บทที่ 10 เจ้าช่างอวดดีนัก

บทที่ 10

เจ้าช่างอวดดีนัก

เสียงเคาะประตูหน้าบ้านผู้ใหญ่บ้านดังขึ้นรัว ๆ ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดีนักเพราะฝีมือของนางหูจอมโวยวายนั่นเอง

“เปิดประตูเร็ว! ท่านผู้ใหญ่บ้าน!”

ผู้ใหญ่บ้านวัยกลางคนที่เพิ่งสวมเสื้อคลุมทับชุดนอนเปิดประตูออกอย่างงุนงง ก่อนจะพบเด็กชายอามู่ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาแดงก่ำเหมือนผ่านการร้องไห้มาทั้งคืน กำลังยืนตัวสั่นข้างมารดาผู้มีสีหน้างงงันไม่แพ้กัน

“เกิดอะไรขึ้นแต่เช้า?”

ไม่ทันสิ้นคำถาม เด็กชายก็โพล่งออกมาเสียงสั่นแทบไม่รู้เรื่องทันที

“ท่านลุงผู้ใหญ่บ้าน!” พยายามพูดแม้จะยังสะอึกสะอื้นก็ตาม “ข้า...ข้าเป็นพาเทียนหรงไปที่ป่าไผ่เอง! ข้าไม่ได้ตั้งใจให้ตาย ข้าแค่จะแกล้งเขาเล่นเท่านั้น!”

เสียงสารภาพนั้นดังลั่นต่อหน้าผู้ใหญ่บ้านที่ยังไม่ทันตั้งตัว ไหนจะชาวบ้านข้างเคียงที่อยากมาดูที่มาเสียงดังโหวกเหวก ก็พากันยืนนิ่งงันไปตาม ๆ กัน

“อามู่! พูดอะไรของเจ้า!” นางหูผู้เป็นมารดารีบคว้าแขนบุตรชายไว้ “จะสารภาพเรื่องไร้สาระแบบนี้ทำไม! นั่นมันเป็นการเอาความผิดเข้าตัวเจ้านะ!”

แต่เด็กชายกลับผลักมือมารดาออกแล้วหันกลับไปพูดเสียงดังต่อหน้าทุกคนต่อ

“...เขาตายแล้ว! ข้าเห็นกับตาเมื่อคืน...หน้าขาวโพลน ดวงตาไม่มีตาดำ...เขามาหาข้า!”

คำพูดนั้นทำให้นางหูหน้าซีดลงในทันที หันขวับไปมองผู้ใหญ่บ้านอย่างตกใจ

“มะ...หมายความว่าไง เด็กบ้านนั้นตายแล้วหรือ!?”

ทว่าผู้ใหญ่บ้านกลับขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจแทนที่จะตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน

“จะตายอะไรเล่า เมื่อคืนวานนางเจามาบอกข้าว่าเด็กเทียนหรงกลับถึงบ้านแล้วอย่างปลอดภัย ข้ายังย้ำให้ป้าเจาส่งคนตรวจซ้ำรอบบ้านก่อนปิดประตูอยู่เลย”

อามู่ที่ยืนสั่นเทาอยู่ถึงกับเบิกตากว้างส่ายหน้าไม่เห็นด้วย

“มะ...ไม่จริง! ข้าเห็นกับตา! เขามาหาข้าจริง ๆ! ถ้าเขายังไม่ตาย แล้ว...แล้วเมื่อคืน...ข้าเห็นอะไร!”

ยังไม่ทันที่ใครจะตอบ คำถามนั้นก็ได้รับคำเฉลยแล้ว...

ทันใดนั้นร่างของลู่ชิงหรูก็ปรากฏขึ้น เดินจูงลู่เทียนหรงมาตามทางดิน ท่ามกลางแสงแดดยามเช้าที่ส่องกระทบใบไผ่ไหวไกวด้านหลัง เดินผ่านเสียงพูดคุยเริ่มจ้อกแจ้กจอแจของชาวบ้านทยอยออกมายืนมุงที่ลานหน้าบ้านผู้ใหญ่บ้าน

“นั่น...นั่นมัน...!”

อามู่ผงะถอยกรูดจนแผ่นหลังชนขามารดาของตน

“ข้าไม่ได้ตั้งใจทำให้เจ้าตาย! อย่าหลอกข้า! อย่าฆ่าข้า!”

ผู้คนรอบด้านที่เฝ้ามองเหตุการณ์ ต่างเห็นชัดเจนว่าเด็กที่ยืนอยู่ตรงหน้านั้นเป็น ตัวเป็น ๆ ผิวเนื้อจริง มิใช่ผีอย่างที่เด็กชายผู้นั้นพร่ำเพ้อ

“ข้าเองก็เพิ่งรู้เหมือนกันเจ้าค่ะ ว่าที่แท้เด็กอันธพาลบ้านหูไม่สั่งสอนผู้นี้ กลับเป็นคนล่อลวงน้องชายข้าไปที่ป่าไผ่จริง ๆ และยังกลั่นแกล้งจนมีแผลเต็มตัว หากข้าไปช้ากว่านั้นน้องชายข้าคง…”

นางหูได้สติขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นลูกชายของนางดูเสียสติไปและเห็นชิงหรูเดินเข้ามา นางหาใช่ยอมได้ง่ายไม่ก็รีบเถียงกลับเสียงแข็งทันใด

“เจ้าว่าอะไรนะ!? ลูกข้าพูดเพ้อเจ้อเท่านั้นเจ้าจะเอาผิดเขาแค่เพราะคำสารภาพครึ่งหลับครึ่งตื่นหรือ!?”

ลู่ชิงหรูยังยืนสงบ ไม่ไหวติง ดวงตานิ่งเฉียบขาดยิ่งกว่าเสียงที่เปล่ง

“ข้าเอาผิดใครที่ไม่มีหลักฐานไม่เป็นดอก แต่เจ้าลองถามทุกคนที่อยู่ตรงนี้ดู ว่าเด็กชายมู่นั้นพูดอะไรไปบ้างเมื่อครู่”

“แค่คำสารภาพของเด็ก!” นางหูยังไม่ยอม “ไม่มีใครเห็นกับตาว่าเขาพาน้องเจ้าไปกลั่นแกล้ง!”

แน่นอนว่าไปเรียกเด็กอีกสองคนที่ร่วมรุมกลั่นแกล้งน้องข้ามาก็เป็นหลักฐานได้แล้วแต่นางรู้ว่าหลักฐานชัดเจนไม่จำเป็นหรอกเพราะสิ่งที่น่าเชื่อมากกว่าหลักฐานของคนในหมู่บ้านนั้นนั้นนางมีแล้ว

ลู่ชิงหรูกลับยิ้มบาง ๆ แล้วหันไปพูดกับชาวบ้านรอบ ๆ ที่เริ่มมุงกันแน่นต่อมา...

“เทพประจำหมู่บ้านอาจเห็นว่าเด็กผู้นี้กระทำเกินควร จึงส่งภาพให้เห็นและทำให้เขาต้องรีบวิ่งมาสารภาพเองเช่นนี้ ...เมื่อครู่ทุกคนคงได้ยินกระมังหากไม่ใช่เทพประจำหมู่บ้านแปลงกายไปจะบอกว่าอามู่ปัญญาเสียเห็นภาพหลอนไปเองหรือ? หากเป็นเช่นนั้นหากปล่อยเขาไว้ที่หมู่บ้านข้าว่าจะเกิดอันตรายต่อคนอื่นได้นะ ควรส่งไปรักษาเสียดีกว่า...”

คำพูดของนางทำเอาอามู่หน้าซีดยิ่งกว่าเดิม เขาได้ยินเรื่องผีเมื่อคืนไม่ได้ต้องรู้สึกกลัวว่าตนจะถูกหักคอเสียทุกทียิ่งพอฟังแล้วว่าตนกำลังถูกเทพที่คนในหมู่บ้านเคารพตักเตือนก็รีบกลัวเข้าไปใหญ่ ริมฝีปากสั่นระริกรีบยอมรับก่อนจะถูกเทพลงโทษทันที

“ข้า...ข้าทำเอง...ข้าล่อลวงน้องของท่านไปจริง ข้าไม่อยากโดนใครตามมาเอาชีวิต! ข้าทำเอง...กับอามู่และอาฉิงด้วย”

เสียงสารภาพของเด็กชายดังก้องท่ามกลางความเงียบงันอีกครา นางหูเม้มปากแน่น ดวงตาแดงก่ำไม่รู้ว่าตนจะทำอย่างไรดีนอกจากเอื้อมมือไปปิดปากบุตรชายไว้ไม่ให้เรื่องใหญ่ยากแก้ไขไปมากกว่านี้

ผู้ใหญ่บ้านถอนหายใจอย่างจำยอม สุดท้ายเพื่อความสงบของหมู่บ้านเขาจำเป็นต้องหักหน้าสามีของนางหูบ้างเสียแล้ว ครานี้อามู่ทำเกินไปยากปกปิดจริง ๆ

“ข้าเคยตักเตือนเจ้าหลายหนเรื่องพฤติกรรมของลูกเจ้า นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มีเรื่องร้องเรียน แม้เจ้าจะอ้างว่าสามีเคยเป็นทหารใหญ่โต แต่ที่นี่คือหมู่บ้านไม่ใช่ค่ายทหาร เช่นนั้นคงต้องกักบริเวณบุตรชายของเจ้าไม่ให้ออกจากบ้านสักหนึ่งเดือน...”

“กักบริเวณ?” ลู่ชิงหรูแค่นเสียงน้อย ๆ แล้วหันไปทางผู้ใหญ่บ้านอย่างไม่เห็นด้วยชัดเจน “หากจะกักบริเวณเด็กชายผู้นี้อยู่บ้านเฉย ๆ ก็เกรงว่าไม่นานเขาจะกลับมาแกล้งลูกหลานผู้อื่นอีก หากครั้งหน้าไม่มีเทพมาช่วย ก็คงไม่มีใครรับรองได้ว่าจะเกิดอะไรร้ายแรงขึ้น!”

...นางรู้ว่าที่หัวหน้าหมู่บ้านให้หนึ่งเดือนเพราะสามีนางหูกลับมาจากล่าสัตว์พอดี ใครต่างก็กลัวเขามากไม่เว้นแม้กระทั่งหัวหน้าหมู่บ้าน

“ท่านผู้ใหญ่บ้าน...ก่อนหน้านี้เคยมีใครบ้างไหม ที่มาร้องเรียนว่าบุตรชายของนางหูรังแกลูกหลานคนอื่น?”

ผู้ใหญ่บ้านนิ่งไปอึดใจหนึ่ง ชาวบ้านบางคนเริ่มสบตากัน บ้างพยักหน้า บ้างเริ่มเอ่ยเบา ๆ

“หลานข้าเคยถูกแกล้ง...”

“ลูกข้าด้วย...แต่ตอนนั้นไม่กล้าพูด”

“ก็เพราะกลัวนางหูจะให้สามีมาคุกคามถึงบ้าน!”

เสียงสะท้อนจากรอบทิศเริ่มดังขึ้น จนผู้ใหญ่บ้านต้องหันไปมองนางหูด้วยสีหน้าหนักใจ นางหูหน้าถอดสีทันที

ลู่ชิงหรูยังคงนิ่ง แต่แววตาเปลี่ยนไปเป็นเยือกเย็นทันใด

“เด็กคนหนึ่งที่มีพฤติกรรมเช่นนี้ หากเพียงถูกกักบริเวณไม่ให้ออกจากบ้าน ใครจะรับประกันได้ว่าเมื่อครบกำหนด เขาจะไม่ออกมาแกล้งเด็กคนอื่นอีก? บุตรของใครจะเป็นรายต่อไปที่ถูกเขาเอาพวกมาตบตี!?”

นางเว้นจังหวะแล้วพูดต่อ

“ข้าเสนอให้มีข้อตกลงกับครอบครัวของนางหูว่า หากมีผู้เห็นว่าเด็กชายมู่แกล้งเด็กคนใดอีก และมีพยานหนึ่งคนขึ้นไป ก็ต้องจ่ายเงินชดใช้ ไม่ว่าจะเป็นลูกหลานใคร...ไม่มีข้อแม้ใด ๆ ทั้งสิ้น”

นางหูหน้าแดงจัดอย่างโกรธเกรี้ยวทันที หากทำเช่นนั้นนางไม่ต้องจ่ายให้คนจนหมดตัวหรอ ใช่ว่านางไม่รู้จักบุตรชายของตนเสียหน่อย

“นี่มันเกินไป! ข่มขู่ข้าในขณะที่สามีไม่อยู่เช่นนั้นหรือ?”

“ข่มขู่หรือ?” ลู่ชิงหรูกระตุกยิ้มมุมปาก “หากไม่คิดทำผิด...แล้วจะกลัวอะไร? หรือว่าเจ้าคิดว่าจะปล่อยให้บุตรชายเจ้าแกล้งผู้อื่นอีก”

เสียงฮือฮาจากชาวบ้านดังขึ้นรอบทิศ ข้างตัวผู้ใหญ่บ้านเองก็เริ่มมีเสียงซุบซิบยืนยันว่า “สมควรแล้ว” และ “ถึงเวลาแล้ว” ดังขึ้นไม่ขาดสาย

ผู้ใหญ่บ้านจึงตัดสินใจเด็ดขาดอย่างยื้อไปมากไม่ได้แล้ว

“ข้าเห็นด้วยกับแม่นางลู่ หากลูกเจ้าแกล้งใครอีก ต้องจ่ายค่าตอบแทนตามที่ตกลง ทุกคนเป็นพยานได้!”

นางหูเม้มปากแน่น ดวงตากลอกมองซ้ายขวา แล้วสะบัดหน้าหันไปคว้าแขนอามู่ทันที

“กลับบ้าน!”

“แม่ ข้า...”

“กลับเดี๋ยวนี้!!”

นางลากลูกชายออกจากวงล้อมทันที เด็กชายอามู่เดินตามอย่างหมดเรี่ยวแรง ไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับมามองและไม่รุ้ว่าจริงแล้วอาหรงตรงหน้าคือผีหรือคนกันแน่ด้วยซ้ำ

เสียงถอนหายใจแห่งความสะใจดังแว่วเบา ๆ จากหลายคนในฝูงชน ขณะที่ลู่ชิงหรูยืนนิ่ง ไม่แสดงสีหน้าใด ๆ นางรู้ว่านี่แค่เริ่มต้นเท่านั้น

ลู่ชิงหรูกลับมาถึงบ้านพร้อมเทียนหรงในยามสาย ดวงหน้าเด็กน้อยเปื้อนรอยยิ้ม ก้าวเท้าเล็ก ๆ วิ่งนำพี่สาวเข้าไปด้านใน ขณะที่ลู่ชิงหรูก็คลี่ยิ้มบาง ๆ พลางทอดตามองเขาอย่างเอ็นดู

เสียงป้าเจาที่กำลังซักผ้าที่ข้างบ้านเรียกขึ้นทันที

“คุณหนูกลับมาแล้วหรือเจ้าคะ”

“อืม”

นางรับคำสั้น ๆ พลางวางตะกร้าที่มีป้าผู้หนึ่งให้มาวางไว้ข้างประตู และยังไม่ทันก้าวขึ้นเรือน เสียงเรียกของมารดาก็ดังขึ้นจากมุมห้องก่อนแล้ว

“...ไปไหนมาแต่เช้า?”

ลู่ชิงหรูกับน้องชายหยุดกึก นางยังไม่ทันตอบ มารดาที่เอนตัวอยู่ก็พูดต่อทันทีด้วยน้ำเสียงเรียบแต่แฝงความรู้สึกเชิงสั่งการ

“ไม่ต้องบอกหรอก ข้ารู้แล้ว ป้าหลินข้างบ้านกลับมาจากบ้านผู้ใหญ่บ้าน บอกหมดทุกอย่างแล้ว”

ลู่ชิงหรูเหลือบตามอง เห็นสีหน้าของมารดาที่แม้จะนิ่ง แต่ดวงตานั้นกลับมีแววบางอย่างคล้ายพอใจเล็ก ๆ อยู่ลึก ๆ แต่หน้าตึงอย่างที่ทำเป็นประจำก็เท่านั้น

“รู้แล้วก็ดี ข้าจะได้ไม่ต้องเล่า”

“วันนี้เจ้าไม่ต้องไปทำงาน พักเสียวันหนึ่ง...ไปทำกับข้าวแล้วเอาไปให้นางหูเสีย นางก็คงจะโมโหมากที่เจ้าทำให้บุตรชายของนางตกใจเสียจนพูดจาเพ้อเจ้อถึงขั้นนั้น...”

ลู่ชิงหรูหยุดมือที่กำลังเตรียมของออกไปทำงานทันที หันกลับมาพร้อมน้ำเสียงเย็นชาจนป้าเจาหยุดสิ่งที่ทำลง

“ท่านจะให้ข้าไปขอโทษนางหูหรือ? ลูกชายของนางล่อลวงบุตรชายของท่านไปกลางป่า ยามที่ข้าตระเวนหาน้องจนแทบพลิกดิน ยังไม่เห็นท่านลุกจากเตียงไปหาเลย...”

ผู้เป็นมารดาเงียบไปเล็กน้อย ใบหน้าเคร่งขรึมไม่มีแววโกรธ แต่ริมฝีปากเม้มแน่นอย่างรู้สึกผิดเต็มใจ

“ข้า...ข้าไม่สบาย ลุกแทบไม่ไหว จะให้ไปเดินตามหากลางลมหนาวได้อย่างไร”

“ก็ไม่ได้ว่าอะไร...” ลู่ชิงหรูตอบเสียงเรียบ “แต่ในเมื่อไม่ได้ช่วย ท่านก็อย่ามาสั่งอีกเลย ข้ารู้ว่าต้องปกป้องใคร และต้องรับมือกับใครอย่างไร”

มารดายังคงรักษาท่าทีไว้แม้ดวงหน้าจะเจื่อนลงเล็กน้อย แต่นางก็จำเป็นต้องทำบางอย่างกับสิ่งที่อาจเกิดขึ้นกับพวกตนในอนาคตได้

“หากสามีนางหูกลับมาจากล่าสัตว์ เจ้าจะรับมือไหวหรือ?”

“ข้าลงมือทำเช่นนี้ย่อมคิดเรื่องนั้นไว้แล้ว สามีนางหูก็คน เราก็คน เหตุใดจะต้องยอมไปตลอดด้วย”

ลู่ชิงหรูสบตามารดาอย่างต้องการสร้างความมั่นใจ ตลอดเวลาที่อยู่ในหมู่บ้านนี้มา เพราะมารดามักยอมให้นางหูข่มตลอดสามีของนางจึงไม่มายุ่งด้วย นางก็ไม่ได้อะไรแต่ในเมื่อมันทำให้อามู่ถูกรังแกนางยอมไม่ได้เด็ดขาด

“อาหรู...เจ้าช่างอวดดีนัก...”

มารดาพึมพำเหมือนพูดกับตนเอง นัยน์ตาของนางยังมีความหวาดเกรงไม่เสื่อมคลาย นางหาได้เชื่อใจใครไม่ แม้แต่ตัวเองนางยังไม่เชื่อเลย

ชิงหรูไม่ตอบ แต่หันไปจูงมือน้องชายเข้าไปในห้องนอนแทน

“ไปเถอะ อาหรง เข้าเข้าไปนอนเสียหน่อย ข้ารู้นะว่าเมื่อคืนเจ้าตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ”

ในขณะเดียวกัน มารดานั้นยังคงนั่งพิงเตียงด้วยท่าทีสงบนิ่ง แม้ใจจะปั่นป่วนจากคำพูดของลูกสาว ทว่าแววตาที่มองไปยังประตูห้องที่ปิดลงช้า ๆ กลับเต็มไปด้วยความซับซ้อน...และบางส่วนคือความโล่งใจที่ไม่อาจพูดออกมาตรง ๆ