บ้านใหม่

การสอบใช้เวลาหลายชั่วโมง ฉันพยายามทำให้ดีที่สุด แม้ว่าบางข้อจะยากจนต้องใช้เวลาไตร่ตรองนาน แต่ในที่สุดทุกอย่างก็ผ่านไปจนได้

เมื่อเสียงออดดังขึ้นเป็นสัญญาณว่าสอบเสร็จ ฉันปล่อยลมหายใจออกมายาว ๆ พลางเก็บอุปกรณ์การเขียนลงกระเป๋า ก่อนจะเดินออกมาพบกับม่านเมฆและครีมที่รออยู่

“เป็นยังไงบ้าง?” ครีมถามอย่างตื่นเต้น

“ก็โอเคนะ มีบางข้อที่ไม่แน่ใจ แต่ก็ทำสุดความสามารถแล้ว” ฉันตอบตามตรง

ม่านเมฆพยักหน้า “ผมก็เหมือนกัน”

พวกเราสามคนยืนพูดคุยกันอยู่พักหนึ่งก่อนที่ครีมจะแยกตัวออกไปรอเฮียคราม ส่วนฉันเดินออกจากโรงเรียนพร้อมกับม่านเมฆด้วยความรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก

“อีกไม่กี่วันก็จะรู้ผลแล้ว” ฉันพึมพำ

“ก็ต้องรอลุ้นกันไป” ม่านเมฆตอบ

ฉันเงยหน้ามองไปบนท้องฟ้า แสงแดดอ่อน ๆ ยามบ่ายทำให้ทุกอย่างดูอบอุ่นอย่างประหลาด ฉันไม่รู้หรอกว่าผลสอบจะออกมาเป็นยังไงแต่ไม่ว่าจะเป็นแบบไหนอย่างน้อยฉันก็ทำเต็มที่แล้ว

เมื่อกลับถึงบ้าน ฉันกับม่านเมฆเดินเข้าไปในบ้านด้วยความรู้สึกโล่งอกจากการสอบที่เพิ่งผ่านพ้นไป แต่สิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกแปลกใจก็คือบรรยากาศในบ้านยังคงเงียบสงบเหมือนทุกวัน ป๊ากับแม่ไม่ได้ถามถึงข้อสอบหรือพูดถึงเรื่องผลสอบเลย

บนโต๊ะอาหารมีข้าวสวยร้อน ๆ กับอาหารฝีมือแม่วางรออยู่ กลิ่นหอมของต้มจืดเต้าหู้หมูสับลอยมาแตะจมูก ทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคลายลงไปอีกระดับ แม่เพียงแค่ส่งยิ้มอบอุ่นมาให้ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยน

“เหนื่อยกันไหมลูก กินข้าวก่อนเถอะเดี๋ยวค่อยพักผ่อนให้เต็มที่”

“ป๊ากับแม่ไม่ถามเรื่องสอบเหรอคะ?” ฉันอดไม่ได้ที่จะถาม

ป๊าหัวเราะในลำคอขณะตักหมูสับใส่จานให้ฉัน “ไม่ต้องกดดันตัวเองหรอกลูก พวกเรารู้ว่าลูกสองคนทำเต็มที่แล้ว ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นยังไงมันก็ไม่ใช่ทุกอย่างของชีวิต”

ฉันมองป๊าอย่างซาบซึ้งก่อนจะหันไปสบตากับม่านเมฆที่พยักหน้าอย่างเห็นด้วย พวกเราสองคนต่างรับรู้ได้ถึงความห่วงใยของพ่อแม่ที่ไม่อยากให้ลูกต้องเครียดไปมากกว่านี้

หลังจากมื้อเย็นจบลง ฉันกำลังจะเดินกลับขึ้นห้องแต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อป๊าเรียกพวกเราสองคนให้มานั่งที่ห้องนั่งเล่นด้วยกัน

“มีเรื่องจะบอก” ป๊าเริ่มต้นขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์

“เรื่องอะไรเหรอคะ?” ฉันเลิกคิ้วถาม ขณะที่ม่านเมฆก็มองป๊าอย่างสงสัย

ป๊ายิ้มก่อนจะหยิบเอกสารบางอย่างออกมาจากซองสีน้ำตาลแล้ววางลงบนโต๊ะ ฉันก้มลงมองและพบว่ามันเป็นเอกสารเกี่ยวกับการซื้อขายบ้าน หัวใจฉันกระตุกวูบขึ้นมาอย่างตกใจ

“ป๊าซื้อบ้านใหม่ให้พวกเรา” คำพูดของป๊าทำให้เราสองพี่น้องตาเบิกกว้างอย่างตกใจ

“บ้านใหม่? ป๊าพูดจริงเหรอคะ?” ฉันทวนคำเสียงแผ่ว

“จริงสิลูก” แม่เสริมขึ้นพร้อมรอยยิ้ม “บ้านหลังนี้ไม่ได้ไกลจากบ้านของครีมเท่าไหร่ พวกเธอสองคนโตขึ้นแล้วควรจะมีห้องของตัวเอง ม่านเมฆเองก็จะได้ไม่ต้องแชร์ห้องกับเจ้ฟ้าใสแล้วนะ”

ฉันอ้าปากค้างหันไปมองน้องชายที่ดูตกใจไม่แพ้กัน  ม่านเมฆกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะพูดออกมาอย่างกังวล

“แต่บ้านไม่ใช่ของถูกนะป๊า”

“นั่นสิคะ ป๊ากับแม่จะไม่ลำบากเหรอ?” ฉันเอ่ยขึ้นอย่างกังวล บ้านหนึ่งหลังราคาต้องสูงมากแน่ ๆ แล้วพ่อกับแม่จะต้องผ่อนอีกกี่ปี?

ป๊าหัวเราะก่อนจะส่ายหน้า “พวกลูกไม่ต้องห่วงหรอก บ้านหลังนี้ป๊ากับแม่ซื้อด้วยเงินสด เราวางแผนเก็บเงินกันมานานแล้วเพราะรู้ว่าสักวันหนึ่งพวกลูกต้องการพื้นที่ของตัวเอง”

“เงินสด!?” ฉันกับม่านเมฆร้องออกมาพร้อมกันอย่างไม่อยากเชื่อ

แม่หัวเราะอย่างขบขัน “ใช่จ้ะ พวกเราวางแผนมาหลายปีแล้วและก็เก็บเงินมาตลอด ในเมื่อตอนนี้ก็ถึงเวลาเหมาะสมแม่กับป๊าก็เลยตัดสินใจซื้อ”

ฉันยังคงอึ้งอยู่กับข้อมูลที่ได้รับก่อนจะเหลือบไปเห็นชื่อ   ที่ระบุไว้ในเอกสารโฉนดที่ดิน ดวงตาฉันยิ่งเบิกกว้างขึ้นมากกว่าเดิม

“ป๊า... ทำไมชื่อในโฉนดเป็นชื่อของหนูกับน้องล่ะคะ?”

ป๊ายิ้มมองพวกเราสองคนด้วยสายตาอบอุ่น “เพราะบ้านหลังนี้เป็นของพวกลูก ป๊ากับแม่อยากให้มันเป็นจุดเริ่มต้นอนาคตของพวกหนู”

ฉันรู้สึกเหมือนโลกหมุนช้าลง ใจหนึ่งรู้สึกดีใจและตื้นตันที่พ่อแม่คิดถึงพวกเรามากขนาดนี้ แต่อีกใจหนึ่งก็ยังรู้สึกหนักใจ บ้านทั้งหลังเป็นของฉันกับม่านเมฆ มันไม่ใช่เรื่องเล็กเลยนะ!

ม่านเมฆเองก็ดูเหมือนจะพูดไม่ออก เขาก้มมองเอกสารตรงหน้าก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงเบา

“ขอบคุณนะป๊า... ขอบคุณแม่ด้วยครับ”

ฉันเองก็กะพริบตาถี่ ๆ พยายามกลั้นน้ำตาที่เอ่อคลอ ก่อนจะยิ้มกว้างออกมา

“ใช่ค่ะ ขอบคุณมาก ๆ ค่ะแม่กับป๊าหนูไม่รู้จะพูดยังไงเลย”

แม่ลูบหัวฉัน “แม่ขอแค่ลูกสองคนตั้งใจใช้ชีวิตต่อไป ดูแลกันและกันแค่นี้ป๊ากับแม่ก็ดีใจแล้ว”

ฉันพยักหน้ารับก่อนจะหันไปสบตากับม่านเมฆที่ยิ้มให้ฉัน บ้านใหม่... ชีวิตใหม่... ทุกอย่างกำลังจะเปลี่ยนแปลงไป           แต่ฉันรู้ว่าตราบใดที่เรามีกันและกันมันย่อมเป็นการเปลี่ยนแปลงที่ดีอย่างแน่นอน

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันกับม่านเมฆยังคงตื่นเต้นไม่หายเกี่ยวกับบ้านหลังใหม่ ป๊ากับแม่บอกว่าเราสามารถเข้าไปดูบ้านได้ในวันหยุดสุดสัปดาห์เพราะเจ้าของเก่ากำลังจะบินไปต่างประเทศในไม่กี่วันข้างหน้า

“บ้านอยู่หลังตรงข้ามบ้านครีมเลยเหรอคะ?” ฉันถามอย่างไม่อยากเชื่อ

“ใช่จ้ะ คนขายเป็นญาติของแม่ครีมเอง เขาเสียดายบ้านมากนะ แต่ต้องไปอยู่ต่างประเทศกับลูกก็เลยอยากขายให้คนที่ไว้ใจได้” แม่พูดขณะเตรียมมื้อเช้า

“โห อย่างกับโชคชะตาเลยแฮะ” ม่านเมฆพึมพำขณะที่ยังดูตื่นเต้นไม่หาย

“ขนาดนั้นเลยเหรอ?” ฉันหัวเราะออกมาก่อนจะนึกถึงภาพบ้านหลังใหม่ขึ้นมาในหัว

บ้านไม้กึ่งปูนสองชั้น สีขาวสะอาดตา รายล้อมไปด้วยต้นไม้น้อยใหญ่ที่ปลูกไว้ตามแนวรั้ว ประตูรั้วเองก็เป็นสีขาวดูเข้ากับตัวบ้านอย่างพอดิบพอดีซึ่งฉันเคยเห็นมาก่อนตอนที่ไปบ้านของครีม

“ถึงจะเป็นบ้านเก่าแต่ก็ได้รับการดูแลเป็นอย่างดีเพราะเจ้าของรักมาก พวกลูกคงต้องช่วยกันจัดบ้านใหม่ด้วยนะ” ป๊าพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหยอกล้อลูกทั้งสองคน

“แน่นอนค่ะ!” ฉันตอบรับอย่างกระตือรือร้น ในขณะที่ม่านเมฆเองก็พยักหน้าตอบรับด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

หลังจากกินข้าวเช้าเสร็จ ฉันหยิบสมุดโน้ตขึ้นมาวางแผนเกี่ยวกับการตกแต่งห้องใหม่ของตัวเอง ตอนนี้ฉันยังไม่รู้ว่าห้องของฉันกับม่านเมฆอยู่ส่วนไหนของบ้าน แต่การมีพื้นที่เป็นของตัวเองมันก็ให้ความรู้สึกพิเศษอย่างบอกไม่ถูก

วันหยุดสุดสัปดาห์มาถึงอย่างรวดเร็ว ฉันกับม่านเมฆยืนมองบ้านหลังใหม่ด้วยความตื่นเต้น บ้านหลังนี้มีเอกลักษณ์แบบบ้านยุคนี้ที่ดูกึ่งวินเทจแต่ยังคงความอบอุ่นเอาไว้ได้ดี รั้วสีขาวที่ล้อมรอบทำให้บ้านดูเป็นระเบียบและน่าอยู่มากขึ้น

“เฮ้ ฟ้าใส!” เสียงครีมดังขึ้นจากหน้าบ้านฝั่งตรงข้าม         ฉันหันไปมองก็เห็นเธอโบกมือให้จากระเบียงบนชั้นสองซึ่งน่าจะเป็นห้องของเธอ

“พวกเธอจะมาอยู่ตรงข้ามบ้านฉันจริงดิ!?”

“ใช่แล้ว! เธอต้องมาช่วยฉันจัดบ้านด้วยนะ” ฉันตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

“ได้เลย! เรื่องนี้ฉันถนัด”  ครีมหัวเราะอย่างร่าเริงก่อนจะหายไปและไม่นานเจ้าตัวก็โผล่มาหน้าบ้านของฟ้าใส

ก่อนตามมาด้วยแม่ของครีมที่เดินออกมาสมทบ         พลางทักทายพวกเราทั้งครอบครัวด้วยรอยยิ้ม

“ยินดีต้อนรับนะบ้านหลังนี้อบอุ่นมาก ฉันยังแปลกใจอยู่เลยว่าทำไมญาติถึงยอมขายให้เธอ ทั้ง ๆ ที่เขารักบ้านหลังนี้มาก”

“ฉันคิดว่าพวกเขาคงอยากให้มันตกอยู่ในมือของคนที่ดูแลต่อได้ดีละมั้ง ไม่ดีเหรอฉันกับเธอต่อไปนี้จะได้อยู่ใกล้กันด้วย”  แม่ของฉันตอบกลับพร้อมรอยยิ้มอ่อน

“ดีมากเลยต่างหาก อีกอย่างฉันว่าคนดีใจมากที่สุดน่าจะเป็นเด็กสองคนนั้นมากกว่า” กิมลั้งพูดพลางพยักพเยิดไปทางเด็กหญิงสองคนที่กำลังหัวเราะต่อกระซิกกัน