ตอนที่ 6: จูบในคืนที่เมามาย

ฝั่งภาคิน...

ภาพหยดน้ำตาเงียบๆ ของเด็กหนุ่มคณะศิลปกรรมคนนั้น มันตามหลอกหลอนภาคินไปตลอดทั้งบ่าย เขานั่งเรียนไม่รู้เรื่อง สมองที่เคยใช้คำนวณสูตรฟิสิกส์ที่ซับซ้อน ตอนนี้กลับเอาแต่ฉายภาพใบหน้าที่เจ็บปวดของกวินซ้ำไปซ้ำมา

‘แค่คำพูดไม่กี่คำ...ทำไมมันถึงได้รู้สึกผิดขนาดนี้วะ’

ภาคินไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน ปกติเขาจะปากเสียหรือแกล้งใคร เขาก็ไม่เคยใส่ใจผลที่ตามมา แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป...ความเงียบและการเดินจากไปของกวิน มันทิ้งความรู้สึกหน่วงหนักไว้ในอกของเขาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“ไอ้ภาคิน มึงเป็นไรวะ นั่งซึมเป็นหมาป่วยเลย”

เจตทักขึ้นเมื่อเห็นเขาเอาแต่นั่งเขี่ยบุหรี่ในมือเล่นโดยไม่ยอมจุดมันขึ้นมาสูบ

“เสือก”

 เขาตอบกลับไปตามสไตล์ แต่เป็นคำด่าที่ไร้ซึ่งอารมณ์โดยสิ้นเชิง

“แหม่...ปากดีเหมือนเดิม แต่สายตามึงนี่โคตรเศร้าเลยว่ะ” นนท์เสริม

“อกหักเหรอวะ?”

ภาคินไม่ตอบ เขาแค่ลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกจากกลุ่มไป ทิ้งให้เพื่อนมองตามอย่างงงๆ

คืนนั้น...ภาคินตัดสินใจทำในสิ่งที่เขาชอบทำเวลาที่รู้สึกแย่...เขาไปดื่มเหล้า และดื่มอย่างหนักหน่วง กะว่าจะให้แอลกอฮอล์มันล้างความรู้สึกผิดบ้าๆ นี้ออกไปจากหัว แต่ยิ่งดื่ม...ภาพใบหน้าที่กำลังร้องไห้ของกวินก็ยิ่งชัดเจนขึ้น

ฝั่งกวิน...

กวินกลับมาที่ห้องด้วยสภาพเหมือนคนวิญญาณหลุดออกจากร่าง เขาไม่ได้ร้องไห้ต่อแล้ว แต่ความรู้สึกเสียใจยังคงเกาะกินหัวใจของเขาอยู่เงียบๆ เขาทิ้งสมุดสเก็ตช์ภาพไว้บนโต๊ะโดยไม่คิดจะเปิดมันอีก กล่องเหล็กที่เคยเก็บ ‘วัตถุพยานหมายเลข 1’ ก็ถูกยัดเข้าไปในลิ้นชักลึกสุดใจ...การวิจัยภาคสนามบ้าๆ นั่นมันจบแล้ว ตอนนี้เขาไม่อยากจะเห็น ไม่อยากจะคิดถึงผู้ชายคนนั้นอีกต่อไป

“กวิน...มึงโอเคไหม” ต้ากับโอมที่ตามมาดูอาการเพื่อนที่ห้องถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง พวกเขาไม่กล้าแซวหรือพูดเล่นเหมือนทุกทีเมื่อเห็นสภาพของเพื่อนรัก

“อืม...โอเค” กวินตอบเสียงเบา

“แค่...เหนื่อยนิดหน่อย”

“ไปหาอะไรกินกันไหม เดี๋ยวพวกกูเลี้ยงเอง” โอมเสนอ

“ไม่เป็นไร...พวกมึงไปกันเถอะ กูนอนพักแป๊บเดียวก็น่าจะดีขึ้น”

แม้จะบอกปัดเพื่อนไป แต่เมื่อตกดึก ความหิวก็เริ่มเรียกร้อง กวินจึงตัดสินใจลากสังขารตัวเองออกจากห้องเพื่อไปหาบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่ร้านสะดวกซื้อใต้หอพัก เขาสวมฮู้ดคลุมศีรษะ ก้มหน้าก้มตาเดินเพื่อที่จะไม่ต้องสบตาใคร

แต่ในขณะที่กำลังจะเดินข้ามถนนไปยังร้านสะดวกซื้อนั่นเอง สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นความวุ่นวายเล็กๆ ที่หน้าร้านเหล้าฝั่งตรงข้าม

กลุ่มนักศึกษาชายสองสามคนกำลังพยายามพยุงร่างของใครคนหนึ่งที่เมาจนไม่ได้สติออกมาจากร้าน

“แม่งเอ๊ย! หนักชิบหาย! มึงจะแดกให้โรงเหล้าเจ๊งเลยรึไงวะไอ้ภาคิน!”

ชื่อที่ได้ยินทำให้กวินหยุดชะงัก เขามองไปยังร่างสูงที่กำลังโอนเอนไปมาเหมือนต้นอ้อลู่ลมคนนั้น...ภาคิน...

สภาพของลาสบอสในตอนนี้ดูน่าสมเพชอย่างบอกไม่ถูก ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อยืดเปียกชื้น และอยู่ในสภาพไร้สติโดยสิ้นเชิง

‘อย่าไปยุ่งเลย...ไม่ใช่เรื่องของเรา’ สมองซีกเหตุผลสั่งการ แต่ขาทั้งสองข้างกลับไม่ยอมขยับ

เขายืนมองดูเพื่อนของภาคินพยายามจะเรียกรถแท็กซี่ แต่ก็ไม่มีคันไหนยอมจอดรับคนเมาในสภาพนี้

“ชิบหาย...กูต้องรีบกลับหอแล้วว่ะ เดี๋ยวแฟนกูงอนตายห่า”

เพื่อนคนหนึ่งพูดขึ้น ก่อนจะฝากฝังเพื่อนอีกคนที่ยังอยู่

“มึงพามันกลับหอดีๆ นะเว้ย หอมันอยู่ใกล้ๆ แค่นี้เอง”

พูดจบเขาก็วิ่งจากไป ทิ้งให้เพื่อนอีกคนต้องรับมือกับร่างที่หนักอึ้งของภาคินเพียงลำพัง

และในวินาทีนั้นเอง...ที่ความรู้สึกสงสารมันเอาชนะความเสียใจและความกลัว...กวินเดินข้ามถนนไปหาพวกเขา

“ให้...ให้ผมช่วยไหมครับ”

เจตหันมามองอย่างแปลกใจ แต่เมื่อเห็นว่าตัวเองคนเดียวคงไม่ไหวแน่ๆ เขาจึงพยักหน้าอย่างรวดเร็ว

“เออดีเลยน้อง ขอบใจมาก ช่วยพี่พยุงมันไปที่หอหน่อย หอพักชาย B ตึกตรงนู้นเอง”

กวินเข้าไปช่วยพยุงภาคินอีกข้างหนึ่ง ทันทีที่สัมผัสโดนตัว เขาก็รู้สึกได้ถึงไอความร้อนและกลิ่นแอลกอฮอล์ที่คลุ้งไปทั่วร่าง ร่างสูงหนักกว่าที่คิด และเอนมาซบที่ไหล่ของเขาอย่างหมดสภาพ

“ขอ...โทษ...” เสียงอู้อี้พึมพำออกมาจากริมฝีปากของคนเมา

กวินชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็คิดว่าเขาคงจะละเมอไปเรื่อยเปื่อย

ในที่สุด...พวกเขาก็ลากภาคินมาถึงห้องพักจนได้ เจตใช้คีย์การ์ดเปิดประตู ก่อนจะช่วยกันทุ่มร่างของคนเมาลงบนเตียง

“เฮ้อ...ถึงซะที ขอบใจน้องมากจริงๆ นะ ไม่งั้นพี่แย่แน่ๆ”

 เขากล่าวขอบคุณกวินอย่างจริงใจ

“พี่ต้องรีบไปแล้ว น้องจะไปเลยไหม ปล่อยมันทิ้งไว้นี่เหละ”

“อ่อ ครับๆ เดะผมออกไปเลย”

“เครๆ พี่ต้องรีบไป ล็อกห้องด้วยละ”

พูดจบเขาก็รีบออกจากห้องไป ทิ้งให้กวินยืนอยู่ตามลำพังกับภาคินที่นอนหมดสติอยู่บนเตียงในห้องที่รกจนแทบไม่มีทางเดิน

กวินมองไปรอบๆ ห้อง...เสื้อผ้ากองสุมอยู่บนเก้าอี้ หนังสือเรียนวิศวะฯ วางเกลื่อนอยู่บนโต๊ะ...มันช่างสมกับเป็นห้องของผู้ชายที่ดูไม่ใส่ใจอะไรจริงๆ

เขากำลังจะหันหลังกลับ แต่สายตาก็เหลือบไปเห็นผ้าขนหนูผืนเล็กที่พาดอยู่ เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง...ก่อนจะเดินไปหยิบมันมาชุบน้ำในห้องน้ำ แล้วเดินกลับมานั่งลงข้างๆ เตียง

เด็กหนุ่มค่อยๆ บรรจงใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดไปตามใบหน้าและลำคอของภาคินอย่างแผ่วเบา เพื่อหวังว่าจะช่วยให้เขารู้สึกสบายตัวขึ้นบ้าง ในระยะใกล้ขนาดนี้...กวินเพิ่งจะได้มีโอกาสสำรวจใบหน้าของภาคินอย่างจริงๆ จังๆ...คิ้วเข้ม...จมูกโด่ง...ริมฝีปากหยักได้รูป...เวลาที่หลับตาลงแบบนี้ เขาดูไม่น่ากลัวเลยสักนิด...ดูเหมือนเด็กหนุ่มธรรมดาๆ คนหนึ่งเท่านั้น

ในจังหวะที่กวินกำลังจะเช็ดซ้ำที่หน้าผากนั่นเอง...เปลือกตาของภาคินก็ค่อยๆ ปรือขึ้น

ดวงตาคมกริบคู่นั้นดูสับสนและเลื่อนลอย เขามองเห็นภาพใบหน้าของใครบางคนอยู่ใกล้แค่คืบ...ใบหน้าของคนที่ทำให้เขารู้สึกผิดมาตลอดทั้งวัน...

เขาไม่ได้คิด...ไม่ได้ไตร่ตรอง...ร่างกายขยับไปตามสัญชาตญาณดิบล้วนๆ

หมับ!

มือหนาคว้าเข้าที่แขนของกวินแล้วกระชากร่างโปร่งลงมาอย่างแรงจนเสียหลักล้มทับลงบนตัวเขา

“!!!”

กวินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ยังไม่ทันที่จะได้ตั้งตัวหรือร้องออกมา ริมฝีปากร้อนผ่าวที่ชื้นไปด้วยรสชาติของแอลกอฮอล์ก็บดเบียดลงมาบนริมฝีปากของเขาอย่างหนักหน่วงและสับสน...

มันไม่ใช่จูบที่อ่อนหวาน...แต่มันคือจูบที่เต็มไปด้วยความต้องการ ความเสียใจ และความรู้สึกผิดที่อัดอั้นอยู่ข้างใน มันเป็นจูบที่เรียกร้องและเอาแต่ใจ แต่ในขณะเดียวกันก็แฝงไปด้วยความเปราะบางอย่างน่าประหลาด

สมองของกวินขาวโพลนไปหมด เขานิ่งอึ้งราวกับถูกสาป ทำได้แค่เพียงปล่อยให้คนเมาช่วงชิงลมหายใจของเขาไปอย่างงุนงง

จูบนั้นกินเวลาอยู่ไม่นาน...ก่อนที่ร่างสูงจะค่อยๆ ผละออก แล้วหมดสติของจริงฟุบลงไปบนหมอนอีกครั้ง ทิ้งให้กวินนอนนิ่งอยู่บนแผงอกของเขา

...เกิดอะไรขึ้น...

เมื่อกี้มัน...เกิดอะไรขึ้น...

กวินค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า เขายกมือขึ้นแตะริมฝีปากของตัวเองที่ยังคงรู้สึกร้อนผ่าวและชาวาบอยู่

ความเสียใจ...ความสงสาร...และความตกตะลึงจากสัมผัสเมื่อครู่...ทุกอย่างมันตีรวนกันในหัวจนแทบจะระเบิด

เด็กหนุ่มลุกขึ้นยืนแล้ววิ่งออกจากห้องของภาคินไปเหมือนคนไม่มีสติ

คืนนั้น...กวินไม่ได้นอนเลยทั้งคืน

จูบที่เกิดจากความเมามายในค่ำคืนนั้น...ได้ทำลายกำแพงทุกอย่างที่เขาสร้างขึ้นมาจนหมดสิ้น และได้เริ่มต้นบทใหม่ของความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนและน่ากลัวยิ่งกว่าเดิมหลายร้อยเท่า