บทที่ 3

บทที่ 2 ย้ายบ้าน 

         หมอแบมเริ่มคิดหนักเพราะนี่เข้าเดือนที่หกแล้วลุงต้นยังไม่พาผู้ชายมาไว้ข้างห้องเธอเลย ถึงจะได้ค่าปรับจากลุงต้นแต่ว่าเวลานี้คุณหมออยากได้ผู้ชายมากกว่า

         ‘ย้ายบ้าน’ หลังจากไปเที่ยวบ้านของเฮียวัชได้เห็นธรรมชาติได้มีพื้นที่กว้าง ๆ ปลูกผักปลูกหญ้าแล้ว หมอแบมเองก็อยากมีพื้นที่ให้เดินเล่นกับเขาบ้าง

         อยู่กรุงเทพมหานครเธอเลือกอยู่คอนโดมิเนียมใกล้ ๆ ที่ทำงานเพราะเบื่อรถติด แต่ที่นี่พระนครศรีอยุธยาไม่ต้องกังวลเรื่องรถติด

         บุษกรตัดสินใจย้ายตัวเองมาอยู่บ้านของผู้เป็นลุงที่ห่างจากโรงพยาบาลประมาณสิบกิโลเมตร ซึ่งใช้เวลาขับรถจริง ๆ เพียงไม่กี่นาที

         หมู่บ้านจัดสรรโครงการคุณภาพซึ่งบ้านแต่ละหลังราคาแปดหลักคือที่อยู่ใหม่ของคุณหมอสาว รอยยิ้มของเธอปรากฏขึ้นส่วนหนึ่งเพราะผู้เป็นลุงบอกว่าให้อยู่ฟรี

บ้านหลังนี้ลุงของเธอซื้อไว้หลายปีแล้ว แต่เพิ่งตกแต่งเสร็จเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา

         ดีจัง อยู่ฟรี อยู่สบาย และอยู่ครบ หมายถึงเงินอยู่ครบไม่ต้องจ่ายค่าอะไรเลย

ลูกเฮียวัชก็คลอดแล้ว คุณหมอแบมเป็นสู‍ติ‍นรีแพทย์หลังจากเด็กคลอดแล้วเรื่องการดูแลหลานก็ยกให้กุมารแพทย์ต่อ ฝ่ายคุณหมอสาวคราแรกตั้งใจว่าจะย้ายกลับกรุงเทพมหานครเพราะภารกิจเสร็จเรียบร้อยแล้ว

แต่ แต่ แต่ ลุงต้นบอกว่าไม่มีตำแหน่งให้เธอ บอกว่าให้เธออยู่ที่พระนครศรีอยุธยาไปก่อน ตามนั้นค่ะ แบมไม่มีปัญหา รถไม่ติดทั้งยังได้เล่นกับหลานด้วยเจ้าสองแฝดก็น่ารัก

วันแรกของการย้ายเข้าบ้านที่มีทุกอย่างเพียบพร้อมแค่กระเป๋าใบเดียวก็เข้าอยู่ได้แล้ว

“บ้านกว้างขนาดนี้จะนอนหลับไหม”

หลังจากจอดรถยนต์สัญชาติยุโรปของตัวเองไว้ในช่องจอดรถยนต์แล้ว ร่างบางลงจากรถและยืนมองบ้านที่ตัวเองจะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่เพียงลำพัง

บ้านขนาดสามชั้น

ทั้งหมดสามห้องนอน หกห้องน้ำ บ้านที่ทาสีขาวทั้งหลังให้ความรู้สึกสะอาดและมินิมอล มินิใจ

ชั้นสามเป็นส่วนของห้องนอนเจ้าของบ้านทั้งชั้น ห้องนอนในชั้นสองฝั่งหนึ่งเป็นของบุษกร โดยอีกห้องหนึ่งเป็นห้องนอนแขกหรือไม่ก็ญาติ ๆ ที่จะแวะมาหาเธอ

มองสภาพบ้านสามชั้นแล้วได้แต่ถอนหายใจ เพราะบ้านไม่ได้ตรงกับสิ่งที่เธออยากได้เลย 

“อยากได้บ้านหลังเล็ก ๆ ไงคะลุงต้น” บุษกรบ่นกับปลายสายที่เพิ่งโทรมาทันทีที่เธอเดินเข้าในตัวบ้าน

‘ก็เล็กนะมีแค่สามห้องเอง พ่อเราเป็นห่วงเอาเถอะอยู่บ้านจะได้มีคนดูแล’ รามเอ่ยบอกปลายสาย

เมื่อหลานอยากอยู่บ้านเขาก็จัดการให้ จะให้อยู่ในหมู่บ้านที่ความปลอดภัยต่ำเขาและหัสดีผู้เป็นพ่อของบุษกรคงนอนไม่หลับ

ตัดสินใจเลือกบ้านหลังนี้เพราะไม่มีใครอยู่ อีกอย่างก็ไม่ห่างจากโรงพยาบาลที่แพทย์หญิงทำงาน

รามซื้อบ้านหลังนี้ไว้ตั้งแต่มาตั้งโรงพยาบาล ‘โช‍ติ‍ภิวรรธ’ ที่จังหวัดนี้เมื่อห้าปีที่แล้ว แต่บ้านที่ซื้อไว้ไม่มีใครมาอยู่เขาจึงต้องให้รีโนเวทใหม่ใช้เวลาเกือบหกเดือนกว่าจะเสร็จ

“เล็กของคนเราคงไม่เท่ากัน ว่าแต่มีคนดูแลใช่ไหมคะ แบมขี้เกียจทำความสะอาดนะคะ” ทุกวันนี้เวลานอนก็แทบจะไม่มีหวังว่าคงไม่ต้องให้เธอมาทำงานอีกนะ ผู้ชายก็ยังหาให้หลานไม่ได้

‘มีแม่บ้านไปกลับไม่ต้องกังวล’

“ดีอะ” รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าคุณหมอสาว

‘ดีก็อยู่นาน ๆ เออ เพื่อนเราหมอโยขอย้ายไปประจำที่นี่ด้วยนะ ดีเหมือนกันจะได้ดูแลเจ้าแฝด’

“เหรอ โยจะมาทำที่นี่ด้วยเหรอ” บุษกรเอ่ยอย่างตื่นเต้น

         หมอโย หรือ นายแพทย์โยธากับเธอรู้จักกันตั้งแต่ครั้งเรียนมหาวิทยาลัยเรียนแพทยศาสตร์เป็นรุ่นพี่ที่คณะ แต่ เพราะบุษกรใช้ทุนเป็นเงินก็เลยได้เรียนเฉพาะทางจบเร็วกว่าปกติ ถามว่าเรื่องนี้ดีไหม ไม่ดีเลยเพราะทำให้บุษกรต้องทำงานที่โรงพยาบาลเอกชนเท่านั้น

         บุษกรไม่อยากใช้ทุนด้วยเงินเลย แต่เพราะขัดความประสงค์ของผู้เป็นพ่อกับพี่ชายไม่ได้

         ‘อืมน่าจะเริ่มงานอาทิตย์หน้า ต่อไปไม่เหงาแล้วนะแบม’ คนฟังเบะปาก

         “แบมอยากเจอหนุ่มข้างห้อง ไม่ได้อยากเจอเพื่อน ตกลงลุงต้นจะเบี้ยวแบมใช่ไหม”

         ‘ก็ตอนที่เจ้าปลื้มไปสืบผู้ชายข้างห้องเราก็ไม่อยู่แล้ว เอาน่าถ้ามีวาสนาต่อกันคงได้เจอกันเอง’ รามปลอบหลานมาตามสาย คนฟังน้ำตารื้น

         การพลัดพรากครั้งนี้ระหว่างเธอกับหนุ่มข้างห้องช่างเป็นวิบากกรรมที่น่าสงสาร กว่าจะเจอคนที่เราชอบใช่ว่าจะเจอได้ง่าย ๆ แล้วแบบนี้เธอจะหาเขาเจอได้อย่างไรกัน

“ค่ะ” แพทย์สาวรับคำแค่นั้นก่อนจะวางสายและเดินลากเท้าไปยังโซฟากลางห้องนั่งเล่น

“คุณหมอหิวไหมคะ”

“ว้าย! แตกแตก”

“อะไรแตกคะคุณหมอ”

“น้าเป็นใคร” คุณหมอสาวถามอย่างตกใจ บ้านหลังนี้นอกจากเธอยังมีคนอื่นเวลานี้ด้วยเหรอ

“น้าสวยค่ะ”

“หนูรู้”

“อ้าว! รู้แล้วถามทำไมคะ” คำตอบของแม่บ้านทำให้คุณหมอทำหน้างงมากกว่าเดิม

“อ๋อ...คือน้าชื่อสวยค่ะ ไม่ได้ชมตัวเองว่าสวย น้าเป็นแม่บ้านค่ะ มาทำงานแบบไปกลับค่ะ”

น้าสวยรีบอธิบายเพราะกลัวว่าคุณหมอสาวจะไม่เข้าใจ