ตามหาตัว

เช้าวันรุ่งขึ้นในคฤหาสน์ตระกูลอัครเดช บรรยากาศควรจะสงบเรียบร้อยเหมือนทุกวัน แต่สำหรับฉัน มันกลับอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

ข้อความสั้นๆ จากพี่ผู้จัดการร้านนวดที่ส่งเข้ามาเมื่อดึกดื่นค่ำคืนยังคงตอกย้ำอยู่ในหัว

..เมื่อคืนคุณอคินโกรธจัดมาก เขารู้ว่าเจนนี่ไม่ใช่เธอ แล้วสั่งให้สืบหาตัวจริงให้ได้ พี่ช่วยแถไปว่าเธอลาออกแล้วหนีกลับต่างจังหวัด แต่พี่ไม่รู้ว่าจะถ่วงเวลาได้นานแค่ไหน เธอต้องระวังตัวนะ..

ฉันอ่านมันวนไปมาซ้ำๆกำโทรศัพท์แน่น หัวใจสั่นระทึกด้วยความหวาดกลัว ถ้าอคินรู้ว่าเด็กดริ้งก์สวมหน้ากากคนนั้นคือน้องสาวต่างแม่ที่เขาแสนเกลียดชัง เรื่องราวคงไม่จบแค่การโดนขับไล่ แต่ครอบครัวของฉันคงถูกทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี

"เชอเบลล์ลูกลงไปกินข้าวเช้ากันเถอะ คุณอคินกับคุณพ่อเขารออยู่แล้วนะ"

เสียงคุณแม่ร้องเรียก ทำให้ฉันต้องรีบเก็บอาการ กล้ำกลืนความกังวลไว้ข้างใน แล้วเดินลงไปยังห้องอาหารหรูหรา

บนโต๊ะอาหารยาวสไตล์อิตาลี อคินนั่งอยู่ในตำแหน่งลูกชายคนโต เขาสวมเชิ้ตสีฟ้าอ่อนดูสุภาพเรียบร้อย ผิดกับคราบมาเฟียเนื้อร้ายเมื่อคืนอย่างสิ้นเชิง ทันทีที่เห็นฉันเดินเข้ามา เขากระตุกยิ้มอบอุ่นยิ้มเสแสร้งต่อหน้าคุณพ่อและแม่ของฉัน

"อรุณสวัสดิ์ครับน้าประไพอรุณสวัสดิ์ครับน้องเชอเบลล์ "

น้ำเสียงทุ้มหวานนุ่มนวลนั้นฟังดูเหมือนพี่ชายที่แสนดี แต่สายตาคมกริบที่จ้องมองมากลับเย็นเชียบราวกับคมมีดที่พร้อมจะกรีดลงบนเนื้อของฉัน

"กินเยอะๆ นะน้องเชอเบลล์ ช่วงนี้ดูผอมๆ ไปนะหรือว่าแอบนอนดึก เครียดอะไรปิดอยู่หรือเปล่า?"

คำถามเรียบๆ ของเขาทำเอาฉันชะงัก ช้อนในมือแทบหลุดร่วง ฉันเงยหน้ามองสบตาเขา อคินยักคิ้วให้เล็กน้อยด้วยท่าทางถือดีและคุกคามอย่างเปิดเผย

"ปะ... เปล่าค่ะ" ฉันเค้นเสียงตอบเบาๆ

"เบลล์แค่นอนไม่ค่อยหลับค่ะคงจะผิดที่"

"งั้นเหรอ?" อคินหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากขยายกว้างขึ้น

"ถ้างั้นเย็นนี้.พี่ว่าจะพาน้องเชอเบลล์ไปเปิดหูเปิดตาทำความรู้จักกับเพื่อนๆ ของพี่หน่อยนะ พ่อครับคืนน่ผมขออนุญาตพาน้องไปเที่ยวบาร์คลับของเพื่อนผมได้ไหมครับ น้าประไพจะได้ไม่ต้องห่วงว่าน้องจะอุดอู้อยู่แต่ในบ้านดูเเลน้องไม่ดี"

"เอาสิอคิน ดีเลย ดีแล้วที่แกรู้จักดูแลน้อง พ่อฝากเเกดูเเลน้องด้วย" คุณอัครเดชเอ่ยขึ้นด้วยความยินดี โดยไม่รู้เลยสักนิดว่านั่นคือแผนของลูกชายตัวเอง

ฉันได้แต่นั่งเงียบหน้าซีดจาง มองอคินที่สบตาฉันอย่างเป็นต่อ เขาตั้งใจจะสั่งสอนและรังแกฉันลับหลังคนในบ้านอย่างไม่ต้องสงสัย... และฉันก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธเลยแม้แต่น้อย

ผมมองท่าทีสั่นกลัวเหมือนลูกนกตกน้ำของเชอเบลล์แล้วแค่นหัวเราะในใจ ยัยเด็กคนนี้เสแสร้งเก่งชะมัด ต่อหน้าพ่อผมทำเป็นเด็กดีเรียบร้อย แต่สายตาที่ลุกลี้ลุกลนเวลาผมพูดถึงเรื่อง การนอนดึกหรือ 'ความลับ' มันช่างน่าสงสัยยิ่งนัก

แต่สิ่งที่ทำให้ผมหงุดหงิดยิ่งกว่า คือเรื่องผู้หญิงหน้ากากคนนั้น

ผู้จัดการผับยอมสารภาพว่าเธอใช้ชื่อปลอมในการทำงาน และแอบหนีกลับต่างจังหวัดไปแล้วทันทีที่เกิดเรื่องแต่สัญชาตญาณมาเฟียอย่างผมกลับร้องบอกว่าเรื่องนี้มีอะไรไม่ชอบมาพากลผู้หญิงคนนั้นยังหลบซ่อนอยู่ในกรุงเทพฯ และอาจจะอยู่ใกล้ตัวผมมากกว่าที่คิด

"หึ.หนีไปให้พ้นก็แล้วกัน เพราะถ้ากูจับตัวได้เมื่อไหร่ มึงโดนหนักแน่"

ผมพึมพำกับตัวเองในใจ

Part: เชอเบลล์

บรยากาศในผับหรูระดับเอ็กซ์คลูซีฟเต็มไปด้วยแสงไฟสลัวเรืองรองและดนตรีบีตหนักๆ ที่สั่นสะเทือนไปถึงทรวงอก

ฉันยืนกำมือแน่นอยู่ข้างโซฟาหนังในห้อง VIP ความอบอ้าวจากสายตาของบรรดาลูกคุณหนูเจ้าสำราญ ที่เป็นเพื่อนกลุ่มแข่งรถของอคินจ้องมองมา ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงเหยื่อที่หลุดเข้ามาในดงสัตว์ร้า

อคินแสร้งทำเป็นพี่ชายใจดี ต่อหน้าคุณลุงอัครเดชด้วยการชวนฉันออกมาเที่ยวข้างนอกเพื่อกระชับความสัมพันธ์ แต่ทันทีที่พ้นสายตาผู้ใหญ่ เขากลับบังคับให้ฉันติดส้นเท้ามาที่นี่ ในฐานะคนรับใช้คอยชงเหล้าและรับรองเพื่อนๆ ของเขา เพื่อหาทางกลั่นแกล้งและหยามเกียรติฉันสารพัด

"น้องเชอเบลล์ ชงวิสกี้ให้อีกแก้วสิครับ เอาเข้มๆ นะ"

เพื่อนคนหนึ่งของเขาส่งยิ้มแพรวพราวพร้อมสายตาโลมเลีย

"ค่ะ..." ฉันตอบรับเสียงแผ่ว ยืนเอี้ยวตัวก้มลงชงเครื่องดื่มบนโต๊ะกระจกอย่างระมัดระวัง พยายามรักษาระยะห่างให้มากที่สุด

อคินที่นั่งอัดควันบุหรี่อยู่ตรงกลางโซฟาไม่แม้แต่จะออกปากปกป้อง เขาทำเพียงแค่แค่นยิ้มเหยียดเยาะที่มุมปาก มองดูฉันโดนต้อนด้วยสายตาเย็นชาและสะใจ ทว่าในดงแสงสีและกลิ่นแอลกอฮอล์รุนแรงนี้ มันกลับยิ่งตอกย้ำความหวาดกลัวในใจฉันเพราะผับแห่งนี้ก็คือหนึ่งในเครือธุรกิจสีเทาของเขานั่นเอง

"ขอตัวไปเข้าห้องน้ำสักครู่นะคะ"

ฉันอาศัยจังหวะที่พวกเขากำลังชนแก้วกัน เอ่ยขอตัวออกมาอย่างสุภาพ ก่อนจะรีบเดินหลบออกมายังทางเดินโซน VIP ด้านนอก ความเงียบและอากาศเย็นจากเครื่องปรับอากาศตรงทางเดินช่วยให้ฉันถอนหายใจออกมาได้อย่างพรูใหญ่

ฉันเดินตรงไปยังมุมสงบแถวระเบียงกึ่งพร่ามืดเพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์ แต่ยังไม่ทันจะก้าวพ้นโค้งกำแพง เสียงทุ้มต่ำติดจะเหี้ยมเกรียมของใครบางคนก็ดังก้องมาจากมุมมืดเสียก่อน

"กูสั่งให้พวกมึงพลิกแผ่นดินหา แล้วมันได้เรื่องอะไรขึ้นมาบ้าง "

ก้าวขาของฉันหยุดชะงักกะทันหัน นั่นมันเสียงของพี่อคินฉันจำได้

ฉันรีบถอยหลังชิดกำแพงหินอ่อน พยายามกักลมหายใจไว้ด้วยความตื่นตระหนก หัวใจเริ่มเต้นตึกตักด้วยความลางสังหรณ์บางอย่าง

"มึงไปต้อนตัวพวกผู้จัดการผับกับพวกเด็กในร้านทุกคนมาเค้นคอถาม! คืนนั้นมันต้องมีคนเห็นว่าแม่สาวหน้ากากลูกไม้คนนั้นหนีไปทางไหน!" น้ำเสียงของอคินตวาดลอยมาตามสายลม มันเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด ทรงอำนาจ และดุดันจนน่าขนลุก

"เเต่นายครับ... คนของเราพยายามสืบจากกล้องวงจรปิดรอบนอกแล้วครับ หญิงสาวคนนั้นเธอระวังตัวมาก เธอสวมเเมสปิดบังใบหน้าและหลบเข้ามุมอับก่อนจะขึ้นแท็กซี่ไปครับ"

เสียงของภาม ลูกน้องคนสนิทตอบกลับด้วยความยำเกรง

ปึ้ง

เสียงกำปั้นหนากระแทกเข้ากับผนังอย่างแรงจนฉันสะดุ้งสุดตัว!

"พวกมึงนี่ไร้ประโยชน์ " อคินสบถเสียงลอดไรฟัน

"กูไม่สนว่ามันจะซ่อนหัวอยู่ที่ไหน ต่อให้มันขุดรูฝังตัวเองอยู่ใต้ดิน หรือหนีไปสุดขอบฟ้า มึงก็ต้องลากตัวมันกลับมาให้กูให้ได้"

"นายใหญ่ติดใจเธอขนาดนั้นเลยเหรอครับ..."

"กูไม่ได้แค่อยากได้ตัวมัน ของสดๆใหม่ๆกูยังอยากกินต่อ"

อคินกระชากเสียงต่ำ สายตาของเขาในมุมมืดคงวาวโรจน์ไปด้วยสัญชาตญาณสัตว์ร้าย

"แต่ผู้หญิงคนนั้นกล้าปฏิเสธกู กล้าหลอกกูแล้วหนีไป มึงคิดว่าคนอย่างกูยอมให้ใครมาเล่นหัวง่ายๆ งั้นเหรอ? คอยดูเถอะวันไหนที่กูได้ตัวมา กูกระชากหน้ากากลูกไม้นั่นออก แล้วรู้ว่ามันเป็นใคร กูจะบดขยี้มันให้แหลกคามือ ให้มันรู้ว่าการกล้าลองดีกับกู ผลลัพธ์มันเป็นยังไง

"

ความเย็นเชียบวิ่งผ่านจากไขสันหลังขึ้นมาถึงสมองทำเอาเชอเบลล์ถึงกับขนลุกวาบ

ฉันยกมือขึ้นตะปบปากตัวเองไว้แน่นเพื่อไม่ให้ส่งเสียงกรีดร้องออกมา เลือดในกายเหมือนจะหยุดหมุนเวียน ใบหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด!

ผู้หญิงสวมหน้ากากลูกไม้ที่เขากำลังตามล่าด้วยความแค้นและคลั่งไคล้อย่างหนัก

คนที่เขาสาบานว่าจะลากตัวมาบดขยี้ให้แหลกคามือก็คือฉัน

... เชอเบลล์ คนที่ยืนอยู่ห่างจากเขาเพียงแค่กำแพงกั้นในตอนนี

ความจริงอันน่าหวาดผวาตบหน้าฉันเข้าอย่างจัง อคินไม่ใช่แค่พี่ชายต่างแม่ที่เกลียดชังฉันกับแม่เท่านั้น แต่เขาคือคนที่กำลังตามล่าตัวฉันในอีกตัวตนหนึ่งอย่างบ้าคลั่ง และถ้าเขารู้ความจริงว่ายัยเด็กดริ้งก์ใต้หน้ากากคนนั้นกับลูกสาวของแม่เลี้ยงคนใหม่ คือคนๆ เดียวกัน

เธอจะทำยังไงดี หาเขาจับได้เเละโกรธเเค้นเธอมากชีวิตของฉันและแม่คงต้องจบสิ้นลงอย่างแท้จริงเเน่ๆ