สายตาที่เกลียดชัง

Part : อคิน

ความเกลียดชังตลบอบอวลอยู่ในอกของผมราวกับพายุที่รอวันพัดขึ้นฝั่ง

ผมยืนกอดอกมองผู้หญิงสองคนในชุดหรูหราที่เพิ่งก้าวลงมาจากรถตู้ราคาแพง ประไพ ผู้หญิงหน้าซื่อตาใสที่แสร้งทำตัวเรียบร้อยต่อหน้าพ่อของผม กับเชอเบลล์ลูกสาวของเธอที่ดูเหมือนผู้หญิงไร้เดียงสา อ่อนแอ และว่าง่ายเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายที่ตระกูลของผมต้องกอดเก็บเอาไว้

..หกเดือน เพียงแค่หกเดือนหลังจากที่แม่ของผมจากโลกนี้ไป พ่อก็พาผู้หญิงคนนี้เข้ามาแทนที่อย่างรวดเร็ว พ่อหลงใหลในความน่าสงสารของประไพที่ต้องล้มละลายเพราะน้องชายสามีโกงจนไม่เหลืออะไร ทรวดทรงองเอวและใบหน้าสะสวยของแม่ลูกคู่นี้คงใช้ล่อลวงผู้ชายโง่ๆ มานักต่อนัก และตอนนี้พวกเธอก็ย้ายเข้ามากระดิกเท้ารับความสุขในคฤหาสน์ของตระกูลเรา เกลียดชัง นั่นคือสิ่งเดียวที่ผมมอบให้พวกเธอ

"อคิน มาพบพ่อที่ห้องทำงานเดี๋ยวนี้"

เสียงเข้มของพ่อดังก้องมาจากทางเดินหลังจากที่เลี้ยงต้อนรับสิ้นสุดลง ผมเดินตามพ่อเข้าไปในห้องทำงานกลิ่นไม้หอมที่เต็มไปด้วยความทรงจำของแม่ พ่อหมุนตัวกลับมามองผมด้วยสายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยคำขู่

"พ่อรู้ว่าแกคิดอะไรอยู่ อคิน"

พ่อเอ่ยเสียงเรียบแต่หนักแน่น

"อย่าให้พ่อเห็นว่าแกไปยุ่ง หรือสร้างความลำบากใจให้น้าประไพกับหนูเชอเบลล์เด็ดขาด โดยเฉพาะน้องเชอเบลล์ยังบริสุทธิ์ผุดผ่องและเจอกับเรื่องร้ายๆ มามากพอแล้ว ถ้าแกทำให้เธอร้องไห้แม้แต่หยดเดียว พ่อจะตัดสายงานธุรกิจสีเทาทั้งหมดในมือแกให้อยู่ใต้การดูแลของน้องชายแกแทน"

หึ....

ผมแค่นหัวเราะในคอ ยิ้มเหยียดเยาะที่มุมปาก

"นี่พ่อปกป้องพวกเกาะกินนั่นมากกว่าลูกชายตัวเองงั้นเหรอครับ? แม่เพิ่งเสียไปไม่นาน พ่อก็พาผู้หญิงหิ้วกระเป๋าใบเดียวเข้ามาอยู่ในบ้านอะ"

"อคิน!" พ่อตวาดเสียงดัง ตบโต๊ะทำงานดังปัง

"ถ้าแกยังอยากเป็นคนของตระกูลนี้ ก็จำคำของพ่อไว้ ห้าม-แตะ-ต้อง-หนูเชอเบลล์ "

ผมมองหน้าพ่อนิ่งๆ ไม่ได้ตอบรับ แต่ความแค้นในใจขยายตัวขึ้นเป็นเท่าตัว พ่อสั่งห้ามงั้นเหรอ? พ่อยิ่งปกป้องเธอมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณสัตว์ร้ายในตัวผมมากเท่านั้น ในเมื่อผมทำอะไรผู้หญิงคนแม่ไม่ได้เพราะมีพ่อคอยบังหน้า ผมก็จะเป็นคนจัดการ 'เด็กฝาก' อย่างเชอเบลล์ให้กระอักเลือดตายด้วยตัวเองต่อจากนี้

หลังจากเดินออกจากห้องทำงานของพ่อด้วยความหงุดหงิดถึงขีดสุด ผมตรงไปยังห้องพักของลูกน้องเพื่อสั่งงานทันที

"มึงไปสืบประวัติเชิงลึกของเชอเบลล์มาให้กู เอาตั้งแต่เรื่องที่วิทยาลัย ยันเพื่อนสนิท และสถานที่ที่มันชอบไปทุกอย่าง"

"เอ่อ... นายครับ"

ภามลูกน้องคนสนิททำสีหน้าลำบากใจ

"เมื่อครู่คนของคุณท่านมาแจ้งตักเตือนไว้ครับ ว่าห้ามไม่ให้นายใหญ่ใช้คนของเราไปสืบหรือเข้าใกล้คุณเชอเบลล์เด็ดขาด คนของคุณท่านจับตาดูพวกเราอยู่ตลอดครับนาย"

"ปัดโธ่เว้ย อะไรกันนักวะ"

ผมสบถออกมาอย่างหัวเสีย เตะเก้าอี้ข้างตัวจนล้มตึง พ่อของผมวางแผนป้องกันไว้หมดทุกทางจริง ๆ เขากลัวว่าผมจะไปข่มขู่หรือสั่งคนไปทำร้ายยัยเด็กนั่นจนถึงขั้นส่งคนมาคุมเชิงลูกน้องของผมเอง

ความอึดอัดและอารมณ์เสียทำให้อกของผมร้อนรุ่มคล้ายมีไฟเผา และในวินาทีที่อารมณ์ดำมืดกำลังกัดกิน... ใบหน้าของใครบางคนก็ผุดขึ้นมาในความคิด

สาวใต้หน้ากากลูกไม้สีดำคนนั้น.. เธอที่มีไฝตรงหน้าอก เขาจำได้ดี เเม้ว่าจะไม่ได้สัมผัสลึกซึ้งกับเรือนร่างนั้นก็ตาม เเต่ในคืนนั้นมันโผล่พ้นร่มผ้าในชุดของเธอ

กลิ่นหอมหวานจากเรือนร่างนั้น บวกกับฝึกมือนการนวดของเธอ ความซื่อบริสุทธิ์ที่แฝงไปด้วยความหวาดกลัว แต่กลับยินยอมให้ผมจ่ายเพื่อแลกกับเงินในซองเพียงเล็กน้อย

หลายวันมาแล้วหลังจากคืนนั้น ผมกลับไม่สามารถสลัดสัมผัสของเด็กดริ้งก์คนนั้นออกจากสมองได้เลย เธอแตกต่างจากผู้หญิงทุกคนที่ผมเคยดีลมา ความเอาแต่ใจและสัญชาตญาณดิบของผมร้องบอกว่าผมยังตักตักเรือนร่างของเธอไม่เต็มอิ่ม

"ภาม" ผมหันไปสั่งลูกน้องด้วยน้ำเสียงเย็นชาและทรงอำนาจ

"ครับนาย?"

"คืนนี้กูจะไปแข่งรถที่สนาม คืนนี้กูต้องการปลดปล่อยอารมณ์"

ผมจุดบุหรี่ขึ้นสูบดึงควันเข้าปอดลึก ก่อนจะพ่นออกมาเป็นสาย

"มึงติดต่อผู้จัดการร้านคนนั้น ให้พาตัวเด็กที่สวมหน้ากากลูกไม้คนนั้นมาหาผู้จัดการสนาม ส่งเธอไปรอที่ห้อง VIP ส่วนตัวของกูที่คลับแข่งรถให้เรียบร้อยก่อนกูไปถึง ห้ามพลาดเด็ดขาด"

"รับทราบครับนายอคิน!"

ผมทิ้งมวนบุหรี่ลงพื้นแล้วใช้รองเท้าหนังราคาแพงบดขยี้มันจนดับสนิทพลางคิดในใจด้วยอารมณ์ที่ยังขุ่นมัว

เชอเบลล์เธออาจจะได้อยู่สุขสบายใต้การคุ้มครองของพ่อผมในคฤหาสน์หลังนี้ แต่ลับหลังเมื่อไหร่ ผมจะทำให้เธอรู้ว่าการกล้าเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้มันคือฝันร้ายที่สุดในชีวิต

และคืนนี้ผมต้องการครอบครองเรือนร่างน่าหลงใหลของแม่สาวหน้ากากคนนั้นดู เพื่อบดขยี้อารมณ์หงุดหงิดพวกนี้ให้สิ้นซาก

..