เกือบไปเเล้ว

ไม่นานรถหรูจอดลงทฉันเดินเข้าบ้านด้วยความรู้สึกราวกับแบกภูเขาไว้ทั้งลูก หลังจากที่ร่างสูงของอคินเดินลิ่วลับตาขึ้นชั้นบนไปก่อนแล้ว คฤหาสน์ทั้งหลังเงียบสงบเนื่องจากผู้ใหญ่แยกย้ายกันเข้าห้องนอนหมดแล้ว ฉันค่อยๆ ก้าวขึ้นบันไดทีละขั้นด้วยสองขาที่อ่อนแรงเต็มที

เมื่อกลับเข้าห้องนอนและล็อกประตูอย่างแน่นหนา ฉันก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นข้างเตียงทันทีพร้อมกับปล่อยลมหายใจแห่งความอกสั่นขวัญผวาออกมา มือสั่นเทาเอื้อมไปเปิดลิ้นชักชั้นล่างสุด หยิบกระเป๋าใบเล็กที่ซุกซ่อน 'หน้ากากลูกไม้สีดำ' เอาไว้ขึ้นมาดู

แสงไฟจากโคมไฟหัวเตียงสาดส่องลงบนลูกไม้สีดำสนิท วัตถุชิ้นเล็กๆ ที่กลายเป็นระเบิดเวลาลูกใหญ่ที่สุดในชีวิตฉัน.

ฉันรีบซุกซ่อนมันไว้ในช่องลับลึกที่สุดของตู้เสื้อผ้า พลางยกมือขึ้นแตะแผ่นอกข้างซ้ายของตัวเองตรงตำแหน่งที่มี 'ไฝเม็ดเล็ก' ซ่อนอยู่ใต้ร่มผ้า... ตำแหน่งเดียวกับที่ปลายนิ้วร้อนผ่าวของอคินเคยลูบไล้และบีบเฟ้นอย่างจงใจในคืนนั้น

ถ้ารู้ว่าคนที่เขากำลังไล่ล่าตามจับตัวคือฉัน ชีวิตของฉันกับแม่คงไม่มีวันสงบสุขอีกต่อไป

กลางดึกคืนนั้น ความอึดอัดและแรงกดดันตลอดทั้งวันทำให้ฉันนอนไม่หลับ พลิกตัวไปมาบนเตียงอยู่นานจนคอแห้งผาก สุดท้ายจึงตัดสินใจก้าวลงมาจากห้องนอนในยามวิกาล เพื่อลงมาดื่มน้ำที่ห้องครัวด้านล่าง

แสงจันทร์รำไรสาดส่องผ่านกระจกบานโต ทำให้คฤหาสน์หรูทั้งหลังดูสงบสงัดและมืดมิด เสียงรองเท้าแตะกระทบพื้นไม้ขัดเงาแผ่วเบา ฉันเดินไปรินน้ำเย็นจากเหยือกใส่แก้วแล้วยกขึ้นจิบ หวังให้ความเย็นช่วยดับความร้อนรุ่มในใจ

. ยังไม่ทันได้หมุนตัวกลับก็โดรอีกคนจับเเขนไว้เสียก่อน

หมับ! อ้ะ !!,

วงแขนแกร่งปริศนาก็พุ่งเข้ามาโอบรัดเอวบางของฉันจากทางด้านหลังอย่างรวดเร็ว! ฉันตกใจจนแก้วน้ำในมือแทบหลุดร่วง ร่างทั้งร่างถูกดึงเข้าหาแผงอกกว้างอันอบอุ่นและแข็งแกร่งราวกับกำแพงหิน กลิ่นหอมสะอาดผสมกลิ่นวิสกี้เข้มข้นและควันบุหรี่จางๆ ลอยมาปะทะจมูก กลิ่นอันคุ้นเคยที่ทำให้หัวใจของฉันตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม!

"อื้อ! คุณอคิน..."

ฉันพยายามดิ้นรน สะบัดกายออก แต่เขากลับยิ่งตระกองกอดแน่นขึ้น ลมหายใจอุ่นร้อนยามที่เขาเอียงใบหน้าลงมาซุกไซ้ตรงซอกคอขาวระหง ทำเอาฉันขนลุกซู่ไปทั้งตัว

"ลงมาทำอะไรมืดๆ คนเดียว... หรือว่าจงใจลงมาหาใคร?"

น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่ากระซิบข้างหู ริมฝีปากหยักร้อนผ่าวแกล้งเฉียดผ่านพวงแก้มและติ่งหูของฉันอย่างหยอกเย้า

"เชอเบลล์แค่ลงมาดื่มน้ำค่ะ ปล่อยเชอเบลล์นะคะ"

ฉันพยายามใช้สองมือดันแผงอกของเขาไว้ แต่ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตที่กระดุมหลุดลุ่ยกลับไม่สะท้านเลยสักนิด

อคินดันร่างของฉันจนแผ่นหลังชิดติดกับเคาน์เตอร์ครัว สายตาคมกริบกวาดมองชุดนอนสายเดี่ยวผ้าซาตินพริ้วไหวที่สวมอยู่ มันสั้นและเผยให้เห็นเรียวขาสวยอย่างเปิดเผย มือหนาที่หยาบกร้านค่อยๆ เลื่อนลงต่ำ ละวางจากเอวบางเคลื่อนสัมผัสลงไปตามความยาวของ ต้นขาอ่อน...

ปลายนิ้วร้อนผ่าวสอดลากผ่านเนื้อผ้าซาตินนุ่มลื่น สัมผัสจงใจแทะโลมและรุกรานอย่างป่าเถื่อนนั้น ทำเอาความวาบหวามอันน่าประหลาดวิ่งปราดไปทั่วสรรพางค์กาย ร่างกายของฉันทรยศด้วยการสั่นสะท้าน หัวใจเต้นระทึกอย่างไร้การควบคุม เมื่อความทรงจำในคืนนั้นเผลอแทรกซึมเข้ามาในหัวอีกครั้ง... สัมผัสอันวาบหวามและเอาแต่ใจของเขา มันเหมือนกับคืนนั้นไม่มีผิด

"อย่านะ..."

ฉันพยายามตั้งสติ รวบรวมกำลังทั้งหมดเท่าที่มี เอื้อนเอ่ยคำพูดออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเพื่อเตือนสติคนตรงหน้า

"ฉันเป็นน้องสาวคุณนะ "

มือหนาของอคินชะงักกะทันหัน...

หึหึ...

เขานิ่งไปเพียงครู่เดียวก่อนจะหลุดหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะเหยียดหยันและท้าทายดังก้องในความมืด อคินค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองสบตาฉัน สายตาคมกริบคู่นั้นเต็มไปด้วยความเจ้าคิดเจ้าแค้นและไฟราคะที่ยากจะดับลง

"น้องสาวงั้นเหรอ?"

เขาเค้นเสียงต่ำ ปลายนิ้วยังคงบีบเฟ้นต้นขาอ่อนของฉันหนักแน่นขึ้นอย่างถือดี

"อย่ามาใช้คำนี้กับกูเชอเบลล์ สายเลือดมึงกับกูไม่ได้มีตรงไหนที่เกี่ยวข้องกันเลยสักหยด มึงก็แค่ลูกติดผู้หญิงที่เข้ามาเกาะพ่อกูกินเเค่นั้นหละ"

เขายื่นใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบชิดกัน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดริมฝีปากของฉันอย่างคุกคาม

"แล้วจำไว้ หน้าอย่างกู ไม่เคยนับผู้หญิงอย่างมึงเป็นน้องสาว "

แต่คุณก็ไม่ควรทำแบบนี้กับฉัน..."

​ฉันพยายามเค้นเสียงสั่นๆ ออกมาจากลำคอที่แห้งผาก จ้องมองใบหน้าคมคายในความมืดด้วยความหวาดหวั่นที่ฉายชัดในดวงตา

"ถ้าพ่อคุณรู้เข้า... มันจะแย่เอานะคะ"

​คำว่าพ่อที่เธอยกมาขู่ ราวกับน้ำมันที่สาดลงบนกองไฟ

​ดวงตาคู่คมของอคินวาวโรจน์ขึ้นทันทีด้วยความเกรี้ยวกราด รอยยิ้มเหยียดเยาะปรากฏขึ้นบนริมฝีปากหยักร้ายกาจ มือหนาที่วางอยู่บนต้นขาอ่อนของฉันบีบเค้นลงมาหนักหน่วงขึ้นจนฉันหลุดเสียงร้องอุทานออกมาด้วยความเจ็บปวด

​"อ๊ะ! คุณอคิน... เจ็บนะ!"

​"กล้าเอาพ่อกูมาขู่กูงั้นเหรอ?" อคินเค้นเสียงต่ำลอดไรฟัน ยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกชนกัน รังสีความคุกคามอันโหดเหี้ยมแผ่ซ่านออกมาจนอากาศรอบตัวเหมือนจะหมุนวนด้วยความอึดอัด "คิดว่ามีพ่อกูคอยท้าย แล้วกูจะไม่กล้าทำอะไรมึงหรือไงเชอเบลล์?"

​"เชอไม่ได้ขู่..."

ฉันเม้มปากแน่น พยายามเอี้ยวตัวหนี แต่แผงอกกว้างอันแข็งแกร่งของเขากลับต้อนฉันจนแผ่นหลังแทบจะกลืนกินไปกับเคาน์เตอร์ครัว

​"ลองดูสิ..."

อคินกระซิบชิดริมฝีปากฉัน ลมหายใจอุ่นร้อนผสมกลิ่นวิสกี้เข้มข้นเป่ารดจนฉันขนลุกซู่ไปทั้งตัว

"ลองวิ่งไปร้องไห้ฟ้องพ่อกูดูสักคำสิแล้วมึงจะได้เห็นว่ากูจะตอบแทนมึงกับแม่ยังไง"

​ปลายนิ้วร้อนผ่าวของเขาไถลลึกขึ้นมาตามแนวกระโปรงซาตินลื่นมือ สัมผัสอุกอาจและจงใจแทะโลมทำเอาหัวใจฉันสั่นสะท้านไปหมด

​"กูสามารถทำให้แม่ของมึงกระเด็นออกจากคฤหาสน์หลังนี้ไปนอนข้างถนนได้ภายในพริบตาเดียว และกูจะทำให้มึงรู้ว่าการตกเป็นของเล่น ของมาเฟียอย่างกู โดยที่พ่อกูช่วยอะไรมึงไม่ได้เลยสักนิด มันเป็นยังไง"

​ความหวาดกลัวตบหน้าฉันเข้าอย่างจัง คำขู่ของเขาไม่ได้มีไว้แค่ขู่ อคินเป็นมาเฟียที่มีอิทธิพลล้นมือ หากเขาคิดจะจัดการฉันกับแม่จริงๆ พ่อเลี้ยงคงไม่มีทางปกป้องพวกเราได้ตลอดเวลาแน่

​"ยะ... อย่าทำอะไรแม่นะ"

ฉันเอ่ยเสียงพร่า ละล่ำละลักบอกด้วยความยอมแพ้ ดวงตาร้อนผ่าวไปด้วยหยาดน้ำตาที่คลอเบ้า

​อคินจ้องมองใบหน้าซีดเผือดและรอยน้ำตาของฉันด้วยสายตาเรียบเฉย ไร้ซึ่งความสงสาร แต่กระนั้น ความหวั่นไหวบางอย่างกลับพาดผ่านดวงตาคู่คมของเขาไปเพียงเสี้ยววินาที เมื่อสัมผัสได้ถึงเรือนร่างนุ่มนิ่มที่กำลังสั่นเกร็งอยู่ภายใต้ฝ่ามือของเขา

​เขาสบถในลำคอเบาๆ ก่อนจะละมือออกจากต้นขาของฉันกะทันหัน แล้วผลักร่างฉันออกห่างอย่างไม่เบามือนัก

​"ฮึก..." ฉันยกมือขึ้นกุมต้นขาที่ร้อนผ่าวและขึ้นรอยแดงจากแรงบีบ ถอยร่นไปยืนชิดขอบเคาน์เตอร์ด้วยความอกสั่นขวัญผวา

​"อย่ามาทำตัวน่ารำคาญตรงนี้" อคินกวาดสายตามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยาม แล้วใช้นิ้วชี้หน้าฉันอย่างคาดโทษ

"ไปไกลๆ หน้ากูเชอเบลล์ก่อนที่กูจะหมดความอดทน แล้วจับมึงทำเรื่องอย่างว่าตรงนี้จริงๆ"

​ฉันไม่รอให้เขาเอ่ยซ้ำ รีบก้มหน้าหลบสายตา แล้วก้าวขาที่ยังคงสั่นเทาพาร่างของตัวเองวิ่งกลับขึ้นบันไดไปทันที

​อคินยืนมองตามแผ่นหลังบางที่หายลับไปในความมืด เขาเกร็งกำปั้นแน่น ยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองที่ยังคงมีกลิ่นหอมสะอาดของหญิงสาวติดอยู่เเต่ สัมผัสวาบหวามและเรือนร่างตึงมือของเชอเบลล์เมื่อครู่ มันตอกย้ำความหงุดหงิดในอกของเขาอย่างรุนแรง

​เพราะสัมผัสซ่านลึกของน้องสาวต่างแม่ คนนี้มันกลับคล้ายคลึงกับ แม่สาวหน้ากากลูกไม้ คนนั้นจนน่าหงุดหงิดใจซะเหลือเกิน