บทที่ 9

นี่มันเป็นบาป ฉันใช้เวลาทุกวันประณามอดีตแฟนนักโกงสันดานเลวของฉันสำหรับการทรยศของเขา แต่ตอนนี้ฉันกลับอยู่ที่นี่ จิตใจของฉันบิดงอต่อต้านตัวเอง โหยหาผู้ชายของผู้หญิงอื่นในแบบที่ทำให้ฉันสั่นเทาและเจ็บปวดไปพร้อมกัน

ฉันดึงตัวเองออกจากการสัมผัสของเขา ฉันทำแบบนี้ไม่ได้

“คุณแม็คคัลเลน…”

“แจ็ค แค่… เรียกฉันว่าแจ็คก็พอ”

เขาพูด พร้อมก้าวเดินช้าๆ อย่างระมัดระวังเข้ามาหาฉัน

“แจ็ค” ฉันพูดอย่างสงบ พร้อมถอยหลัง “ฉันไม่รู้ว่าคุณคิดว่าอะไรกำลังเกิดขึ้นที่นี่ แต่ฉันอยากทำงานในบริษัทนี้โดยห่างไกลจากเรื่องดราม่า”

เขาเดินเข้ามาหาฉัน ลดระยะห่างลง รอยยิ้มซุกซนดึงอยู่ที่ริมฝีปากของเขา เขาคิดว่านี่มันตลกเหรอ?

พระเจ้าเอ๋ย ขอพลังงานให้ฉันด้วย…ได้โปรด

“ฉันไม่ได้แต่งเรื่องขึ้นมาเอง โรบิน ฉันรู้ว่าแกรู้สึกแบบนี้เหมือนกัน”

ไม่ เขาไม่ได้แต่งขึ้นมาหรอก ฉันได้รับผลกระทบจากเขามากมาย แต่ฉันไม่ได้จะเปิดเผยมันให้เขารู้ ฉันจะไม่ยอมให้ตัวเองหลงรักเขา…

นิ้วของเขาลูบริมฝีปากของฉันเบาๆ ฉันหลับตาลงด้วยความคาดหวัง หายใจสะอื้นเบาๆ ฉันสิ้นสุดแล้ว “ฉันคิดถึงการแตะต้องแกและจูบแกตลอดทั้งสัปดาห์”

“กรุณาหยุดด้วย” ฉันกระซิบ หัวใจของฉันเต้นตุบๆ อยู่ในอกอย่างเต็มกำลัง สายตาเข้มข้นของเขาไม่ได้ช่วยให้ร่างกายที่กำลังพังทลายของฉันสงบลงได้เลย ฉันต้องออกไปจากที่นี่!

“แกต้องการสิ่งนี้”

ฉันยืนอยู่อย่างช่วยตัวเองไม่ได้ จ้องมองเข้าไปในดวงตาสีฟ้าของเขา ไม่สามารถมองออกไปได้ ขณะที่เขาสะกดจิตฉัน เขาโน้มตัวเข้ามา ยกฉันขึ้นจากพื้นอย่างง่ายดายที่เอวจนเราอยู่ในระดับสายตาเดียวกัน สายตาของเขากลืนกินฉันอยู่ตรงนั้น ฉันเป็นผู้หญิงที่สิ้นสุดแล้ว

“แกสวยมากเกินไป โรบิน” เขากระซิบเข้ามาที่หูของฉัน ลูบริมฝีปากของเขาเบาๆ ผ่านติ่งหูของฉัน “ฉันไม่รู้ว่าฉันควบคุมตัวเองมาได้นานขนาดนี้ได้อย่างไร” ความสั่นเทาพุ่งทะลักผ่านผิวหนังของฉัน ปลายประสาทสัมผัสทุกเส้นตึงและลุกขึ้นยืน เขามีอิทธิพลต่อฉันมากมาย ฉันอ่อนแอเกินไป—ทำอะไรไม่ได้เกินไป ที่จะต้านทาน ที่จะคิดให้ตรง ที่จะหยุดผู้ชายคนนี้

เขาเอาใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้น กดหน้าผากของเขาเบาๆ ชิดกับหน้าผากของฉัน เหตุผลทุกอย่างที่จะหยุดความบ้าคลั่งนี้หายไปหมด ทิ้งฉันไว้เป็นเพียงแส้ที่ส่ายไหวอย่างสิ้นหวัง โลกทั้งใบแคบลงเหลือแค่ช่องว่างระหว่างเรา ฉันยกมือขึ้นไปที่ใบหน้าของเขาโดยสัญชาตญาณ ลากนิ้วไปตามเส้นขอบกรามของเขา เขาเป็นผู้ชายที่สวยที่สุดที่ฉันเคยเห็นมาในชีวิต

ทุกอย่างพังทลาย

เขากดริมฝีปากของเขาลงบนริมฝีปากของฉันอย่างช้าๆ จิตใจของฉันเริ่มเพ้อเจ้อด้วยอารมณ์ทุกชนิดที่แทงทะลุเข้ามาหาฉันจากทุกทิศทาง ริมฝีปากของเขาอุ่น นุ่ม และอวบอิ่มชิดกับริมฝีปากของฉัน เปิดโอกาสให้ลิ้นของฉันสอดเข้าไปในปากของเขาอย่างเบาๆ รู้สึกถึงการจักจี้เบาๆ ของลมหายใจของเขาใต้จมูกของฉัน นิ้วของเขาสอดผ่านผมหนายาวของฉันขณะที่เราสูดหายใจเข้าหากัน กลิ่นน้ำจืดมินต์ที่หอมเมามันของเขาผสมกับกลิ่นอูดเล็กน้อยแทรกซึมเข้ามาในประสาทสัมผัสของฉัน ลมหายใจของฉันสะดุด ร่างกายของเราแนบชิดกันกับผนัง ความร้อนก่อตัวขึ้นระหว่างเรา ริมฝีปากของเราเคลื่อนไหวในจังหวะหิวกระหาย ลิ้นของเขากลิ้งทับลิ้นของฉัน ลิ้มรสลมหายใจที่แบ่งปันกัน รู้สึกถึงการเต้นตุบๆ ของหัวใจของเราขณะที่เขาค่อยๆ วางฉันลงบนพื้น มือของเราคลำหาเพื่อลอกเสื้อผ้าของกันและกันออก

พระเจ้า ฉันต้องหยุดสิ่งนี้ เขามีแฟนอยู่แล้ว… โอ้พระเจ้า

ฉันลากนิ้วช้าๆ ผ่านผมหยิกของเขา นุ่มมาก ลื่นไหลมาก ไม่มีอะไรในเรื่องนี้ที่รู้สึกผิด เราทั้งคู่ต้องการสิ่งนี้ เราทั้งคู่ต้องการมัน และฉันกำลังบ้าคลั่งด้วยความปรารถนา แต่… นี่มันไม่มีอะไรนอกจากความต้องการที่เป็นบาป

ฉันต้องการเขา มากกว่าสิ่งใด แต่เขามีคนแล้ว…

พระเจ้า! นี่มันไม่ถูกต้อง ฉันกำลังละเมิดกฎของตัวเอง—ห้ามไปพัวพันกับผู้ชายที่มีคนแล้ว แต่ความคิดที่มีเหตุผลทุกอย่างที่เข้ามาหาฉันถูกโยนทิ้งออกไปนอกหน้าต่างหมด ฉันสิ้นหวังอย่างสมบูรณ์กับแรงดึงดูดของเขา

เขาประคองแก้มของฉันและจูบทุกนิ้วของใบหน้าของฉัน กลืนกินฉันทีละชิ้น ไม่ทิ้งส่วนใดของฉันให้ไม่ถูกสัมผัส ไม่เหลือพื้นที่ให้เหตุผลมีชีวิตรอด

จิตใจของฉันกรีดร้องหาการยับยั้งชั่งใจ แต่ร่างกายของฉันถูกครอบงำด้วยความปรารถนา สั่นเทาอยู่ใต้ความสูงตระหง่านของผู้ชายคนนี้ ถูกดึงดูดด้วยความต้องการที่เป็นบาป แต่ฉันก็ต้านทานไม่ได้

“ไม่…แจ็ค” ฉันหอบ พร้อมกระชากตัวเองออกจากเขา บังคับตัวเองให้มีสติ ฉันค่อยๆ สวมเสื้อผ้ากลับอย่างระมัดระวัง รู้สึกอับอาย ความคิดของฉันยังไม่สงบเลย

“แกจะไม่ออกไปหรอก โรบิน” เขาพึมพำ มือของเขาค่อยๆ เคลื่อนมาจับเอวของฉัน “ไม่ใช่ตอนนี้”

“ฉันทำแบบนี้ไม่ได้”

ฉันถอนตัวออก ขาของฉันสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ใต้ร่างกาย ทรยศต่อทุกเศษเสี้ยวของการควบคุมที่เหลืออยู่ กระเป๋าและโทรศัพท์ของฉันวางลืมอยู่บนเก้าอี้หมุนของเขา

ชิบหาย

ฉันหนีออกไป—ทิ้งกระเป๋า โทรศัพท์ และศักดิ์ศรีของฉันไว้เบื้องหลัง

ฉันกลับไปไม่ได้ ฉันจะหยุดตัวเองไม่ได้

ฉันเป็นแค่อีหนูหน้าด้านไม่รู้จักอาย

ฉันพุ่งเข้าไปในรถของลาน่า ดึงประตูปิด และสตาร์ทเครื่องยนต์ มือของฉันสั่นอย่างรุนแรงอยู่บนพวงมาลัย อกของฉันรู้สึกเหมือนถูกฉีกออก และโลกเอียงเอนขณะที่ฉันขับรถออกไปอย่างเร็ว ฉันดูและรู้สึกแย่มาก ริมฝีปากของฉันบวม แก้มของฉันแดงก่ำ ฉันมาถึงจุดนี้ได้อย่างไร?

ความทรงจำของเขาข่วนอยู่ที่ผิวหนังของฉัน แผดเผาผ่านฉัน หนีไม่พ้น ทุกการลูบของมือเขา ทุกการกดของริมฝีปากเขา ทุกการเคลื่อนไหวที่ควบคุมของเขาล้วนฝังอยู่ในความทรงจำของฉัน เต้นอยู่ในเส้นเลือดของฉัน ทำให้การยับยั้งชั่งใจรู้สึกเหมือนเป็นเรื่องตลกที่น่าสยดสยอง ฉันพยายามจดจ่ออยู่กับถนน แต่ร่างกายของฉันจำสิ่งที่จิตใจของฉันปฏิเสธที่จะยอมรับ

พระเจ้าช่วย… ฉันทำอะไรลงไป?