7

โตแล้ว…  แต่เขากลับมองเธอเหมือนเด็กที่ต้องมีคนคอยเฝ้า ทั้งที่เธออายุมากกว่าเขาแท้ๆ   มันทำให้เธอทั้งหงุดหงิด…ทั้งรู้สึกแปลก ๆ แบบบอกไม่ถูก  ระหว่างรออาหาร พิชญะหยิบมือถือขึ้นมาเปิดรายชื่อ แล้วเลื่อนหน้าจอให้เธอดู

“นี่ครับ ช่างที่ผมรู้จัก ทำงานให้บ้านผมมาตลอด ถ้าเอื้อโอเค พรุ่งนี้เช้าเขาเข้าไปดูหน้างานได้เลย”

อุษมามองหน้าจอ…ก่อนเงยหน้ามองหน้าเขา  “เธอทำไมต้องจริงจังขนาดนี้  จริงๆ เธอส่งคอนแทคเขาให้พี่ทางไลน์ก็พอ”

“ผมจริงจังกับเอื้อเสมอ” เขาตอบนิ่ง ๆ “แล้วผมก็ไม่อยากให้เอื้ออยู่บ้านที่ไม่ปลอดภัย”

อุษมานิ่งไป ใจเธอเต้นเร็วขึ้นแบบไม่มีเหตุผล

“พี่อยู่ได้  บ้านหลังนั้นพี่อยู่ตั้งแต่เกิดเลยมั้ง” เธอยืนยันเหมือนเดิม  เรื่องโจรมันอาจจะเป็นแค่คราวซวยที่ผ่านเข้ามา แต่ที่ผ่านมาบ้านนั้นมันปลอดภัยเสมอ

พิชญะพยักหน้า “ผมรู้ว่าเอื้ออยู่ได้”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเสียงเบาลง  “แต่การที่เอื้อ อยู่ได้  มันไม่ได้แปลว่าเอื้อต้องอยู่คนเดียวตลอดไปนะครับ”

ประโยคนั้นทำให้มือของอุษมาที่จับแก้วน้ำอยู่ชะงัก  เธอรีบยกแก้วขึ้นดื่มและแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน  อาหารมาถึง ทั้งสองกินเงียบ ๆ อยู่พักใหญ่ จนกระทั่งพิชญะพูดขึ้นอีกครั้งเหมือนนึกอะไรได้

“แล้วเอื้อจะไปนอนบ้านน้าฟ้าอีกกี่วัน”

“จนกว่าช่างจะทำประตูหน้าต่างเสร็จ” เธอตอบ

“แล้วแม่บ้านล่ะ” เขาถามต่อทันที “เอื้อจะหาเองหรือให้ผมหาให้”

อุษมาถึงกับวางช้อนลง “พีร์ พี่บอกแล้วไงว่าพี่ไม่ชอบมีคนอื่นมาอยู่ด้วย”

พิชญะเงียบไป…แต่แววตาของเขากลับเข้มขึ้นนิดหนึ่ง  “โอเคผมเข้าใจแล้วว่าเอื้อไม่ชอบให้มีแม่บ้าน  งั้นผมก็จะมาอยู่เป็นเพื่อนเอื้อเอง”

อุษมาอ้าปากค้าง  “อย่าทำบ้าๆ”

“ผมไม่ได้บ้า” เขาตอบเสียงเรียบ “ผมพูดจริง”

อุษมาชะงัก  ท่าทีของพิชญะมันมากเกินไปสำหรับคนที่เป็นลูกชายเพื่อนแม่หรือเพื่อนสนิทน้องชาย  จะว่าไปโอบเอื้อ น้องชายเธอยังไม่ห่วงพี่สาวขนาดนี้ด้วยซ้ำ  เหมือนมีอะไรบางอย่างที่กำลังจะล้ำเส้น  และเธอก็ไม่สบายใจที่เป็นเช่นนั้น

ค่ำวันนั้นพิชญะขับรถตามรถของอุษมาจนกลับถึงบ้านของนภดารา  เขาไม่ได้ลงจากรถในตอนที่เธอเลี้ยวเข้าบ้าน  เพียงจอดมองนิ่งๆ และถอยรถกลับไปเงียบๆ

คืนนั้นอุษมานอนบนเตียงในห้องรับรองของนภดารา เธอพยายามหลับ แต่ภาพเหตุการณ์ต่างๆ ยังวนกลับมาไม่หยุด  เธอพลิกตัวไปมา จนสุดท้ายก็หยิบมือถือขึ้นมาโทรหาคนที่เธอไม่อยากให้รู้เรื่องนี้ที่สุด

นพ.คิมหันต์…  พ่อของเธอเอง

สายถูกกดรับหลังจากดังไม่นาน  “เอื้อ” เสียงคิมหันต์ดังขึ้นทันที “ลูกยังไม่นอนอีกเหรอ”

อุษมากลืนน้ำลาย พยายามทำเสียงให้ปกติที่สุด  “พ่อคะ  เอื้อจะโทรมาบอกว่าจะทำบ้านนิดหน่อยค่ะ…เปลี่ยนกลอน เปลี่ยนล็อก แล้วก็จะติดกล้องเพิ่ม”

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง

“ทำไมอยู่ดีๆ ลูกจะทำบ้าน” เขาถามเสียงนิ่ง แต่เธอรู้ดี…ว่าพ่อกำลังกังวล  “มีเรื่องอะไรหรือเปล่าเอื้อ”

“ไม่มีอะไรค่ะพ่อ  เอื้อแค่รู้สึกว่า…  มันควรจะทำค่ะ  เอื้ออยากให้มันปลอดภัยขึ้น”

คิมหันต์ถอนหายใจเบา ๆ  “เอื้อ…  หนูอยู่คนเดียวได้จริง ๆ ใช่ไหมลูก”

คำถามนั้นทำให้หัวใจเธอกระตุกเธอรู้ว่าพ่อไม่ได้ถามเรื่องโจร พ่อถามเรื่องชีวิต  พ่อกำลังถามว่าเธอ “ไหว” หรือเปล่า 

“เอื้ออยู่ได้ค่ะพ่อ” 

เสียงของคิมหันต์อ่อนลงเมื่อลูกสาวยังยืนยันเหมือนเดิม“ถ้ามีอะไรโทรหาพ่อทันที เข้าใจไหม”

“ค่ะพ่อ”  เธอกำลังจะวางสาย…  แต่นึกอีกเรื่องออกก่อน“ตอนนี้เอื้อมานอนบ้านน้าฟ้านะคะพ่อ  แค่ไม่กี่วันรอช่างทำบ้านเสร็จเอื้อก็กลับไปนอนบ้าน”

เธอได้ยินเสียงลมหายใจของคิมหันต์ที่เหมือนโล่งใจขึ้นนิดหนึ่ง  “ดีแล้วลูก…อย่างน้อยก็ไม่ได้อยู่คนเดียว”