مشاركة

จุดเริ่มต้นเส้นทางใหม่

ครามที่เดิมทีตั้งใจจะนอนพักผ่อนอยู่ในห้อง พอได้ยินเสียงสนทนาเจื้อยแจ้วของแม่ตัวเองกับเพื่อนบ้านคนใหม่ที่ดูจะเข้ากันได้ดีเหลือเกินก็ตัดสินใจถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะเดินออกมาดูหน้าบ้าน

เขาปรากฏตัวพร้อมกับเสื้อกล้ามสีขาวแบบเรียบ กางเกงขาสั้นธรรมดา ท่าทางไม่ได้ตั้งใจให้เป็นทางการนักแต่ก็ไม่ได้ดูมอมแมมอะไร

แต่ทันทีที่สายตาของเขาปะทะเข้ากับหญิงวัยกลางคนที่ยืนอยู่ข้างแม่ของตน ร่างสูงก็ผงะไปเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว

“อะ...” เด็กหนุ่มกลืนน้ำลายก่อนจะปรับสีหน้าตัวเองให้เป็นปกติ ทว่าเจ้าตัวก็อดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองอีกฝ่ายซ้ำ

เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะตกใจอะไรได้ง่ายแต่การที่หญิงตรงหน้ามีเค้าโครงใบหน้าละม้ายคล้ายกับฟ้าใสเสียเหลือเกิน   ทำให้เขารู้สึกประหลาดใจอย่างบอกไม่ถูก

แม่ของเขาที่เห็นอาการนิ่งอึ้งของลูกชายก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาอย่างขบขันก่อนจะเอ่ยขึ้นมาเสียงใส

“อ้าวคราม ออกมาพอดีเลย มา ๆ เดี๋ยวแม่แนะนำให้รู้จัก นี่น้าลิตาแม่ของฟ้าใสกับม่านเมฆ บ้านที่ย้ายมาอยู่ตรงข้ามเรานี่เอง”

ลลิตาส่งยิ้มให้เขาอย่างเป็นมิตร “สวัสดีจ้ะ ครามใช่ไหม?”

ครามกะพริบตาเล็กน้อยก่อนจะรีบยกมือไหว้อย่างสุภาพ

“สวัสดีครับ”

แม่ของเขาอมยิ้มบางก่อนจะหันมาทางลลิตา “เจ้าลูกชายคนนี้ของฉันออกจะเงียบไปหน่อย แต่ก็เป็นเด็กดีนะ”

ครามแค่นหัวเราะในลำคอ เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นเด็กดีตามที่แม่ว่าเสียเท่าไหร่แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไร ดังนั้นจึงทำเพียงพยักหน้ารับก่อนจะหันไปมองฟ้าใสกับน้องสาวของตัวเองที่ยืนอยู่ไม่ไกลพลางคิดว่าเขาไม่น่าออกมาดูเลยจริง ๆ

หลังจากที่บ้านของฟ้าใสยุ่งอยู่กับการขนย้ายและจัดบ้านใหม่ ไม่กี่วันต่อมาวันประกาศผลสอบก็มาถึงเร็วเกินกว่าที่พวกเธอจะตั้งตัวทัน

เช้าวันนั้นฟ้าใส ครีม และม่านเมฆเดินทางไปโรงเรียนด้วยกันตั้งแต่เช้าตรู่ พวกเขาเดินไปยืนรวมกับกลุ่มนักเรียนคนอื่นที่กำลังมุงดูบอร์ดประกาศผลสอบที่ติดอยู่หน้าหอประชุม

“แกว่าผลจะเป็นยังไง?” ครีมหันมาถามฟ้าใสด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นแฝงความกังวล

“ก็ต้องลุ้นกันแล้วละ” ฟ้าใสถอนหายใจออกมาเล็กน้อยพลางมองไปทางน้องชายที่ดูจะนิ่งกว่าปกติ

“นายไม่กังวลหน่อยเหรอ?” เธอถาม

ม่านเมฆส่ายหน้า “สอบไปแล้ว ก็แก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว เครียดไปก็เท่านั้น”

“โอ๊ย! พวกแกนี่ไม่ตื่นเต้นกันเลยหรือไง!?” ครีมทำหน้าหงุดหงิดขึ้นมาก่อนจะรีบเดินฝ่าฝูงนักเรียนเข้าไปดูผลสอบอย่างว่องไว

ฟ้าใสกับม่านเมฆเดินตามไปติด ๆ พวกเขามองหารายชื่อของตัวเองท่ามกลางเสียงโห่ร้องดีใจของนักเรียนคนอื่น         ที่เริ่มเห็นผลสอบของตัวเองแล้ว

แล้วในที่สุด...“ฟ้าใส! แกติดอันดับสาม!” ครีมหันกลับมาร้องเสียงดังพร้อมกับดึงแขนเพื่อนเขย่าแรง ๆ

“จริงเหรอ!?” ฟ้าใสรีบขยับเข้าไปใกล้บอร์ดก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นชื่อตัวเองอยู่ในลำดับที่สามของผลการสอบ

“ม่านเมฆอันดับหก!” ครีมอ่านออกมาอีกครั้งก่อนจะกรี๊ดเบา ๆ “ส่วนฉัน... อันดับเก้า! โอ๊ยย เกินคาด!”

ฟ้าใสมองดูรายชื่อของตัวเองด้วยความโล่งอก อันดับสาม... เธอรู้สึกภูมิใจที่ความพยายามของเธอไม่เสียเปล่า

ม่านเมฆที่ยืนอยู่ด้านข้างก็เหลือบมองรายชื่อตัวเองก่อนจะพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม

“ก็ดีแฮะ”

“ไม่แค่ก็ดีหรอก! นายติดท็อปสิบอันดับแรกเลยนะเว้ย!” ครีมหัวเราะร่า “ฉันยังตกใจเลยว่าตัวเองติดอันดับเก้าได้ยังไง          คิดว่าหลุดไปไกลกว่านี้แล้วซะอีก”

“เพราะแกตั้งใจอ่านหนังสือไง” ฟ้าใสตอบเพื่อนด้วยรอยยิ้ม

“ก็ใช่แหละ...” ครีมยิ้มกว้างก่อนจะหันไปดึงแขนฟ้าใสกับม่านเมฆ “นี่พวกเรา ฉลองกันหน่อยดีไหม”

ฟ้าใสหัวเราะขึ้นมาให้กับความร่าเริงของเพื่อน “แล้วพวกเราจะกินอะไรล่ะ?”

“น้ำอัดลมกับขนมที่ร้านหน้าปากซอย! พวกเราสอบติดโรงเรียนใหม่แล้ว ทั้งยังติดอยู่ในสิบอันดับแรกอีก มันต้องฉลองกันหน่อย! ไปกันเถอะ”

ม่านเมฆเองก็หัวเราะตามคนทั้งคู่ออกมา “ถ้าอย่างนั้นก็ไปกันเถอะ”

หลังจากที่ผลสอบประกาศออกมา ครีม ฟ้าใส และม่านเมฆต่างก็ยังคงตื่นเต้นไม่หาย พวกเขาเดินออกจากโรงเรียนมาด้วยกัน ขณะที่กำลังเดินไปทางป้ายรถเมล์ครีมก็นึกขึ้นได้ว่าอยากจะบอกข่าวดีนี้ให้พ่อแม่ของเธอรู้

“เฮ้ย! ฉันต้องโทรไปบอกป๊ากับแม่ก่อน!” ครีมหยุดเดินกลางทางก่อนจะหันซ้ายหันขวามองหาตู้โทรศัพท์สาธารณะ      ซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลจากป้ายรถเมล์แต่มีคนกำลังต่อแถวรอยาวเหยียด

“ไปโทรร้านค้าตรงนั้นก็ได้ เสียแพงหน่อยแต่ไม่มีคน”        ฟ้าใสเอานิ้วสะกิดเพื่อนพลางชี้ไปทางร้านโชห่วยฝั่งตรงข้ามซึ่งเป็นทางเดียวกับที่พวกเธอต้องไปรอรถเมล์

“ได้ พวกเราไปกัน” ครีมพูดเสียงดังอย่างร่าเริง ก่อนที่ม่านเมฆจะแซวออกมา “เจ้ครีมจะโทรบอกให้ป๊าเลี้ยงฉลองให้ละสิ”

“แน่นอน!” ครีมยิ้มกว้างก่อนจะรีบสาวเท้าเดินขึ้นสะพานลอยเพื่อไปยังร้านค้าอย่างรีบร้อน

และหลังบอกจุดประสงค์กับเจ้าของร้าน เธอยกหูโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะหยอดเหรียญห้าจากกระเป๋ากระโปรงแล้วกดหมายเลขบ้านตัวเอง

ม่านเมฆกับฟ้าใสยืนรออยู่ด้านข้างพลางมองไปรอบ ๆ ในขณะที่ครีมยืนพูดโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“ฮัลโหล! ป๊า หนูเองนะ! วันนี้ประกาศผลสอบแล้ว หนูติดอันดับเก้า! ฟ้าใสอันดับสาม ม่านเมฆอันดับหก!”

เสียงของครีมดังจนฟ้าใสต้องกลั้นหัวเราะก่อนจะปล่อยให้เพื่อนสาวของเธอคุยต่อไป

“จริงเหรอลูก! เก่งมาก!” เสียงพ่อของครีมดังมาตามสาย แม้จะไม่ได้ยินทั้งหมด แต่ฟ้าใสก็พอจะเดาได้ว่าเขาคงดีใจไม่น้อย

“ป๊า ๆ ๆ วันนี้ขอฉลองได้ไหม! ให้ฟ้าใสกับม่านเมฆไปด้วยนะ!” ครีมเงี่ยหูฟังคำตอบ ก่อนที่ใบหน้าของเธอจะสว่างขึ้นอีกครั้ง

“เย้! ป๊าบอกว่าเย็นนี้ให้ไปกินข้าวกัน!”

ฟ้าใสหัวเราะให้กับท่าทางของเพื่อน “ดีจัง งั้นกลับบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเนอะ ฉันจะได้บอกป๊ากับแม่ด้วย”

ครีมพยักหน้าหงึกหงักก่อนจะหันไปพูดโทรศัพท์ต่อ “เดี๋ยวเจอกันที่บ้านนะป๊า!”

หลังจากวางสายครีมก็เดินออกมาด้วยท่าทีเริงร่า “แม่ฉันจะไปด้วย ส่วนเฮียคราม...ก็ต้องไปด้วยเหมือนกัน! พอถึงบ้านเธอก็ชวนป๊ากับแม่ไปด้วยกันสิ เรื่องดี ๆ แบบนี้ต้องฉลองเพราะวันนี้เฮียครามจะเป็นสปอนเซอร์ละ

“แกจะให้เฮียครามเป็นสปอนเซอร์ได้ยังไง? เขายังเป็นนักเรียนเหมือนเราไม่ใช่เหรอ” ฟ้าใสถามออกมาอย่างกังขา

“อ้อ เรื่องนั้นน่ะ...” ครีมยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะพูดต่อ “เฮียครามรับจ้างเล่นดนตรีพิเศษตอนเย็นตามร้านอาหารเขามีเงิน”

ฟ้าใสกับม่านเมฆหันมามองกันก่อนที่ม่านเมฆจะถามขึ้น “จริงเหรอ? เฮียครามเล่นดนตรีด้วย?”

“จริงสิ! เขาเล่นกีตาร์เก่งมากเลยนะ ปกติจะไปเล่นตามร้านอาหารกับเพื่อน บางวันก็เล่นเดี่ยว เขาเก็บเงินเองตั้งแต่ปีที่แล้วเพราะอยากมีเงินไว้ใช้เองไม่อยากรบกวนเงินที่บ้าน” ครีมขยายความ

ฟ้าใสพยักหน้าอย่างนึกทึ่ง “เฮียของแกเก่งมาก แกว่าพวกเราควรหาเงินกันเองบ้างดีไหม”

“แกจะไปวาดรูปเหมือนไหมล่ะ แกวาดรูปเก่งนี่ฟ้าใส”

“มันจะทำเงินได้จริงเหรอ แกไม่รู้อะไร ญาติของแม่ฉันชอบบอกว่าวาดรูปเก่งจะมีประโยชน์อะไรต่อไปเดี๋ยวก็ไส้แห้ง    ฉันละโคตรหงุดหงิด”

ครีมได้แต่เอามือโอบบ่าของเพื่อนอย่างให้กำลังใจ “แกอย่าคิดมากเลย คนพวกนั้นสายตาคับแคบ ฉันว่าเธอต้องทำให้พวกเขาเห็น จะได้เป็นการตบหน้าคนพวกนั้นไปในตัวไง แค่ฉันคิดก็สะใจแล้วฮ่า ๆ” ครีมพูดพร้อมกับหัวเราะออกมาเสียงใสโดยมีม่านเมฆเห็นพ้อง

“ผมสนับสนุนคำพูดของเจ้ครีม คนพวกนั้นผมไม่ชอบเลย”

ฟ้าใสหัวเราะออกมาให้กับความร่าเริงและการให้กำลังใจของครีมกับน้องชาย จริงอยู่ว่าการวาดรูปเป็นสิ่งที่เธอรัก แต่ในสังคมที่ให้ค่ากับอาชีพที่มั่นคงบางครั้งมันก็ยากที่จะทำให้คนรอบข้างเข้าใจ

“ฉันจะลองคิดดูอีกทีละกัน” ฟ้าใสพูดขึ้นก่อนจะหันไปหาม่านเมฆ “แล้วนายล่ะ มีอะไรที่อยากลองทำและหาเงินด้วยตัวเองบ้างรึเปล่า?”

ม่านเมฆนิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนที่ดวงตาของเขาจะวาวขึ้นเล็กน้อยเมื่อนึกถึงเรื่องที่เพิ่งพูดคุยกันเมื่อครู่

“จริง ๆ ผมอยากลองเล่นดนตรีดู” เขาพูดออกมาก่อนจะขยายความเพิ่ม “ผมไม่เคยจับเครื่องดนตรีจริงจังเลย แต่พอได้ยินว่าเฮียครามเล่นกีตาร์ได้ ก็รู้สึกสนใจขึ้นมา”

“ถ้าอย่างนั้นนายก็ฝากตัวเป็นศิษย์ของเฮียฉันซะเลยสิ!” ครีมพูดขึ้น

“ได้เหรอ!” น้ำเสียงของม่านเมฆแสดงความตื่นเต้น

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • รักของเราคือรสช็อกโกแลต (วัยรุ่นวัยฝันยุค 90)   ตอนพิเศษ พยานรักตัวน้อย ๆ

    หลายปีผ่านไป... หลังจากครามเรียนจบวิศวกรรมศาสตร์และเริ่มต้นชีวิตการทำงานในฐานะวิศวกรหนุ่มอนาคตไกล เขาทุ่มเทให้กับงานในบริษัทชั้นนำแห่งหนึ่งแต่หัวใจของเขาก็ไม่เคยห่างจากจังหวัดบ้านเกิด และที่สำคัญที่สุดคือผู้หญิงที่เขามอบเกียร์และหัวใจให้ไปนานแล้วทางด้านฟ้าใสเธอก็ก้าวเข้าสู่ช่วงปีสุดท้ายของการเรียนในคณะศิลปกรรมฯ ชีวิตที่เคยพลิกผันเพราะเหตุการณ์ไม่คาดฝัน บัดนี้เริ่มเข้าที่เข้าทางมากขึ้น ป๊าของเธอกลับมาพักฟื้นที่บ้านได้สำเร็จแม้การเดินจะยังไม่กลับมาเป็นปกติร้อยเปอร์เซ็นต์เหมือนเดิมแต่ด้วยกำลังใจที่ดีและการทำกายภาพบำบัดอย่างสม่ำเสมอท่านก็สามารถกลับมาเดินเหินได้คล่องแคล่วขึ้นมาก อีกทั้งยังเข้ามาช่วยดูแลร้านสุกี้ในส่วนที่ไม่ต้องออกแรงมากได้ด้วย รอยยิ้มและเสียงหัวเราะที่เคยจางหายไปนานกลับมาสู่ครอบครัวของเธออีกครั้งกิจการร้านขนมและร้านสุกี้ก็ดำเนินต่อไปได้ด้วยดีโดยมีฟ้าใสและคุณแม่เป็นหัวเรือใหญ่ และแน่นอนว่ามีครามคอยช่วยเหลืออยู่เบื้องหลังเสมอในยามที่เธอต้องการ ระยะทางและตารางเวลาที่แตกต่างไม่ได้ทำให้ความรักของครามและฟ้าใสลดน

  • รักของเราคือรสช็อกโกแลต (วัยรุ่นวัยฝันยุค 90)   รักของเราคือรสช็อกโกแลต

    หลายเดือนผ่านไป... วันเวลาหมุนเวียนจากเทอมแรกเข้าสู่เทอมที่สองของปีการศึกษา กลิ่นอายของวันวาเลนไทน์เริ่มอบอวลไปทั่วทั้งมหาวิทยาลัย สติ๊กเกอร์รูปหัวใจและดอกกุหลาบมีให้เห็นตามมุมต่าง ๆชีวิตของฟ้าใสเริ่มเข้าที่เข้าทางมากขึ้น แม้จะยังคงวุ่นวายและเหน็ดเหนื่อยเป็นสองเท่าของนักศึกษาทั่วไป เธอกลับไปเรียนตามปกติพยายามตามงานที่ขาดไปในช่วงแรกอย่างสุดกำลังพ่อของเธอกลับมาพักฟื้นที่บ้านได้แล้วแต่อาการบาดเจ็บที่ขายังคงต้องทำกายภาพบำบัดอย่างต่อเนื่อง ทำให้ภาระการดูแลร้านทั้งสองแห่งยังคงตกอยู่ที่เธอกับแม่เป็นหลัก แต่เธอก็เริ่มปรับตัวและจัดการสิ่งต่าง ๆ ได้คล่องแคล่วขึ้นรวมถึงความสัมพันธ์กับครามก็ยังคงดำเนินไปในรูปแบบเดิม... เขาคือพี่ชายตรงข้ามบ้านที่แสนดี สารถีคนสำคัญ และผู้ช่วยจำเป็นในทุกสถานการณ์ ความช่วยเหลือของเขาทำให้เธอผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากมาได้บ่ายของวันวาเลนไทน์หลังเลิกคลาส ฟ้าใสตั้งใจจะเอาขนมเค้กช็อกโกแลตที่เธอหัดทำเมื่อคืนไปให้ครามลองชิม และถือโอกาสขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่เขาช่วยมาตลอด เธอจึงเดินตรงไปยังตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ ใจของเธอรู้สึกแต้นแรงขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นแต่ยังไ

  • รักของเราคือรสช็อกโกแลต (วัยรุ่นวัยฝันยุค 90)   การเติบโตชั่วข้ามคืนของฟ้าใส (2)

    "ลูกอยู่นี่เอง แม่ก็รอว่าจะมาพร้อมลูกแต่ก็ดีแล้วละที่ลูกอยู่ตรงนี้" กิมลั้งพูดกับลูกชายหลังเห็นว่าเขาคอยอยู่เป็นเพื่อนฟ้าใสกับแม่พลางทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ ลลิตาที่ยังคงมีดวงตาแดงก่ำ"ลิตา เฮียหลงเป็นยังไงบ้าง" เธอหันไปถามเพื่อนบ้านด้วยความเป็นห่วงโดยจับมือลลิตาไว้แน่นลลิตาสูดหายใจลึก พยายามกลั้นน้ำตาที่รื้นขึ้นมาอีกครั้ง "เพิ่งจะย้ายเข้าไอซียูเมื่อกี๊นี้เองลั้ง... หมอบอกว่ากระดูกหักหลายที่ เสียเลือดมาก... ยังต้องรอดูอาการใกล้ชิด..." เสียงเธอสั่นเครือในตอนท้าย"โถ... ไม่เป็นไรนะลิตา ไม่เป็นไร" กิมลั้งบีบมือเพื่อนแน่นขึ้น "ปลอดภัยแล้ว ถือว่าพ้นขีดอันตรายระดับนึงแล้วนะ เดี๋ยวก็ดีขึ้น ต้องเชื่อมั่นในตัวหมอ แล้วก็บุญกุศลที่อาหลงเขาทำมาเยอะแยะนะเพื่อนนะ" เธอกล่าวปลอบใจอย่างจริงใจ"มีอะไรให้ฉันสองคนช่วยบอกได้เลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ พวกเราก็เหมือนครอบครัวเดียวกัน""ขอบใจมากนะลั้ง..." ลลิตาพยักหน้ารับทั้งน้ำตาครามมองภาพผู้ใหญ่ให้กำลังใจกัน ก่อนจะหันไปพูดเรื่องที่จำเป็น "ป๊า ม๊า เดี๋ยวผมว่าจะพาฟ้าใสไปดูร้านที่ตลาดโต้รุ่งก่อน แล้วก็อาจจะแวะไปดูร้านสุกี้ด้ว

  • รักของเราคือรสช็อกโกแลต (วัยรุ่นวัยฝันยุค 90)   การเติบโตชั่วข้ามคืนของฟ้าใส (1)

    ทุกวินาทีที่ผ่านไปหน้าห้องผ่าตัดคล้ายเป็นการทรมานสำหรับคนรอคอย ฟ้าใสยังคงกอดแม่ไว้แน่นมีเพียงเสียงสะอื้นแผ่วเบาเป็นระยะขณะที่ผู้เป็นแม่ก็ได้แต่ลูบหลังปลอบลูกสาว ดวงตาจับจ้องบานประตูห้องผ่าตัดด้วยใจที่ร้อนรน ครามยังคงยืนอยู่ไม่ห่าง คอยเป็นหลักให้สองแม่ลูกอย่างเงียบงันตามเดิมบรรยากาศระหว่างพวกเขาเต็มไปด้วยความตึงเครียดและคำภาวนาในใจทันใดนั้นเสียงเรียกเข้าเฉพาะตัวของเครื่องพีซีทีในกระเป๋ากางเกงยีนส์ของครามก็ดังขึ้นทำลายความเงียบงันแสนหนักอึ้งนั้นลง ครามขมวดคิ้วและเมื่อเห็นเบอร์ที่โทรเข้ามาเจ้าตัวก็รู้แล้วว่าทางนั้นคงจะร้อนใจไม่ต่างกัน"เฮีย! ป๊าของฟ้าใสเป็นยังไงบ้าง" เสียงครีมน้องสาวของเขาดังลอดออกมาทันทีที่เขากดรับสาย น้ำเสียงสั่นเครือและเต็มไปด้วยความกังวลอย่างเห็นได้ชัด"แม่เพิ่งโทรมาบอกว่าคุณอาโดนรถชน! ท่านเป็นอะไรมากไหมเฮีย? ครีมเป็นห่วงมากเลย!" ความสนิทสนมระหว่างครอบครัวทำให้ครีมรู้สึกผูกพันและตกใจกับข่าวร้ายไม่น้อย"ใจเย็น ๆ ก่อนครีม" ครามตอบกลับพยายามใช้เสียงที่สงบและมั่นคงที่สุดเพื่อไม่ให้น้องสาวที่อยู่ไกลถึงเมืองหลวงต้องตื่นตระหนกไปมากกว่า

  • รักของเราคือรสช็อกโกแลต (วัยรุ่นวัยฝันยุค 90)   เคียงข้าง

    ครามวิ่งมาถึงบริเวณที่จัดกิจกรรมของคณะศิลปกรรมศาสตร์อย่างรวดเร็ว เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายบนขมับและข้างแก้ม ดวงตาคมกวาดมองหากลุ่มเพื่อนของฟ้าใสที่พอจะคุ้นหน้าอยู่บ้างท่ามกลางความวุ่นวายจนกระทั่งไปสะดุดตากับกลุ่มนักศึกษาปีสองในชุดคณะที่กำลังยืนจับกลุ่มคุยกันอยู่ไม่ไกลจากจุดที่ฟ้าใสเคยยืนอยู่ก่อนหน้านี้ เขาจำได้ว่าหนึ่งในนั้นคือเพื่อนสนิทของเธอเขารีบก้าวเท้าเข้าไปหาทันที ลมหายใจหอบเล็กน้อย "น้องครับ....พี่มาหาฟ้าใส" เขาถามออกไปน้ำเสียงเคร่งเครียดและแฝงความกังวลอย่างปิดไม่มิด"เห็นฟ้าใสไหมครับ?"เพื่อน ๆ ของฟ้าใสกลุ่มนั้นหันมามองรุ่นพี่ต่างคณะอย่างแปลกใจระคนสงสัย ปกติไม่ค่อยเห็นเฮียครามคนดังของวิศวะฯ มาทำหน้าตาตื่นแถวนี้เท่าไหร่นัก ก่อนที่เพื่อนคนที่สนิทกับฟ้าใสที่สุดจะรีบตอบ"พี่คราม..." เธอทำหน้างง ๆ เล็กน้อยเรียกชื่อของเขาออกมา "เมื่อกี้ฟ้าใสมันบอกว่าเพจเจอร์เข้า ขอตัวไปโทรศัพท์ค่ะ เห็นวิ่งหน้าตาตื่นไปทางตู้โทรศัพท์ตรงโถงทางเดินนู้นแน่ะค่ะ" หญิงสาวชี้นิ้วไปยังทางเดินด้านในตัวอาคารที่ค่อนข้างเงียบกว่าบริเวณลานกิจกรรม"ไปได้สักพักแล้ว..ยังไม่เห็

  • รักของเราคือรสช็อกโกแลต (วัยรุ่นวัยฝันยุค 90)   ห่วง

    เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว จากปีหนึ่งเทอมแรกกิจกรรมรับน้อง การเรียน การสอบ วนเวียนจนกระทั่งทุกอย่างผ่านพ้นไปหนึ่งปีการศึกษาเต็ม ๆความสัมพันธ์ระหว่างครามและฟ้าใสยังคงดำเนินไปในรูปแบบของเพื่อนบ้านและพี่ชายที่แสนดีอย่างที่หลายคนเห็นครามยังคงวนเวียนเข้ามาช่วยเหลือฟ้าใสอยู่เสมอ ทั้งเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ในชีวิตประจำวัน อย่างการช่วยถือของ ซื้อขนมมาฝากหรือแม้แต่ช่วยดูเรื่องความปลอดภัยตอนเธอกลับบ้านดึก ๆและบางครั้งก็รวมถึงเรื่องที่มหาวิทยาลัย ทำให้เธอกับเขายิ่งใกล้ชิดกันมากขึ้นโดยปริยายตามประสาคนที่บ้านอยู่ตรงข้ามกันส่วนขุนเขา...เขาก็ยังคงเป็นขุนเขาคนเดิม ไม่เคยถอดใจจากเป้าหมาย แม้จะไม่ได้ทุ่มเทเข้าหาฟ้าใสอย่างหนักหน่วงเหมือนช่วงแรกที่เจอกัน แต่ก็ยังคงหาโอกาสเข้ามาทักทาย ชวนคุยหรือทำตัวเป็นเพื่อนจอมกวนให้เธอได้เห็นหน้าอยู่เสมอส่งผลให้ฟ้าใสถูกเพื่อนสนิทในกลุ่มศิลปกรรมฯ แซวจนหูชาทั้งเรื่องพี่ชายข้างบ้านสุดอบอุ่นและเด็กวิศวะฯ จอมตื๊อหน้ามึนลึก ๆ แล้วฟ้าใสเองก็อดรู้สึกแปลก ๆ ก

  • รักของเราคือรสช็อกโกแลต (วัยรุ่นวัยฝันยุค 90)   วันเกิด!!

    ช่วงบ่ายเริ่มต้นด้วยวิชาศิลปะที่ฟ้าใสค่อนข้างชื่นชอบเป็นพิเศษและในระหว่างนี้ครูผู้สอนได้ให้พวกเธอออกมาวาดภาพภายนอกห้องเรียนเด็กทุกคนภายในห้องค่อนข้างตื่นเต้นเป็นอย่างมากที่ได้ออกมาและในระหว่างที่ทุกคนเดินออกมาทางสนามกีฬาแต่ละคนก็เห็นว่ากลางสนามกำลังมีนักเรียนเตะฟุตบอลกันอยู่

  • รักของเราคือรสช็อกโกแลต (วัยรุ่นวัยฝันยุค 90)   พักกลางวัน

    ครูวารียิ้มให้เด็กทั้งสามแล้วพูดต่อ “ไม่ต้องเขินไปหรอกจ้ะ พวกเธอทั้งสามทำได้ดีมาก แล้วครูก็ต้องการให้พวกเธอเป็นตัวอย่างที่ดี ครูมั่นใจว่าทุกคนในห้องนี้มีความสามารถ พวกเธอต้องตั้งใจเรียนเพื่ออนาคตของตัวเอง”ฟ้าใส ครีม และม่านเมฆพยักหน้าให้กับคำพูดของครู แต่ก็ยังรู้สึกประหม

  • รักของเราคือรสช็อกโกแลต (วัยรุ่นวัยฝันยุค 90)   เพื่อนใหม่ ห้องเรียนใหม่

    เด็กทั้งสามคนขึ้นรถเมล์กลับบ้านด้วยความตื่นเต้น พวกเขายังคุยกันถึงเรื่องผลสอบมาตลอดทางจนรถเมล์หยุดลงหน้าบ้านฝั่งของครีมครีมเป็นคนแรกที่กระโดดลงจากรถ ก่อนจะหันกลับไปมองฟ้าใสกับม่านเมฆที่เดินตามลงมา“แกว่าป๊าฉันจะดีใจจนให้รางวัลเพิ่มไหม

  • รักของเราคือรสช็อกโกแลต (วัยรุ่นวัยฝันยุค 90)   บ้านใหม่

    การสอบใช้เวลาหลายชั่วโมง ฉันพยายามทำให้ดีที่สุด แม้ว่าบางข้อจะยากจนต้องใช้เวลาไตร่ตรองนาน แต่ในที่สุดทุกอย่างก็ผ่านไปจนได้เมื่อเสียงออดดังขึ้นเป็นสัญญาณว่าสอบเสร็จ ฉันปล่อยลมหายใจออกมายาว ๆ พลางเก็บอุปกรณ์การเขียนลงกระเป๋า ก่อนจะเดินออกมาพบกับม่านเมฆและครีมที่รออยู่“เป็นยังไ

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status