บทที่ 7

เซ่าเยว่ไม่ชอบพูดเรื่องส่วนตัว แต่เลขาจางเป็นห่วงเธอจริง ๆ จึงอธิบายเพิ่มอีกประโยคว่า “ฉันหย่ากับเขาแล้ว”

เลขาจางตกใจสุดขีด “พวกเธอถึงขั้นหย่ากันแล้ว แต่เธอรักเขาซะขนาดนั้น...”

เซ่าเยว่ “อืม หย่าแล้ว”

เลขาจางเข้าใจและยอมรับเรื่องนี้ได้อย่างรวดเร็ว

เธอสามารถเข้าใจการตัดสินใจของเซ่าเยว่ได้เป็นอย่างดี

มันง่ายมาก แค่ประธานเจียงไม่รักเซ่าเยว่เท่านั้นเอง พฤติกรรมแบบสองมาตรฐานพวกนี้ ไม่มีเหตุผลอะไรเยอะเลย

“...ประธานเจียง จะแต่งกับคุณเซี่ยคนนั้นจริง ๆ เหรอ?”

เลขาจางถามจบแล้ว ก็รู้สึกว่าตัวเองพูดจาล่วงเกินไป “ขอโทษนะ ฉันไม่ควรถาม เธอก็คิดซะว่าไม่ได้ยิน...”

เซ่าเยว่ “ไม่รู้สิ”

หัวใจของเจียงเฉินหาน เธอพยายามทำให้อบอุ่นมาสามปีก็ยังไม่อบอุ่น แล้วจะเข้าใจมันได้ยังไง?

คุยมาถึงตรงนี้ก็ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว ทั้งสองคนจึงวางสาย

แต่เซ่าเยว่กลับนึกถึงเซี่ยอวิ๋นซู

ก่อนที่จะรู้จักเจียงเฉินหาน เซ่าเยว่ก็รู้จักเซี่ยอวิ๋นซูอยู่แล้ว

แต่หลังจากแต่งงาน เซ่าเยว่ถึงได้รู้ว่าเซี่ยอวิ๋นซูคือคนในดวงใจของเจียงเฉินหาน

เหตุผลที่รู้จักกับเซี่ยอวิ๋นซูนั้นซับซ้อนมาก

พูดง่ายหน่อยก็คือ เซี่ยอวิ๋นซูมีความเกี่ยวข้องกับน้าสาวคนเล็กของเธอ

ตอนแม่เกิดเรื่อง น้าชายคนเล็กไปตั้งรกรากที่ต่างประเทศ น้าสาวคนเล็กก็รับช่วงต่อดูแลกิจการครอบครัวที่คุณตาสร้างขึ้นมาเอง

ไม่รู้ทำไม จู่ ๆ น้าสาวคนเล็กก็ตกหลุมรักพ่อของเซี่ยอวิ๋นซูอย่างแรงกล้า

แม่ของเซี่ยอวิ๋นซูเสียชีวิตไปนานแล้ว เหลือลูกไว้สามคน แต่น้าสาวคนเล็กก็ยังคงตั้งใจแน่วแน่ที่จะแต่งเข้าตระกูลเซี่ย

ด้วยเหตุนี้ น้าสาวคนเล็กจึงกลายเป็นแม่เลี้ยงของเซี่ยอวิ๋นซู

ตอนนั้นตระกูลเซี่ยเป็นเพียงธุรกิจขนาดเล็กที่ไม่โดดเด่นในเมืองไห่ แต่น้าสาวคนเล็กได้นำทรัพย์สินทั้งหมดที่มีมาช่วยสนับสนุนตระกูลเซี่ย จึงมีเซี่ยซื่อกรุปได้ในปัจจุบัน

ด้วยการบริหารของน้าสาวคนเล็กหลายปีมานี้ ตระกูลเซี่ยก็เริ่มมีที่ยืนในหมู่ชนชั้นสูงของเมืองไห่

เซี่ยอวิ๋นซูก็กลายเป็นคุณหนูของครอบครัวชนชั้นสูงเต็มตัว

ก่อนแม่เกิดเรื่อง เซ่าเยว่กับน้าสาวคนเล็กมีความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นมาก แม้ว่าน้าสาวคนเล็กจะแต่งเข้าตระกูลเซี่ยไปแล้ว ก็ยังได้เจอกันบ่อย ๆ

เซ่าเยว่ถึงขั้นมองน้าสาวคนเล็กเป็นเหมือนแม่แท้ ๆ ของตัวเองเพื่อพึ่งพิง

แต่หลังจากที่เธอแต่งงานกับเจียงเฉินหาน น้าสาวคนเล็กก็มีท่าทีเย็นชาใส่เธอ ถึงขั้นไม่เจอกันเลยเป็นปี

ตอนแรกเซ่าเยว่คิดว่าน้าสาวคนเล็กมีครอบครัวเป็นของตัวเองแล้ว จึงไม่มีทั้งพลังและเวลามากพอที่จะทุ่มเทให้กับหลานสาวคนนี้อีกต่อไป

เซ่าเยว่เสียใจอยู่พักหนึ่ง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

ทำได้แค่เข้าใจและยอมรับการตัดสินใจของน้าสาวคนเล็ก หลังจากนั้นก็ไปรบกวนเธอน้อยมาก

ตอนนี้คิดดูแล้ว ที่น้าสาวคนเล็กมีท่าทีต่อเธอเปลี่ยนไป ไม่ใช่เพราะมีครอบครัวใหม่อย่างเดียว แต่เป็นเพราะเธอแต่งงานกับเจียงเฉินหานด้วย

“วันพุธตอนเย็นว่างไหม?”

เฉิงเหยียนโย่วโทรมา ดึงเซ่าเยว่ออกจากภวังค์

“ว่าง”

เซ่าเยว่มีความสามารถในการปรับตัวสูง น้ำเสียงฟังไม่ออกเลยว่ามีอะไรผิดปกติ “ทำไมเหรอ?”

“ภัตตาคารสตาร์ไลท์ที่เบย์คลับ ฉันเลี้ยงเธอเอง”

......

ประธานเอสกรุปกำลังจะกลับประเทศแล้ว

สัปดาห์นี้เซ่าเยว่ต้องทำงานล่วงเวลาทุกวัน

วันพุธตอนสองทุ่ม ถึงได้มาถึงสถานที่ที่เฉิงเหยียนโย่วบอกไว้

เพิ่งมาถึงหน้าประตู เฉิงเหยียนโย่วก็เดินออกมาจากภัตตาคารด้วยสีหน้าไม่สู้ดี

เซ่าเยว่ถามเธอ “เป็นอะไรไป?”

เฉิงเหยียนโย่วพูดพลางกัดฟันเล็กน้อยว่า “ฉันตั้งใจจะฉลองวันเกิดย้อนหลังให้เธอ แต่โดนไอ้บ้าที่ไหนก็ไม่รู้เหมาร้านหมดแล้ว”

ถึงขั้นฉลองวันเกิดย้อนหลังให้?

วันเกิดของเซ่าเยว่ปีนี้ เฉิงเหยียนโย่วก็ได้นัดเธอไว้แล้ว

แต่เธอเพิ่งตรวจพบว่าตัวเองตั้งท้อง ก็ดีใจมากจนใจแทบไม่อยู่กับเนื้อกับตัว อยากบอกข่าวดีนี้กับเจียงเฉินหานในวันเกิดของตัวเอง เลยปฏิเสธเฉิงเหยียนโย่วไป

เจียงเฉินหานรับปากเธอว่าจะกลับบ้านเร็วกว่าปกติ แต่พอเที่ยงคืนผ่านไป ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของเขา

พอโทรไป กู้อี้ชวนเป็นคนรับสาย

ถึงได้รู้ว่าเจียงเฉินหานไปดื่มกับเพื่อนจนเมา และลืมเรื่องวันเกิดของเธอไปโดยสิ้นเชิง

วันต่อมา เซ่าเยว่ทนไม่ไหวจึงส่งไลน์ไปหาเขา ถามว่าเขาจำได้ไหมว่าเมื่อวานเป็นวันอะไร