Seven of Swords 1/3

Prologue

Card of the Day: Seven of Swords – การแอบซ่อน ไม่เปิดเผย ถูกหลอกลวง ถูกทรยศ ของหายไม่รู้ตัว...

คิ้วคมขมวดมุ่นจ้องหน้าจอโทรศัพท์อยู่ครู่หนึ่ง หญิงสาวเจ้าของใบหน้าเกลี้ยงเกลา รูปร่างสมส่วน นึกฉงนกับความหมายของไพ่ประจำวันใบนี้ ลูกจ้างธรรมดาประจำห้องอาหารของโรงแรมอย่างเธอจะตกเป็นเป้าให้ใครมาหลอกลวงทรยศกัน จากนั้นก็เอียงคอนึกถึงสิ่งของที่มีโอกาสหายมากที่สุด... คงเป็นมือถือมั้ง แต่สำหรับมนุษย์ที่ติดมือถือจ๋าอย่างเธอคงจะยาก...

แต่ยังไงไพ่ใบนี้ก็ไม่ดีเลยแฮะ...ไหนขอลองอีกทีแล้วกัน คิดแล้วพุฒิตาก็กดปุ่มสุ่มใหม่อีกครั้ง

‘คิดว่ากดใหม่แล้วจะออกใบอื่นเหรอจ๊ะ’ ระบบแจ้งเตือนขึ้นที่หน้าข้อความสนทนา

งกชะมัด อีกใบก็ไม่ได้...

มีคนบอกว่า ถ้าไพ่ดีคือแม่น ถ้าไม่ดีคือไม่แม่น ทั้งที่ในโซเชียลเคลมกันหนาหูว่าไพ่ประจำวันจากไลน์ของแม่หมอจกนั้นแม่นนักแม่นหนา แต่คนที่มาลองสุ่มครั้งแรกอย่างเธอดันได้ไพ่ออกมาไม่ดีซะงั้น เสียเวลาชีวิตจริง ๆ

พุฒิตาหย่อนโทรศัพท์มือถือลงในช่องด้านในกระเป๋าสะพาย ก่อนยัดด้วยชุดประจำตำแหน่ง ‘ซูเชฟ’ ตามลงไปแล้วรูดซิปปิด เตรียมพร้อมออกเดินทางไปทำงาน ใช่แล้ว ออกไปลุยกับงานหนักที่ถาโถมเข้ามาเป็นพิเศษนับตั้งแต่สถานการณ์โรคระบาดทุเลาลง หญิงสาวตบแก้มเรียกกำลังใจสองสามครั้ง มีงาน! มีเงิน! ไปทำ!

“ตุ๋นตุ๋น มี้ไปทำงานก่อนนะ วันนี้สัญญาว่าจะกลับไม่ดึก” เธอไม่ลืมที่จะหันมาลาเจ้าหมูตุ๋น แมวพันธุ์ขนเกรียนสุดที่รักก่อนไป

“แง้ว!” เจ้าแมวน้อยร้องตอบ พุฒิตาทึกทักเอาว่าเจ้าแมวแสนรักคงกำลังร้องบอกให้เธอไปดีมาดี จึงยิ้มอย่างอารมณ์ดี โดยหารู้ไม่ว่าความจริงมันบอกว่า คิดว่าแมวเชื่อหรือไง!ต่างหาก

เริ่มจากเดินเท้าเริงร่า ท้าทายแดดประเทศไทย มโนจังหวะเพลงคัฟเวอร์แดนซ์ไปตามทางจนถึงสถานีรถไฟฟ้า หญิงสาวเปลี่ยนมายืนโหนรถไฟเพื่อไปทำงานอย่างสบายอารมณ์ จนกระทั่งได้ยินคนกระซิบกระซาบคุยกัน...

“แกเห็นข่าวมือเทรดทองคนดังเชิดเงินหนียัง”

“อ๋อ พิธีกรคนนั้นน่ะเหรอ เห็นแล้ว ยังคิดอยู่ว่าจะโป๊ะตอนไหน ตกลงเผ่นแล้วเหรอ”

พุฒิตาพลันใจหล่นอยู่ที่ตาตุ่ม ได้ยินคีย์เวิร์ดคำว่า เทรดทอง...เชิดเงิน...หนี!...พิธีกร!...เหล่านี้ เธอก็ลนลานเปิดกระเป๋าล้วงมือถือออกมาไถหารายละเอียดทันที

สถานี...ประตูรถจะเปิดทางด้านขวา

บ้าจริง ดันถึงที่ทำงานพอดี หญิงสาวได้แต่เร่งฝีเท้าก้าวออกจากขบวนรถก่อนเพื่อไม่ให้เกะกะขวางทางคนอื่น เธอแทบวิ่งลงบันไดรวดเดียวถึงพื้นราบ แล้วคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาไถอีกครั้งเมื่อเข้าสู่โรงแรมใหญ่ชื่อดังแห่งหนึ่งในย่านมหานครซึ่งเป็นที่ทางอันคุ้นเคย

พุฒิตาสาวเท้าเดินเร็ว ๆ เท่าที่ส่วนสูงหนึ่งร้อยหกสิบกว่าจะเอื้ออำนวย พร้อมกันนั้นก็ก้มหน้าก้มตาดูฟีดโซเชียลซึ่งเต็มไปด้วยข่าวลือว่า เจ้ามือเทรดทองคำชื่อดังหอบเงินหนีไปอยู่ต่างประเทศ แต่ยังหารายละเอียดที่ชัดเจนไม่พบ หญิงสาวมัวแต่จ้องมือถือโดยไม่ได้มองทางอย่างเป็นกังวล จนชนโครมเข้ากับชายหนุ่มคนหนึ่ง

“ว้าย! ขอ...” โทรศัพท์หลุดจากมือเธอร่วงลงกระแทกพื้นอย่างจัง หน้าจอดับสนิททันที เห็นมือถือตัวเองดับวูบไม่รู้สู่ขิตหรือยังคาตา พุฒิตาพลันกลืนคำขอโทษกลับลงคอ

“โอ๊ย! เดินประสาอะไรไม่ดูตาม้าตาเรือ!” เมื่อชนเข้ากับร่างแข็งปานหินผาจนมึนตึ้บ บวกกับกำลังร้อนรุ่มกลุ้มใจ เธอจึงหันไปแว้ดพาลใส่หมดไม่สนลูกใคร หญิงสาวกุมหน้าผากที่กระแทกพลางเหลือกมองหน้าวัตถุ...อะแฮ่ม ผู้ชายที่ชนใส่ แต่สิ่งที่สวนกลับมาคือสายตาดุดันอันบ่งบอกชัดว่า ‘เธอนั่นแหละเป็นฝ่ายผิด’ ตามด้วยท่าทางปัดเนื้อปัดตัวรังเกียจฝุ่นที่เกาะบนเสื้อผ้าราคาแพงของตน...

เหลือจะเชื่อ! พุฒิตาอ้าปากค้าง หล่อซะเปล่าแต่ดูทำท่าเข้าสิ!

“ฮือ หน้าจอแตกหมดเลย” พุฒิตาเก็บมือถือขึ้นมาแล้วแทบอยากร้องไห้ หน้าจอแตกร้าวส่วนหนึ่ง แต่นับว่ายังโชคดีที่เครื่องยังเปิดติด ไม่อย่างนั้นเธอคงต้องเสียเงินซ่อมหรือไม่ก็ซื้อโทรศัพท์ใหม่แน่

“ความผิดผมรึไง” ชายหนุ่มคนนั้นเอ่ยพร้อมเลิกคิ้วถาม

ใบหน้าหล่อเหลา แต่งกายดูดี ใส่สูทมีราคา แถมด้วยโทนเสียงชวนเคลิ้มทำเอาพุฒิตาเหม่อไปชั่วแวบ ก่อนจะได้สติกลับมาเมื่อสมองประมวลคำพูดของอีกฝ่ายจบ ไหนจะท่าทางน่าหมั่นไส้ ไหนจะปากเสีย ๆ หล่อเสียของเป็นบ้า!

“ผมยืนของผมอยู่ดี ๆ คุณต่างหากที่เดินไม่ดูทางมาชนผมเอง ทำหล่นเอง แล้วก็ทำแตกเอง” ราเชนทร์จ้องหญิงสาวใบหน้าจิ้มลิ้มชวนมองตรงหน้า ก่อนผุดคำตำหนิขึ้นในใจ

ซุ่มซ่าม ตัวก็เล็กนิดเดียว เดินไม่ระวังแล้วยังมาโวยวายอีก