยวหมูแดงน้ำราดอยู่!’
‘ถ้าเจ้ากวนข้าอีกคำเดียว ข้าจะปิดสวิตช์ระบบเช่นเจ้า’
‘ใจร้าย...’
พอเรือเทียบฝั่ง ลู่ชิงหรูก็พาน้องชายเดินขึ้นท่าทางด้านวัดเยวี่ยอวิ๋น วัดแห่งนี้ขึ้นชื่อเรื่องการฝึกวรยุทธ์และวิชาการในเวลาเดียวกัน ผู้คนเดินเข้าออกเป็นระเบียบ ส่วนอาคารไม้ข้างวัดที่ติดกับหอสมุดนั้นดูเรียบง่ายแต่แฝงความสง่างาม
ลู่เทียนหรงถึงกับเงยหน้ามองอาคารที่สูงเกือบสามชั้น ดวงตาเปล่งประกายไม่ต่างจากแสงแดดยามสาย นางจับมือน้องชายก้าวเข้าสู่ห้องสมุดอย่างแน่วแน่
เมื่อเดินเข้าสู่ห้องสมุดประจำเมือง ลู่ชิงหรูก็รู้สึกได้ถึงความสงบและขรึมขลังของสถานที่ กลิ่นหมึกจาง ๆ และกลิ่นไม้เก่าอบอวลอยู่ในอากาศ เงียบเสียจนได้ยินแม้แต่เสียงฝีเท้าเบา ๆ ของผู้มาเยือน
นางก้มลงมองน้องชายที่จูงมืออยู่ข้าง ๆ เขากำลังเบิกตาโต สายตากวาดไปรอบห้องด้วยความตื่นตาตื่นใจ
บริเวณทางเข้ามีโต๊ะไม้ตัวหนึ่งตั้งอยู่ มีบัณฑิตร่างอ้วนผู้หนึ่งนั่งเงียบ ๆ อยู่ด้านหลัง เห็นคนมาใหม่ก็ผงกศีรษะขึ้น
“แม่นางมาใหม่หรือ? หากจะเข้าอ่าน ต้องลงชื่อก่อน แล้วแจ้งหมวดหนังสือที่ต้องการ”
ลู่ชิงหรูพยักหน้าอย่างสุภาพ แล้วรับพู่กันจุ่มหมึก เขียนชื่อตนลงในสมุดลงทะเบียนอย่างเรียบร้อย
“หนังสือฝึกอ่านเขียนสำหรับผู้เริ่มต้น...อยู่ส่วนใดหรือ?”
“เดินตรงไป เลี้ยวขวาแล้วเลี้ยวซ้ายตามรั้วไม้ไผ่ จะเจอชั้นหนังสือ อยู่ใกล้กับระเบียงริมสวน”
นางเอ่ยขอบคุณ แล้วจูงน้องชายเดินต่อเข้าไป ทว่าเมื่อเข้าไปถึงโถงชั้นในกลับพบว่า เส้นทางดูคล้ายคลึงกันไปหมด ทั้งซ้ายทั้งขวาเต็มไปด้วยชั้นหนังสือสูงท่วมหัว ชาติก่อนนางหาได้ชอบเข้ามาในห้องสมุดไม่ อย่างว่าแต่ในยุคนี้ที่หนังสือทุกเล่มแทบจะเหมือนกันไปหมดเลย หายากเสียยิ่งกว่ากระไร
‘...เจ้าว่า เรามาถูกทางหรือไม่?’ นางเอ่ยเบา ๆ ขณะหยุดมองทางแยก
‘หากเจ้าถามข้า...ข้าจะตอบว่า เจ้าเลี้ยวผิดตั้งแต่สองก้าวก่อนหน้าแล้ว’ หยางอิ๋นส่งเสียงขึ้นในหัว
‘แล้วเจ้าจะไม่เตือนข้าก่อนหรือ?’
‘ข้ากำลังเพลิดเพลินกับกลิ่นหนังสืออยู่ต่ ขอโทษที’
ลู่ชิงหรูกลอกตาเล็กน้อยในใจ นางพอรู้ว่าเจ้าระบบกำลังแกล้งนางเพราะถูกขู่ไปก่อนหน้า
ลู่ชิงหรูถอนหายใจเบา ๆ พลางมองไปรอบตัว ชั้นไม้สูงล้อมรอบด้วยหนังสือจำนวนมหาศาลเรียงเป็นหมวดหมู่ แต่ไม่มีป้ายบอกชัดเจน
ระหว่างที่นางลังเลอยู่นั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“แม่นาง กำลังหาหนังสือหมวดฝึกอักษรหรือ?”
ลู่ชิงหรูหันกลับทันที ดวงตาคมสบกับบุรุษผู้หนึ่งในชุดบัณฑิตสีน้ำเงินเข้ม รูปร่างสูงสง่า ใบหน้าหล่อเหลาคล้ายเทพในตำรา หน้าผากกว้าง ดวงตาทรงปัญญา และริมฝีปากที่คล้ายจะยิ้มอยู่เสมอ
“...ใช่” นางพยักหน้าเบา ๆ สุภาพ
เขาพยักหน้าเล็กน้อย แล้วชี้ไปอีกทางที่นางคิดจะเดาไปด้วยซ้ำ
“หมวดฝึกอักษรและเริ่มต้นเขียนพู่กันอยู่ทางซ้ายตรงมุมสวนไผ่ แม่นางเดินอ้อมมาไกลแล้ว ข้าเดินนำให้ก็ได้”
“รบกวนท่านแล้ว” นางตอบเรียบ ๆ
เขาเดินนำอย่างเงียบ ๆ ตลอดทาง ไม่พูดมากเกินควรแต่ก็ไม่เงียบจนน่าอึดอัด ลู่เทียนหรงเดินอยู่ข้าง ๆ นาง มองชายแปลกหน้าผู้นี้อย่างสงสัยแต่ไม่แสดงท่าทีระแวงนัก
เมื่อถึงห้องอ่านหนังสือสำหรับเด็กซึ่งตั้งอยู่ริมสวนไผ่ มีแสงธรรมชาติส่องลอดผนังโปร่งไม้ ลู่ชิงหรูก็เอ่ยขอบคุณอีกครั้ง
“รบกวนท่านมาก ข้าคงหาทางมาที่นี่ไม่เจอแน่”
เขาเพียงยิ้มบาง “แม่นางมาเพื่ออยากเริ่มศึกษาด้วยตนเองหรือ?”
“ข้า...มาเพื่อสอนน้องชาย”
นางหันไปชี้ลู่เทียนหรงที่ยืนเงียบ ๆ อยู่ใกล้ ๆ
อีกฝ่ายชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าดูประหลาดใจแต่มิได้ดูถูก
“อายุเพียงนี้หรือ? แต่ดูแววตาฉลาดทีเดียว”
เขาพยักหน้าเบา ๆ “ขอให้โชคดี หากมีข้อสงสัยใดก็มาถามข้าได้ ข้านั่งอยู่ตรงโต๊ะฝั่งโน้น”
เขาชี้ไปยังมุมหนึ่งซึ่งมีโต๊ะวางหนังสือสูงล้นราวภูเขา
เมื่อเขาเดินจากไป ลู่ชิงหรูก็ทรุดตัวลงบนเบาะนั่ง แล้วเปิดตำราสอนอ่านเขียนฉบับเริ่มต้นให้ลู่เทียนหรง
‘บุรุษผู้นั้นไม่ธรรมดาเลย เจ้าว่าหรือไม่?’ หยางอิ๋นกระซิบขึ้น
‘ข้าเองก็คิดเช่นนั้น...การวางตัวของเขา ท่าทางไม่ใช่เพียงบัณฑิตธรรมดากระมัง’
ลู่ชิงหรูเลิกคิ้ว แต่ไม่ได้ตอบอะไรกับระบบที่เดาว่าเขาเป็นใครไปมั่ว นางเพียงหันกลับมามองน้องชายที่กำลังจ้องหนังสืออยู่เงียบ ๆ แล้วจุ่มพู่กันลงหมึกเตรียมให้น้องชายฝึกเขียน
“อาหรง มาเริ่มบทเรียนแรกกันเถอะ”
บทที่ 64ขนมเป็นเหตุตำหนักชิงหลงเงียบงันเช่นทุกคราแต่ที่ต่างออกไปคงกลิ่นหอมของผลไม้จาง ๆ ที่ลอยโชยเข้ามาพร้อมเสียงฝีเท้าขันทีที่ก้าวเข้ามาอย่างระมัดระวังกล่องไม้เนื้อดีผูกเชือกอย่างดีถูกวางลงบนโต๊ะไม้จันทน์ เฉินกงกงขยับเข้าใกล้ เอ่ยรายงานเสียงเบา“เป็นขนมมาจากตำหนักเฉินหลงพ่ะย่ะค่ะ องค์ชายรองทรงรับสั่งให้ส่งมาถวายพระองค์… พร้อมอีกส่วนหนึ่งส่งไปตำหนักของฮองเฮา”ฉู่เหวินซีไม่เอ่ยถามใด ดวงตาสีนิลจับอยู่ที่กล่องนั้นนิ่ง ๆ ไม่ใช่เพราะสนใจขนมที่ใครส่งมาแต่เป็นเพราะกลิ่นที่ลอยโชยออกมามันคุ้นเคยอย่างน่าประหลาดต่างหาก เขายื่นมือไปคลายเชือกไหมช้า ๆ ฝาเปิดออก กลิ่นหอมละมุนของผลไม้สุกก็ลอยแตะปลายจมูกทันทีปลายนิ้วของเขาชะงักทันใด ขนมหน้าตาเช่นนี้ ประหลาดแต่เขาเคยเห็นมาก่อน เพียงแต่ต่างออกไปแค่น้ำราดข้างบนเท่านั้น แต่แก่นแท้ดูแล้วไม่ต่างออกไปจากสิ่งที่เขาคิดแน่นอนว่าขนมตรงหน้าไม่ใช่ใครที่ไหนจะทำได้!“เตรียมเสื้อคลุม”เฉินกงกงสะดุ้งเงยหน้าขึ้นมองเจ้านายทันใด “พระองค์จะเสด็จออกไปยามนี้หรือพ่ะย่ะค่ะ?”คำถามไม่ได้รับคำตอบ ฉู่เหวินซีเพียงก้าวออกจากตำหนักชิงหลงด้วยจังหวะการเดินไม่ช้าแต่ก็ไม่เร็วให้ใค
บทที่ 63ให้ส่งไปของตำหนักของพี่ใหญ่ด้วยลู่ชิงหรูก้าวเข้าสู่ครัวของตำหนักองค์ชายรอง สถานที่ซึ่งแม้เรียกว่าครัว แต่กลับกว้างขวางสะอาดสะอ้านจนนึกว่าเป็นห้องรับรองชั้นดีอีกห้องหนึ่ง เครื่องครัวเรียงรายครบถ้วนจนน่าอิจฉา กระเบื้องเคลือบพื้นหินเย็นจับฝ่าเท้าอาฮวาเดินตามหลังมาอย่างเงียบเชียบ เมื่อครู่ก็เพียงช่วยจัดเตรียมผ้ากันเปื้อนให้นางพ่อครัวหลวงสามคนที่ประจำครัวต่างจ้องนางด้วยสีหน้าสงบแต่มีคำถามในแววตา พวกเขาอาจไม่กล้าแสดงออกชัดเจน แต่ดูจากกิริยาก็รู้ว่ารู้สึกเหมือนโดนล้ำเขตอาชีพชิงหรูมองไปรอบห้อง ก่อนจะแสร้งยิ้มอย่างครุ่นคิด“ข้าจะทำขนมโดยใช้ลูกพลับสุกที่ต้องคัดเฉพาะจากต้นลูกโตเปลือกบาง สีแดงเข้ม มีไหมเจ้าคะ? และสาลี่น้ำผึ้งรสหวาน แต่ขอที่ผิวนุ่มเล็กน้อยนะเจ้าคะ...อ้อ ถ้ามีผลไม้เปรี้ยวหวานอย่างอื่นด้วยก็จะดีมาก”พ่อครัวใหญ่ขมวดคิ้วเล็กน้อย “ของพวกนี้มิได้เตรียมไว้ครบขอรับ ต้องไปเลือกที่คลัง”“เช่นนั้นก็ขอรบกวนท่านช่วยดูให้หน่อยเถิดเจ้าค่ะ” ลู่ชิงหรูกล่าวพร้อมรอยยิ้มจริงใจและท่าทีนอบน้อมพ่อครัวหลวงทั้งสามสบตากันก่อนจะพยักหน้าอย่างมิอาจปฏิเสธ แล้วรีบออกไปทันทีเมื่อประตูครัวปิดลง ควา
บทที่ 62สะพานเชื่อมไปยังอำนาจหลายวันก่อน มีนางกำนัลของตำหนักเฉินหลงมามอบจดหมายถึงมือของบ่าวชิงหรู บอกว่าองค์ชายรองมีความประสงค์ให้นางไปพบที่พระตำหนัก มิได้ระบุเหตุผลชัดเจนอาฮวาเองก็อดถามขึ้นมาไม่ได้“คุณหนูใหญ่เจ้าคะ…วันนี้ท่านจะไปวังจริงหรือเจ้าคะ? หากฮูหยินรองไม่ยินดี…”“ฮวา” ลู่ชิงหรูเอ่ยเรียบ ๆ ดวงตาฉายแววเยียบเย็น “ข้าก็ไม่อาจขัดพระประสงค์ขององค์ชายรองได้เช่นกัน เจ้าคิดว่าระหว่างคำสั่งเวินซื่อกับองค์ชายในวัง…ข้าควรเลือกฟังผู้ใด?”อาฮวาก้มหน้า “บ่าวไม่กล้าคิดเพคะ”“เพียงแต่…” ลู่ชิงหรูวางเสียงราบเรียบ “ข้าคิดว่าวันนี้นางคงไม่ปล่อยให้ข้าไปเพียงลำพัง เสวี่ยเอ๋อร์…คงจะตามไปด้วยแน่นอน”คำคาดการณ์นั้นแม่นยิ่งกว่าคำทำนายใดเมื่อแต่งตัวเสร็จแล้ว ชิงหรูออกมายืนรอหน้าจวนเพียงครู่ รถม้าประดับตราเฉินหลงขององค์ชายรองก็มาหยุดอยู่หน้าประตูอย่างเด่นตระหง่าน บ่าวข้างจวนและชาวบ้านละแวกนั้นต่างแอบมามุงดูเหตุการณ์อยู่ไม่ไกลนัก บ้างก็ซุบซิบ บ้างก็แย้มยิ้มแต่เงี่ยหูรอคอยและไม่นานนัก เวินซื่อก็ค่อย ๆ พยุงเสวี่ยเอ๋อร์ในชุดผ้าไหมสีชมพูอ่อนปักลายกวางชมดอกเหมย ออกมาหน้าจวนอย่างถนุถนอม ราวกับกลัวบุตรสาว
บทที่ 61นางมีนัดกับองค์ชายรองยามค่ำคืนในตำหนักชิงหลงสงบเงียบจนได้ยินแม้แต่เสียงสายลมพัดกิ่งไผ่กระทบกันเบา ๆ เงาไฟจากตะเกียงน้ำมันสะท้อนเคลื่อนไหวอยู่บนผนังหินสีดำ พระพักตร์ขององค์ชายใหญ่แลดูไร้อารมณ์ ขณะถอดเสื้อนอกออกอย่างเชื่องช้า ดวงตาสีนิลของเขากลับไม่อยู่กับเนื้อกับตัวคุณหนูจากสกุลลู่…หญิงสาวที่ปรากฏตัวแทนยังสถานที่นัดในวันนี้...ไม่ใช่นางคนนั้นภาพของหญิงสาวในชุดเรียบง่ายที่เคยก้มหน้าก้มตารอเขากินอาหารตอนเขาพักอยู่ที่เมืองเฟิ่งเซียนยังแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำ สีหน้าระรื่นหยาดเยิ้มของคุณหนูจากสกุลลู่ในวันนี้ขัดแย้งกับความสุขุมลึกของแววตาของนางยังแจ่มชัดในสายตาเขาเขาเอื้อมมือหยิบกล่องขนมที่ถูกส่งมาจากจวนลู่ซึ่งยังวางอยู่บนโต๊ะ เปิดฝาแล้วจ้องมองขนมถั่วสลักรูปเหยี่ยวบน รูปร่างและลายเส้น...เหมือนป้ายหยกของเขาไม่มีผิดเพี้ยน“แล้วนางรู้ได้อย่างไร...” เสียงต่ำของเขาดังขึ้นแผ่วเบาในห้องเงียบงันไม่ใช่ใครก็ได้ที่จะรู้ตราประจำตัวของเขาในฐานะผู้นำองค์กรเงาในเมืองเฟิ่งเซียน นอกจากผู้เคยอยู่ใกล้ชิดเขาตอนอยู่เมืองเฟิ่งเซียนแล้วจะมีใครไหนรู้อีกเล่าเขาหรี่ตา แววตาเย็นเยียบ“เฉินอัน” เขาเอ่ยเร
บทที่ 60เจ้าติดหนี้ข้าหนึ่งครั้งเมื่อบทสนทนาในห้องทำงานจบลง ลู่ชิงหรูก็ค้อมกายขอตัวออกมาอย่างนอบน้อม นางเดินออกจากห้องไปโดยมีอาฮวาเดินตามเงียบ ๆฝีเท้าของนางช้ากว่าปกติเพราะรออะไรบางอย่างอยู่‘เจ้าวางเหยื่อล่อ กระตุกความรู้สึกคนได้ชำนาญนัก’ดวงตานิ่งราบของลู่ชิงหรูกะพริบช้ายิ้มรับคำชมของหยางอิ๋นแล้วแล้วในจังหวะที่กำลังจะเลี้ยงออกจากเขตของเรือนหลักแล้วนั้นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหลัง“คุณหนูลู่”ลู่ชิงหรูหยุดฝีเท้าก่อนหันกลับมาอย่างเชื่องช้าฉู่เหวินซานยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าสงบ สายตาทอดมองมาอย่างเรียบเรื่อย แต่ในแววตากลับเหมือนมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่“องค์ชายรองมีเรื่องอันใดให้หม่อมฉันรับใช้หรือเพคะ?”“ข้ามาเยี่ยมจวนคราวนี้ยังไม่ได้ชมเหล่าดอกท้อที่กำลังบานเลย พาข้าเดินชมสวนหน่อยสิ”เขาเอ่ยเหมือนพูดเรื่องธรรมดาทั้งที่ในยุคนี้พบปะของบุรุษสตรีพบไม่บ่อยนักลู่ชิงหรูยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยก่อนจะย่อคำนับ “หม่อมฉันยินดีเพคะ”เมื่อหันไปส่งสัญญาณให้อาฮวา อาฮวาก็เข้าใจถอยห่างไปพร้อมบ่าวคนอื่น ทิ้งให้ทั้งสองเดินเคียงกันในสวนที่ยังไม่เห็นดอกไม้บานสะพรั่งอย่างที่อีกคนเอ่ยอ้างก่อนหน้าสักนิดเดินเงียบมาพ
บทที่ 59คะแนนความพอใจหลักร้อยมาอีกแล้วสายตาของฉู่เหวินซานจับจ้องอยู่ที่ชิงหรูอย่างไม่ปิดบัง...ไม่ใช่เพราะเครื่องแต่งกาย ไม่ใช่เพราะความงามเหนือกว่าสตรีใดที่เขาเคยเจอ แต่เพราะบางอย่างในดวงตานิ่งลึกคู่นั้นที่ดูคล้าย...ไม่ยินดียินร้ายต่อการมีอยู่ของเขาเท่าที่ควรต่างหากใต้เท้าลู่กระแอมเบา ๆ ขัดบุตรสาวที่เขาเองก็เพิ่งใกล้ชิดคราแรกอย่างพยายามแสดงออกว่าไม่ได้ห่างเหินกันต่อหน้าคนนอก แม้จะประหลาดใจว่าเหตุใดบุตรสาวคนโตถึงมาหาเขาในวันที่มีแขกพอดีแต่ก็ต้องรับสถานการณ์ตรงหน้าก่อนจึงปัดความสงสัยทิ้งไปชั่วคราวก่อน“ไหน ๆ ก็มาถึงแล้ว นั่งลงก่อน เจ้านำขนมอะไรมาด้วยหรือ?”ลู่ชิงหรูยิ้มรับอย่างยินดีก่อนพยักหน้าเบา ๆ ให้ฮวาวางขนมในถาดลงบนโต๊ะที่คั่นระหว่างบุรุษในห้องทั้งสองก่อนสีไข่น่าจะนุ่มส่งกลิ่นหอมชวนให้น้ำลายสอทันใด“ข้าเพิ่งลองทำขนมสูตรใหม่เจ้าค่ะ ...คิดว่าอยากให้ท่านพ่อได้ลองชิม...”“ไม่รู้ว่าเจ้าก็ทำขนมเป็นด้วย มันคือขนมอันใดเหตุข้าไม่เคยเห็นมาก่อน...”ลู่ไห่เทียนเลื่อนขนมจานหนึ่งให้ไปอยู่ตรงหน้าของผู้มีศักดิ์สูงกว่า ก่อนจะเงยหน้าถามบุตรสาวของตน“เป็นขนมเนื้อนุ่มรสเกาลัดเจ้าค่ะ”“กลิ่นหอมอีกท
บทที่ 15นางมาเยือนที่คฤหาสน์ตระกูลหยวนครั้งที่สองกลิ่นหอมของงาคั่วลอยอบอวลทั่วห้อง ลู่ชิงหรูกำลังจัดวัตถุดิบลงบนโต๊ะเรียงเป็นหมวดหมู่ น้ำมันงาอย่างดี ข้าวสวยหุงใหม่ ปลาตากแห้งย่างเตรียมคลุกเครื่องเทศ เห็ดหอมแห้ง และผักกาดดอง ทั้งหมดเป็นของที่หาได้ในตลาดเมืองเฟิ่งเซียงนี้ทั้งสิ้น‘ซูชิ…?’นางเอ่ยพ
บทที่ 14คำสั่งด่วนจากตระกูลหยวนทันทีที่เท้าแตะพื้นท่าเรือ เซียวหลิงชวนก็รีบจัดการติดต่อทางการอย่างรวดเร็ว ขุนนางผู้รับหน้าที่ตรวจตราบริเวณท่าเรือเดินทางมาถึงภายในเวลาไม่นานก่อนหน้านั้นเขาก็เอ่ยปลอบใจชาวบ้านที่ยังตกใจกับเหตุการณ์บนเรือด้วยสีหน้าอ่อนโยน ท่าทีไม่ถือดีแม้จะเป็นถึงบุตรชายของเจ้าเมือง
บทที่ 13เมื่อครู่มันมุกจีบสาวชายหนึ่งในกลุ่มนั้นชักมีดออกมาจากอกเสื้อ เงาวับสะท้อนแสงแดดพร้อมกระโดดขึ้นยืนโดดเด่นบนที่นั่งด้านหน้าสุด ก่อนชายอีกสองคนจะชักอาวุธตามออกมา กระตุ้นให้เสียงหวีดร้องดังระงมทันทีหญิงสาวคนหนึ่งกรีดร้องไม่หยุดก็ถูกฟาดด้วยสันมีดที่ไหล่ ล้มลงกุมแขนสะอื้นแทน นางรู้ว่าพวกเขาทำ
บทที่ 12ทว่าข้ากลับชอบไม่น้อยแสงอาทิตย์ยามบ่ายคล้อยสาดผ่านเข้ามา ลู่ชิงหรูก้มหน้าก้มตาพลิกหน้าหนังสือสำหรับฝึกหัดเขียนอักษรเริ่มต้น ขณะนั่งอยู่กับลู่เทียนหรงที่มุมหนึ่งของห้องอ่านหนังสือนอกหอสมุดเมืองเฟิ่งเซียงกระดาษหยาบ ๆ ที่เต็มไปด้วยเส้นกำกับและตัวอักษรต้นแบบพู่กันนั้นทำให้นางนิ่วหน้าคราแล้วค







