The Tower - 2/2

เสียงโทรศัพท์ดังจนทำให้ราเชนทร์ที่ขณะนี้เรียกได้ว่าแทบจะคลานออกจากห้องน้ำเป็นรอบที่หกของวันต้องชะงัก

รู้อะไรไม่สู้รู้งี้ เอาโทรศัพท์ผูกติดตัวไว้เสียก็ดี

วันนี้เขาได้รับโทรศัพท์จากพ่อแม่ พี่น้อง ญาติทั้งสนิทและไม่สนิท เขาแค่ท้องร่วงนะ ไม่ใช่กำลังจะตาย ไม่รู้จะห่วงใยอะไรกันขนาดนั้น

[เฮ้ยไอ้เชน เป็นไงบ้างวะ]

“ไม่เท่าไรแค่รอบที่หกตั้งแต่เช้า”

[หนักกว่ากูอีก...โทษทีว่ะ ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น] เมฆินทร์ที่กำลังรักษาตัวอยู่โรงพยาบาลเดียวกันกับราเชนทร์ กล่าวขอโทษเพื่อนผ่านทางโทรศัพท์ที่ทำให้ต้องแอดมิตไปด้วยกันกับตน

“อืม ไม่เป็นไร” หลังจากฟังรายงานความคืบหน้าของต้นสายปลายเหตุที่ทำให้เขาเกิดอาการท้องร่วงอย่างหนักแล้ว จะบอกว่าไม่โกรธเลยก็ไม่ใช่

เขาโกรธสิ โกรธมากด้วย แผนการและงานที่วางตารางไว้เป็นอันล้มไม่เป็นท่า หมอให้เขาพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลอย่างน้อยสองถึงสามวัน เพราะตอนนี้ร่างกายของเขายังไม่ฟื้นตัว

“แต่กูขอเรียกค่าเสียหาย”

[จะเอาเท่าไรก็ว่ามา เดี๋ยวกูรับผิดชอบเอง]

“ไม่ใช่จากมึง แต่จากลูกน้องของมึง”

[ก็มาไล่เบี้ยกับกูในฐานะที่เป็นนายจ้างก็ได้ แล้วเดี๋ยวกูไปหักลบกลบหนี้กับเขาเอาเอง]

“ไม่ มึงก็เห็นว่าเขาโกงไปตั้งเท่าไร กูจะเก็บจากเขาจะได้เข็ดแล้วไม่ทำแบบนี้อีก”

[อย่าเพิ่งด่วนสรุปดิวะ ต้องสืบให้ละเอียดก่อน]

“ปกป้อง? ชอบ?” ราเชนทร์ถามกลับทันที

[จะบ้าเรอะ นั่นลูกน้อง เด็กนั่นทำงานที่นี่มาตั้งแต่อายุสิบแปดไง เป็นเด็กทุนของโรงแรมด้วย]

“แล้วยังไง เด็กทุนแล้วไล่ออกไม่ได้?”

[โอเค จะทำไรก็ทำ แต่อย่าหนักนะเว้ย สงสารเด็ก]

“ห้าแสนเป็นค่าเสียเวลา ยังไม่รวมค่ารักษาและค่าห้องอาหารคืนนั้น” ราเชนทร์บอกจำนวนค่าเสียหายที่ตนหมายจะเรียก

เมฆินทร์หมดคำพูด แน่นอนว่าคนทำผิดต้องชดใช้และรับโทษ แต่อย่างไรก็ต้องสืบหาต้นตอที่แท้จริงเสียก่อน เพราะเขาไม่เชื่อว่าเด็กที่อยู่กับโรงแรมมาตั้งแต่อายุยังน้อยแบบนั้นจะสามารถทำเรื่องโกงได้ใหญ่โตขนาดนี้

[เอาที่มึงสบายใจก็แล้วกัน]

“ได้เงินมากูจะไปทำบุญล้างซวย บอกเลย”

[เดี๋ยวบ่ายนี้เขาจะเข้ามาเยี่ยม มึงก็บอกเขาไปนะ]

“ไม่ต้อนรับ” ขณะที่กำลังคุยกันอยู่นั้น เสียงเคาะห้องก็ดังแทรกเข้ามาจากปลายสาย ทำให้ทั้งคู่ต้องจบบทสนทนาลงก่อน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก...

“ขออนุญาตค่ะ” เป็นบงกชนั่นเอง เธอเข้ามาพร้อมกับกระเช้าขนาดใหญ่สองใบในมือ คาดว่าน่าจะเป็นของที่คนอื่นฝากมา

ตามมาด้วยซูเชฟประจำห้องอาหาร ต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมดที่ทำให้เมฆินทร์และเพื่อนควบตำแหน่งที่ปรึกษาของเขาต้องท้องร่วงพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

“สวัสดีค่ะคุณเมฆินทร์” พุฒิตาทักทายด้วยเสียงเบาหวิวราวกับรู้ชะตากรรมของตน หลังจากได้พูดคุยกับบงกชระหว่างทางมาโรงพยาบาล และรับรู้เรื่องราวว่า ทีมออดิตตรวจพบข้อมูลการโกงมูลค่าความเสียหายไม่ต่ำกว่าสองล้านบาท ได้ยินตัวเลขแล้วแทบลมจับ!

“โรงแรมของผมคงจะใจดีกับคุณมากเกินไปใช่ไหม ถึงได้กล้าทำเรื่องแบบนี้” เมฆินทร์ที่แม้ตอนนี้จะป่วยจนโรยแรง แต่นั่นไม่ทำให้ความน่าเกรงขามลดน้อยลงเลย น้ำเสียงของเขาทำเอาซูเชฟสาวสะดุ้งวาบแต่ยังอุตส่าห์หลุดปาก

“นึกว่าเป็นโรงแรมของปลายฟ้าซะอีก” ไม่รู้ผีห่าซาตานตนไหนกระทุ้งลิ้นไก่ให้พุฒิตาลั่นออกไปแบบนั้น ทำให้สถานการณ์ที่นับว่าย่ำแย่พออยู่แล้วยิ่งเลวร้ายเข้าไปอีก

ซวยแล้ว! เธอรีบตะครุบปากตัวเองแล้วก้มหน้างุด ไม่กล้าสบตากับรองประธานด้วยกลัวกระตุกต่อมหลุดปากพาวิปโยคอะไรอีก

“อ้อ นึกว่าเป็นโรงแรมเพื่อนเลยคิดจะทำยังไงก็ได้งั้นสิ ผมขอบอกให้รู้ไว้เลยนะว่า ตอนนี้เพื่อนคุณไม่มีสิทธิ์อะไรทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นโรงแรมนี้หรือโรงแรมในเครือ หรือบริษัทอื่น ที่นี่ ตอนนี้ ผมมีอำนาจที่สุด เพราะฉะนั้นอย่าหวังอ้างใครทั้งสิ้น!”

“เอ่อ...บอสคะ ใจเย็น ๆ ก่อนนะคะ เดี๋ยวอาการทรุดค่ะ” บงกชพยายามยับยั้งสถานการณ์ เพราะกลัวเจ้านายตนจะองค์ลงจนเป็นลมเป็นแล้งไปซะก่อน ทั้งยังหนักใจและอ่อนใจกับแม่ซูเชฟจอมเซ่อซ่าคนนี้เหลือเกิน

“ขอโทษค่ะ หนูไม่ได้ตั้งใจจะหมายความว่าอย่างนั้น คือหนูขอโทษท่านรองด้วยนะคะ คือ...” พุฒิตาอยากเป็นลมรอบที่สามร้อยแปดสิบสอง เธอไม่ได้ตั้งใจแต่หมดปัญญากับปากเจ้ากรรมจริง ๆ ทั้งพยายามเค้นคำขอโทษและข้อแก้ตัวเพื่ออธิบาย แต่ตอนนี้สมองเธอตื้อตันไปหมดจึงได้แต่อ้ำอึ้ง พูดคำเดิมซ้ำไปซ้ำมา

“คุณรู้ใช่ไหม เรื่องที่เกิดขึ้นมันร้ายแรงมาก” เมฆินทร์พยายามข่มกลั้นอารมณ์ เมื่อได้ฟังคำของเลขาฯ ท่าทีของเขาจึงกลับมาสุขุมอีกครั้ง

“ทราบค่ะ”

“แล้วคราวนี้คุณจะทำยังไง รับผิดชอบไหวงั้นเหรอ”

“คือหนูไม่ได้ทำแบบนั้นนะคะ หนูโดนใส่ร้าย”

“ถ้าคุณคิดว่าถูกใส่ร้าย งั้นก็รอดูหลักฐานตอนผมออกจากโรงพยาบาลแล้วกัน อยากรู้นักว่าจะแก้ตัวยังไง”

“เอ่อ...บอสคะ บัวว่าน้องเตยเขาเสียใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริง ๆ นะคะ ไว้บอสหายดีแล้วช่วยทบทวนอีกสักครั้งได้ไหมคะ”

รองประธานหนุ่มจ้องตัวการเขม็ง ก่อนระบายลมหายใจยาว ตามมาด้วยประโยคที่ไม่ค่อยเป็นผลดีกับพุฒิตาเสียเท่าไร

“เอาเป็นว่าระหว่างนี้คุณพักงานไปก่อน รอผมนัดพิจารณาอีกทีหลังจากประชุมภายในเสร็จก็แล้วกัน” พูดจบเขาก็เลิกสนใจเธอ หันไปคุยเรื่องอื่นกับเลขาฯ สาวที่หอบหิ้วของฝากเยี่ยมมาด้วย

พุฒิตาเบิกตาโพลง การหยุดพักงานไม่เท่ากับขาหลุดจากตำแหน่งไปแล้วข้างหนึ่งหรอกหรือ แล้วทีนี้เธอจะอยู่อย่างไร ยังจะได้ทำงานที่นี่ต่อไหม ไหนยังต้องใช้ทุนคืนให้กับโรงแรมอีก

“ได้โปรดให้โอกาสหนูอธิบายหน่อยเถอะค่ะ เพราะทุกคนเอาแต่พูดโดยไม่ฟังความจริงจากหนูบ้างเลย” เธอรวบรวมความกล้าเอ่ยขึ้นอีกครั้ง พร้อมน้ำตาที่เริ่มปริ่มคลอเบ้า

เมฆินทร์หันกลับมาเห็นดังนั้นแล้วกล่าวเพียง

“ถ้าอย่างนั้นคุณก็เตรียมหลักฐานและพยานมาพิสูจน์ว่าคุณพูดความจริงในวันนัดให้ดีแล้วกัน”

ตอนนี้อาการท้องไส้ปั่นป่วนเริ่มกลับมาอีกครั้ง เมฆินทร์ไม่อยากคุยกับพุฒิตาให้ยืดยาวอีก

“เดี๋ยวบัวจะพาน้องเตยไปขอโทษคุณราเชนทร์นะคะบอส”

“อย่าดีกว่า เชนมันไม่อยากเจอ” เมฆินทร์รีบห้าม ใครมันจะอยากเจอคนที่ทำให้ท้องร่วงหมดหล่อจนต้องนอนโรงพยาบาลสภาพร่อแร่กัน ตัวเขาเองยังเคืองเลย

บงกชรู้สึกผิดกับพุฒิตาอยู่เล็กน้อย เพราะวันนี้ตั้งใจจะพารุ่นน้องสาวมาขอโทษเพื่อบรรเทาสถานการณ์ แต่ทุกอย่างกลับดูไม่เหมือนที่คิดไว้

“งั้นเดี๋ยวบัวพาน้องไปส่งก่อนนะคะ” เธอกะว่าจะได้ปลอบใจอีกฝ่ายไปด้วยระหว่างทาง

“ไม่ต้องไป ผมมีงานจะสั่งต่อ” ในเมื่อสั่งพักงานแล้วก็ไม่จำเป็นต้องไปส่งหรือช่วยเหลืออะไรอีก

“เดี๋ยวเตยกลับเองได้ค่ะพี่บัว ขอบคุณสำหรับวันนี้นะคะ” พุฒิตาบอกลาบงกชด้วยท่าทางจ๋อยสนิทอย่างเห็นได้ชัด

“เตยต้องขออภัยท่านรองอย่างสูงอีกครั้งนะคะ” เธอยกมือไหว้เมฆินทร์ พร้อมกล่าวขอโทษอีกครั้ง ก่อนส่งสายตาร่ำลาคนทั้งสองแล้วเดินคอตกออกจากห้องพักผู้ป่วย

วันนี้เป็นวันอาทิตย์ ปกติแล้วเวลานี้เธอคงกำลังหัวหมุนอยู่ในครัว ยืนงงในดงเมนู ไม่รู้จะเริ่มทำอะไรก่อน แต่ตอนนี้...เธอกำลังยืนงงอยู่หน้าโรงพยาบาลหรูโดยไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี

“เรียกรถแท็กซี่ไหมครับ” บุรุษพยาบาลเดินเข้ามาถามเพราะเห็นเธอยืนนิ่งอยู่พักใหญ่

“ไม่เป็นไรค่ะ” พุฒิตาปฏิเสธก่อนเดินตุปัดตุเป๋ออกจากจุดนั้น ลัดเลาะตามขอบถนน ออกจากซอยที่มีรถวิ่งขวักไขว่ มุ่งไปยังสถานีรถไฟฟ้าที่ใกล้ที่สุด เพื่อกลับห้องพักไปให้เจ้าตุ๋นตุ๋นปลอบประโลม…