ตอนที่ 2 บรรยากาศรักษาใจ

แสงแดดยามเช้าสาดผ่านผ้าม่านผืนบางในห้องเล็ก ๆ ที่กลมจัดไว้ให้เงินนอนชั่วคราว เสียงนกร้องและไก่ขันดังแว่วมาแทนที่เสียงเครื่องยนต์และรถติดที่เงินคุ้นชินมาตลอดชีวิต

เขาลืมตาช้า ๆ สูดลมหายใจลึก กลิ่นดินชื้นผสมกับกลิ่นกาแฟคั่วใหม่จากร้านด้านล่างลอยเข้ามาในจมูกอย่างชัดเจน ความรู้สึกแปลกใหม่นี้ทำให้หัวใจที่หนักอึ้งเมื่อวันก่อนเหมือนได้พักผ่อนจริง ๆ

เขาเห็นคุณแม่ของกลมนุ่งชุดขาวไปวัด ซึ่งมีเพื่อนรุ่นเดียวกันมารอที่หน้าบ้านและออกไปด้วยกัน กลมบอกว่าแม่อยู่วัดมากกว่าอยู่บ้านเสียอีก

เงินลุกขึ้น ล้างหน้าอย่างช้า ๆ ก่อนเดินลงมาที่ร้าน กลมยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ในผ้ากันเปื้อนสีเดิม มือบดเมล็ดกาแฟด้วยจังหวะสม่ำเสมอ เสียงครืด ๆ ของเครื่องบดดังประสานกับเสียงหม้อไอน้ำเดือด

“ตื่นแล้วเหรอครับ นอนสบายไหม” กลมเงยหน้าขึ้นถามด้วยรอยยิ้มอบอุ่น

เงินพยักหน้า “ครับ… ขอบคุณนะครับที่ให้ที่พัก”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ห้องเล็ก ๆ แต่หวังว่าจะพอช่วยให้พักใจได้บ้าง” กลมหันไปตักผงกาแฟลงในด้ามชง แล้วกดน้ำอย่างใจเย็น

บรรยากาศร้านตอนเช้าเริ่มคึกคักขึ้น ชาวบ้านสองสามคนเข้ามานั่งโต๊ะหน้าต่าง พูดคุยกันถึงงานนาและเรื่องชีวิตประจำวัน เด็กวัยรุ่นสองคนหัวเราะคิกคักขณะรอเครื่องดื่มเย็น

“ถ้าคุณว่าง ช่วยผมหน่อยไหม” กลมเอ่ยขึ้นขณะยื่นแก้วกาแฟให้ลูกค้า “ช่วยจัดแก้วน้ำให้โต๊ะว่างน่ะครับ”

เงินชะงักเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าอย่างเก้ ๆ กัง ๆ “ครับ… ได้สิครับ”

เขาหยิบแก้วน้ำและผ้าเช็ดโต๊ะ เดินไปจัดให้เรียบร้อยทีละโต๊ะ เสียงลูกค้าบางคนทักทายเขาด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร

“ขอบคุณนะครับ” กลมพูดขณะก้มกดเครื่องชงกาแฟอีกแก้ว “ร้านผมคนไม่เยอะ แต่ผมชอบทำทุกอย่างช้า ๆ ให้คนที่มากินได้พักจริง ๆ”

เงินมองกลมทำงาน สีหน้าของชายวัยสามสิบกลาง ๆ เต็มไปด้วยความตั้งใจและสงบจนทำให้เขาเผลอยิ้มบาง ๆ

ช่วงสาย ลูกค้าประจำเริ่มทยอยเข้ามามากขึ้น เสียงเครื่องบดกาแฟ เครื่องตีฟองนม และเสียงหัวเราะคุยกันของชาวบ้านทำให้ร้านดูมีชีวิตชีวาอย่างประหลาด

เงินเดินไปช่วยเก็บแก้วที่โต๊ะ และยกขนมปังอบร้อนให้ลูกค้าตามที่กลมบอก ทุกครั้งที่เผลอทำผิดพลาดเล็ก ๆ กลมก็เพียงยิ้มอ่อนแล้วบอกว่า “ไม่เป็นไรครับ ค่อย ๆ ทำ”

หลังจากเสิร์ฟกาแฟชุดสุดท้ายเสร็จ กลมเดินมาหยิบเก้าอี้นั่งลงข้าง ๆ เงินที่กำลังพักดื่มน้ำ

“เหนื่อยไหมครับ” กลมถามเสียงเรียบ

เงินหัวเราะเบา ๆ “ก็เหนื่อยนิดหน่อยครับ แต่… รู้สึกดีแปลก ๆ”

กลมยิ้มบาง “ผมเคยอยู่ในเมือง ทำงานบริษัทใหญ่ แต่ตื่นมาแต่ละวันเหนื่อยมาก เหมือนใช้ชีวิตเพื่อรอวันหยุด พอกลับมาที่นี่ถึงรู้ว่าผมต้องการอะไรจริง ๆ”

เงินหันไปมองเขา “แล้วทำไมถึงตัดสินใจกลับมาอยู่แบบนี้ล่ะครับ?”

กลมทอดสายตามองไปนอกหน้าต่างที่มีต้นข้าวเอนไหวตามลม “อยู่ๆก็ตั้งคำถามกับตัวเองน่ะครับ ทำไมไม่เริ่มใช้ชีวิตในแบบที่ตัวเองอยากใช้จริง ๆ หลังจากลาออกจากงาน ก็ใช้เงินที่หามาได้เปิดร้านนี่แหละครับ แรก ๆ คนไม่รู้จักไม่มีลูกค้าเลย ผมพยายาม ไปขายที่ตลาดนัด จนมีคนรู้จักและเริ่มแวะเข้ามาครับ”

“ผม… ก็เคยพยายามเหมือนกันครับ” เงินพูดเสียงเบา “แต่สุดท้ายมันจบที่ความเจ็บ”

กลมฟังเงียบ ๆ ไม่พูดแทรก แต่สายตาที่มองเงินเต็มไปด้วยความเข้าใจ

ตอนบ่าย เด็กในหมู่บ้านสองคนวิ่งเข้ามาในร้าน มือหนึ่งถือเงินเหรียญ อีกมือเผลอไปชนถาดแก้วที่โต๊ะจนแก้วตกแตกดังเคร้ง

เงินรีบก้าวไปช่วย “ไม่เป็นไรนะครับ เดี๋ยวพี่ช่วยเก็บให้” เขาหยิบเศษแก้วอย่างระมัดระวัง

กลมเดินตามมา ย่อตัวช่วยเก็บด้วย แต่แทนที่จะดุเด็ก กลมเพียงยิ้มอ่อนแล้วบอกว่า “ครั้งหน้าระวังหน่อยนะครับ”

เด็กทั้งสองพยักหน้ารัว ๆ ก่อนยื่นเงินให้กลม แต่เขาเพียงโบกมือ “เก็บไว้กินขนมเถอะครับ แก้วแค่ใบเดียวเอง”

เงินมองเหตุการณ์นี้ด้วยความประหลาดใจ รู้สึกว่ากลมเป็นคนที่มองโลกเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยความอบอุ่น

หลังจากเด็กออกจากร้านไป กลมหันมาหาเงิน “คุณใจดีนะครับ รีบช่วยเขาแบบไม่คิดอะไรเลย”

เงินหัวเราะเบา ๆ “แค่กลัวเด็กบาดเจ็บครับ”

กลมยิ้ม “นั่นแหละ ผมว่าใจดีแล้ว”

ช่วงบ่ายคล้อย แสงแดดเริ่มอ่อนลง ลมเย็นพัดผ่านเข้ามาทางหน้าต่าง กลิ่นกาแฟและขนมปังยังอวลอยู่ในร้าน ลูกค้าประจำทยอยกลับไปทีละคน เหลือเพียงเสียงจักจั่นกับเสียงเครื่องบดกาแฟที่ดังเป็นจังหวะ

กลมเช็ดโต๊ะเสร็จก็ทิ้งตัวนั่งลงตรงข้ามเงิน “ร้านเงียบแล้ว วันนี้ขอบคุณที่ช่วยนะครับ”

“ผมไม่ได้ทำอะไรมากหรอกครับ” เงินยิ้มบาง ๆ “แค่ช่วยงานเล็ก ๆ น้อย ๆ เอง”

กลมหัวเราะ “สำหรับผมมันสำคัญนะครับ ร้านนี้ผมกับแม่ดูแลร้านนี้ เกือบทุกอย่างตั้งแต่คั่วกาแฟ ชงกาแฟ จนถึงทำขนมปัง แต่ผมไม่เคยรู้สึกว่ามันหนักเกินไป เพราะมันคือชีวิตที่ผมเลือกเอง”

เงินมองกลมด้วยสายตาสนใจ “ฟังดูคุณเป็นคนที่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไรตั้งแต่แรกเลยนะครับ”

กลมเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดช้า ๆ “ก็ไม่เชิงครับ… ผมเคยไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองต้องการอะไร จนกระทั่งผมเลิกกับแฟน”

เงินนิ่งไปทันที ดวงตาเบิกขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่ได้ถามต่อทันที

กลมยิ้มจาง ๆ “ผมเคยมีแฟนที่เรียนด้วยกัน เธอเป็นคนเก่งมาก แต่เพราะเหตุของครอบครัวที่เราไม่สามารถทำอะไรได้ ยังเด็กทั้งคู่ด้วย เราก็เลยปล่อยมือกัน”

คำพูดนั้นทำให้เงินเผลอกัดริมฝีปาก ความรู้สึกคุ้นเคยถาโถมเข้ามา

“…ผมก็เพิ่งปล่อยมือคนที่รักไปเหมือนกัน” เขาพูดเบา ๆ

กลมหันมามอง ไม่ได้แทรก แต่รอให้เงินพูดต่อ

“ผมกับแฟนคบกันตั้งแต่เรียนปีหนึ่ง เราก็รักๆเลิกๆกันบ่อยจนเป็นปกติ แต่ทุกครั้งมันมีสาเหตุให้เลิกแล้วก็กลับมารัก แต่ครั้งนี้หนักสุดอยู่ ๆ เขาก็หายไป ไม่บอกหรืออธิบายอะไร ผมคิดว่าเป็นเพราะผมที่ไม่ดีพอสำหรับเขา ผมต้องทำอะไรผิดสักอย่างที่ทำให้เขาทิ้งผมไปไม่ลาสักคำ” น้ำเสียงเงินสั่นนิด ๆ

กลมฟังเงียบ ๆ ก่อนพูดเบา ๆ “ให้เวลากับตัวเอง บางทีคุณอาจจะคิดออกก็ได้ว่าเพราะอะไร”

เงินพยักหน้าช้า ๆ “ผมเหมือนยังเด็กเลยตอนนี้ ที่หนีมาถึงที่นี่ ที่ที่ไม่รู้จัก… เหมือนอยากเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง”

กลมยิ้มบาง “การเริ่มใหม่ไม่เคยสายหรอกครับ บางทีการอยู่เงียบ ๆ อาจช่วยให้คุณฟังเสียงตัวเองชัดขึ้น”

บรรยากาศเงียบลง ทั้งคู่มองออกไปนอกหน้าต่าง ลมเย็นพัดให้ม่านผ้าไหมขยับเบา ๆ เสียงนกจากต้นไม้ใหญ่ดังคลอไปกับเสียงลม

ช่วงเย็น ลูกค้าคนสุดท้ายลุกออกจากร้าน กลมเริ่มเก็บแก้วและปิดเครื่องชงกาแฟ เงินลุกขึ้นช่วยโดยไม่ต้องให้บอก

“คุณไม่ต้องช่วยก็ได้นะครับ” กลมหันมาพูด

“ผมอยากช่วยครับ รู้สึกดีที่ได้ทำอะไรบ้าง” เงินยิ้ม

กลมหันมามอง ก่อนพยักหน้า “งั้นช่วยผมปิดไฟมุมโน้นหน่อยครับ”

ทั้งคู่ช่วยกันเก็บร้านอย่างเงียบ ๆ บรรยากาศดูเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยความสบายใจ

หลังปิดร้านเสร็จ กลมหันมามองเงินที่ยืนมองทุ่งนาสีทองยามเย็น “ถ้าเหนื่อย… อยู่ที่นี่นานแค่ไหนก็ได้นะครับ”

เงินหันมาสบตาเขา รอยยิ้มที่มุมปากเผยออกมาอย่างไม่ตั้งใจ “ครับ… ผมเริ่มรู้สึกว่าอยากอยู่ที่นี่จริง ๆ”

จากนั้น กลมชวนเงินเข้าไปในครัวเล็ก ๆ ที่อยู่ด้านหลังร้าน กลิ่นหอมของข้าวสวยร้อน ๆ และแกงจืดเต้าหู้หมูสับลอยคลุ้งในอากาศ

“ผมทำกับข้าวง่าย ๆ เองนะครับ ไม่ได้หรูหราเหมือนในเมืองหรอก” กลมยิ้มบาง ๆ ขณะตักแกงใส่ชาม

เงินนั่งลงที่โต๊ะไม้เล็ก ๆ “ผมไม่ได้กินอาหารแบบนี้มานานแล้วครับ… กลิ่นมันทำให้คิดถึงบ้านตอนเด็ก ๆ”

กลมหัวเราะเบา ๆ “บางครั้งของธรรมดานี่แหละครับที่ทำให้เราสบายใจที่สุด”

ทั้งคู่กินข้าวเงียบ ๆ สักพัก มีเพียงเสียงช้อนกระทบชามเบา ๆ และเสียงลมพัดผ่านต้นไม้ด้านนอก

“คุณอยู่แบบนี้มาตลอดเลยเหรอครับ ตั้งแต่ลาออกจากงาน” เงินถามขึ้น

“ใช่ครับ ชีวิตผมเรียบง่ายมาก ตื่นเช้า ทำกาแฟ ทำขนม ดูแลร้าน พอบ่ายแก่ ๆ ก็นั่งดูทุ่งนาของชาวบ้านข้าง ๆ กับไร่กาแฟเล็ก ๆ ของผมข้างหลังบ้าน” กลมตอบพลางยิ้มบาง “ฟังดูน่าเบื่อใช่ไหมครับ?”

“ไม่เลยครับ…” เงินส่ายหน้า “มันดู… เป็นชีวิตที่คุณเลือกเองจริง ๆ”

หลังมื้อค่ำ ทั้งคู่ยกถ้วยชามไปล้างด้วยกัน กลมไม่ให้เงินทำมากเกินไป เพียงแค่ให้ช่วยเช็ดจาน เงินเผลอมองมือของกลมที่ล้างจานด้วยท่าทีใจเย็น เห็นแล้วรู้สึกอุ่นใจอย่างประหลาด

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย กลมเดินออกมาที่ระเบียงหลังร้านที่หันไปทางไร่กาแฟเล็ก ๆ เนื้อที่ 3 ไร่ของเขา พระจันทร์ครึ่งเสี้ยวลอยเด่นอยู่บนท้องฟ้า ดาวพราวกระจายเต็มท้องฟ้า

“ในเมืองมองไม่ค่อยเห็นดาวเลยใช่ไหมครับ?” กลมถามพลางพิงราวระเบียง

เงินพยักหน้า “ครับ… ผมแทบลืมไปแล้วว่าท้องฟ้าสวยแบบนี้ได้ด้วย”

ทั้งคู่ยืนเงียบอยู่พักหนึ่ง ลมเย็นพัดผ่านกระทบหน้า

“วันนี้ขอบคุณนะครับที่ให้ผมช่วยงาน” เงินพูดเสียงนุ่ม “ผมรู้สึกว่า… ได้ทำอะไรที่มีความหมายบ้าง”

กลมหันมามองเขา ดวงตาเต็มไปด้วยความอบอุ่น “คุณเองก็ช่วยผมเยอะนะครับ ผมดีใจที่คุณอยู่ตรงนี้”

ประโยคนั้นทำให้เงินเผลอใจสั่นเล็กน้อย แต่เขาก็เพียงยิ้มตอบกลับอย่างเก้อ ๆ

คืนนั้นเงินนอนลงบนฟูกในห้องเล็ก ๆ ความเงียบของหมู่บ้านมีเพียงเสียงจักจั่นและลมพัด เขามองเพดานแล้วคิดถึงชีวิตในเมือง ที่เต็มไปด้วยแสงไฟ เสียงรถ และความเร่งรีบ

วันนี้ไม่เหมือนเดิม เขาได้ช่วยงาน ได้คุยกับกลม ได้เห็นท้องฟ้าที่มีดาวเต็มฟ้า หัวใจที่หนักอึ้งเหมือนเบาลงเล็กน้อย

ก่อนหลับตา เขาได้ยินเสียงกลมเดินผ่านหน้าห้องไป ปิดไฟชั้นล่างอย่างเงียบ ๆ ความรู้สึกอุ่นแผ่วแล่นผ่านหัวใจ

“บางที… ที่นี่อาจเป็นที่ที่ผมเริ่มต้นใหม่ได้จริง ๆ” เขาคิดในใจ ก่อนปล่อยให้สติค่อย ๆ ดับลงไปท่ามกลางความสงบ