บทที่ 6 อะไรที่ไม่ควรเห็น

บทที่ 6 อะไรที่ไม่ควรเห็น

เช้าวันต่อมา แสงแดดอ่อนๆ ลอดผ่านกระจกใสในห้องนั่งเล่นของบ้านหลังเดิม นาเนียร์ในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวพับแขนกับกางเกงสแลคเข้ารูปสีน้ำตาลเข้ม ยืนผูกผมหน้ากระจกอย่างเรียบง่ายแต่คล่องตัว ริมฝีปากทาลิปสติกมันบางๆ ให้พอดูสดใสก่อนจะสะพายกระเป๋าผ้าและเดินไปเคาะประตูห้องพี่ชาย

“พี่ณ ตื่นยัง วันนี้น้องขอไปด้วยนะ ดูท่าพี่ณจะสาย”

เสียงจากด้านในมีแค่เสียงขยับตัวกับเสียงขานรับในลำคอ เธอหัวเราะนิดๆ อย่างรู้ทันพี่ชาย แล้วเดินออกไปเตรียมกาแฟรอ

ที่สำนักงานของเฮดเตอร์ บรรยากาศช่วงสายค่อนข้างสงบ มีเสียงพนักงานเดินเข้าออกห้องประชุมบ้างประปราย

ณคุณเดินแยกไปเช็กความเรียบร้อยที่สนาม ส่วนนาเนียร์ได้รับมอบหมายให้นำเอกสารการสั่งอะไหล่ล็อตใหม่ขึ้นไปส่งที่ห้องทำงานของเฮดเตอร์

เธอกอดแฟ้มเอกสารแน่นเล็กน้อยก่อนจะยืนอยู่หน้าประตูไม้ทึบสีเข้ม หายใจเข้าลึกๆ หนึ่งที แล้วเคาะเบาๆ สามครั้ง

“เข้ามา” เสียงทุ้มจากด้านในตอบรับ

นาเนียร์ค่อยๆ เปิดประตูเข้าไป เธอเห็นเฮดเตอร์นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้ตัวใหญ่ ริมหน้าต่างบานสูงที่แสงแดดลอดผ่านม่านบางๆ เข้าส่องถึงข้างแก้มของเขา ใบหน้าเรียบนิ่งคล้ายไม่แยแสโลกเช่นเคย

“เอาเอกสารอะไหล่มาส่งค่ะ…ล็อตล่าสุดที่สั่งเข้าสต็อก”

เฮดเตอร์ละสายตาจากหน้าจอโน้ตบุ๊กเหลือบมองเธอเพียงนิดก่อนจะพยักหน้า

“วางไว้ตรงนี้” เขาชี้ไปยังมุมหนึ่งของโต๊ะ

นาเนียร์เดินเข้าไปวางอย่างระมัดระวัง แอบเหลือบมองโน้ตบุ๊กของเขาเล็กน้อยแต่ไม่พูดอะไรเพิ่ม เมื่อวางเสร็จแล้วเธอทำท่าจะขอตัว แต่เสียงเข้มกลับดังขึ้นก่อน

“เมื่อวาน…พี่ชายเธอถึงบ้านแล้วไม่เป็นไรใช่ไหม?”

เธอชะงักนิดหนึ่งก่อนจะหันมาตอบ

“ค่ะ ปลอดภัย ขอบคุณที่มาส่งพี่ณนะคะ”

เขาไม่ได้พูดอะไรอีก แต่มองเธอเงียบๆ แววตาคมดุแต่ไม่ใช่แบบข่มขู่ หากเป็นแบบที่คล้ายจะประเมิน…หรือกำลังจับสังเกตบางอย่างอยู่

นาเนียร์ยืนนิ่งครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มบางๆ

“ขอตัวนะคะ”

เฮดเตอร์พยักหน้าเบาๆ ก่อนเธอจะหมุนตัวเดินออกจากห้องอย่างสงบ ทว่าในใจกำลังเต้นแรงด้วยความรู้สึกแปลกๆ ที่เธอเองก็อธิบายไม่ได้ว่า…สายตานั้นหมายถึงอะไรแน่

หรือว่าคนอย่างเขาจะเริ่ม ‘จำ’ เธอได้แล้วจริงๆ?

นาเนียร์เดินลงมาจากห้องทำงานของเฮดเตอร์ก็ถูกลูกน้องของณคุณรั้งไว้ก่อน เธอส่งยิ้มทักทายทุกคนอย่างเป็นมิตร และบางคนเธอก็จำได้แล้วว่าชื่ออะไร ทำตำแหน่งไหน ส่วนบางคนก็แค่ยิ้มทักทายเพราะไม่ได้สนิทมากนัก

“พี่จะบอกอะไรให้”

“คะ?”

“ระยะไหนที่ปลอดภัยจากเฮียเตอร์”

“ระยะ…อะไรเหรอคะ” นาเนียร์ยิ้มบางๆ มองหน้าทุกคนที่กำลังจ้องสายตามาที่เธอเป็นตาเดียว ก่อนเสียงเข้มของรุ่นพี่อีกคนจะดังขึ้น เปลี่ยนให้ทุกคนหันไปมองเขาแทน

“ระยะหนึ่งเมตร ปลอดภัยสุด แต่ถ้าใกล้กว่านี้นะ…ระยะอันตราย”

“เอ่อ…เนียร์ขอถามได้ไหม ว่าทำไมต้องให้อยู่ห่างจากเฮียเตอร์”

“นาเนียร์” เสียงของณคุณดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทำให้รุ่นน้องเขาและน้องสาวตัวแสบสะดุ้งพร้อมกัน

“พี่ณ พวกผมตกใจหมดเลยเนี่ย”

“พวกมึงไม่มีงานมีการทำหรือไง มานั่งนินทาเจ้านายอยู่แบบนี้” เขามองหน้าลูกน้องอย่างดุๆ จนพวกเขารีบผละตัวแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ตัวเอง ส่วนนาเนียร์ค่อยๆ กันมามองหน้าพี่ชาย “เราก็อีกคน ลืมที่พี่บอกแล้วเหรอ”

“ขอโทษค่ะ ไม่ได้ตั้งใจ”

“ไปทำงานได้แล้ว เดี๋ยวพี่ต้องไปดูเขาลองรถที่สนามอีก อาจจะเข้ามาเย็นเลย ถ้าเราขี้เกียจรอก็กลับก่อนได้”

“รับทราบค่ะ”

“อืม อย่าซนล่ะ” ณคุณคาดโทษน้องสาวไม่จริงจังนัก เมื่อนาเนียร์พยักหน้ารับปากเบาๆ เขาก็หันหลังเดินออกไปทันที

16:20 น.

นาเนียร์นั่งอยู่ในโต๊ะทำงานคนเดียว เพราะพี่คนอื่นๆ เขากลับหมดแล้ว และเธอยังรอณคุณอยู่ แต่ยิ่งรอเธอก็ยิ่งหิวข้าว จึงตัดสินใจเดินออกไปบอกพวกพี่ๆ ที่สนิทกับพี่ชายตัวเองว่าเธอจะกลับก่อน

“เนียร์ฝากบอกพี่ณด้วยนะคะ”

“จ้า หรือว่าน้องนาเนียร์จะให้พี่ไปส่งดี”

“ไม่ต้องไปเสือกเลยมึง เดี๋ยวพี่ณก็มาแหกอกมึงหรอก”

นาเนียร์ยิ้มบางๆ ก่อนที่เธอจะค้อมศีรษะให้ทุกคนแล้วเดินออกไปทันที

ผ่านไปกว่าสองชั่วโมง ในที่สุดณคุณก็กลับมาถึงบ้าน เขาถอดรองเท้าวางไว้บนชั้นพร้อมกับกวาดสายตามองหาน้องสาวด้วย

“ตัวแสบ พี่กลับมาแล้ว”

“ค่า~ กำลังจะตักข้าวออกไปพอดีเลย มาทันเวลามากเลยค่ะ”

“พี่ซื้อกะเพราไก่กับพะโล้หมูมาให้”

“ขอบคุณค่ะ แล้วนี่ปวดหัวไหม เห็นเมื่อวานเมาซะหมดสภาพ”

“ไม่ปวดแล้ว แต่ว่า…ขอโทษนะ พี่เมามากเลนเมื่อวาน”

“ไม่เห็นต้องขอโทษเลย พี่ณก็ต้องพักผ่อนบ้าง แต่ตอนนี้เรากินข้าวก่อนดีไหม น้องกินขนมปังรองท้องไปสองแผ่นเอง เริ่มหิวอีกแล้ว”

“ครับผม”

ณคุณเดินตามน้องสาวไปยังโต๊ะอาหาร กลิ่นหอมของกับข้าวที่เขาซื้อมาทำให้บรรยากาศเย็นๆ ในบ้านอบอุ่นขึ้นอีกนิด ทั้งคู่ตักข้าวใส่จาน แบ่งกับข้าวกันอย่างเคยชิน ระหว่างกินก็มีเสียงหัวเราะคละเคล้ากับบทสนทนาเบาๆ

แต่หลังจากมื้ออาหารจบลง และกำลังจะช่วยกันเก็บโต๊ะ นาเนียร์ก็ชะงักไปเล็กน้อยเหมือนนึกอะไรขึ้นได้

“แย่แล้ว…ลืมแฟ้มเอกสารไว้ที่ออฟฟิศ!” เธอพูดเสียงดังขึ้นเล็กน้อย สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล

“แฟ้มอะไรอะ?” ณคุณเงยหน้าขึ้นถาม

“แฟ้มเอกสารที่เฮียเตอร์ให้มาวันนี้ไง…น้องจะต้องสแกนส่งให้เขาพรุ่งนี้แต่เช้าเลย ถ้าไม่ได้ล่ะก็แย่แน่”

“โอเคๆ เดี๋ยวพี่พาไปเอา” เขาตอบทันทีแบบไม่ต้องคิดนาน

เวลาผ่านไปเกือบสามสิบนาที รถของณคุณก็แล่นเข้ามาจอดที่ลานจอดรถสำนักงาน แสงไฟจากเสาไฟทางเดินส่องกระทบบันไดหน้าทางเข้า พอเดินไปถึงชั้นที่ทำงาน นาเนียร์เป็นคนลงมือปลดล็อกประตูสำนักงานด้วยคีย์การ์ดของตัวเอง

ภายในเงียบสงัด มีเพียงเสียงแอร์ที่ยังทำงานอยู่และแสงจากไฟบางจุดที่เปิดไว้ตลอดเพื่อความปลอดภัย เธอเดินตรงไปยังโต๊ะของตัวเอง ก่อนจะชะงักมือเมื่อกำลังจะเปิดลิ้นชัก

เสียงบางอย่างแว่วมาเบาๆ จากห้องด้านในสุด…เสียงครางแผ่วๆ ที่แทรกมาในความเงียบสงัด นาเนียร์นิ่งฟังอีกนิด ก่อนเงยหน้ามองไปยังห้องทำงานของเฮดเตอร์ที่แง้มประตูอยู่เพียงน้อยนิด

เธอหันไปสบตากับพี่ชายที่ขมวดคิ้วทันทีที่ได้ยินเสียงเช่นกัน แต่ก่อนที่ณคุณจะได้พูดอะไร นาเนียร์ก็ยกมือห้ามเบาๆ แล้วเดินย่องช้าๆ เข้าไปใกล้ประตูห้องนั้น

ประตูเปิดแง้มอยู่พอให้มองเห็นด้านในได้เล็กน้อย…และเพียงเสี้ยววินาที เธอก็เห็นภาพที่ไม่ควรเห็น

ชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตแขนยาวที่ตอนนี้ปลดกระดุมลวกๆ กำลังโอบรัดหญิงสาวไว้แนบแน่นบนโต๊ะทำงาน เสียงหายใจหอบกระชั้นและคำครางแผ่วเบายังคงดังสลับกับเสียงเสียดสีของเนื้อผ้า

นาเนียร์เบิกตากว้าง เธอรีบผละตัวออกมาทันที หัวใจเต้นแรงอย่างห้ามไม่ได้ มือที่ถือแฟ้มสั่นเล็กน้อย เธอเดินกลับไปหาณคุณที่รออยู่ตรงทางเดิน

“พะ…พี่ณ เรากลับกันเถอะ” เธอกระซิบเสียงเบา ใบหน้าแดงก่ำและหลบตาอย่างเห็นได้ชัด

“เกิดอะไรขึ้น” เสียงของณคุณเคร่งขึ้นทันที

“ไม่…ไม่มีอะไรค่ะ แค่…ได้ของแล้ว เรารีบกลับดีกว่า” เธอส่ายหน้าเร็วๆ แล้วจ้ำอ้าวไปยังโถงด้านล่างโดยไม่รอคำตอบ

ณคุณหันกลับไปมองทางห้องของเจ้านายอย่างครุ่นคิด แววตาเปลี่ยนเป็นเย็นเฉียบชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะเดินตามน้องสาวไปเงียบๆ…

และนาเนียร์ก็ไม่รู้ตัวเลยว่าทำของบางอย่างหล่นไว้ตรงหน้าประตูห้องทำงานของเฮดเตอร์

ระหว่างที่ทั้งสองกำลังเข้าด้านเข้าเข็ม หญิงสาวใต้ร่างเขาก็ผลักอกแกร่งเบาๆ

“เฮด เมย์ได้ยินเสียงเหมือนคนเพิ่งเดินออกไปเลย”

“ช่างหัวมันสิ อย่าขัดจังหวะ ฉันกำลังจะเสร็จ”

“อ๊า~ จริงๆ นะเฮด เราออกไปดูหน่อยไหม”

เฮดเตอร์สบถคำหยาบออกมาอย่างหัวเสีย เขาถอดถอนแกนกายแข็งขันออกจากปากทางรักหญิงสาว แล้วกดลำลงในกางเกง จากนั้นก็เดินไปที่ประตูห้อง ปรากฏว่าไม่มีอะไรเลย และเขาก็หันไปมองหน้าหญิงสาวพลางกลอกตามองบนอย่างหมดอารมณ์ แต่ตอนจะหันกลับไปหาเธอ หางตาก็เหลือบเห็นของบางอย่างที่วางอยู่บนพื้น

เฮดเตอร์เดินไปก้มลงหยิบขึ้นมาดูอย่างพิจารณา ก่อนที่ภาพบางอย่างจะปรากฏขึ้นในหัว มุมปากเขาเหยียดยิ้มบางๆ

“นาเนียร์”

—————————————

น้องเห็นงวงช้างงงง 😆