ตอนที่ 7

ตัดภาพกลับมาที่ปัจจุบันที่พี่เอกกำลังจะเล่าเรื่องหลังจากที่มิณเเข่งเสร็จ น่านที่นั่งฟังเรื่องราวในอดีตตาไม่กะพริบรีบเอ่ยปากถามต่อด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“แล้วไงต่ออะพี่เอก!”

ทว่าพี่เอกกลับทำเป็นเล่นตัวยิ้มกริ่มไม่ยอมเล่าต่อซะงั้น... แต่แล้วจู่ๆ ก็มีน้ำเสียงคุ้นหูของใครบางคนพูดแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ

“ไอ้คุณปรก็เกือบเลือดกบปากไง ใช่มะเจย์” เจย์พยักหน้าหงึกหงักเห็นด้วยกับสิ่งที่เรย์พูด

น่านหันไปมองตามเสียงก่อนจะรีบยกมือไหว้ทักทาย “อ้าว! พี่เรย์ พี่เจย์ สวัสดีครับพี่”

ส่วนปรที่เป็นคนในบทสนทนาเมื่อครู่เหลือบตามองหน้านิ่งแล้วทักทายกวนๆ “พวกมึงมาทำไมกันเนี่ย”

“รู้แล้วยังจะถามอีก” เรย์สวนกลับหน้านิ่ง แต่ขาทั้งสองข้างกลับรีบสับเกียร์สุนัขพุ่งตัวเข้าไปหาเอ็มพร้อมกับเจย์ทันที คนหนึ่งรีบคว้าพัดขยับโบกให้ระรัว ส่วนอีกคนก็รีบเปิดขวดน้ำส่งให้แทบจะประเคนถึงปาก

“เอ็มมมมมม!”

“เอ็มคราบบบ ร้อนไหมเอ็ม กินน้ำหน่อยเร็ว”

น่านมองภาพความวุ่นวายตรงหน้าแล้วถึงกับยืนงงเป็นไก่ตาแตก เพราะปกติเขาเคยร่วมงานกับเอ็มเฉพาะในช่วงเวลาที่มีทัวร์นาเมนต์การแข่งขันอย่างเป็นทางการเท่านั้น แถมในความเป็นจริง เจย์กับเรย์ก็คือนักแข่งตัวตึงจากทีมคู่แข่งระดับพระกาฬ... มาโผล่ที่นี่แล้วทำตัวเป็นคนรับใช้เบอร์หนึ่งแบบนี้ก็ได้เหรอข้ามหน้าข้ามตาสุดๆ

พี่เอกเห็นสีหน้าเหลอหลาของรุ่นน้องก็หลุดขำตบไหล่เบาๆ

ปรเลยพูดแหย่น่านขึ้นมาว่า “เหวอเลยดิ... เรื่องปกติของพวกมันว่ะ ทุกครั้งที่ไอ้เอ็มว่างแล้วมาซ้อมที่สนามนี้ ไอ้สองคนนี้มันก็แทบจะสิงสนามอยู่แล้ว”

“จริงอ้อพี่” น่านถามย้ำเสียงสูง ปรที่ยืนอยู่ข้างๆ พยักหน้ารับแทนคำตอบ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาต่อสายหาใครบางคน

“โหลมึง... ถึงยังเนี่ย? พวกกูมากันครบละ ด่วนเลยมึง”

“ถึงแล้วมึง!” สิ้นเสียงตอบกลับจากปลายสาย เจ้าของเสียงตัวจริงก็รีบสับขาหน้าตั้งวิ่งตรงเข้ามาในโซนรับรองทันทีเมื่อมาถึงสนาม

ปรที่ได้ยินเสียงเรียกจากทางด้านหลังที่ไม่ใช่เสียงในลำโพงหันขวับไปมองพลางบุ้ยปากไปทางเป้าหมาย “นู่น มานู่นละ”

จูโน่หันไปพยักหน้าชวนเพื่อนซี้ “ปะ ราม”

ทั้งคู่เดินแกมวิ่งเข้าไปหาเจย์กับเรย์ จูโน่รีบยกมือไหว้ทักทายประจบสอพลอ “หวัดดีครับพี่ๆ”

“บอกกี่ครั้งแล้วว่าให้เรียกเหมือนเพื่อนกันธรรมดาก็พอ” เจย์หันมาเอ็ดขำๆ

“พูดเองนะไอ้เจย์!” จูโน่ได้ทีรีบสลัดคราบรุ่นน้องทิ้งทันที ทราบซึ้งใจในความเป็นกันเอง

รามขยับยิ้มขำก่อนจะถามเปิดประเด็น “วันนี้พวกพี่ก็ตั้งใจมาหาเอ็มเหมือนเคยใช่ไหมครับ”

“โธ่... น้องรามก็รู้คำตอบอยู่แก่ใจแล้ว ยังจะต้องให้พี่พูดอีกเหรอครับเนี่ย” เรย์แกล้งทอดเสียงถอนหายใจยาว

น่านยังคงไม่เข้าใจและเต็มไปด้วยความสงสัย พี่เอกเห็นแล้วอดขำไม่ได้เลยตัดสินใจเล่าเรื่องราวในวันนั้นให้น่านฟังต่อ

............................

ภาพเบื้องหน้าค่อยๆ พลันย้อนกลับไปในอดีต... ตัดฉับกลับไปที่พิทบ็อกซ์ในวินาทีที่ปรซวยขั้นสุด และกำลังจะโดนเอ็มเอาหมวกกันน็อกฟาดกบาล!

“เอ็ม!!!!!!!!” ทุกคนส่งเสียงห้ามขึ้นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ยกเว้นจูโน่กับรามที่ทำหน้าที่สัปเหร่อล็อกตัวให้อยู่

ทันใดนั้น มือบางที่เหวี่ยงหมวกกันน็อกเตรียมฟาดก็หยุดกะทัดหันอยู่ตรงหน้าของปรในระยะเผาขน ชนิดที่ว่าถ้าดึงดันถามไม่หยุดอีกแม้แต่คำเดียวได้หัวแบะเต็มรักแน่นอน ทุกคนที่อยู่รอบข้างพากันอึ้งกิมกี่ไปชั่วขณะ ก่อนจะลอบถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งใจพร้อมๆ กัน

ปรที่หลับตาปี๋รอรับแรงกระแทกค่อยๆ ลืมตาขึ้นมามองอย่างเลิ่กลั่กพลางประท้วงเสียงอ่อย

“กะ...กะจะเอาให้หัวแบะเลยเหรอเอ็ม”

เอ็ม (มิณ) สะบัดขยับหมวกที่อยู่จ่อหน้าปรออกพลางทำหน้าตาไม่รู้ไม่ชี้

“เป็นไงล่ะ... ผลลัพธ์จากเรื่องที่ตัวเองก่อซะบ้าง” ว่าแล้วก็ออกแรงดึงกระชากแขนให้ปรลุกขึ้นยืนดีๆ ขณะเดียวกันรามกับจูโน่ก็ยอมปล่อยตัวนักโทษแต่โดยดี

รามแอบอมยิ้มขำกับเหตุการณ์ปั่นประสาทเมื่อครู่ ส่วนจูโน่ถึงขั้นต้องก้มหน้ากุมท้องกลั้นขำจนตัวสั่น ทิ้งให้พวกนักแข่งรุ่นพี่ที่อยู่รอบข้างพากันยืนงงเป็นไก่ตาแตกกับภาพความสัมพันธ์แปลกประหลาดของแก๊งนี้ สรุปว่าเรื่องราวมันเป็นมายังไงกันแน่

ทางด้านนอกพิท... ณ จุดที่นักข่าวยืนมุงดูอยู่ ผู้จัดการสนามแข่งรีบสวมบทโหดเดินเข้าไปพูดผ่านสปีกเกอร์ “ขอเรียนเชิญนักข่าวทุกท่านกลับไปยังจุดถ่ายทอดสดการแข่งขันด้วยนะครับ เหตุการณ์ที่เห็นเมื่อสักครู่เป็นการหยอกล้อกันเล่นๆ ภายในทีม รบกวนไม่นำภาพที่บันทึกได้ไปเผยแพร่หรือทำข่าวนะครับ และเงื่อนไขการปิดบังตัวตนของคุณเอ็ม ขอให้เป็นไปตามที่ได้แจ้งไว้ก่อนล่วงหน้า หากทางเราพบเจอข่าวของสำนักไหนเล็ดลอดออกไป ทางสนามจะดำเนินการฟ้องร้องขั้นเด็ดขาดทันทีครับ ขอบคุณครับ”