The Tower - 1/2

ครืด ครืด...

พุฒิตาที่กำลังหลับใหลเฝ้าพระอินทร์อยู่สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อรู้สึกว่าพุงของเธอสั่นได้

อ้อ เธอหลับไปทั้งที่วางโทรศัพท์ไว้บนท้องนี่เอง แปลกจัง เธอนอนท่าเดิมตลอดทั้งคืนเลยหรือนี่

ว่าแต่ใครโทรมานะเวลานี้ เธอพยายามแหกขี้ตาดูเวลาที่นาฬิกาหัวเตียง พบว่าเพิ่งจะหกโมงเช้าเท่านั้น

“ฮัลโหล” เสียงของเธอแหบพร่าราวกับคนขาดน้ำที่อยู่ท่ามกลางทะเลทรายก็ไม่ปาน

[พี่เตย แย่แล้ว] เสียงของรุ่นน้องสาวที่เป็นพนักงานเสิร์ฟประจำโซนวีไอพีกระทบโสตประสาทที่กำลังมึนงงของเธอ

สายจาก ‘เฟยเฟย’ ที่โทรมาแต่เช้า พร้อมกับคำต้องห้ามอย่าง ‘พี่เตยแย่แล้ว’ สำหรับพวกเชื่อเรื่องดวงสุดใจอย่างเธอนั้น การได้ยินคำไม่ดีตั้งแต่ตื่นนอน ทำให้เธอเชื่อว่าทั้งวันนั้นจะเป็นวันไม่ดีอย่างแน่นอน

เจริญพรเถอะ ทำไมต้องเป็นคำนี้ด้วยนะ

“เกิดอะไรขึ้นเหรอเฟย” หญิงสาวพรวดตัวขึ้นนั่ง ก่อนกระแอมสองสามครั้งเพื่อปรับน้ำเสียงให้เข้าที่

[เขาลือกันว่าท่านรองกับที่ปรึกษาท้องเสียเข้าโรงพยาบาลเมื่อคืนวันศุกร์ แล้วสาเหตุก็มาจากอาหารเป็นพิษเฉียบพลันอะพี่] เฟยเฟยเล่าด้วยน้ำเสียงกระวนกระวาย

“แล้วยังไงนะเฟย” ท่าไม่ดีเสียแล้ว สังหรณ์ไม่ดีตั้งแต่ตอนเตรียมหอย มันจะแม่นราวกับจับวางขนาดนี้ไม่ได้สิ

[ก็ท่านรองสงสัยว่าเป็นเพราะอาหารฟูลคอร์สที่เขากินเมื่อวันศุกร์ ตอนนี้กำลังหาสาเหตุค่ะ]

“แล้วยังไงต่อ” พุฒิตากลั้นใจถาม ทั้งที่พอเดาได้อยู่แล้ว

[แล้วเชฟกิ่งก็อ้างชื่อพี่ค่ะ]

“ว่าละ...ฉิบหายไหม”

[ใช่พี่ ฉิบหายวายป่วงแล้วเพราะเชฟกิ่งบอกว่าอาหารที่พี่ทำไม่สะอาด แล้วนางก็บอกอีกว่านางเตือนพี่แล้ว แต่พี่ยังดื้อด้านจะทำ]

“เฮ้ย ทำไมมันพลิกขาวเป็นดำแบบนี้ล่ะ”

[ยังไม่พอนะ นางลามไปถึงการควบคุมคุณภาพของวัตถุดิบที่มาส่งด้วยพี่]

“จะบอกว่าพี่เป็นคนผิดเหรอ” หญิงสาวถามอย่างไม่อยากเชื่อหู

[หนูได้ยินมาว่าท่านรองเป็นคนสั่งเลขาฯ ให้ลงมาดูเรื่องนี้ด้วยตัวเอง มันเลยเร็วมาก เฟยว่าพี่รีบมาดีกว่าค่ะ] น้ำเสียงเฟยเฟยฟังดูเป็นห่วง ทั้งยังอุตส่าห์โทรมาแต่เช้าตรู่ พุฒิตารู้สึกอุ่นใจและขอบคุณอยู่ไม่น้อย

“โอเคงั้นพี่ไปเดี๋ยวนี้ ขอบคุณที่โทรบอกพี่นะ” วางสายจากรุ่นน้องเสร็จ อย่างแรกที่เธอทำคือเปิดเช็กดวงก่อนทันที

Card of the Day: The Tower – กะทันหัน ไม่คาดฝัน ได้รับข่าวสารที่ไม่ทันได้เตรียมใจ

​

“อื้อหือ แต่ละใบ ทั้งระบบมีแต่ใบโหด ๆ หรือไงนะ” เธอบ่นกับตัวเองเมื่อพบว่าวันนี้ก็ยังคงได้ไพ่ที่คุมโทนเดียวกันกับหลาย ๆ วันที่ผ่านมา ทว่าตอนนี้ไม่มีเวลาจะคิดอะไรแล้ว เธอรีบเอาตัวเองออกจากที่นอน วิ่งผ่านน้ำ แต่งตัวด้วยความไวแสง ก่อนเปลี่ยนวิธีเดินทางให้ไวขึ้นแม้จะเสี่ยงตาย ด้วยการกระโดดซ้อนท้ายพี่วินหน้าหอพัก ซิ่งไปยังห้องอาหารที่อยู่ภายในโรงแรมหรูทันที

...

เป็นธรรมเนียมปฏิบัติหรืออย่างไรกันนะ ทุกครั้งที่มีผู้มาใหม่ ทุกคนในห้องถึงได้พร้อมใจกันหันขวับมาจับจ้องคนคนนั้น

เมื่อก้าวเข้ามายังส่วนในของครัว เธอพบว่าทุกคนอยู่กันพร้อมหน้าแล้ว และดูเหมือนจะมีการสืบสวนสอบสวนเกิดขึ้น ทำราวกับเกิดคดีฆาตกรรมในห้องปิดตายก็ไม่ปาน

แน่นอนพุฒิตาได้รับเกียรติให้เป็นผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่ง

การทำกิจการห้องอาหารหรือร้านอาหาร สิ่งที่เป็นหัวใจหลักคือวัตถุดิบที่สะอาดและสดใหม่ ดังนั้นเรื่องที่เกิดขึ้นจึงถือว่าร้ายแรงเอาการ

พุฒิตาที่มาถึงเกือบจะเป็นคนสุดท้าย รู้ในทันทีว่าตนเองนั้นงานเข้าเสียแล้ว

“คุณพุฒิตาคะ รบกวนตามดิฉันไปที่ห้องประชุมครัวด้วยนะคะ” บงกช หรือบัว เลขาฯ ของท่านรองประธานออกคำสั่งเมื่อพบว่าผู้ต้องสงสัยหมายเลขหนึ่งมาถึงแล้ว

“ค่ะ” เธอตอบเพียงเท่านั้น แล้วจึงเดินตามหลังคุณบัวไป

ในขณะที่ทั้งคู่กำลังจะเดินออกจากจุดนั้น เชฟอาวุโสอย่างกิ่งกาญจน์ทำทีจะเดินตามมาสมทบด้วย หากถูกห้ามไว้เสียก่อน

“ขอแค่คุณพุฒิตาคนเดียวค่ะ” บงกชกล่าวโดยไม่ไว้หน้าเชฟกิ่งเลยแม้แต่น้อย ทำให้อีกฝ่ายถึงกับกำมือแน่น ท่าทางโกรธหน้าดำหน้าแดงตัวสั่นเล็กน้อยเหมือนองค์จะลงไม่ลงแหล่

“คุณพุฒิตาคงทราบแล้วใช่ไหมคะ ว่าท่านรองประธานและท่านที่ปรึกษามีอาการอาหารเป็นพิษเฉียบพลัน” บงกชเอ่ยขึ้นเมื่อทั้งคู่อยู่กันเพียงลำพัง

“ใช่ค่ะ และรู้ด้วยค่ะว่าสาเหตุมาจากอะไร” สุดท้ายสิ่งที่เธอกังวลก็เป็นจริงจนได้ เพราะบางคนแค่กินหอยนางรมสด ๆ เข้าไปยังอาหารเป็นพิษหรือไม่ก็ท้องเสีย แต่นี่เจอของใกล้จะเน่าไม่แปลกเลยที่อาการจะรุนแรงกว่าปกติ และระหว่างที่เดินทางมาจากหอพัก เธอตัดสินใจแล้วว่าอย่างไรเสียก็ต้องพูดความจริง

บงกชยืนมองซูเชฟสาวตรงหน้าที่กำลังยืนก้มหน้าเล็กน้อยแล้วเอานิ้วจิกปลายเล็บ ดูก็รู้ว่าคงจะเครียดและกังวลมากจึงถอนหายใจและปรับน้ำเสียงให้อ่อนลง

“ที่พี่เรียกมาคุยเป็นการส่วนตัว เพราะมีคนบอกว่าเธอนำวัตถุดิบที่รู้ทั้งรู้ว่าไม่สดไปประกอบอาหาร เรื่องเป็นมายังไงคะ เล่าให้พี่ฟังได้ไหม” เสียงของเลขาฯ ฟังดูนุ่มนวล ไม่ได้มีน้ำเสียงเชิงกล่าวตำหนิติเตียนแต่อย่างใด เธอเปลี่ยนสรรพนามให้ดูสนิทชิดเชื้อมากขึ้น เพื่อให้พุฒิตาลดอาการประหม่าลง

และนั่นก็ได้ผล เพราะพุฒิตาผ่อนคลายมากขึ้น เบาใจไปเปลาะหนึ่งว่าอย่างน้อยก็มีคนที่พร้อมจะรับฟังเรื่องราวทั้งหมด

เมื่อพุฒิตาเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้บงกชฟัง ใครเป็นคนออกแบบเมนูฟูลคอร์สที่อยู่นอกรายการ และเรื่องที่เธอได้ทักท้วงแล้ว แต่ว่าเลขาฯ สาวกลับให้ข้อมูลคนละทาง

“แต่ที่คุณกิ่งกาญจน์เล่ามานี่ตรงกันข้ามเลยนะ” บงกชบอกตรง ๆ เพราะเรื่องนี้เป็นเรื่องด่วน และคนที่กระทำผิดจะต้องรับผิดชอบ

“ไม่จริงนะคะพี่บัว เตยไม่ได้โกหกนะ พี่ลองถามคนอื่นดูก็ได้ค่ะ” พุฒิตาเชื่อว่าจะต้องมีประจักษ์พยานอย่างน้อยหนึ่งหรือสองคน

“ถามแล้ว ไม่มีใครพูดอะไรเลย ทุกคนเอาแต่เงียบเหมือนไม่อยากยุ่งเรื่องนี้”

“แล้วเฟยเฟยล่ะคะ” เธอถามออกไปเหมือนไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

“เฟยเฟยบอกว่า เห็นแค่เชฟกิ่งยื่นลิสต์เมนูอาหารไปให้ แต่ไม่รู้ว่าเมนูมีอะไรบ้าง” บงกชสังเกตสีหน้าของหญิงสาวที่ครองตำแหน่งซูเชฟมาตั้งแต่อายุแค่ยี่สิบสองปี และทำต่อเนื่องมากว่าสามปีแล้ว ที่ผ่านมายังไม่เคยผิดพลาดแม้แต่น้อย พอผิดทีก็เล่นเสียเป็นเรื่องใหญ่โต

“เหรอคะ” เสียงพุฒิตาที่คราวแรกเบาอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งเบาลงกว่าเดิมอีก เหมือนมีก้อนจุกอยู่ที่คอทำให้เธอไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้มากไปกว่านั้น

“มีอีกเรื่องที่ยังไม่ได้บอก”

“เรื่องอะไรคะ” มันจะมีอะไรแย่ไปกว่าหอยเน่าอีกนะ

“พี่เพิ่งมีโอกาสทวนรายการอาหารและรายการทิ้งของสด เนื้อสัตว์ ผลไม้ ผัก ที่ตรวจรับมักเป็นของที่จวนเจียนจะเสียแล้วส่วนหนึ่ง ทำให้มีขยะสดมากกว่าปกติในช่วงสี่ห้าเดือนที่ผ่านมา”

หน้าของพุฒิตาซีดลงทันทีเมื่อได้ยินสิ่งที่บงกชกำลังบอก

เพราะเจ้าโรคระบาดที่เปลี่ยนวิถีชีวิตของคนทั้งโลก รวมถึงเธอด้วย รายได้เริ่มหดหาย จากที่เคยเทรดหุ้นเทรดสกุลเงินดิจิทัลได้ พักหลังมีแต่เสียกับเสีย ใด ๆ คือจะโทษอะไรไม่ได้เลยนอกจากตัวเอง ถ้าเธอไม่โลภ หวังโตเร็วมีตำแหน่งสูงแบบที่เชฟกิ่งยื่นข้อเสนอให้ ก็คงไม่ต้องคอยมาดูแลวัตถุดิบแทน และเรื่องแบบนี้ก็คงไม่ผ่านมาในชีวิตให้ปวดหัว

“รู้ใช่ไหมเขาสงสัยอะไรกัน” บงกชถามคนตรงหน้าที่ตอนนี้หน้าซีดหนักกว่าเดิม

“ค่ะ” รู้สิ ทุกคนคงคิดว่าเธอเป็นคนสั่งของ ซึ่งอาจจะฮั้วกับคนขายหรืออะไรก็ช่าง แต่ผลลัพธ์คือเธอโกง

“เราได้ทำหรือเปล่า”

“ไม่ค่ะ เตยไม่มีทางทำแบบนั้นแน่ โรงแรมนี้ดีกับเตยมาก อดีตท่านประธานและท่านรองประธานก็เมตตาเตย จะให้เตยทำแบบนั้นได้ยังไง” เธอปฏิเสธทันที เพราะทุกคนที่กล่าวมาล้วนมีบุญคุณกับเธอทั้งนั้น แล้วจะให้เธอทรยศคนเหล่านี้ลงได้อย่างไร

“เฮ้อ...เดี๋ยวบ่ายนี้ไปเยี่ยมบอสกับท่านที่ปรึกษาที่โรงพยาบาลแล้วกัน”

พุฒิตาเงยหน้ามองเลขาฯ สาวตรงหน้าพร้อมทำตาละห้อยแล้วถามด้วยเสียงอ่อย ๆ

“หนูต้องไปด้วยเหรอคะ”

“ควรค่ะ หรือจะปล่อยเบลอ”

เธอไม่ได้ตอบแต่ส่ายหน้า จากนั้นก็ก้มหน้าก้มตาแคะเล็บต่อ บ่งบอกได้ชัดเจนว่าเจ้าตัวกำลังกังวลและประหม่ามาก

...