บทที่ 8/1 หวาย ปะทะ หวาน  

บทที่ 8/1

หวาย ปะทะ หวาน

ชื่อว่าหวานนอกจากใบหน้าเล็กๆที่พอจะสมชื่อแล้วนอกนั้นไม่มีอะไรจะใกล้เคียงอีกเลย ไม่ว่าจะเป็นนิสัยหรือคำพูดคำจาที่ห่างไกลกับคำว่าหวานค่อนข้างมาก

"พวกพี่ทานมื้อดึกด้วยกันดูครึกครื้นดีนะคะ" หวานเอ่ยขึ้นพลางจ้องมองมาที่พวกเธอ

"ก็ครึกครื้นสนุกสนานดี จนกระทั่งเมื่อกี้นั่นแหละครับ" พี่ต้นเอ่ยขึ้น

"โชคดีที่อิ่มแล้ว ไม่งั้นกูคงกินไม่ลงแน่" พี่ฟลุ๊คเอ่ยต่อ ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปทางห้องพักนักดนตรีด้วยกันกับพี่ต้น

พี่ต้น พี่ฟลุ๊คแยกออกไปแล้วเวลานี้เหลือเพียงแค่ พี่เค พี่โค้ก เอ็ม ตัวฉันและก็แขกไม่ได้รับเชิญอย่างยัยน้องหวานคนนี้

"หวานมาทำให้พวกพี่เสียบรรยากาศเหรอคะเนี่ย ตายจริง"

ท่าทีเสแสร้งของยัยเด็กนี่ มันยังไงกันนะ ทำไมถึงน่าชังขนาดนี้

"พี่นึกว่าเรารู้ซะอีก ว่ามาแล้วจะเสียบรรยากาศ" เธอตอกกลับไปด้วยน้ำเสียงนิ่งเฉย ทั้งที่ในใจกำลังเริ่มร้องระอุ

"ความจริงหวานก็รู้อยู่ค่ะ ก็เลยตั้งใจมาตอนที่พวกพี่กำลังผ่อนคลายโดยเฉพาะ"

"ตั้งใจจะมาทำลายความสงบคนอื่นแบบนี้ น้องไม่กลัวพวกพี่โมโหกันเหรอครับ" พี่เคเอ่ยขึ้น ยัยน้ำหวานหลังจากที่ได้ยินที่เคพูดก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปครู่หนึ่งก่อนจะกลับมาทำลอยหน้าลอยตาเหมือนเดิม

ยังไงพี่เคก็โตกว่าทั้งยังเป็นเจ้าของร้านยังไงหวานก็ย่อมต้องเกรงใจ และไว้หน้าบ้างอย่างหน่อยๆวันหน้าในฐานะลูกค้ายังไงพี่เคก็ต้องรับ

ทว่าหากไม่ไว้หน้าเกรงว่าจะโดนบัญชีดำห้ามเข้าร้าน หากเป็นแบบนั้นในอนาคตเกิดมีคนที่เธอต้องการมาหามาที่นี่ก็จะกล้าเป็นว่าเธอพลาดไป ถึงยังไงร้านนี้ก็ดังพอตัวสำหรับเหล่านักศึกษา

"หวานไม่กล้ามากวนพี่เคหรอกค่ะ ที่มาก็แค่มีเรื่องอยากจะถามพี่หวายหน่อยก็เท่านั้น"

"พี่เค พี่โค้ก พี่หวาย ผมขอกลับก่อนนะครับ" อยู่ดีๆท่ามกลางความเงียบในสถานการณ์ที่แสนจะไม่ปกติเอ็มก็ลุกขึ้นเอ่ยขอตัวกลับ

เอ็มนั่งเงียบมาตลอดตั้งแต่ที่หวานปรากฏตัวขึ้น สายตาที่เอ็มแสดงออกมาตอนที่มองไปยังหวานแสดงออกให้เห็นถึงความเจ็บปวดออกมาได้เป็นอย่างดี จนตอนนี้หวายรู้สึกว่าน้องเอ็มนั่นน่าสงสารเหลือเกิน

และที่ยิ่งไปกว่านั้นคงเป็นเพราะตั้งแต่หวานเข้ามากับไม่แม้จะมองมาที่เอ็มเลย ไม่มีแม้กระทั่งประโยคหนึ่งที่เอ่ยขึ้นเพื่อเขาเลยด้วยซ้ำ ถ้าเธอเป็นเอ็มก็คงรู้สึกเจ็บปวดไม่น้อย และคงจะทำเหมือนกับน้องมันที่อยากจะเดินออกจากตรงนี้ไป

"เอ็มมึงจะรีบกลับไปไหน อยู่ต่อก่อนดิ เมื่อกี้เห็นไม่ค่อยได้กินอะไรเท่าไหร่เลย กินให้อิ่มเดียวค่อยกลับ" โค้กเอ่ยบอกน้องเล็กในวง เขารู้ดีว่าเอ็มอยากจะไปเต็มทีแล้ว เพราะไม่อยากเห็นหน้าหวาน

ทว่าเขากลับคิดไปอีกอย่างว่า คนที่ผิดคือหวานทำไมคนที่เจ็บและต้องคอยหลบหน้ากับเป็นเอ็ม ทั้งๆที่หวานกับลอยหน้าลอยตาได้สบายแบบนี้โดนไม่รู้สึกอะไรเลย

"นั่นสิ เดียวพี่ขับรถไปส่งที่หอเอง" พี่เคเอ่ยสมทบ

ความจริงเขากับโค้กตอนเดินออกมาก่อนก็มีคุยเรื่องของเด็กหวานคนนี้เล็กน้อย และที่เห็นพ้องต้องกันก็คือ เอ็มไม่ควรจะเป็นฝ่ายหลบ

เอ็มยืนเงียบไม่ได้ตอบกลับพี่เคหรือพี่โค้กกลับไป เธอคิดว่าตอนนี้น้องมันคงกำลังคิดอยู่ว่าควรทำยังไงดี

"โตแล้ว ก็ยังต้องเป็นภาระคนอื่นอีก ฮึ" อยู่ๆยัยเด็กหวานนี่ก็พูดออกมาอย่างรำคาญ น้ำเสียงดูถูกชัดเจนจนคนที่ได้ฟังรู้สึกรังเกียจ

"พ่อกับแม่รู้ไหม ลูกสาวเป็นคนแบบนี้" หวายเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ จ้องมองใบหน้าของอดีตแฟนรุ่นน้องในวงอย่างจริงจัง

"คนแบบไหนเหรอคะ หวายแค่เป็นคนตรงๆค่ะ คิดยังไงก็พูดออกมาแบบนั้น"

"อ่อ แล้วน้องรู้ไหมคะ ว่าคนตรงๆกับคนไร้มารยาทมันมีเส้นบางๆคั้นอยู่ แล้วจากมุมมองของพี่น้องล้ำเส้นไปทางไร้มารยาทมากเลยทีเดียว"

"นั่นก็แล้วแต่ว่าพี่จะคิดยังไงค่ะ แต่หวานไม่ถือเอาคำพูดพี่มาคิดอยู่แล้ว"

หวายมองดูรุ่นน้องตรงหน้าที่ยังไม่มีสีหน้าหรือท่าทีรู้สึกผิดแม้แต่น้อย สงสารก็แต่น้องเอ็มของพวกเธอที่ต้องมาเจอผู้หญิงใจร้ายแบบนี้

"ด่า ก็ยังไม่รู้สึก ดีจริงๆ" โค้กเอ่ยขึ้นอย่างเริ่มโมโห

"พี่โค้กไปเถอะ พวกเรากลับกันเถอะ" เอ็มเอ่ยขึ้นหลังจากที่เงียบอยู่นาน