บทที่ 4: ราคาของความสมบูรณ์แบบ

เข็มนาฬิกาบนผนังออฟฟิศชี้บอกเวลาตีสองสี่สิบห้านาที เสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างสม่ำเสมอคือเสียงเดียวที่หลงเหลืออยู่ในชั้น 42 ของอาคารสำนักงานใจกลางเมือง แสงไฟในโซนทำงานส่วนใหญ่ถูกปิดลงแล้ว เหลือเพียงไฟดาวน์ไลท์ไม่กี่ดวงที่ส่องสว่างลงมาตรงโต๊ะทำงานชั่วคราวของปลาย

หน้าจอคอมพิวเตอร์ยังคงสว่างจ้า สะท้อนใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยตีนกาบางๆ และหนวดเคราที่ไม่ได้โกนมาสองวัน ปลายนั่งจ้องหน้ากระดาษดิจิทัลที่ว่างเปล่ามานานกว่าสามชั่วโมงแล้ว โฟลเดอร์ข้อมูลที่แพรส่งมาให้ถูกเปิดทิ้งไว้ กราฟแท่งและตัวเลขสถิตินับไม่ถ้วนพยายามบอกเขาว่าผู้บริโภคยุคนี้ต้องการอะไร มันคือข้อมูลเชิงธุรกิจที่แม่นยำ มันคือความจริงของโลกทุนนิยม

แต่สำหรับก็อปปี้ไรเตอร์อย่างเขา ตัวเลขพวกนี้มันแห้งแล้งเกินกว่าจะกลั่นออกมาเป็นตัวหนังสือที่สัมผัสหัวใจคนได้

ปลายถอนหายใจยาว เขายกมือขึ้นนวดขมับที่เต้นตุบๆ จากการอดนอน สมองของเขาเริ่มประมวลผลสิ่งรอบตัว วงการโฆษณาในระดับเอเจนซี่ข้ามชาติแบบนี้ แท้จริงแล้วมันก็ไม่ต่างอะไรกับสมรภูมิการขายงานแบบ B2B (Business-to-Business) สเกลยักษ์ ต้น ไม่ได้มีหน้าที่แค่คิดงานศิลปะหรือประดิษฐ์คำสวยหรู แต่ต้นคือพนักงานขายระดับท็อปที่ต้องแบกเป้ายอดขายของบริษัท ต้องพิตช์งานมูลค่าร้อยล้านเพื่อรักษาเก้าอี้ของตัวเองและลูกน้องอีกนับสิบชีวิต เอาเข้าจริง ปลายแอบคิดว่าสิ่งที่ต้นทำอยู่ มันมีความเป็นธุรกิจและผลประโยชน์แอบแฝงมากกว่าความหลงใหลในศิลปะแบบที่พวกเขายกย่องกันสมัยเรียนเสียอีก

‘แล้วมึงจะมานั่งคิดมากทำไมวะไอ้ปลาย ก็แค่เขียนคำที่ลูกค้าอยากได้ เงินมา งานไป’ เสียงในหัวของปลายดังขึ้น มันเป็นเสียงของความพ่ายแพ้ที่เขาคุ้นเคย

เขาตัดสินใจลุกขึ้นยืน ยืดเส้นยืดสายที่ตึงเปรี๊ยะ ก่อนจะเดินฝ่าความมืดสลัวไปยังโซนแพนทรีเพื่อหากาแฟดำ มาอัดเข้าเส้นเลือดอีกสักแก้ว แต่ขณะที่เดินผ่านโถงทางเดินที่ปูด้วยพรมหนานุ่ม สายตาของเขาก็สะดุดเข้ากับแสงไฟที่ลอดออกมาจากใต้ประตูห้องทำงานกระจกของ Executive Creative Director

ห้องของต้นยังเปิดไฟอยู่

ปลายขมวดคิ้ว ตอนที่พวกเขาแยกย้ายกันเมื่อตอนสี่ทุ่ม ต้นบอกว่าจะรีบกลับไปพักผ่อนเพราะพรุ่งนี้เช้ามีประชุมกับบอร์ดผู้บริหารของเอเจนซี่ใหญ่เพื่อรายงานความคืบหน้าเรื่องการเตรียมพิตช์งาน ปลายลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้ห้องนั้น บางทีต้นอาจจะลืมปิดไฟ หรือบางที... หมอนั่นอาจจะกำลังนั่งตรวจงานอย่างบ้าคลั่งเหมือนที่เคยทำสมัยมหาลัย

ปลายยกมือขึ้นตั้งใจจะเคาะกระจกเบาๆ แต่แล้วมือของเขาก็ชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

ผ่านช่องว่างของมู่ลี่ที่ปิดไม่สนิท ปลายมองเห็นสิ่งที่ทำให้ลมหายใจของเขาสะดุด

ภายในห้องทำงานที่เคยดูโอ่อ่าและเต็มไปด้วยรัศมีของความสำเร็จ ต้นไม่ได้นั่งอยู่บนเก้าอี้หนังอิตาลีตัวโปรด ไม่ได้กำลังยืนจิบไวน์มองวิวกรุงเทพฯ ยามค่ำคืนเหมือนในซีรีส์ผู้บริหาร

แต่ต้นกำลังนั่งยองๆ อยู่บนพื้นพรมตรงมุมห้องที่แคบที่สุด ซ่อนตัวอยู่หลังตู้เอกสารเหล็ก ร่างกายที่เคยผึ่งผายในชุดสูทราคาแพง บัดนี้งองุ้มและสั่นเทาอย่างรุนแรง มือทั้งสองข้างของต้นจิกทึ้งเส้นผมของตัวเองแน่น ราวกับพยายามจะดึงเอาความเจ็บปวดที่มองไม่เห็นออกมาจากหัว

เสียงหอบหายใจถี่กระชั้นดังลอดผ่านรอยแยกของประตูออกมา มันไม่ใช่เสียงของการเหนื่อยหอบจากการออกกำลังกาย แต่มันคือเสียงของคนที่กำลังขาดอากาศหายใจ ทั้งๆ ที่อยู่ในห้องแอร์ที่เย็นฉ่ำ

ปลายเบิกตากว้าง หัวใจเต้นระรัว เขาเคยเห็นอาการแบบนี้มาก่อนจากคนรู้จัก... มันคือ Panic Attack (อาการแพนิก)

บนโต๊ะทำงานที่รกไปด้วยเอกสาร มีกระปุกยาพลาสติกสีชาล้มกลิ้งอยู่ เม็ดยาสีขาวเล็กๆ ร่วงกระจายเกลื่อนกราดข้างแล็ปท็อปที่ยังเปิดค้างไว้ หน้าจอแสดงไฟล์ Excel ที่เต็มไปด้วยตัวเลขเป้าหมายรายได้ (Revenue Target) กราฟสีแดงที่ดิ่งลง และรายชื่อพนักงานที่ถูกไฮไลต์สีเหลือง—ปลายรู้ได้ทันทีโดยสัญชาตญาณว่านั่นคือลิสต์รายชื่อคนที่จะถูกเลย์ออฟ หากเอเจนซี่ชวดโปรเจกต์ร้อยยี่สิบล้านนี้

โลกของปลายหยุดหมุนไปชั่วขณะ

ภาพของผู้ชายที่สมบูรณ์แบบ ผู้บริหารหนุ่มไฟแรงที่ถือถ้วยรางวัล B.A.D Awards ด้วยรอยยิ้มเจิดจ้าบนหน้าฟีดเฟซบุ๊กเมื่อไม่กี่วันก่อน แตกสลายลงตรงหน้าเขาราวกับเศษกระจกที่ถูกค้อนปอนด์ทุบ

ชายคนที่ปลายเฝ้าอิจฉามาตลอดสิบปี ชายที่ปลายคิดว่า ‘มีทุกอย่าง’ จนทำให้เขารู้สึกต่ำต้อยและกลายเป็นคนขี้แพ้... แท้จริงแล้วกำลังแบกรับนรกที่มองไม่เห็นอยู่บนบ่า

“ต้น...”

เสียงของปลายหลุดรอดออกจากลำคอเบาหวิว แต่มันดังพอที่จะทำให้คนที่กำลังซุกตัวอยู่ตรงมุมห้องสะดุ้งสุดตัว ต้นเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาของเขาแดงก่ำ เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยที่แตกซ่าน น้ำตาใสๆ ไหลอาบแก้มที่ซีดเผือด วินาทีที่สายตาของเพื่อนสนิทสองคนประสานกันผ่านบานกระจก มันมีความเงียบที่อื้ออึงที่สุดเกิดขึ้น

ปลายผลักประตูเข้าไปโดยไม่ต้องรอคำอนุญาต

เมื่อเห็นปลายเดินเข้ามา สัญชาตญาณของการ ‘รักษาหน้า’ แบบที่ถูกฝังรากลึกในวัฒนธรรมคนทำงานก็ทำงานทันที ต้นรีบปล่อยมือจากเส้นผมตัวเอง ปาดน้ำตาอย่างลวกๆ และพยายามจะยันตัวลุกขึ้นยืนเพื่อจัดแจงเสื้อเชิ้ตที่หลุดลุ่ยให้เข้าที่

“ปะ... ปลาย มึงยังไม่กลับอีกเหรอวะ” ต้นพยายามแค่นเสียงให้ดูเป็นปกติที่สุด แม้ว่ามันจะสั่นเครือจนน่าสมเพชก็ตาม “กู... กูกำลังหาเอกสารที่ทำหล่นพอดี ฝุ่นแม่งเยอะว่ะ แสบตาฉิบหาย”

คำโกหกนั้นตื้นเขินและไร้ศิลปะที่สุดเท่าที่ก็อปปี้ไรเตอร์ระดับรางวัลเคยพูดออกมา

ปลายไม่ได้ตอบอะไร เขาก้าวช้าๆ เข้าไปหาเพื่อนรัก กวาดสายตามองกระปุกยาที่ล้มอยู่บนโต๊ะ มันคือยา Alprazolam ที่จ่ายโดยจิตแพทย์ ปลายเลื่อนสายตาไปที่หน้าจอ Excel ที่เต็มไปด้วยรายชื่อของคนที่คาดว่าจะโดนเลย์ออฟ ก่อนจะหันกลับมามองใบหน้าที่พยายามปั้นยิ้มโง่ๆ ของต้น

รอยยิ้มปลอมๆ …รอยยิ้มที่บอกว่า ‘กูไม่เป็นไร กูไหว’

“มึงไม่ต้องยิ้มหรอกต้น” ปลายพูดเสียงเรียบ น้ำเสียงของเขาไม่มีความเยาะเย้ย ไม่มีความสมเพช มีเพียงความราบเรียบที่แฝงไปด้วยความรู้สึกร้าวราน “ในห้องนี้ไม่มีลูกค้า ไม่มีบอร์ดผู้บริหาร ไม่มีนักข่าว... มีแค่กู”

คำว่า ‘มีแค่กู’ เหมือนเป็นคัตเตอร์ที่กรีดลงบนเส้นด้ายเส้นสุดท้ายที่ดึงรั้งสติของต้นไว้

รอยยิ้มของต้นค่อยๆ บิดเบี้ยว มุมปากที่พยายามยกขึ้นเริ่มสั่นระริก ก่อนที่กำแพงแห่งความเข้มแข็งปลอมๆ จะพังครืนลงมาอย่างไม่อาจต้านทาน ร่างของ ECD หนุ่มทรุดฮวบลงกับพื้นพรมอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้พยายามซ่อนตัวอีกต่อไป ต้นยกมือขึ้นปิดหน้าและปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาย

มันเป็นเสียงร้องไห้ที่น่าสงสารที่สุด มันเต็มไปด้วยความอัดอั้น ความหวาดกลัว และความเหนื่อยล้าที่ถูกกดทับมาเป็นแรมปี

ปลายค่อยๆ ย่อตัวลงนั่งขัดสมาธิบนพื้นตรงหน้าเพื่อน เขาไม่ได้เข้าไปกอด ไม่ได้ลูบหลัง ไม่ได้พูดคำปลอบประโลมจำพวก ‘สู้ๆ นะ’ หรือ ‘เดี๋ยวมันก็ผ่านไป’ เพราะในโลกของผู้ชายวัยสามสิบสี่ที่กำลังแบกโลกทั้งใบไว้ คำพูดพวกนั้นมันไร้สาระและว่างเปล่าเกินไป

ปลายแค่นั่งอยู่ตรงนั้น นั่งเป็นเพื่อนในความพังทลายของคนตรงหน้า

“มึงรู้ไหม...” ต้นพูดปนสะอื้น เสียงอู้อี้ผ่านฝ่ามือที่ปิดหน้า “สองปีมานี้ กูไม่เคยนอนหลับสนิทเลยสักคืน... กูต้องพึ่งยาพวกนี้ทุกวันเพื่อไม่ให้หัวใจกูเต้นแรงจนช็อกตาย กูต้องปั้นหน้ารับบรีฟโง่ๆ จากลูกค้าที่ด่างานกูเหมือนกูเป็นหมา เพื่อแลกกับเช็คที่จะเอามาจ่ายเงินเดือนให้เด็กในออฟฟิศ... กูกลัวปลาย... กูโคตรกลัวเลยว่าวันหนึ่งกูจะตื่นขึ้นมาแล้วพบว่ากูหมดไฟ กูคิดงานไม่ออก และทุกคนก็จะรู้ว่ากูมันก็แค่คนกลวงๆ ที่โชคดี”

ต้นเงยหน้าขึ้นมองปลายด้วยแววตาที่เว้าวอนและแตกสลาย “กูอิจฉามึงนะปลาย... กูอิจฉามึงมาตลอด มึงมีอิสระ มึงได้ทำในสิ่งที่มึงอยากทำ มึงไม่ต้องมานั่งใส่สูทสวมหน้ากากเลียแข้งเลียขาใครเพื่อเป้าหมายรายได้ของบริษัท... มึงแม่งโคตรโชคดีเลยที่ไม่ได้มายืนอยู่ตรงที่กูยืน”

ประโยคนั้นทำให้ปลายรู้สึกเหมือนถูกชกเข้าที่ลิ้นปี่อย่างจัง

ต้นอิจฉาเขา?

คนที่ยืนอยู่บนยอดเขา มีเงินเดือนหลักแสน มีลูกน้องล้อมหน้าล้อมหลัง กำลังร้องไห้ฟูมฟายและบอกว่าอิจฉาฟรีแลนซ์ที่มีเงินในบัญชีไม่ถึงสามหมื่นและกำลังกังวลเรื่องสิทธิรักษาพยาบาลอย่างเขางั้นหรือ?

ความตลกร้ายของชีวิตพุ่งชนปลายอย่างจัง พวกเขาต่างพากันมองลอดรั้วบ้านของคนอื่น เห็นแต่สนามหญ้าสีเขียวขจีที่ถูกตกแต่งอย่างดี โดยไม่เคยรู้เลยว่าใต้ผืนหญ้านั้น เจ้าของบ้านต้องฝัง ‘ซากศพของความสุขตัวเอง’ ไปแล้วกี่ศพเพื่อแลกมันมา

“อิสระบ้าบออะไรล่ะ” ปลายหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฝืดเฝื่อนที่สุด “กูก็แค่ไอ้ขี้แพ้ที่หลอกตัวเองไปวันๆ ว่ารอจังหวะเวลา... กูแม่งโคตรอิจฉามึงเลยต้น อิจฉาจนบางทีกูก็เกลียดตัวเองที่ต้องไปกดไลก์รูปความสำเร็จของมึง กูแค่อยากมีพื้นที่ยืนในวงการนี้แบบมึงบ้าง... กูไม่ได้มีอิสระหรอกต้น กูก็แค่…ไม่มีใครต้องการ”

ความเงียบโรยตัวลงมาระหว่างพวกเขาสองคนอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่อึดอัดเหมือนในห้องประชุมเมื่อตอนกลางวัน มันคือความเงียบของการเปลื้องผ้าทางความรู้สึก ไม่มีเกราะป้องกัน ไม่มีอีโก้ ไม่มี Data หรือภาพลักษณ์ใดๆ มีเพียงผู้ชายสองคนที่กำลังเหนื่อยล้ากับการวิ่งตามความฝันที่ถูกสังคมขีดเส้นไว้ให้

ปลายมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่สว่างไสวของต้น ตัวเลขเป้าหมายสีแดงฉานนั้นคือศัตรูตัวจริง ไม่ใช่เพื่อนของเขา เขาหันกลับมามองต้นที่เริ่มสงบลงบ้างแล้ว แม้จะยังสะอึกสะอื้นอยู่เบาๆ

“มึงจำตอนที่เราทำธีสิสส่งอาจารย์ได้ไหมวะ” ปลายทำลายความเงียบขึ้นมาลอยๆ

ต้นเงยหน้าขึ้นมอง งุนงงกับคำถาม “อืม... จำได้ โปรเจกต์ที่พวกเราสี่คนอดนอนกันสามวันติดไง”

“ตอนนั้นมึงบอกว่า งานโฆษณาที่ดีที่สุด ไม่ใช่งานที่หลอกให้คนซื้อของ... แต่มันคืองานที่บอกความจริงกับคนดู ว่าพวกเขาไม่ได้กำลังทนทุกข์อยู่บนโลกนี้คนเดียว” ปลายยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ออกมาจากใจจริงๆ ครั้งแรกในรอบหลายปี “โจทย์ลมหายใจใหม่ของคนไทยเนี่ย... ลูกค้าอยากได้ภาพคนสำเร็จ คนที่ก้าวพ้นความลำบากไปแล้วใช่ไหม”

“ใช่... แพรก็เอา Data มายันแล้วว่านั่นคือสิ่งที่คนส่วนใหญ่อยากเห็น” ต้นตอบเสียงแผ่ว

“แล้วถ้าเราไม่ทำตามที่เขาอยากเห็นล่ะ” แววตาของปลายเริ่มมีประกายบางอย่าง ประกายไฟที่เคยมอดดับไปนานแล้วกำลังถูกจุดติดขึ้นใหม่จากกองเถ้าถ่านของความพังทลายในห้องนี้ “ถ้าเราทำโฆษณาที่บอกทุกคนว่า... มึงไม่ต้องรีบสำเร็จก็ได้วะ มึงแค่มีชีวิตรอดผ่านไปได้อีกวัน ทั้งที่ข้างในแม่งโคตรพัง... แค่นั้นก็เก่งฉิบหายแล้ว”

ต้นนิ่งอึ้งไป เขามองหน้าเพื่อนรัก คำพูดของปลายไม่ได้มีหลักการตลาดรองรับ ไม่ได้มีกราฟตัวเลขยืนยัน แต่มันกลับกระแทกเข้าไปในส่วนลึกที่สุดของจิตใจของคนที่เพิ่งผ่านอาการแพนิกมาหมาดๆ

“มันจะเสี่ยงมากนะเว้ย...” ต้นพึมพำ “ถ้าลูกค้าไม่ซื้อ เราอาจจะชวดโปรเจกต์ร้อยล้านนี้เลย”

“แล้วไงวะ?” ปลายยักไหล่ “อย่างน้อย ถ้าเราจะแพ้... เราก็ไม่ได้แพ้เพราะหลอกตัวเอง หรือหลอกคนอื่นว่าโลกนี้มันสวยงาม”

ปลายยื่นมือไปตรงหน้าต้น

“ลุกขึ้นมาไอ้ท่าน ECD... เช็ดน้ำตามึงซะ แล้วเรามาเขียนบทโฆษณาที่แม่งจริงที่สุดในชีวิตกัน... บทโฆษณาของพวกขี้แพ้ที่กำลังพยายามอย่างหนัก เพื่อให้รอดไปวันต่อวัน”

ต้นมองมือที่ยื่นมาตรงหน้า น้ำตาหยดสุดท้ายร่วงหล่นลงมาบนพื้นพรม แต่คราวนี้ มุมปากของเขาขยับยิ้ม... เป็นยิ้มที่ไม่ได้เคลือบด้วย’พลาสติก’ หรือมารยาททางสังคมใดๆ มันคือรอยยิ้มของเพื่อนที่รู้ว่า อย่างน้อยในนรกขุมนี้ เขาก็ไม่ได้นั่งร้องไห้อยู่คนเดียวอีกต่อไป

เขาเอื้อมมือไปจับมือของปลาย แล้วยันตัวลุกขึ้นยืน

รอยร้าวบนกำแพงของกลุ่ม ‘สี่ทิศ’ ได้เปิดกว้างขึ้นแล้ว และแสงสว่างของความจริงก็กำลังลอดผ่านเข้ามาทีละน้อย...