ไม่ใช่คนนี้

แม้การย้ายเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์หรูหราของตระกูลอัครเดชจะทำให้ชีวิตความเป็นอยู่ของฉันกับแม่สบายขึ้นผิดหูผิดตา แต่ลึกๆ แล้วฉันกลับไม่เคยรู้สึกปลอดภัยเลยแม้แต่วินาทีเดียว

สายตาเกลียดชังและรอยยิ้มเหยียดหยันของ อคินที่มองตรงมายังฉันทุกครั้งที่เดินผ่านกันในบ้าน มันตอกย้ำว่าฉันเป็นเพียงตัวซวยที่เขาแสนเกลียดชัง และที่สำคัญความลับเรื่องคืนนั้นที่ผับยังคงเป็นระเบิดเวลาที่พร้อมจะทำลายชีวิตฉันได้ทุกเมื่อ

ฉันไม่ต้องการเป็นพวกเกาะกิน หรือพึ่งพาเงินทองของครอบครัวใหม่อย่างที่อคินปรามาสไว้ ฉันจึงแอบลักลอบออกจากบ้านในยามวิกาล เพื่อกลับมาทำงานพาร์ตไทม์เป็นเด็กดริ้งก์สวมหน้ากากที่ผับไฮเอนด์แห่งเดิม อย่างน้อยเงินค่าทิปที่ได้มาก็ช่วยให้ฉันพอมีเงินเก็บสำรองของตัวเองโดยไม่ต้องง้อใคร

"เชอเบลล์ ซวยแล้ว "

เสียงพี่ผู้จัดการร้านดังขึ้นอย่างตื่นตระหนก ขณะเปิดประตูห้องพักพนักงานเข้ามา ร่างของเธอสั่นเทาด้วยความพรั่นพรึง

"เกิดอะไรขึ้นคะพี่?"

ฉันรีบลุกขึ้นถามด้วยความตกใจ

"คนของคุณอคิน มาเฟียเจ้าของห้องVIP คืนนั้นน่ะ เขาติดใจเธอ ส่งคนมารับตัวเธอไปหาคุณอคินที่สนามแข่งรถเดี่ยวนี้เลย"

คำพูดนั้นทำเอาหน้าของฉันซีดเผือด เลือดในกายเย็นเชียบขึ้นมาทันที สนามแข่งรถงั้นเหรอ? คืนนี้ฉันเพิ่งหลบสายตาคนในคฤหาสน์ออกมาได้ ถ้าต้องตามไปถึงสนามแข่งรถของเขาโอกาสที่ความจริงจะแตก หรืออคินจะสงสัยในตัวตนของฉันมันก็ยิ่งมีสูงมาก!

"พี่คะ หนูไปไม่ได้จริงๆ คืนนี้หนูต้องรีบกลับบ้าน ก่อนที่คนในบ้านจะจับได้" ฉันเอ่ยขอร้องเสียงสั่น

"แต่นั่นคุณอคินนะเชอเบลล์ ถ้าขัดใจเขา ร้านเราโดนสั่งปิดแน่ๆ "

พี่ผู้จัดการทำสีหน้าเครียดหนัก ก่อนจะหันไปมองเจนนี่เด็กดริ้งก์อีกคนที่นั่งส่องกระจกแต่งหน้าอยู่ข้างๆ ซึ่งมีรูปร่างคล้ายคลึงกับฉันไม่น้อย

"งั้นเจนนี่ เเกใส่หน้ากากอันนี้ แล้วไปแทนเชอเบลล์ซะ"

"หึ ได้สิพี่" เจนนี่แสยะยิ้มอย่างยินดี เธอรู้ดีว่าลูกค้า VIP ระดับอคินเปย์หนักแค่ไหน

"ปล่อยเป็นหน้าที่หนูเอง รับรองจะบริการให้คุณอคินติดใจจนลืมยายหน้ากากนี่ไปเลย"

ฉันมองเจนนี่ที่รีบหยิบหน้ากากลูกไม้ไปสวมด้วยความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่ตีกันในหัว ใจหนึ่งก็กลัวความจริงจะแตก แต่อีกใจก็โล่งอกที่รอดพ้นจากเงื้อมมือของอคินไปได้อีกหนึ่งวัน โดยหารู้ไม่ว่า การตัดสินใจในคืนนี้ กำลังจะความเลวร้ายมาสู่ชีวิตของฉันในไม่ช้า

บรื้นนน.....

เสียงกระหึ่มของเครื่องยนต์ V12 ดังกึกก้องไปทั่วสนามแข่งรถยามค่ำคืน

ผมเหยียบมิดคันเร่งพาซูเปอร์คาร์คู่ใจพุ่งทะยานข้ามเส้นชัยเป็นคันแรก ทิ้งห่างคู่แข่งขาดลอย ความเร็วและความแรงช่วยปลดปล่อยความหงุดหงิดในหัวใจไปได้เพียงชั่วครู่ แต่มันก็ยังไม่มากพอจะดับไฟแค้นและอารมณ์ดิบที่คุกรุ่นอยู่ในอกได้

ผมก้าวลงจากรถด้วยท่าทีคุกคาม ถอดหมวกกันน็อกออกแล้วเสยผมที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ยื่นมือไปรับซองเงินรางวัลหนาตึ้บจากผู้จัดงาน ก่อนจะโยนมันใส่หน้าภามลูกน้องคนสนิทอย่างไม่ใส่ใจ

"เงินรางวัล เอาไปแบ่งพวกมึงซะ"

ผมเอ่ยเสียงเรียบ

"ขอบคุณครับนายใหญ่" ภามรับไว้ด้วยความนอบน้อม ก่อนจะรีบรายงาน

"เรื่องผู้หญิงหน้ากากคนนั้น ผมให้คนพาตัวเธอไปรอในห้อง VIP ส่วนตัวของนายที่คลับข้างสนามเรียบร้อยแล้วครับ"

มุมปากของผมกระตุกยิ้มอย่างพอใจ สัญชาตญาณสัตว์ร้ายในกายเริ่มตื่นตัว ความทรงจำเกี่ยวกับเรือนร่างนุ่มนิ่มและเสียงครางหวานซ่านของยัยเด็กดริ้งก์หน้ากากลูกไม้คนนั้น ทำให้เลือดในกายของผมร้อนฉ่า

ผมก้าวฉับๆ ตรงไปยังห้อง VIP ส่วนตัวทันทีโดยไม่เสียเวลา ผลักประตูไม้สักเนื้อดีเข้าไปด้านใน หวังว่าจะได้เห็นแม่สาวน้อยนั่งสั่นเป็นลูกนกให้ผมตักตักความสุขเหมือนคืนนั้น

เเต่ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้ากลับทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของผมหดหายไปทันที!

หญิงสาวในชุดเดรสวาบหวิวสวมหน้ากากลูกไม้สีดำนั่งรออยู่บนโซฟา เมื่อเห็นผมเดินเข้ามา เธอรีบลุกขึ้นแล้วส่งยิ้มยั่วยวน เดินนวดนาดตรงเข้ามาหมายจะสวมกอดและซบหน้าลงกับอกของผม

"คิดถึงคุณอคินจังเลยค่ะ คืนนี้ให้หนูรับใช้คุณนะคะ"

หมับ!!

ผมใช้มือเดียวตะปบเข้าที่ลำคอระหงของเธอแล้วผลักออกอย่างแรงจนร่างของเธอถอยร่นไปชนโต๊ะกระจก

"กรี๊ด! คุณอคิน" หญิงสาวร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ

ดวงตาของผมวาวโรจน์ไปด้วยความโทสะ กลิ่นน้ำหอมราคาถูก รูปร่าง และท่าทางจริตมารยาพวกนี้ ไม่ใช่เธอ!!

กลิ่นหอมสะอาดธรรมชาติกับสัมผัสเนื้อนุ่มตึงมือของแม่สาวหน้ากากคนนั้น ผมจำมันได้แม่นยำด้วยมือของตัวเอง ผู้หญิงร่านรักตรงหน้านี้เป็นแค่สินค้าเกรดต่ำที่ถูกส่งมาหลอกตาผมเท่านั้น!

"คุณ... คุณอคินคะ เป็นอะไรไปคะ? หนูเองไงคะ เด็กหน้ากากที่คุณดีลไปคืนนั้น"

หญิงสาวพยายามพูดยิ้มสู้ แสร้งทำเป็นเสแสร้งเพื่อเอาตัวรอดและหวังเงินก้อนโต

"อย่ามาเล่นละครกับกู"

ผมตวาดเสียงต่ำดังก้องห้อง ดวงตาเต็มไปด้วยความอำมหิต

"คิดว่ากูโง่จนแยกเรือนร่างของผู้หญิงที่กูเคยบริกากูไม่ออกหรอ? มึงไม่ใช่คนคืนนั้น"

"หนู... หนูขอโทษค่ะ ผู้จัดการสั่งให้หนูมาแทน ยัยนั่นมันไม่ยอมมา"

เธอตกใจจนหน้าซีดเผือด หลุดปากพูดความจริงออกมาด้วยความกลัวตาย

ผมแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะเย็นชาที่ทำเอาคนฟังขนหัวลุก ไม่ใช่แค่บังอัจส่งคนอื่นมาหลอกกูแต่ยัยเด็กนั่นยังกล้าปฏิเสธคำสั่งของกูงั้นเหรอ?

"ภาม " ผมตะโกนเรียกคนข้างนอก

ภามรีบเปิดประตูพรวดพราดเข้ามาทันที

" ครับนาย"

"ลากตัวผู้หญิงไร้ค่าคนนี้ออกไปจากห้องกู"

ผมสั่งเสียงโหดเหี้ยมโดยไม่เหลียวมองผู้หญิงที่กำลังร้องไห้วิงวอนอยู่ที่พื้น

"แล้วไปลากตัวผู้จัดการมันมาพบกูภายในครึ่งชั่วโมง ถ้ามันตอบกูไม่ได้ว่า หมอนวดสาวหน้ากากคนนั้นเป็นใครอยู่ที่ไหนไม่งั้นคืนนี้กูจะเผาผับมันทิ้งซะ"

"ครับนาย!"

ผมหมุนตัวกลับไปมองกระจกบานใหญ่ จับแก้ววิสกี้สาดลงคอเพียวๆ ด้วยความหงุดหงิดถึงขีดสุด

หนีงั้นเหรอ? กล้าปฏิเสธกูงั้นเหรอ?

ยิ่งเธอหลบซ่อน ยิ่งเธอพยายามหนี.มันก็ยิ่งกระตุ้นให้สัญชาตญาณนักล่าอย่างกูอยากจะกระชากหน้ากากของเธอออกมา แล้วบดขยี้เธอให้แหลกคามือมากกว่าเดิม!

กูจะล่าตัวมึงกลับมาให้ได้ แม่สาวหน้ากาก