บทที่ 8

รออยู่ทั้งวัน เจียงเฉินหานถึงได้ตอบข้อความกลับมา

เซ่าเยว่เปิดโทรศัพท์ดูด้วยความตื่นเต้นมาก

ถ้าเขาจำได้ เธอก็พอใจแล้ว

ปรากฏว่าข้อความที่ส่งมาคือ [กลับบ้านตอนสองทุ่ม เตรียมอาหารเย็นไว้ล่วงหน้าให้เรียบร้อย]

เซ่าเยว่อ่านข้อความจบ ก็เหมือนโดนน้ำเย็นสาดจากหัวจรดเท้าเลยทีเดียว

ประโยคแบบนี้ เธอได้ยินมาแล้วหลายรอบในช่วงสามปีที่แต่งงานกัน

เจียงเฉินหานตอบกลับมาก็จริง แต่นี่มันเหมือนข้อความแจ้งงานจากเจ้านายถึงลูกน้องมากกว่า

แถมยังเมินเฉยข้อความที่เธอส่งไปโดยสิ้นเชิงอีกด้วย

มีเพียงไม่แยแสกันมากพอ ถึงจะทำได้ถึงขนาดนี้

ตอนนั้นเซ่าเยว่บอกตัวเองว่า อย่าคาดหวังอะไรกับวันเกิดเลย

ก็แค่คิดเสียว่า วันเกิดเป็นเพียงวันธรรมดาวันหนึ่ง ไม่จำเป็นต้องฉลองให้ยุ่งยากวุ่นวาย

เพราะแบบนี้ เธอจึงไม่เคยนึกเลยว่าเฉิงเหยียนโย่วจะฉลองวันเกิดย้อนหลังให้เธอ

ในใจเซ่าเยว่ตกตะลึงอยู่นาน เธอไม่ใช่คนที่แสดงความรู้สึกออกมาง่าย ๆ สีหน้ายังคงเรียบเฉยเช่นเดิม และสุดท้ายก็พูดออกมาแค่ว่า “ซึ้งใจจัง”

“ซึ้งอะไรล่ะ แม้แต่ที่นั่งยังจองไม่ได้เลย...”

พอเฉิงเหยียนโย่วพูดจาจิกกัดเสร็จ ก็รู้สึกสงสารขึ้นมา “ช่างเถอะ เรื่องนี้เป็นความผิดของฉันเอง ฉันควรจองที่ไว้ล่วงหน้า แต่ใครจะไปคิดล่ะ ปกติมาเมื่อไหร่ก็มีที่ว่าง วันนี้ดันโดนคนเหมาหมดเลย”

เธอพูดพร้อมยื่นถุงของขวัญใบเล็กให้

เซ่าเยว่รับมา “นี่คืออะไร?”

“ของขวัญวันเกิดที่ฉันให้เธอ ถือไว้ก่อนนะ ตอนนี้เธอไปยืนรอฉันที่ริมถนน ฉันจะขับรถมารับ เราจะเปลี่ยนไปกินข้าวที่ที่ดีกว่านี้กัน”

พูดจบเฉิงเหยียนโย่วก็เดินไปที่ลานจอดรถ

เซ่าเยว่มองตามแผ่นหลังที่ดูสง่างามของเธอ แล้วก็หันมามองถุงของขวัญในมือตัวเองอีกครั้ง

โลโกบนถุงเป็นของแบรนด์เครื่องประดับ เธอเคยไปเดินดูด้วยกันกับเฉิงเหยียนโย่วในวันที่ขายแหวนแต่งงานนั้น

เซ่าเยว่มองดูบรรจุภัณฑ์ข้างใน เป็นกล่องเล็ก ๆ รูปทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส

คาดว่าน่าจะเป็นของขวัญประเภทสร้อยข้อมือ

ดังนั้น วันนั้นเฉิงเหยียนโย่วก็แอบเตรียมฉลองวันเกิดย้อนหลังให้เธอใช่ไหม?

ตอนนั้นเฉิงเหยียนโย่วยังไม่อยากแม้แต่จะกินข้าวกับเธอเลย แต่กลับมีความใส่ใจลึกซึ้งขนาดนี้

เซ่าเยว่ถูกความรู้สึกซาบซึ้งใจโจมตีอีกครั้ง อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

นี่คือครั้งแรกในรอบหลายวัน ที่รู้สึกดีมากขนาดนี้

แต่ความรู้สึกดี ๆ นั้นก็ไม่ได้อยู่กับเธอนานนัก

“ประธานเจียง คุณเซี่ย คุณชายกู้ เชิญพวกคุณทางนี้ครับ!”

เซ่าเยว่เพิ่งเดินมาถึงข้างถนน ก็ได้ยินเสียงนี้ดังขึ้น

เธอคุ้นเคยกับแซ่พวกนี้ดี แต่ไม่คิดว่าจะบังเอิญขนาดนี้

แต่พอหันไปมอง ก็เห็นเจียงเฉินหานกับเซี่ยอวิ๋นซูเดินเคียงข้างกัน ถูกพวกกลุ่มกู้อี้ชวนล้อมรอบ เดินไปทางภัตตาคาร

และสองคนตรงกลาง ชายหนุ่มที่มีความสามารถกับหญิงสาวที่งดงาม ช่างเป็นคู่สร้างคู่สมโดยแท้

ขณะเดิน เจียงเฉินหานมองเซี่ยอวิ๋นซูหลายครั้ง ในดวงตาถึงขั้นเต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่เซ่าเยว่ไม่เคยเห็นมาก่อน

เซ่าเยว่ม่านตาหดเล็กลง อดไม่ได้ที่จะก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว...

ผู้จัดการที่สวมยูนิฟอร์มของภัตตาคารสตาร์ไลท์เดินขึ้นไปต้อนรับ “ประธานเจียง ทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้ว รอแค่พวกคุณมาเท่านั้นครับ”

เซี่ยอวิ๋นซูได้ยินที่ผู้จัดการพูด ก็หันไปถามว่า “เตรียมอะไรไว้เหรอ?”

น้ำเสียงเจียงเฉินหานอ่อนโยน “เดี๋ยวก็รู้แล้ว”

เซี่ยอวิ๋นซูอยากรู้มาก จึงถามกู้อี้ชวน “เขาไม่พูด งั้นนายพูด”

กู้อี้ชวนรีบขายเพื่อนทันทีว่า “เธอถามถูกคนแล้วล่ะ ฉันแวะไปดูสถานที่มาก่อนแล้ว พี่เจียงรู้ว่าเธอชอบสีขาว ก็เลยจัดธีมร้านให้เป็นสีขาวทั้งหมด ใส่ใจขนาดนี้ ผู้ชายอย่างฉันยังรู้สึกซึ้งเลยนะ”

เจียงเฉินหานพูดอย่างเย็นชา “หุบปาก”

เซี่ยอวิ๋นซูถูกทำให้หัวเราะแล้ว “นายพูดต่อสิ ฉันอยากฟัง”

กู้อี้ชวนพูดต่อ “เธอชอบดอกลิลลี่ พี่เจียงก็รู้นะ เขาเลยทำช่อดอกไม้แฮนด์เมดด้วยตัวเอง แล้วยังสั่งทำสร้อยคอดอกลิลลี่ที่มีเพียงเส้นเดียวในโลกให้เธออีกด้วย...”

เจียงเฉินหานขัดขวางกู้อี้ชวน

กู้อี้ชวนเตรียมตัวไว้นานแล้ว เบี่ยงตัวหลบไปด้านข้าง แต่กลับเห็นเงาร่างที่คุ้นตา จึงชะงักไป “เซ่าเยว่?”