LOGINShare
ตอนที่ 3
publish date:
2026-09-18 18:12:25(ต่อ)ปัจจุบันต้นเรื่อง
“เพราะมึงไม่ใช่เหรอ” มิณสวนกลับเพื่อนสนิทเสียงขุ่น หลังจากพูดจบมือบางก็จัดการถอดหมวกกันน็อกออกพลางก้าวขาลงจากรถแข่งหมายเลข 97 พี่เอกที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ได้ยินบทสนทนาระหว่างมิณกับปรเข้าพอดีเลยหลุดขำพรืดออกมา ท่าทางหัวเราะร่วนของรุ่นพี่ทำให้ ‘น่าน’ ที่ยืนอยู่ข้างๆ ยิ่งขมวดคิ้วด้วยความสงสัยเข้าไปใหญ่ พี่เอกจึงหันไปตอบกลับเจ้าของคำถามด้วยน้ำเสียงและแววตาที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจสุดขีด “ก็พี่นึกถึงการแข่งสนามแรกของไอ้มิณมันน่ะสิ” มิณได้ยินประโยคอวยไส้แตกนั้นเต็มสองหู เลยหันขวับมาสวนกลับหน้านิ่งทันควัน “มัดมือชกสิไม่ว่า พี่เอก” ย้อนกลับมาเมื่อ 1 ปีที่แล้วที่ วันที่มิณเข้าทีม ในวันเสาร์ที่พี่เอกนัดมิณมาดูการแข่งขัน บรรยากาศในสนามช่วงบ่ายเวลาบ่ายสองโมงตรงกำลังคึกคักได้ที่ ทันทีที่กลุ่มของมิณเดินเข้ามาถึงบริเวณพิทบ็อกซ์ (Pit Box) ของทีมพี่เอก ปรก็รีบส่งเสียงตะโกนทักรุ่นพี่นำร่องมาก่อนทันที “พี่เอก! ไอ้มิณมาแล้วพี่” ปรว่าพลางพยักพะเยิดหน้าให้สัญญาณ ทันทีที่พี่เอกหันมาเห็นเป้าหมาย ชายหนุ่มก็ถลาเข้าไปหาพร้อมลากเสียงยาวด้วยน้ำเสียงอ้อนวอนขั้นสุด “มิณณณณณ... ช่วยพี่ด้วย ตอนนี้นักแข่งของพี่ยังมาไม่ถึงสนามเลยว่ะ” มิณชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะถามกลับไปแบบงงๆ “แล้ว... มันเกี่ยวอะไรกับมิณอ่ะพี่เอก” พอได้ยินคำย้อนหน้านิ่ง พี่เอกก็รีบหันไปส่งสายตาขอความช่วยเหลือจากปรทันควัน ก่อนจะหันขวับกลับมาตื๊อเด็กสาวตรงหน้าต่อ “มิณมาลงขับแทนนักแข่งพี่หน่อยได้ไหม ถือว่าช่วยพี่หน่อยนะๆ นะมิณนะ” คำขอร้องแกมบังคับทำเอาคนฟังคิ้วขมวด มิณถามกลับย้ำเพื่อความแน่ใจ “แล้วนักแข่งของพี่หายไปไหนล่ะ” จังหวะที่พี่เอก ปร และมิณ กำลังยืนถกเถียงกันอยู่นั้น จู่ๆ ทีมงานสนามก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามาสมทบพลางบอกพี่เอกเสียงรัว “พี่เอก! ทีมเราต้องเตรียมตัวสแตนด์บายแล้วพี่” พอได้ยินแบบนั้น พี่เอกก็หันขวับมาอ้อนวอนมิณตาเป็นประกายแทบจะกราบกราน “มิณ... ช่วยพี่หน่อยนะ ตอนนี้นักแข่งพี่ยังมาไม่ถึงสนามจริงๆ และตอนนี้พี่ก็ไม่มีนักแข่งคนอื่นสแตนด์บายสำรองเลยว่ะ นะๆ มิณนะ ช่วยพี่ที” มิณนิ่งไปครู่หนึ่ง เธอไม่ได้คิดอะไรซับซ้อนเพราะเห็นชัดๆ อยู่แล้วว่าสถานการณ์ตรงหน้ามันไม่มีตัวเลือกอื่น ทว่าในจังหวะเดียวกันนั้นเอง ดวงตาคมก็ตวัดไปมองเพื่อนสนิทที่ยืนอยู่ข้างๆ พลางเอ่ยเสียงเย็น “ไอ้คุณปร...” ปรที่สะดุ้งโหยงด้วยความกลัวว่าตัวเองจะโดนจับโป๊ะแผนการได้ รีบพูดตะกุกตะกักแก้ตัวพัลวัน “เอาน่า... มึงก็ช่วยๆ พี่เอกแกหน่อยดิเว้ย” ว่าแล้วก็รีบกวักมือเรียกจูโน่กับรามให้ขยับเข้ามาช่วยกันเชียร์ขัดตาทัพ “กูไม่ได้จะปฏิเสธ” มิณสวนกลับหน้านิ่ง ทำเอาทุกคนโล่งอกไปเปลาะหนึ่งก่อนที่เธอจะเอ่ยต่อ “ที่จะช่วยน่ะช่วยได้ค่ะ... แต่มีเงื่อนไขอยู่นะคะพี่เอก” “มิณพูดมาได้เลย! กี่ข้อพี่ก็ยอม” พี่เอกรีบรับคำทันควัน “มิณจะช่วยแข่งแทนให้แค่ครั้งนี้ ‘ครั้งเดียว’ เท่านั้นนะคะ” มิณชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้วก่อนจะร่ายยาว “ส่วนข้อบังคับ... หนึ่ง: คนที่รู้ว่ามิณเป็นคนลงแข่งในวันนี้ จะต้องมีแค่พวกเราตรงนี้เท่านั้น ห้ามบอกใครเพิ่มเด็ดขาด สอง: ตลอดการแข่งขันจนกว่าจะก้าวเท้าออกจากสนามแห่งนี้ ให้ทุกคนเรียกมิณว่า ‘เอ็ม’ สาม: ห้ามมีการถ่ายรูปหรืออัดคลิปวิดีโอที่ติดหน้ามิณเด็ดขาด สี่...” “สี่? นี่ยังมีข้อสี่อีกเหรอมิณ...” พี่เอกเริ่มเหงื่อตก “สี่... ไอ้คุณปร มึงไปร่างสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษรมาซะ ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้ ต้อง ‘ห้าม’ รู้ไปถึงหูคนที่บ้านกูเด็ดขาด!” สิ้นคำสั่งของยัยเพื่อนตัวดี ปรก็ยิ้มกริ่มพลางล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า หยิบปึกกระดาษเอกสารสัญญาที่เซ็นเตรียมไว้ล่วงหน้าตั้งแต่เมื่อคืนออกมายื่นส่งให้ตรงหน้าทันที “เรียบร้อยครับคุณเพื่อน” มิณจ้องมองปึกเอกสารตรงหน้าตาค้าง ก่อนจะสบถออกมาลั่นพิท “ไอ้สัสปร!” “เรียบร้อยครับคุณเพื่อน” มิณจ้องมองปึกเอกสารตรงหน้าตาค้าง ก่อนจะสบถออกมาลั่นพิท “ไอ้สัสปร!” มิณแยกเขี้ยวใส่เพื่อนทรยศ “ไว้จบการแข่งก่อนนะมึง มึงกับกูมีเรื่องต้องเคลียร์กันยาว!” ปรทำเพียงแค่หัวเราะแห้งๆ “แฮะๆ” ส่งยิ้มกวนประสาทแก้เขิน ทันใดนั้นมิณก็สะบัดหน้าเดินกระแทกเท้าเข้าไปในห้องแต่งตัวเพื่อเปลี่ยนชุดลงสนามแข่งทันที จังหวะนั้นเอง จูโน่กับรามที่ยืนดูอยู่ห่างๆ ก็ลอบยิ้มกริ่ม จูโน่หัวเราะในลำคอพลางเปรยขึ้นมา “วันนี้มีเรื่องสนุกๆ ให้ดูอีกแล้วว่ะ” พูดไม่ทันขาดคำ รามก็ควักโทรศัพท์มือถือขึ้นมาสไลด์หน้าจอทำท่าเหมือนกำลังจะติดต่อใครบางคน จนจูโน่ต้องเอ่ยปากทัก “ทำไรอ่ะไอ้ราม” “เตรียมจองวัดล่วงหน้าอยู่ครับ วันนี้น่าจะเละ” รามตอบเสียงนิ่งหน้าตาย “เฮ้ย เป็นความคิดที่ดี! ถ้ามีเลี้ยงแขก... กูขอสเต็กนะมึง” จูโน่รับมุกทันควัน ปรที่ยืนฟังอยู่ถึงกับหน้าถอดสี หันขวับมาแยกเขี้ยวใส่เพื่อน “พวกมึงไม่คิดจะช่วยเพื่อนหน่อยเหรอวะ!” พี่เอกที่ยืนฟังเด็กๆ รับส่งมุกกันอยู่ข้างๆ ถึงกับเลิกคิ้วสูงด้วยความประหลาดใจ แอบกระซิบถามต่อจากปร “เฮ้ย ขนาดนั้นเลยเหรอ???” “สมควรครับพี่เอก เล่นกับใครไม่เล่น ไปเล่นกับไอ้มิณ” จูโน่ผสมโรงสมน้ำหน้า “รอบนี้... ชิบหายของจริงละมึง” ปรพึมพำกับตัวเองเสียงอ่อย พี่เอกได้ยินคำสบถแว่วๆ เลยหันมาถามด้วยความสงสัย “หืม? รอบนี้อะไรนะ?” ปรสะดุ้งโหยง รีบพูดตัดบทเปลี่ยนประเด็นหนีความผิดทันที “อ้อ! แล้ว... แล้วคนนั้นอ่ะพี่” “อยู่ข้างบนนู้น” พี่เอกตอบพลางพยักพะเยิดหน้าขึ้นไปข้างบนพิท จูโน่ที่ฉลาดเป็นกรดพอได้ยินบทสนทนาลับลมคมในก็หรี่ตาวิ่งเข้ามาชี้หน้าจับผิด “อะไรวะ... นี่แผนมึงกับพี่เอกหรอกเหรอ? ไม่รอดแน่มึง ไอ้คุณปร!” รามขยับสแตนด์บายช่วยเสริมทัพหน้านิ่ง “หูชาแน่ปร มิณต้องโกรธสุดๆ” พอโดนเพื่อนซี้สองตัวรุมต้อนจนมุม ปรที่กลัวความแตกจนตัวสั่นก็รีบหันไปยิงคำถามใส่พี่เอกเรื่องอื่นเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ “ละ... แล้วทีมงานคนอื่นๆ ล่ะพี่เอก” “พี่ให้จัดการเคลียร์ทางเรียบร้อยหมดแล้ว” พี่เอกตอบกลั้วหัวเราะอย่างนึกสนุก หลังจากนั้นไม่นาน มิณก็เดินออกมาจากห้องแต่งตัว ปรกับจูโน่ได้ทีรีบปรบมือแปะๆ ส่งเสียงแซวพร้อมกัน “ง้อววว เพื่อนเรานี่แม่งเท่จริงว่ะ มากความสามารถสัสๆ” “จริงครับ สู้ๆ นะครับมิ... เอ็ม” รามช่วยเชียร์ เกือบหลุดชื่อจริงจนต้องรีบแก้คำพูด มิณขยับใส่อุปกรณ์ป้องกันพลางเอ่ยถามกฎกติกาการแข่งครั้งนี้กับพี่เอกอย่างจริงจัง ทันทีที่รุ่นพี่พูดจบ มิณก็สรุปใจความสั้นๆ “โอเค เข้าใจละ ขับให้ครบสามรอบก็พอใช่ไหมคะพี่เอก” “อือ” พี่เอกพยักหน้ารับคำสั้นๆ
Latest chapter
ระยะที่พอดี "The Right Distance" ตอนที่ 30
ประตูห้องแต่งตัวก็เปิดออกพร้อมร่างสูงของวินที่เดินตรงเข้ามาเรียก “มิณ... กลับกัน” “อื้อ” มิณหันไปโบกมือลาพี่เอกแล้วเดินตามหลังวินไปที่รถบีเอ็มสีดำขลับคันเดิม ทันทีที่ทั้งสองคนก้าวขึ้นมานั่งประจำที่ด้านใน วินที่คาใจอยู่ก็เอ่ยปากถามขึ้นทำลายความเงียบ “เมื่อกี้คุยอะไรกับพี่เอกหรอ” มิณหันมายิ้มพรายแกล้งตอบ “ความลับค่ะ” บรรยากาศในรถเงียบลงไปครู่หนึ่ง ก่อนที่มิณจะสูดหายใจเข้าลึกแล้วตัดสินใจพูดเรื่องที่ค้างคาใจออกมา “พี่วิน... หลังจากแข่งนัดนี้เสร็จ พี่ไม่ต้องลำบากขับรถมารับส่งมิณแล้วนะ” วินชะงักมือที่กำลังจะเข้าเกียร์ หันขวับมามองคนข้างตัวทันที แววตาคมไหววูบไปอึดใจหนึ่ง “...ทำไมอ่ะ” “ช่วงนั้นมิณน่าจะเริ่มยุ่งๆ แล้วอ่ะค่ะ” หญิงสาวให้เหตุผลพลางส่งยิ้มบางๆ ให้ “...อ๋อ” วินรับทราบเสียงแผ่ว นัยน์ตาคู่คมหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด ความเงียบเข้าปกคลุมภายในห้องโดยสารอยู่พักใหญ่ จนกระทั่งวินพยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติแล้วเอ่ยถามทำลายความอึดอัด “...แล้ววันนี้อยากกินอะไร” “ก๋วยเตี๋ยวร้านเดิม” มิณตอบ “โอเค” ชายหนุ่มตอบรับสั้นๆ ก่อนจะเคลื่อนรถออกจากสนามแข่ง มุ่งหน้าสู่จุดหมายปลายทางด้ว
ระยะที่พอดี "The Right Distance" ตอนที่ 29
เข็มนาฬิกาบอกเวลาห้าโมงเย็น รถบีเอ็มสีดำขับเข้ามาเทียบจอดที่ลานจอดรถด้านนอกสนาม วินและมิณก้าวลงจากรถและเดินเคียงคู่เข้าสนามมาด้วยกันอย่างสนิทสนม จนหนึ่งในทีมงานของพี่เอกที่ยืนอยู่แถวนั้นเห็นเข้าก็เอ่ยปากร้องแซวขึ้นมาเสียงดัง “แหม... วิน มิณ ช่วงนี้พวกแกสองคนดูตัวติดกันจังน้าาา” มิณหันไปสวนกลับหน้านิ่งตามสไตล์ “มันต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วป่ะพี่ หรือจะให้มิณไปตัวติดกับคนอื่นล่ะฮะ?” ทีมงานคนนั้นหัวเราะร่า “แหม พี่ก็แซวเล่นนิดเชียวหนู ก็เห็นในสนามเข้าขากันดีเหลือเกิน” “แล้วพี่เอกอยู่ไหนอ่ะครับพี่” วินเอ่ยปากถามตัดบทเพื่อหาพี่ใหญ่ของทีม “ไปทำธุระข้างนอกน่ะ ยังไม่กลับมาเลย” “งั้นเราก็เริ่มฝึกกันเลยดีกว่า ไม่ต้องรอพี่เอกแล้วล่ะ... ไปเหอะมิณ” วินหันมาชวนคนข้างตัว หลังจากนั้นทั้งสองคนก็เดินแยกย้ายเข้าไปเปลี่ยนชุดเรซซิ่งสูทเพื่อทำการลงสนาม ทันทีที่จัดการตัวเองเสร็จ ทั้งคู่ก็เดินตรงเข้าประจำยามที่รถแข่งของตัวเองทันที “ทั้งสองคนพร้อมนะ วันนี้เราจะขับแบบครบสามรอบสนามแล้วค่อยพักเบรกนะ!” เสียงทีมงานประกาศผ่านวอล์กเกี้ยทอล์กเกี้ย “อืม” วินตอบรับเสียงเรียบ “เตรียมพร้อม..
ระยะที่พอดี "The Right Distance" ตอนที่ 28
ณ มหาวิทยาลัยของมิณ... เข็มนาฬิกาบอกเวลาสิบโมงเช้าที่คณะนิติศาสตร์ หลังจากที่มิณและเพื่อนๆ นั่งจมอยู่กับเนื้อหาวิชาภาคของสาขามาพักใหญ่ ในที่สุดอาจารย์ก็ประกาศปล่อยพักเบรกเป็นเวลาสิบนาที ก่อนจะกลับมาลุยเนื้อหาที่เหลือต่อในวันนี้ กลุ่มนักศึกษาสาวเดินตรงไปยังห้องน้ำเพื่อจัดการธุระส่วนตัว “พวกมึงแวะลอว์สันป่ะ?” เนยเอ่ยปากชวนขึ้นมา “ไปดิ” วิวตอบรับคำชวนทันที “กูนั่งรออยู่ข้างบนนะ” มิณบอกปัดเพราะขี้เกียจเดินลงไป “เออ ครึ้มอกครึ้มใจอะไรไม่รู้ กูอยู่ข้างบนกับไอ้มิณด้วยละกัน” ปานหันไปบอกเนยกับวิว หลังจากแยกย้ายกันเข้าห้องน้ำเรียบร้อย เนยกับวิวก็พากันเดินลงไปหาของกินข้างล่าง ส่วนมิณและปานเดินกลับมานั่งแหมะรออยู่ที่ม้านั่งหน้าห้องพักสาขา ยิ่งนั่งเงียบมิณก็ยิ่งรู้สึกหัวตื้อ ท้ายที่สุดจึงหันไปสะกิดคนข้างๆ “...ปาน เรียนรู้เรื่องป่ะมึง?” ปานหันมาทำหน้าเหม็นเบื่อใส่ทันที “ไม่อ่ะ... ไม่เข้าหัวเลยสักนิด” พูดจบเจ้าตัวก็หลุดหัวเราะแห้งๆ ออกมาอย่างปลงตก “จริง” มิณพยักหน้าเห็นด้วยอย่างแรง ในระหว่างนั้น เพื่อนผู้ชายในสาขาก็เดินตรงเข้ามาสมทบหลังจากเข้าห้องน้ำเสร็จ “โย่! ว่าไงไอ้
ระยะที่พอดี "The Right Distance" ตอนที่ 27
ณ ภายในรถยนต์ของวิน หลังจากที่ยานพาหนะคันหรูเคลื่อนตัวออกมาจากอาณาเขตบ้านของปร ความเงียบสงัดก็โรยตัวลงมาได้ไม่นาน ทว่าคราวนี้มิณกลับเป็นฝ่ายเริ่มเปิดบทสนทนาขึ้นมาก่อนท่ามกลางความเงียบ “พี่วินรู้จักพี่นุชด้วยหรอคะ?” ชายหนุ่มหลังพวงมาลัยละสายตาจากท้องถนนหันมามองหน้าคนถามแวบหนึ่ง ก่อนจะตอบกลับเสียงเรียบ “อืม” “แล้ว... รู้จักกันนานยังอ่ะ?” หญิงสาวซักต่อด้วยความอยากรู้ “ก็น่าจะตั้งแต่มอต้นแล้วล่ะ” “อืม...” มิณรับคำในลำคอเบาๆ เมื่อได้คำตอบในสิ่งที่อยากรู้เรียบร้อยแล้ว หญิงสาวก็กลับไปนั่งเงียบตามเดิม ทว่าอีกคนที่กำลังทำหน้าที่ขับรถอยู่เห็นว่าคนข้างกายเริ่มที่จะยอมเปิดใจยอมพูดดีด้วยแล้วหลังจากที่เกิดเหตุการณ์ขัดแย้งกันเมื่อคราวก่อน ชายหนุ่มจึงเป็นฝ่ายชวนคุยต่อเพื่อทำลายความเงียบ “แล้วมิณล่ะ... รู้จักกับเจ้าปรมานานหรือยัง?” “สามสี่ปีมั้งคะ? น่าจะประมาณสามสี่ปีได้ ช่วงมอปลายน่ะค่ะ” “แล้วเรื่องขับรถล่ะ?” วินถามถึงทักษะที่เธอแสดงให้เห็นในสนาม “ไม่นานเท่าไหร่หรอกค่ะ” “แล้วอย่างเวลาว่าง มิณชอบทำอะไรหรอ ใช่ขับรถหรือเปล่า?” “ก็มีหลายอย่างนะคะพี่วิน” “อย่างเช่
ระยะที่พอดี "The Right Distance" ตอนที่ 26
ด้วยความที่บรรยากาศภายในรถตอนนี้หลงเหลือเพียงแค่สองคนที่ยังมีสติสัมปชัญญะครบถ้วน ส่วนตัวภาระอีกหนึ่งรายด้านหลังได้ล้มนอนสลบไสลราบไปกับเบาะที่นั่งยาวเป็นที่เรียบร้อย ประกอบกับระยะทางที่จะต้องเดินทางไปส่งปรที่บ้านนั้นค่อนข้างไกลจากจุดที่ทุกคนอยู่มาก บรรยากาศเงียบเชียบชวนให้อึดอัด วินที่กำลังควบคุมพวงมาลัยอยู่เริ่มใช้นิ้วเคาะลงบนคอนโซลรถเป็นจังหวะแก้เก้อ ทว่าพอเจ้าตัวรู้สึกว่าการเคาะนิ้วมันอาจจะดูเสียมารยาทและสร้างความรำคาญ ชายหนุ่มจึงเลื่อนมือไปกดเปิดระบบเสียง เพลงสากลท่วงทำนองนุ่มลึกคลอเคล้าดังขึ้นเบาๆ ส่วนมิณที่รู้ดีว่าระยะทางไปบ้านของปรนั้นค่อนข้างใช้เวลา เธอจึงเลือกที่จะเอนกายพิงพนักเบาะเพื่อของีบหลับเอาแรงก่อนจะถึงจุดหมาย ยี่สิบนาทีผ่านไป... ยานพาหนะก็เคลื่อนตัวเข้ามาจอดเทียบท่า ณ บริเวณหน้าคฤหาสน์หลังโตของปร มิณที่รู้สึกได้ถึงแรงเบรกของรถค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น สายตาคู่สวยมองทอดผ่านกระจกหน้าเห็นทัศนียภาพวิวทิวทัศน์ที่แสนคุ้นเคย หญิงสาวจึงเบี่ยงตัวหันไปทางเบาะหลังเพื่อปลุกเพื่อนสนิททันที “ปร... ปร! ไอ้คุณปร! ตื่นมึง!” มิณเริ่มส่งเสียงเรียก ทว่าคนเมาก็ยังคงนิ่งสนิท วินจึงช่วยส่งเส
ระยะที่พอดี "The Right Distance" ตอนที่ 25
หลังจากนั้นจูโน่ก็จัดการแลกคอนแทกต์กับวินสำเร็จ แถมยังลากแขนรามให้เอาโทรศัพท์มาแลกไลน์ด้วยอีกคน ก่อนจะเปิดฉากชวนวินคุยจ้ออย่างเป็นกันเอง ระหว่างที่จูโน่กำลังชวนวินคุยอยู่นั้น มิณที่สังเกตเห็นว่าวันนี้ปรเพื่อนสนิทของเธอเงียบขรึมผิดปกติ จึงเดินอ้อมบาร์มาหยุดอยู่ข้างๆ พลางเอ่ยถามด้วยความเตือนใย “วันนี้มึงเป็นไรเนี่ย... เงียบผิดปกตินะไอ้คุณปร” ปรที่ได้ยินคำถามทำเพียงแค่นั่งหมุนแก้วเครื่องดื่มในมือไปมาคล้ายคนตกอยู่ในภวังค์ มิณเห็นอาการชะงักงันแววตาหม่นลงของเพื่อนสนิทก็พอจะเดาทางออก หญิงสาวจึงขยับไปกระซิบเสียงแผ่ว “...เรื่องน้องคนนั้นสินะ” มือที่กำลังหมุนแก้วของปรหยุดกึกลงทันควัน มิณยกยิ้มบางเมื่อเห็นว่าเดาไม่ผิด “กูพูดถูกจุดสินะมึง...” “........” มีเพียงความเงียบและแววตาสับสนที่ตอบกลับมา “กูว่านะ... ทำตามที่ใจมึงคิดเหอะ เรื่องความรู้สึกของแต่ละคนน่ะ กูที่เป็นคนนอกสมการคงห้ามอะไรที่ตัวแปรหลักอย่างมึงในสมการนี้จะทำได้หรอก... ตราบใดที่เรื่องนั้นมันไม่ใช่เรื่องที่ทำให้คนอื่นเดือดร้อนน่ะนะ” มิณเอ่ยปากปลอบโยนพลางให้คำแนะนำตามหลักเหตุและผลในแบบฉบับของเธอ ก่อนจะแสร้งตบไหล่เพื่อนเบาๆ
You May Also Like
แค้นรักแพทย์อัจฉริยะ
คันธรส สุภาสนันท์149.2K viewsตระกูลข้า ใครอย่าแตะ
บัณฑิตติดบ้าน93.7K viewsผมคือหมอเทวดา
ลั่วเหล่ย292.6K viewsคุณชาย แห่ง ประตูมังกร
นายกัวผู้เล่าเรื่อง260.3K viewsทาสรักนายช่าง
เหนือ กว่าความคาดหมาย21 viewsสามีเก่าฉันไม่ใช่คนธรรมดา
เด็กเสิร์ฟไวน์95.4K viewsจอมอสูรคลั่งอันดับหนึ่ง
อู๋ซิน65.6K viewsพลิกชะตารัก มรดกเซียน
หลงเทียนหยา247.6K views
