จำไม่ได้

บรื้นนนน ...เสียงเครื่องยนต์ทรงพลังครางกระหึ่มสะเทือนไปทั่วทั้งคันรถ รถสปอร์ตหรูราคาหลายสิบล้านพุ่งทะยานออกจากคลับด้วยความเร็วสูงลิ่ว ลมที่ปะทะตัวถังรถดังพัดผ่านด้านนอกอย่างบ้าคลั่ง แสงไฟนีออนริมถนนสายหลักสาดส่องซ้อนผ่านกระจกที่ติดฟิล์มมืดสนิท วูบวาบกระทบใบหน้าคมคายและโครงหน้าด้านข้างอันสมบูรณ์แบบของชายหนุ่มที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัย

อคินเหยียบคันเร่งจมมิดระบายอารมณ์หงุดหงิดที่ยังคงคุกรุ่น อารมณ์เสียทั้งเรื่องผู้หญิงหน้ากากลูกไม้ที่หนีหายไป ทั้งเรื่องพ่อที่บังคับให้เขาคอยดูแลคนข้างกาย และเรื่องที่เขาต้องเสียเวลาขับรถมาส่ง "ภาระ" ก้อนนี้กลับคฤหาสน์

ฉันนั่งเกร็งตัวแข็งทื่ออยู่บนเบาะข้างคนขับ สองมือประสานทับกันไว้บนตักและกำเข้าหากันแน่นจนข้อเนื้อเปลี่ยนเป็นสีขาวซีด หัวใจเต้นตึกตักสะท้อนก้องอยู่ในอกจนแทบทะลุออกมา ทุกครั้งที่รถสปอร์ตเหวี่ยงเลี้ยว หรือทุกจังหวะที่อคินเปลี่ยนเกียร์แล้วเหลือบสายตาคมกริบด้านข้างมามองฉัน ร่างกายของฉันจะตอบสนองด้วยความหวาดกลัวจนชาไปหมดตั้งแต่ศีรษะจดปลายเท้า

สายตาที่เปี่ยมไปด้วยความคมคู่นั้นทำเอาฉันหายใจไม่ทั่วท้อง

เขาจะจำได้ไหม?... คำถามนี้ซ้ำเวียนหลอกหลอนอยู่ในหัว

แผ่นหลังกว้าง ไหล่เรียวเล็กรอบนี้ หรือแม้กระทั่งสัดส่วนร่างกายที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดเดรสเรียบร้อยสีครีมตัวนี้ จะไปสะกิดความทรงจำในคืนนั้นของเขาหรือเปล่า? คืนที่เขาเป็นลูกค้าฉัน คืนที่มือหนาบีบเฟ้นและลูบไล้ไปทั่วทรวงอกอิ่มและเรือนร่างของฉันราวกับหิวโหย

แต่แล้ว อคินก็เบือนสายตากลับไปมองถนนตรงหน้าตามเดิมพร้อมกับแค่นยิ้มเหยียดเยาะตรงมุมปาก

ความเงียบที่ปกคลุมทำให้ฉันค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมาอย่างแผ่วเบาด้วยความอึดอัดระคนโล่งอก...

ใช่แล้ว เขาจำฉันไม่ได้เลยสักนิด

คงเป็นเพราะความมืดสลัวในห้อง VIP คืนนั้น แสงไฟสลัวที่รางเลือน หน้ากากลูกไม้สีดำที่ปกปิดใบหน้าท่อนบนของฉันเอาไว้อย่างมิดชิด และกลิ่นดีกรีของวิสกี้เข้มข้นที่เขาดื่มเข้าไปอย่างหนักหน่วง สิ่งเหล่านั้นตีกรอบให้เขารับรู้เพียงแค่สัมผัสทางกายและความซาบซ่านชั่วครู่ชั่วคราว ไม่ใช่ใบหน้าจริงของฉัน

และที่สำคัญที่สุด... ในความคิดและสายตาที่แสนอคติของอคิน ฉันเป็นเพียง ลูกสาวของแม่ใหม่ ผู้แสนอ่อนแอ ไร้เดียงสา เกาะกินตระกูลของเขา และเป็นยัยเด็กใสซื่อไร้ราคาคนหนึ่งที่พ่อของเขานึกสงสาร สมองของคนถือดีและเย่อหยิ่งอย่างอคิน ไม่มีทางเชื่อมโยงยัยเด็กดริ้งก์สวมหน้ากากที่เขาตามล่าจนหัวซุกหัวซุน เข้ากับ 'น้องสาวต่างแม่' ที่นั่งสั่นเป็นลูกนกอยู่ข้างๆ เขาในตอนนี้ได้อย่างแน่นอน

"ทำหน้าเหมือนจะตรอมใจตายขนาดนั้นทำไม?"

เสียงทุ้มต่ำติดแหบห้าวของอคินโพล่งขึ้นมาทำลายความเงียบ กระชากฉันออกจากภวังค์ความคิด น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความรำคาญใจและเหยียดหยามอย่างไม่คิดจะปิดบัง

"เปล่าค่ะ..." ฉันตอบเสียงเบา พยายามปรับน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือ "เชอเบลล์แค่รู้สึกเวียนหัวนิดหน่อยค่ะ"

"เหอะ มารยาเรียกร้องความสนใจ"

อคินสบถในลำคอ สายตาจ้องตรงไปข้างหน้าขณะที่เขากดคันเร่งเพิ่มความเร็วขึ้นไปอีก จนแรงเหวี่ยงอัดร่างของฉันเข้ากับเบาะหนัง

"คิดว่าทำตัวอ่อนแอ ป่วยนิดป่วยหน่อยแล้วกูจะสงสารงั้นเหรอ? อยู่ต่อหน้าพ่อกู เธอจะแสร้งทำตัวเป็นลูกคุณหนูผู้บริสุทธิ์แสนดีขนาดไหนก็เรื่องของเธอ แต่จำใส่หัวเอาไว้เลยนะเชอเบลล์..."

เขาชะลอความเร็วลงเล็กน้อยเมื่อใกล้ถึงเขตประตูรั้วเหล็กดัดขนาดใหญ่ของคฤหาสน์ ก่อนจะเอี้ยวตัวหันมามองฉันอย่างเต็มตา รังสีความคุกคามและสายตาเหี้ยมเกรียมในดวงตาคู่นั้นทำเอาฉันขนลุกซู่ไปทั้งตัว

"อย่าคิดว่าจะใช้เรื่องพวกนี้มาปั่นหัวพ่อกูเพื่อเอาเปรียบตระกูลกูได้ เพราะถ้าลับหลังพ่อเมื่อไหร่ แล้วกูจับได้ว่าเธอทำเรื่องงามหน้า หรือสร้างความเดือดร้อนให้บ้านหลังนี้ กูจะจัดหนักเธอยิ่งกว่าการนั่งรถปวดหัวเล่นๆ แบบนี้ร้อยเท่า "

ฉันกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอที่แห้งผาก ได้แต่นั่งนิ่งเงียบ ไม่กล้าเอ่ยปากตอบโต้แม้แต่คำเดียว

รถสปอร์ตเลี้ยวเข้าไปจอดนิ่งสนิทที่หน้าประตูทางเข้าคฤหาสน์ อคินปลดสายเข็มขัดนิรภัยของตัวเองออกอย่างแรง ก่อนจะกระชากประตูรถก้าวลงไปโดยไม่คิดจะหันกลับมารอฉันเลยแม้แต่นิดเดียว

ฉันมองตามแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มที่เดินเข้าบ้านไปก่อนด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในอก การรอดพ้นจากเขาในคืนนี้เป็นแค่โชคดีชั่วคราวเท่านั้น... เพราะยิ่งเขาล่าตัวแม่สาวหน้ากาก บ้าคลั่งมากขึ้นเท่าไหร่ ระเบิดเวลาในชีวิตของฉันก็ยิ่งนับถอยหลังเร็วขึ้นเท่านั้นเช่นกัน