Share

ไม่ใช่คนนี้

last update publish date: 2026-08-03 21:20:10

แม้การย้ายเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์หรูหราของตระกูลอัครเดชจะทำให้ชีวิตความเป็นอยู่ของฉันกับแม่สบายขึ้นผิดหูผิดตา แต่ลึกๆ แล้วฉันกลับไม่เคยรู้สึกปลอดภัยเลยแม้แต่วินาทีเดียว

สายตาเกลียดชังและรอยยิ้มเหยียดหยันของ อคินที่มองตรงมายังฉันทุกครั้งที่เดินผ่านกันในบ้าน มันตอกย้ำว่าฉันเป็นเพียงตัวซวยที่เขาแสนเกลียดชัง และที่สำคัญความลับเรื่องคืนนั้นที่ผับยังคงเป็นระเบิดเวลาที่พร้อมจะทำลายชีวิตฉันได้ทุกเมื่อ

ฉันไม่ต้องการเป็นพวกเกาะกิน หรือพึ่งพาเงินทองของครอบครัวใหม่อย่างที่อคินปรามาสไว้ ฉันจึงแอบลักลอบออกจากบ้านในยามวิกาล เพื่อกลับมาทำงานพาร์ตไทม์เป็นเด็กดริ้งก์สวมหน้ากากที่ผับไฮเอนด์แห่งเดิม อย่างน้อยเงินค่าทิปที่ได้มาก็ช่วยให้ฉันพอมีเงินเก็บสำรองของตัวเองโดยไม่ต้องง้อใคร

"เชอเบลล์ ซวยแล้ว "

เสียงพี่ผู้จัดการร้านดังขึ้นอย่างตื่นตระหนก ขณะเปิดประตูห้องพักพนักงานเข้ามา ร่างของเธอสั่นเทาด้วยความพรั่นพรึง

"เกิดอะไรขึ้นคะพี่?"

ฉันรีบลุกขึ้นถามด้วยความตกใจ

"คนของคุณอคิน มาเฟียเจ้าของห้องVIP คืนนั้นน่ะ เขาติดใจเธอ ส่งคนมารับตัวเธอไปหาคุณอคินที่สนามแข่งรถเดี่ยวนี้เลย"

คำพูดนั้นทำเอาหน้าของฉันซีดเผือด เลือดในกายเย็นเชียบขึ้นมาทันที สนามแข่งรถงั้นเหรอ? คืนนี้ฉันเพิ่งหลบสายตาคนในคฤหาสน์ออกมาได้ ถ้าต้องตามไปถึงสนามแข่งรถของเขาโอกาสที่ความจริงจะแตก หรืออคินจะสงสัยในตัวตนของฉันมันก็ยิ่งมีสูงมาก!

"พี่คะ หนูไปไม่ได้จริงๆ คืนนี้หนูต้องรีบกลับบ้าน ก่อนที่คนในบ้านจะจับได้" ฉันเอ่ยขอร้องเสียงสั่น

"แต่นั่นคุณอคินนะเชอเบลล์ ถ้าขัดใจเขา ร้านเราโดนสั่งปิดแน่ๆ "

พี่ผู้จัดการทำสีหน้าเครียดหนัก ก่อนจะหันไปมองเจนนี่เด็กดริ้งก์อีกคนที่นั่งส่องกระจกแต่งหน้าอยู่ข้างๆ ซึ่งมีรูปร่างคล้ายคลึงกับฉันไม่น้อย

"งั้นเจนนี่ เเกใส่หน้ากากอันนี้ แล้วไปแทนเชอเบลล์ซะ"

"หึ ได้สิพี่" เจนนี่แสยะยิ้มอย่างยินดี เธอรู้ดีว่าลูกค้า VIP ระดับอคินเปย์หนักแค่ไหน

"ปล่อยเป็นหน้าที่หนูเอง รับรองจะบริการให้คุณอคินติดใจจนลืมยายหน้ากากนี่ไปเลย"

ฉันมองเจนนี่ที่รีบหยิบหน้ากากลูกไม้ไปสวมด้วยความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่ตีกันในหัว ใจหนึ่งก็กลัวความจริงจะแตก แต่อีกใจก็โล่งอกที่รอดพ้นจากเงื้อมมือของอคินไปได้อีกหนึ่งวัน โดยหารู้ไม่ว่า การตัดสินใจในคืนนี้ กำลังจะความเลวร้ายมาสู่ชีวิตของฉันในไม่ช้า

บรื้นนน.....

เสียงกระหึ่มของเครื่องยนต์ V12 ดังกึกก้องไปทั่วสนามแข่งรถยามค่ำคืน

ผมเหยียบมิดคันเร่งพาซูเปอร์คาร์คู่ใจพุ่งทะยานข้ามเส้นชัยเป็นคันแรก ทิ้งห่างคู่แข่งขาดลอย ความเร็วและความแรงช่วยปลดปล่อยความหงุดหงิดในหัวใจไปได้เพียงชั่วครู่ แต่มันก็ยังไม่มากพอจะดับไฟแค้นและอารมณ์ดิบที่คุกรุ่นอยู่ในอกได้

ผมก้าวลงจากรถด้วยท่าทีคุกคาม ถอดหมวกกันน็อกออกแล้วเสยผมที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ยื่นมือไปรับซองเงินรางวัลหนาตึ้บจากผู้จัดงาน ก่อนจะโยนมันใส่หน้าภามลูกน้องคนสนิทอย่างไม่ใส่ใจ

"เงินรางวัล เอาไปแบ่งพวกมึงซะ"

ผมเอ่ยเสียงเรียบ

"ขอบคุณครับนายใหญ่" ภามรับไว้ด้วยความนอบน้อม ก่อนจะรีบรายงาน

"เรื่องผู้หญิงหน้ากากคนนั้น ผมให้คนพาตัวเธอไปรอในห้อง VIP ส่วนตัวของนายที่คลับข้างสนามเรียบร้อยแล้วครับ"

มุมปากของผมกระตุกยิ้มอย่างพอใจ สัญชาตญาณสัตว์ร้ายในกายเริ่มตื่นตัว ความทรงจำเกี่ยวกับเรือนร่างนุ่มนิ่มและเสียงครางหวานซ่านของยัยเด็กดริ้งก์หน้ากากลูกไม้คนนั้น ทำให้เลือดในกายของผมร้อนฉ่า

ผมก้าวฉับๆ ตรงไปยังห้อง VIP ส่วนตัวทันทีโดยไม่เสียเวลา ผลักประตูไม้สักเนื้อดีเข้าไปด้านใน หวังว่าจะได้เห็นแม่สาวน้อยนั่งสั่นเป็นลูกนกให้ผมตักตักความสุขเหมือนคืนนั้น

เเต่ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้ากลับทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของผมหดหายไปทันที!

หญิงสาวในชุดเดรสวาบหวิวสวมหน้ากากลูกไม้สีดำนั่งรออยู่บนโซฟา เมื่อเห็นผมเดินเข้ามา เธอรีบลุกขึ้นแล้วส่งยิ้มยั่วยวน เดินนวดนาดตรงเข้ามาหมายจะสวมกอดและซบหน้าลงกับอกของผม

"คิดถึงคุณอคินจังเลยค่ะ คืนนี้ให้หนูรับใช้คุณนะคะ"

หมับ!!

ผมใช้มือเดียวตะปบเข้าที่ลำคอระหงของเธอแล้วผลักออกอย่างแรงจนร่างของเธอถอยร่นไปชนโต๊ะกระจก

"กรี๊ด! คุณอคิน" หญิงสาวร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ

ดวงตาของผมวาวโรจน์ไปด้วยความโทสะ กลิ่นน้ำหอมราคาถูก รูปร่าง และท่าทางจริตมารยาพวกนี้ ไม่ใช่เธอ!!

กลิ่นหอมสะอาดธรรมชาติกับสัมผัสเนื้อนุ่มตึงมือของแม่สาวหน้ากากคนนั้น ผมจำมันได้แม่นยำด้วยมือของตัวเอง ผู้หญิงร่านรักตรงหน้านี้เป็นแค่สินค้าเกรดต่ำที่ถูกส่งมาหลอกตาผมเท่านั้น!

"คุณ... คุณอคินคะ เป็นอะไรไปคะ? หนูเองไงคะ เด็กหน้ากากที่คุณดีลไปคืนนั้น"

หญิงสาวพยายามพูดยิ้มสู้ แสร้งทำเป็นเสแสร้งเพื่อเอาตัวรอดและหวังเงินก้อนโต

"อย่ามาเล่นละครกับกู"

ผมตวาดเสียงต่ำดังก้องห้อง ดวงตาเต็มไปด้วยความอำมหิต

"คิดว่ากูโง่จนแยกเรือนร่างของผู้หญิงที่กูเคยบริกากูไม่ออกหรอ? มึงไม่ใช่คนคืนนั้น"

"หนู... หนูขอโทษค่ะ ผู้จัดการสั่งให้หนูมาแทน ยัยนั่นมันไม่ยอมมา"

เธอตกใจจนหน้าซีดเผือด หลุดปากพูดความจริงออกมาด้วยความกลัวตาย

ผมแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะเย็นชาที่ทำเอาคนฟังขนหัวลุก ไม่ใช่แค่บังอัจส่งคนอื่นมาหลอกกูแต่ยัยเด็กนั่นยังกล้าปฏิเสธคำสั่งของกูงั้นเหรอ?

"ภาม " ผมตะโกนเรียกคนข้างนอก

ภามรีบเปิดประตูพรวดพราดเข้ามาทันที

" ครับนาย"

"ลากตัวผู้หญิงไร้ค่าคนนี้ออกไปจากห้องกู"

ผมสั่งเสียงโหดเหี้ยมโดยไม่เหลียวมองผู้หญิงที่กำลังร้องไห้วิงวอนอยู่ที่พื้น

"แล้วไปลากตัวผู้จัดการมันมาพบกูภายในครึ่งชั่วโมง ถ้ามันตอบกูไม่ได้ว่า หมอนวดสาวหน้ากากคนนั้นเป็นใครอยู่ที่ไหนไม่งั้นคืนนี้กูจะเผาผับมันทิ้งซะ"

"ครับนาย!"

ผมหมุนตัวกลับไปมองกระจกบานใหญ่ จับแก้ววิสกี้สาดลงคอเพียวๆ ด้วยความหงุดหงิดถึงขีดสุด

หนีงั้นเหรอ? กล้าปฏิเสธกูงั้นเหรอ?

ยิ่งเธอหลบซ่อน ยิ่งเธอพยายามหนี.มันก็ยิ่งกระตุ้นให้สัญชาตญาณนักล่าอย่างกูอยากจะกระชากหน้ากากของเธอออกมา แล้วบดขยี้เธอให้แหลกคามือมากกว่าเดิม!

กูจะล่าตัวมึงกลับมาให้ได้ แม่สาวหน้ากาก

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • รัก(ลับ)ของมาเฟีย   เซ็นซะ

    เชอเบลล์เม้มริมฝีปากแน่น เธอกวาดสายตาอ่านข้อความในสัญญาคร่าวๆ ก่อนจะตวัดปลายปากกาเซ็นชื่อลงไปอย่างรวดเร็วและเด็ดเดี่ยว ไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่านี้อีกแล้ว เธอยอมก้มหัวให้เขาเพื่อแลกกับความลับและการปกป้องครอบครัว แต่ในเมื่อเธอกลายเป็น "คนของเขา" ตามสัญญาแล้ว เธอก็มีสิทธิ์ที่จะปกป้องศักดิ์ศรีของตัวเองเช่นกันหญิงสาววางปากกาลงบนโต๊ะเสียงดังเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับมาเฟียหนุ่มด้วยแววตาเรียบนิ่งที่แฝงความจริงจัง "ตกลงค่ะ..." เชอเบลล์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแววตากลับแน่วแน่ "แต่พี่เองก็อย่าลืมทำตามสัญญา เก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับด้วยนะคะ... อ้อ! แล้วก็ระหว่างที่อยู่ในสัญญานี้ พี่เองก็ควรจะมีแค่ฉันคนเดียวนะคะ เบลล์ไม่ชอบใช้ของผู้ชายร่วมกับใคร"คำพูดที่กล้าต่อรองและทวงสิทธิ์ความเป็นเจ้าของกลายๆ จากปากของน้องสาวต่างแม่ ทำให้อคินถึงกับเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจระคนทึ่งในความใจกล้าของเธอหึ... ยัยนี่กล้าต่อรองกับเขาถึงขนาดนี้เชียวหรือ?เมื่อเซ็นสัญญาเสร็จสิ้น เชอเบลล์ก็ไม่รอช้า เธอรีบหมุนตัวเตรียมจะก้าวเดินออกไปจากห้องทำงานของเขาทันที เพราะทั้งความหิวโซและพิษไข้เริ่มรุมเร้าจนร่างกา

  • รัก(ลับ)ของมาเฟีย   เสเเสร้ง

    ร่างบางของเชอเบลล์เดินกะโผลกกะเผลกผ่านห้องโถงใหญ่ด้วยความยากลำบาก พยายามฝืนบังคับรอยยิ้มและอาการสั่นเทาของร่างกายไม่ให้ผิดสังเกต ในขณะที่น้าประไฟ ผู้เป็นแม่ เดินออกมาจากห้องครัวพอดีด้วยสีหน้าโล่งอกเมื่อเห็นลูกสาวกลับมาถึงบ้านอย่างปลอดภัย"กลับมาแล้วเหรอเชอเบลล์..." เสียงน้าประไฟเอ่ยทักด้วยความห่วงใย กวาดสายตามองลูกสาวตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเอ็นดู ทว่าเธอกลับไม่เห็นร่องรอยของอัครเดช ผู้เป็นสามีใหม่ เพราะเขาออกเดินทางไปดูแลบริษัทตั้งแต่เช้าตรู่แล้ว"ค่ะ... เบลล์เหมือนจะเมาค้างนิดหน่อย ปวดหัวมากเลยค่ะแม่ ขอตัวขึ้นไปนอนพักผ่อนก่อนนะคะ" เชอเบลล์เอ่ยเสียงแหบพร่า พยายามตัดบทสนทนาเพราะกลัวว่าแม่จะสังเกตเห็นพิรุธหรือร่องรอยความบอบช้ำบนร่างกาย"อ้าวเหรอ... ไปสิลูก เดี๋ยวแม่ให้คนต้มน้ำขิงร้อนๆ ขึ้นไปให้นะ ลูกพี่อคินเขาโทรมาบอกแม่ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วล่ะว่าหนูเมาหลับอยู่ที่คอนโดเขาเกรงใจพี่เขาแย่เลย" น้าประไฟเอ่ยด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนเชอเบลล์ฝืนยิ้มรับบางๆ ก่อนจะรีบสาวเท้าก้าวเดินขึ้นไปยังชั้นสองตรงดิ่งเข้าห้องนอนของตัวเองทันที โดยไม่รู้เลยว่าทุกอิริยาบถและการเคลื่อนไหวของเธอนั้น ตกอยู่ในสายตาคมกริ

  • รัก(ลับ)ของมาเฟีย   กันไว้เผื่อหนี

    บรรยากาศภายในห้องโดยสารของรถสปอร์ตหรูคันคันงามตกอยู่ในความเงียบงันและตึงเครียด อคินเหลือบสายตาคมกริบมองสำรวจท่าทีของน้องสาวต่างมารดาที่นั่งอยู่เบาะข้างๆ เป็นระยะ สังเกตความผิดปกติบนใบหน้าหวานที่พยายามซ่อนความเจ็บปวดและอาการเกร็งตัวเอาไว้ใต้ความนิ่งเงียบ รถแล่นไปได้สักพัก มาเฟียหนุ่มก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความเย้ยหยัน"ฉันขอถามอะไรเธอหน่อย เชอเบลล์"เชอเบลล์สะดุ้งเล็กน้อย หันไปมองเสี้ยวหน้าคมคายของเขาด้วยความหวาดระแวง ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า"ค่ะ... พี่อคินจะถามอะไรเบลล์คะ ถามมาได้เลยค่ะ"อคินละสายตาจากถนนชั่วครู่ หันมาจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตคู่สวย ก่อนจะพ่นคำถามที่ทิ่มแทงความรู้สึกของเธอออกมาตรงๆ"ทำไมเธอถึงไปทำงานแบบนั้น.เธอร้อนเงินขนาดนั้นเลยเหรอ?"คำถามที่เจือไปด้วยความดูถูกเหยียดหยามทำเอาเชอเบลล์ชะงักค้าง นัยน์ตาสั่นไหววูบด้วยความรู้สึกจุกแน่นในอก เธออ้าปากพะงาบๆ แต่กลับไม่อาจหาคำพูดใดมาแก้ตัวได้ทันที จนกระทั่งความเงียบโรยตัวลงมาระหว่างพวกเขาทั้งคู่อคินเห็นเธอนิ่งเงียบไปนาน ชายหนุ่มก็แค่นหัวเราะในลำคออ

  • รัก(ลับ)ของมาเฟีย   ข้อตกลงของเรา

    "ว่าไง... ตกลงไหม?"เสียงทุ้มเอ่ยคาดคั้นซ้ำ พร้อมกับดวงตาคมกริบที่จดจ้องมองใบหน้าหวานไม่วางตา รอคอยคำตอบจากคนตรงหน้าอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่าทุกประตูเชอเบลล์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง สมองดวงน้อยประมวลผลเรื่องราวทั้งหมดอย่างรวดเร็วและจำยอม หากเธอปฏิเสธความลับเรื่องที่เธอมาร้านแบบนั้นและการสูญเสียความบริสุทธิ์อาจหลุดรอดไปถึงหูพ่อและน้าประไฟ ซึ่งจะสร้างความพังพินาศให้กับครอบครัวและตัวเธอเองอย่างมหาศาล แต่ถ้าเธอเลือกที่จะตกลง เธอก็จะต้องเอาตัวเข้าแลกและกลายเป็นคนของเขาอยู่ภายใต้เงื้อมมือของพี่ชายต่างแม่ผู้ไร้ความปรานีคนนี้ไม่มีทางเลือกอื่นให้เธอเดินอีกแล้วนี่คือทางออกเดียวที่จะปกป้องทุกอย่างไว้ได้เชอเบลล์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อกลั้นก้อนสะอื้นในลำคอ เธอนัยน์ตาแดงก่ำแต่กลับพยักหน้ารับช้าๆ อย่างจำนนต่อโชคชะตา"ก็ได้ค่ะ... เบลล์ตกลง" น้ำเสียงหวานเอ่ยแผ่วเบาอย่างสั่นเครือ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาด้วยแววตาเด็ดเดี่ยวปนตัดพ้อ "แต่พี่ต้องสัญญานะคะว่าจะไม่บอกเรื่องนี้กับใครเด็ดขาด"อคินระบายยิ้มเหยียดเยาะที่มุมปากอย่างพอใจ เมื่อเกมนี้เขาเป็นฝ่ายชนะและคุมเกมไว้ได้ทั้งหมด ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเ

  • รัก(ลับ)ของมาเฟีย   ข้อตกลง

    กึก ..ทันทีที่บานประตูห้องน้ำปิดลง แรงกดดันและน้ำตาที่อัดอั้นอยู่ข้างในก็ทะลักออกมาทันทีเชอเบลล์ทรุดตัวลงพิงกับบานประตูห้องน้ำ ปลดปล่อยเสียงสะอื้นไห้โฮออกมาอย่างสุดกลั้น มือบางรีบเอื้อมไปเปิดก๊อกฝักบัวให้สายน้ำไหลแรงที่สุด เพื่อช่วยกลบเสียงร้องไห้สะเทือนใจของเธอไม่ให้เล็ดลอดออกไปข้างนอกให้ชายหนุ่มได้ยินแสงไฟสลัวในห้องน้ำสะท้อนภาพเงาของเธอในกระจกผิวพรรณขาวเนียนละเอียดตอนนี้เต็มไปด้วย ร่องรอยกุหลาบสีแดงเข้มและรอยจุมพิต จากการกระทำอันป่าเถื่อนของอคินเมื่อคืนกระจายอยู่ทั่วร่าง ทั้งลำคอ ไหปลาร้า และแผ่นอกระหง ทุกรอยแผลและรอยสัมผัสนั้นคือเครื่องตอกย้ำความจริงอันโหดร้าย ว่าเธอได้ตกเป็นของผู้ชายคนนั้นอย่างสมบูรณ์แบบแล้วเมื่อเธอขยับตัว อาการเจ็บแปลบและระบมตรงจุดกึ่งกลางกายก็แล่นริ้วขึ้นมาจนต้องนิหน้าด้วยความทรมาน หยาดน้ำตาผสมปนเปไปกับสายน้ำอุ่นจากฝักบัวที่ไหลชะโลมลงมาบนเรือนร่างอันบอบช้ำทำไมชีวิตของเธอถึงต้องมาพัวพันกับความซับซ้อนและเลวร้ายแบบนี้ด้วยนะ..."เจ็บชะมัด พรุ่งนี่จะไปเรียนไหวมั้ยเนี่ย"เธอพึมพำเบาๆ พลางลูปไล้ไปตามผิวกาย ของตัวเองเชอเบลล์ยืนหลับตาปล่อยให้สายน้ำชำระล้างคราบน้

  • รัก(ลับ)ของมาเฟีย   รู้ความจริง

    แสงแดดยามเช้าสาดส่องลอดผ่านผ้าม่านโปร่งเข้ามาภายในห้องนอนหรูของเพนต์เฮาส์ ความเงียบสงบถูกแทนที่ด้วยความปวดร้าวที่แล่นริ้วไปทั่วร่างกายของเชอเบลล์ เปลือกตาสีมุกค่อยๆ กระพริบปรอยแล้วลืมขึ้นช้าๆ ความเจ็บระบมตรงจุดกึ่งกลางกายและอาการปวดเมื่อยเนื้อตัวราวกับถูกรถสบดทับทำให้เธอต้องนิหน้าด้วยความทรมาน ทว่า... ความเจ็บปวดทางร่างกายยังไม่น่าตกใจเท่ากับภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า เมื่อดวงตาสวยปรับโฟกัสได้ชัดเจน เธอก็พบว่าตัวเองกำลังนอนซุกอยู่บนแผงอกกว้างเปลือยเปล่าของ อคิน ชายหนุ่มผู้มีศักดิ์เป็นพี่ชายต่างแม่ ที่นอนหลับตาพริ้มกอดก่ายร่างเธอไว้แน่นในวงแขนแกร่ง ความทรงจำอันดุเดือดเมื่อคืนไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ ความหวาดกลัวพุ่งพล่านขึ้นมาจับขั้วหัวใจ เชอเบลล์รีบดึงผ้าห่มขึ้นคลุมกายที่เปลือยเปล่าอย่างทุลักทุเล พยายามขยับตัวลุกขึ้นจากเตียงอย่างระมัดระวังที่สุดและเบาที่สุด เพื่อหวังจะพาร่างอันบอบช้ำและเสื้อผ้าที่ฉีกขาดหนีออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด ก่อนที่เขาจะตื่นขึ้นมาพบเธอบนเตียงนี้ หมับ!! ในจังหวะที่เธอหย่อนขาลงแตะพื้นและกำลังจะก้าวหนี ท่อนแขนแกร่งที่เคยนิ่งสนิทกลับตวัดเข้าคว้าเอวบาง

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status