ตอนที่ 1 เงิน

เสียงกระดิ่งเล็ก ๆ ดังกริ๊งเบา ๆ เมื่อประตูร้านกาแฟเปิดออก ลมบ่ายพัดผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ กลิ่นเมล็ดกาแฟคั่วใหม่ลอยคลุ้งอบอวลผสมกับกลิ่นเนยจากขนมปังอบในเตา เสียงเครื่องบดมือดังครืด ๆ เป็นจังหวะช้า ๆ ราวกับหัวใจของร้านที่เต้นอย่างสม่ำเสมอ

เงินนั่งอยู่ในมุมสงบสุดของร้าน เก้าอี้ไม้ที่ขัดจนเงาเนียนเย็นใต้ฝ่ามือช่วยให้เขารู้สึกสงบขึ้นเล็กน้อย แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านกระจกทิ้งเงาลวดลายจากต้นไม้ด้านนอกลงบนโต๊ะเป็นพร้อย สีทองของแสงตัดกับสีน้ำตาลเข้มของโต๊ะไม้ เกิดเป็นบรรยากาศที่เหมือนภาพวาดนิ่ง

โต๊ะด้านข้างมีหญิงวัยกลางคนกำลังอ่านหนังสือ เสียงพลิกหน้ากระดาษดังเบา ๆ เป็นจังหวะ กลม เจ้าของร้านกาแฟ ใส่ผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาลเข้ม ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ กำลังบดเมล็ดกาแฟด้วยเครื่องบดมือใบใหญ่ ทุกการเคลื่อนไหวของเขาดูช้าสงบแต่มีน้ำหนัก ดวงตาคมอบอุ่นจับจ้องไปที่เครื่องมืออย่างตั้งใจ

บนโต๊ะของเงินมีแก้วลาเต้เย็นที่น้ำแข็งเริ่มละลายเล็กน้อย เขาจับแก้วแน่นราวกับใช้มันเป็นที่ยึดเหนี่ยว เสียงโทรศัพท์สั่นอยู่ข้าง ๆ เขามองหน้าจอ เห็นคำว่า “แม่” ปรากฏขึ้น หัวใจเขากระตุกทันที

เงินสูดหายใจลึก กดรับสายด้วยมือที่สั่นน้อย ๆ

“ฮัลโหล เงิน! ลูกอยู่ไหน ทำไมไม่ติดต่อเลย แม่กับพ่อเป็นห่วงมากนะ” เสียงแม่ทั้งดังทั้งกังวลและเร่งร้อน

เสียงบดกาแฟที่ดังต่อเนื่องเหมือนกลายเป็นฉากหลังของบทสนทนาที่ตึงเครียด

“แม่ครับ… ผมขอโทษนะ ผมแค่… อยากอยู่เงียบ ๆ สักพักครับ” น้ำเสียงเงินแผ่วลงจนแทบเป็นกระซิบ

พ่อพูดขึ้นจากปลายสาย “เงิน นี่พ่อเองนะลูก หายไปแบบนี้ไม่ดีเลย พ่อกับแม่เป็นห่วงมาก”

เงินก้มหน้ามองเงาของตัวเองในน้ำแข็งละลาย “ผมรู้ครับพ่อ… แต่ตอนนี้ผมยังตั้งสติไม่ได้เลย”

กลมเงยหน้าขึ้นจากเครื่องบด มองทางเงินแวบหนึ่ง เขาสังเกตว่าชายหนุ่มตรงหน้ากำมือแน่นและพูดด้วยเสียงสั่น เขาไม่ได้เดินเข้าไปทันที แต่แค่เปลี่ยนมารินน้ำเปล่าใส่แก้ว พร้อมเช็ดขอบแก้วอย่างเรียบร้อย

กลมเดินออกจากเคาน์เตอร์อย่างเงียบ ๆ วางแก้วน้ำเปล่าเย็นจัดลงบนโต๊ะของเงินอย่างเบามือ “น้ำเพิ่มครับ เผื่อคอแห้งนะครับ”

เงินสะดุ้งเล็กน้อย เงยหน้ามองกลม ยิ้มบาง ๆ “ขอบคุณครับ”

กลมเพียงพยักหน้าด้วยรอยยิ้มอ่อน ๆ ก่อนเดินกลับไปที่เคาน์เตอร์โดยไม่พูดอะไรต่อ

แม่ถามด้วยเสียงห่วงใย “แล้วตอนนี้ลูกอยู่ที่ไหน อยู่คนเดียวหรือเปล่า กินข้าวกินปลาบ้างไหม”

เงินมองแก้วน้ำที่กลมเพิ่งวางให้ ก่อนตอบ “ผมอยู่ต่างจังหวัดครับ รถเสียหน้าร้านกาแฟที่นึงครับ เจ้าของร้านชื่อกลม… เขาใจดีมาก ช่วยผมไว้”

พ่อเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังนึกชื่อ มันคุ้นหูมาก เลยลองถามลูกดู “กลม? เป็นทั้งชื่อจริงกับชื่อเล่น ใช่ไหม?”

เงินเลิกคิ้ว “พ่อรู้จักเหรอครับ?”

เสียงพ่อหัวเราะเบา ๆ “รุ่นน้องพ่อมีชื่อนี้นะ จำไม่ลืมเลย กลมทั้งชื่อจริงและชื่อเล่น มีคนเดียวที่ชื่อแบบนี้ที่พ่อรู้จัก เป็นรุ่นน้องพ่อสมัยเรียน เรียนเก่งเรียนมาก คนนี้แหละที่ช่วยให้พ่อเรียนจบปีแปดมาได้ ไม่ต้องรีไทร์ คนนั้นนิสัยดี ดูแลคนรอบข้างเก่ง พ่อดีใจนะที่ลูกเจอเขา พ่อขอคุยกับพี่เขาได้มั้ยจะได้ฝากฝังให้ดูแลลูก” 

เงินไม่อย่างเชื่อว่าพ่อของเขาสมัยเรียนจะใช้เวลาคุ้มค่าขนาดนี้ ถ้าคิดดีๆ ช่วงนั้นเขาก็เกิดแล้ว เป็นลูกชายของพ่อแม่วัยเรียน

"อย่าเลยครับพ่อ คุณกลมยังไม่ว่างครับ"

แม่พูดต่อด้วยเสียงที่โล่งใจขึ้น “อย่างน้อยแม่ก็สบายใจขึ้นที่ลูกไม่ได้อยู่คนเดียว”

เงินยกแก้วน้ำขึ้นจิบ รู้สึกเย็นไหลผ่านลำคอเหมือนความกังวลค่อย ๆ ลดลง “ครับ… เขาใจดีจริง ๆ ผมรู้สึกสบายใจเวลาเขาอยู่ใกล้ ๆ”

เสียงฝีเท้าของกลมค่อยๆ ห่างออกไป เงินยังคงถือแก้วน้ำไว้ในมือ ความเย็นของแก้วทำให้ความร้อนรุ่มในใจเขาลดลงเล็กน้อย

“ลูก…” เสียงพ่อดังขึ้นอีกครั้ง "พ่อกับแม่ไม่เคยโกรธที่ลูกหายไปแบบนี้ เราแค่ห่วง… กลัวว่าลูกจะเป็นอันตราย”

เงินเม้มปากแน่น มองหยดน้ำที่ไหลลงมาตามผิวแก้ว “ครับ… ตอนนี้ผมแค่… ยังไม่อยากเจอใครเลยครับพ่อ ไม่อยากกลับบ้าน ไม่อยากเจอเพื่อน ไม่อยากเจอใครทั้งนั้น”

กลมที่อยู่หลังเคาน์เตอร์ชำเลืองมองเงินอย่างไม่ให้สังเกตเห็น เขาเห็นแววตาที่เศร้า ริมฝีปากที่ขยับพูดช้าๆ เสียงสั่น กลมไม่ได้เดินเข้าไปกวน เพียงแค่นำแก้วกาแฟไปเสิร์ฟอีกโต๊ะให้ลูกค้า พร้อมวางเค้กมะพร้าวอย่างระมัดระวัง

พ่อพูดขึ้น “พ่อกับแม่ก็ผิดจริงๆ ที่ไม่มีเวลาให้ ขนาดลูกมีความรัก จนเลิกกัน พ่อแม่ยังไม่รู้เลย”

เงินหลับตาแน่น ความทรงจำภาพสุดท้ายที่เขากับแฟนเก่ายังวนเวียนอยู่ในหัวเอาไม่ออกสักที

แม่พูดเบาๆ “ลูกไม่ต้องรีบตอบอะไรแม่กับพ่อตอนนี้ก็ได้ แต่แม่อยากให้ลูกดูแลตัวเองก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง”

เงินหายใจเข้าลึก พยายามสะกดเสียงที่สั่น “ผม… ผมจะพยายามครับแม่”

บรรยากาศในร้านยังคงสงบ เสียงกระดิ่งประตูดังขึ้นเบาๆ เมื่อลูกค้าสองคนเดินเข้ามา พวกเขากล่าวทักทายกลมด้วยรอยยิ้ม กลมโค้งศีรษะเล็กน้อย ต้อนรับด้วยท่าทีเป็นกันเอง ก่อนจะชงกาแฟให้พวกเขาอย่างคล่องแคล่ว

เงินมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นทุ่งนาที่ลมพัดให้ใบข้าวเอนไหว เสียงจักจั่นร้องเป็นจังหวะเนิบช้า แตกต่างจากเสียงเมืองใหญ่ที่คุ้นเคย

“ผมยังไม่พร้อมคิดอะไรตอนนี้หรอกครับแม่” น้ำเสียงเขาเต็มไปด้วยความอ่อนแรง “แต่… ผมรักพ่อกับแม่นะครับ”

แม่พูดเสียงสั่น “แล้วตอนนี้ลูกอยู่กับใครแน่ๆ ใช่ไหม ไม่ได้อยู่คนเดียว?”

"ครับแม่"

“พักเยอะ ๆ นะลูก” พ่อเสริมเสียงอ่อนลง “ไม่ต้องรีบกลับบ้านก็ได้ อยู่ที่นั่นก่อนก็ได้ พ่อเชื่อว่ากลมจะดูแลลูกได้ดี”

เงินยิ้มบาง ๆ “ครับ… ขอบคุณครับพ่อ ขอบคุณครับแม่”

เสียงปลายสายเงียบลง ก่อนจะมีเพียงเสียงสัญญาณวางสายดังขึ้นเบา ๆ

 

ร้านกาแฟกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง เสียงกระดิ่งประตูดังเมื่อหญิงวัยกลางคนที่อ่านหนังสือจ่ายเงินแล้วเดินออกไป ลมบ่ายพัดผ่านหน้าต่างกระจกทำให้ม่านผ้าไหมสั่นไหวเบา ๆ แสงแดดเริ่มเปลี่ยนเป็นสีทองเข้ม สาดเงายาวลงบนพื้นไม้

เงินวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ ลมหายใจยาวหลุดออกมาราวกับปลดบางสิ่งในอกออกไปได้เล็กน้อย

“คุยเสร็จแล้วเหรอครับ?” เสียงทุ้มอบอุ่นดังขึ้นใกล้ ๆ

เงินเงยหน้าขึ้น เห็นกลมยืนถือถาดเล็ก ๆ ที่มีขนมปังอบใหม่สองชิ้นกับเนยวางอยู่ กลมยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก “ผมเอามาให้ลองชิม ขนมปังอบเองเมื่อเช้า”

เงินทำท่าจะปฏิเสธ แต่กลมวางถาดลงบนโต๊ะอย่างใจเย็น “ไม่คิดเงินหรอกครับ ผมเห็นสีหน้าคุณเมื่อกี้… เหมือนมีเรื่องให้คิดเยอะ”

เงินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มจาง ๆ “ครับ… ขอบคุณนะครับ”

กลมนั่งลงฝั่งตรงข้าม ชี้ไปที่มุมหน้าต่าง “ตรงนี้เป็นมุมที่ผมชอบที่สุด เวลาบ่ายแก่ ๆ แบบนี้ แดดจะสวยมาก”

เงินหันไปมองนอกหน้าต่าง ทุ่งนาสีเขียวเริ่มเปลี่ยนสีเมื่อแสงตกกระทบ ลมพัดให้รวงข้าวเอนไหวเป็นระลอก ๆ ความรู้สึกอุ่นแผ่ซ่านในอกโดยไม่รู้ตัว

“ถ้ารถยังซ่อมไม่เสร็จ นั่งอยู่ที่นี่ก็ได้นะครับ ไม่ต้องเกรงใจ” กลมพูดเสียงเรียบแต่จริงใจ

เงินมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความใจดีของชายตรงหน้า ก่อนจะยิ้มบาง “ครับ… ขอบคุณมากนะครับ”

กลมหัวเราะเบา ๆ “ยินดีครับ ร้านผมตั้งใจทำให้คนที่มานั่งรู้สึกผ่อนคลาย ไม่ต้องคิดอะไรเยอะ อย่างน้อยก็สักชั่วครู่หนึ่ง”

กลิ่นขนมปังอบใหม่ลอยขึ้นมาแตะจมูก เงินรู้สึกว่าทุกอย่างรอบตัวช้าลง เงียบลง เหมือนโลกภายนอกที่วุ่นวายค่อย ๆ หายไป

เงินก้มหน้ามองขนมปังสลับกับผู้ชายที่ชื่อกลม กลมทั้งชื่อเล่นชื่อจริง แปลกดี ความรู้สึกอุ่นค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นทีละน้อย ทว่าในใจลึก ๆ ก็ยังมีเงาของความทรงจำเดิมแทรกเข้ามา

กลมมองสีหน้าเงินแล้วพูดอย่างไม่กดดัน “ไม่เป็นไรนะครับ บางทีความเจ็บมันก็อยู่กับเราสักพัก แต่สุดท้ายมันจะเบาลงเอง”

เงินเงยหน้าขึ้น ดวงตาสบกับกลม เขาเห็นในแววตาของชายตรงหน้ามีความเข้าใจอย่างลึกซึ้งโดยที่ไม่ต้องอธิบายอะไรเพิ่ม

“คุณ… เคยเจ็บแบบนี้มาก่อนเหรอครับ” เงินถามเบา ๆ

กลมหัวเราะน้อย ๆ “ใครบ้างล่ะครับที่ไม่เคย”

บรรยากาศในร้านเงียบสงบ เหลือลูกค้าอีกเพียงโต๊ะเดียว เสียงจักจั่นจากนอกหน้าต่างดังประสานกับเสียงลมพัดผ่านทุ่งนา แสงแดดยามเย็นเปลี่ยนเป็นสีส้มทองส่องลงบนพื้นไม้จนดูอบอุ่น

เงินกัดขนมปังอีกคำ ช้า ๆ เหมือนกลัวว่าความสงบนี้จะหายไปเร็วเกินไป ความรู้สึกหนักในอกที่กดทับมาตลอดหลายวันเหมือนเบาลงเล็กน้อย

“ขอบคุณนะครับ… สำหรับทุกอย่าง” เขาพูดเสียงแผ่ว

กลมยิ้มอ่อนโยน “ยินดีครับ อยู่ตรงนี้ได้ตามสบายเลยนะครับ ไม่ต้องรีบไปไหน”

เงินไม่ได้บอกกลมเรื่องที่พ่อรู้จักเขา เขาแค่อยากเป็นคนที่ไม่มีใครรู้จักเท่านั้น ในเวลานี้

เงินพยักหน้า พลางมองออกไปนอกหน้าต่าง รวงข้าวที่เอนไหวตามแรงลมดูสวยอย่างประหลาด ในใจเขาเริ่มมีความคิดว่า… บางทีที่นี่อาจเป็นที่พักใจชั่วคราวที่เขาตามหามานานแล้วก็ได้