ログイン共有
Chapter 5 | เป็นเขาอีกแล้ว
最終更新日:
2025-12-18 13:06:59Chapter 5 | เป็นเขาอีกแล้ว
เพียงไม่นานอาหารก็ถูกทำออกมาเสร็จเรียบร้อย เธอทำอาหารง่าย ๆ เพราะตู้เย็นของเขามีแค่ไข่กับหมูแล้วก็ผักอีกนิด ๆ หน่อย ๆ “เสร็จแล้วค่ะ” เธอวางอาหารลงบนโต๊ะ “ข้าวผัดใช่ไหม?” “ใช่ค่ะ” ฉันพยักหน้า “อืม น่าอร่อย” “ลองชิมดูสิคะ” “ครับ” เขาตักอาหารเข้าปากก่อนจะทำตาโต “อร่อย” “อร่อยก็ทานเยอะ ๆ นะคะ” “คุณก็มาทานด้วยกันสิครับ” “ลิตาตักเอาไว้แล้วค่ะ เดี๋ยวลิตาไปยกมาก่อนนะคะ” “ครับ” เขาพยักหน้าแล้วส่งยิ้มให้เธอ เอาจริง รอยยิ้มของเขาโคตรมีเสน่ห์เลย ผู้ชายอะไรก็ไม่รู้ โคตรอบอุ่น เธอยิ้มบาง ๆ เดินไปในครัว หยิบจานข้าวของตัวเอง ปาลิตานั่งทานอาหารกับแน่วแน่อย่างเงียบ ๆ “คุณจะเอายังไงต่อไป” “คงต้องหางานทำค่ะ แต่ขออยู่เงียบ ๆ ก่อน ลิตากลัวลูกน้องของเสี่ยชัชตามมาฆ่าอีก ขอบอกตรง ๆ เลยนะคะว่าลิตากลัวมาก ยิ่งได้ยินสิ่งที่พวกเขาพูดด้วยลิตาก็รู้สึกกลัว” “เอางี้ ผมจะหางานให้คุณ คุณถนัดทำงานแบบไหน?” “ที่จริงลิตาชอบงานพีอาร์มาก เพราะมันได้เงินเยอะ แต่ตอนนี้งานอะไรก็ได้ ที่มันทำแล้วปลอดภัย” “อืม” แน่วแน่พยักหน้า ตักหมูชิ้นโตเข้าปาก รสชาติอร่อยมาก เขาทำท่าทางเหมือนเด็กที่ได้ทานอาหารอร่อยแล้วตาโต “ตอนนี้ชีวิตของคุณไม่ค่อยปลอดภัย เอาไว้ให้ทุกอย่างคลี่คลายกว่านี้ก่อนค่อยว่ากัน ว่าจะเอายังไงต่อไป” “ค่ะ” “ผมจะจ้างคุณทำความสะอาดคอนโด คุณอยู่ที่นี่จะไม่มีใครกล้าทำอะไรคุณ ยิ่งคุณมาเป็นคนของผม จะไม่มีใครทำอะไรคุณ” “ค่ะ” เธอพยักหน้า แอบรู้สึกดีกับคำว่าคนของเขา มันอบอุ่นทำใจฟูดีจริง ๆ พอรับประทานอาหารเสร็จเรียบร้อย ปาลิตาก็เอาจานไปล้าง พอเดินออกมาจากครัวก็เจอแน่วแน่นั่งทำงานของตัวเองอยู่ที่โต๊ะ เธอเลยเลือกที่จะเดินเข้าไปในห้องแล้วเขียนไดอารี่ของตัวเอง เหมือนที่เคยทำในทุกๆวัน ปาลิตาชอบเขียนไดอารี่มาก เธอรู้สึกว่าการได้เขียนมันช่วยให้คลายความกลัดกลุ้ม บางทีมีอะไรดี ๆ เธอก็เขียนมันลงไป หรือบางทีสิ่งที่พูดไม่ได้ เราก็สามารถพูดหรือระบายเป็นตัวหนังสือได้ ผ่านไปหลายวันเสี่ยชัชก็เงียบไป ทำให้เธอคลายความหวาดกลัวลงได้มากเลย ชีวิตเธอลูปวนอยู่กับการทำอาหาร ทำความสะอาดห้อง ทำอาหารให้แน่วแน่ทาน วันนี้ปาลิตาทำอาหารเอาไว้แต่เช้า แล้วอาบน้ำแต่งตัวในชุดนักศึกษา สิ่งที่เธอห่วงในตอนนี้คือการเรียน เธออยากเรียนให้มันจบ เพื่อที่จะได้มีงานดี ๆ ทำ แน่วแน่มาพักที่คอนโดไม่บ่อยมาก เขาต้องกลับไปบ้านพ่อแม่ซึ่งเธอก็อยู่ที่ห้องได้ เพราะมันไม่ได้น่ากลัวอะไร แต่ทุกครั้งเข้าไปบ้านพ่อแม่ หรือไปทำงานที่อื่นไกลๆ เขาจะ LINE หรือโทรมาบอกเธอทุกครั้ง “วันนี้จะไปมหาวิทยาลัยเหรอ?” แน่วแน่เอ่ยถาม เขาอยู่ในชุดสูทราคาแพงสีกรมท่า เดินออกมาจากห้อง เขาอยู่ชุดแบบนี้ยิ่งทำให้เขาดูดีน่ามองมากกว่าเดิม “ค่ะ ขาดเรียนหลายวันแล้ว ลิตากลัวเรียนไม่ทันเพื่อน ถ้าเรียนเสร็จเร็วหรือไม่มีงาน ลิตาจะรีบกลับมาทำความสะอาดให้นะคะ” “อืม ไม่ต้องกังวลเรื่องทำความสะอาดหรอก ไปเรียนได้ แต่ผมจะไปส่ง ในรั้วมหาวิทยาลัยคงไม่มีใครกล้าทำอะไร” “ค่ะ” เธอยิ้มในขณะเดียวกันเขาก็ยิ้มตอบ รอยยิ้มนั้นของเขาทำเธอเสียอาการอีกแล้ว เขาใช้คำว่าหล่อได้สิ้นเปลืองมาก หล่อจนใจสั่นไหวทุกครั้งที่เขายิ้ม หรือทำตัวแสนอบอุ่น “ตอนเย็นว่างไหม มีอ่านหนังสือหรือเปล่า?” “ว่างค่ะ ส่วนอ่านหนังสือเอาไว้อ่านวันหลังก็ได้ค่ะ” “อืม ตอนเย็นไปงานเลี้ยงเป็นเพื่อนหน่อยนะ” “ค่ะ” เธอพยักหน้า พอรับประทานอาหารเสร็จเรียบร้อยก็เก็บจานชามไปล้าง พอล้างเสร็จก็คว้ากระเป๋าสะพายของตัวเองออกมาจากห้องพร้อมกับแน่วแน่ ปาลิตานั่งเงียบมาตลอดทาง แอบมองเขาเป็นระยะ แต่ไม่ได้พูดอะไรกับเธอ เขาตั้งใจจ้องมองถนนพร้อมกับขับรถอย่างตั้งใจ “ขอบคุณค่ะ” เธอกล่าวของคุณแน่วแน่หลังจากที่เขาพามาส่งที่มหาวิทยาลัย “อืม ตั้งใจเรียนนะ” “ค่ะ” เธอยิ้ม แน่วแน่ขับรถออกไป เป็นเธอที่โบกมือเบา ๆ แล้วเดินเข้าไปในมหาวิทยาลัย เธอแทบไม่มีสมาธิในการเรียน ในหัวมันเอาแต่วน ๆ เวียน ๆ เรื่องของแน่วแน่ เธอห้ามความรู้สึกของตัวเองไม่ได้เลย ในหัวมันคิดถึงใบหน้าของเขา ไม่เข้าใจเลย เย็นของวันนั้น หลังจากที่เคลียร์งานหลาย ๆ ที่ค้างคาเสร็จเรียบร้อยเธอก็มายืนรอรถแท็กซี่ที่หน้ามหาวิทยาลัย รถตู้สีดำขับมาจอด พอเห็นว่าเป็นลูกน้องของเสี่ยชัชลงมา ปาลิตาก็รีบวิ่งอย่างรวดเร็ว “จับมัน” เสียงกร้าวดังขึ้นจากทางด้าน พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ที่ดังตามมา หัวใจของเธอเต้นรัวราวกับกลองชัด หวาดกลัวสุดขั้วหัวใจ พยายามวิ่งหนีสุดกำลัง ปัง! ปัง! ปัง! “กรี๊ดดด!” ปัง! ปัง! ปัง! เสียงปืนยิงสวนมา ปาลิตารีบล้มตัวลงแล้วคลานไปกับพื้นน้ำตาหลั่งไหลออกมาอย่างไม่อาจห้ามปรามเอาไว้ได้ “ลุก!” เสียงเข้มดังขึ้นพร้อมกับดึงเธอไปขึ้นรถ พอเห็นว่าเป็นใครเธอก็ปล่อยโฮออกมาสุดกลั้น แน่วแน่มาช่วยเธออีกแล้ว—----------------------------------------------
แน่วแน่ลูบแผ่นหลังของหญิงสาวเบา ๆ เธอร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่กับอกเขา ดีที่เขาให้ลุงชานนขับรถมาทางนี้ ทำให้มาช่วยเธอได้ทันเวลา “พวกมันไปแล้ว” “ฮึก ๆ ลิตากลัว” ปาลิตาร้องไห้กับอกแกร่ง จนน้ำตาเปียกชุ่มชุดสูทราคาแพง “ไม่ต้องกลัว ผมจะจัดการเรื่องนี้เอง หลังจากนี้ผมจะเป็นคนมารับมาส่งคุณ และที่สำคัญผมจะให้ตำรวจจัดการเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด” “ค่ะ ฮึก” ปาลิตาพยักหน้าคลายกอดคนร่างหนา แล้วปาดน้ำตาจากแก้มปอย ๆ “ลุงนนครับ” “ครับคุณแน่ว” “ช่วยจัดการเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด” “ครับ” รถหรูเคลื่อนไปจอดที่ลานจอดรถของคอนโด ปาลิตาถูกพาขึ้นไปด้านบน เธอที่ยังหวาดระแวงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ก็กวาดสายตามองไปรอบ ๆ “มันไม่มีอะไรแล้ว ไม่ต้องกลัว” มือหนายื่นมากุมมือเรียวเล็กแล้วบีบเบา ๆ “ค่ะ” ปาลิตาพยักหน้าเบา ๆ แต่ก็ไม่วายมองไปรอบ ๆ แล้วเดินเข้าไปในลิฟท์ “ถ้ากลัว วันนี้่คุณไม่ต้องไปเป็นเพื่อนผมก็ได้” “ลิตาไปได้ แม้ลิตาจะกลัว แต่ถ้ามีคุณแน่วแน่อยู่ใกล้ ๆ ลิตามั่นใจค่ะว่าลิตาจะปลอดภัย” ปาลิตารู้สึกอย่างที่พูดจริง ๆ ถ้ามีแน่วแน่อยู่ใกล้ ๆ หล่อนรู้สึกแบบนั้นจริง ๆ
最新チャプター
รักฉันฝันสลาย Chapter 22 | จบ
Chapter 22 | จบ “กุสะลา ธัมมา อะกุสะลา ธัมมา อัพยากะตา ธัมมา ฯ สุขายะ เวทะนายะ สัมปะยุตตา ธัมมา ทุกขายะ เวทะนายะ สัมปะยุตตา ธัมมา อะทุกขะมะสุขายะ เวทะนายะ สัมปะยุตตา ธัมมา ฯ….” เสียงสวดอภิธรรมดังก้องศาลา วันนี้ก็เป็นอีกวันที่แน่วแน่นั่งพิงเสาอย่างหมดอาลัยตายอยาก จ้องมองภาพปาลิตาที่ตั้งอยู่หน้าโลงศพ มันเป็นภาพที่เขาถ่ายให้เธอตอนไปเที่ยวภูเก็ต เขาจำได้ดีว่าปาลิตามีความสุขมาก เธอยิ้มให้เขาด้วยรอยยิ้มที่แสนน่ารัก เธอเหมือนดอกไม้ขาวที่แสนบริสุทธิ์ แต่ถูกคนสารเลวอย่างเขาเหยียบย่ำให้พังทลายคิดได้ก็สายไป ในวันที่เธอไม่อยู่แล้ว งานศพถูกจัดสามวัน พอได้วันที่เหมาะสมโลงศพของหญิงสาวผู้อาภัพก็ถูกเคลื่อนไปที่เมรุ แน่วแน่มือสั่นระริก วางดอกไม้จันทน์ น้ำตาเม็ดใสล่วงผล็อย แน่วแน่มองปล่องควันเมรุแล้วร้องไห้ ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีน้ำตามากมายขนาดนี้มาไหลริน เธอจากไปแล้ว แต่จะเหลือเป็นความทรงจำให้คิดถึง“ทำใจเถอะนะแน่วแน่” ละอองดาวกอดเขาเอาไว้ แต่เขาไม่ได้กอดตอบเอาแต่ร้องไห้ ในหัวโทษตัวเองอยู่พันล้านครั้ง ที่ลิตาเป็นแบบนี้ก็เพราะเขา เขามองไม่เห็นทางออก ไม่เห็นแสงสว่างของเรื่องนี้เลย มันก็คงเหม
รักฉันฝันสลาย Chapter 21 | จากลา
Chapter 21 | จากลาน้ำตาของแน่วแน่ไหลรินอย่างเจ็บช้ำในหัวใจ เขาเอาแต่โทษตัวเองว่าทุกอย่างเป็นเพราะเขา เขาที่ทิ้งเธอกับลูก หัวใจเจ็บปวดแทบแดดิ้น หัวใจพังทลายไม่เหลือชิ้นดี“ลิตา ฮือ ๆ” เขาคร่ำครวญอยู่ในห้องอย่างทรมาน ผ้าห่มที่นอนถูกจัดเอาไว้อย่างเรียบร้อย ปาลิตาเป็นคนรักสะอาด ของในห้องเธอสวยงาม สะอาดสะอ้านมากผ้าห่มลายการ์ตูนที่เธอชอบห่ม หมอนสีชมพูที่เธอชอบหนุนก็วางอย่างเรียบร้อย ขณะที่เธอจะจากไป ห้องที่เธอนอนก็ยังสวยสะอาดตา“พี่มันโคตรชั่วที่มองไม่เห็นความรักของเธอ พี่มันเห็นแก่ตัวที่ทิ้งเธอ”ค่ำคืนอันแสนปวดร้าว แน่วแน่กลับไม่เคยลืมมัน เขายังจำเรื่องราววันเก่าๆได้อย่างชัดเจน วันที่เขาผลักเธอออกไปจากชีวิต วันที่เขาไม่เห็นคุณค่าของเธอเขาใช้ชีวิตอยู่กับผู้หญิงอีกคน ปล่อยให้ปาลิตารอคอย ตัดเยื่อใยทั้งที่ใจโคตรจะทรมาน เขาอยากเริ่มใหม่กับละอองดาว คิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับปาลิตามันจบลงได้ แต่หากว่า มันไม่ได้จบแต่มันสร้างรอยแผลเหวอะหวะในหัวใจให้กับเธอปาลิตาต้องเจอความเจ็บปวดมากมาย ทำไมเขาถึงใจร้าย ไม่สนใจในสิ่งที่เธอพยายามบอก ทำไมต้องปล่อยให้เธอต้องเจอความลำบากคนเดียว แต่ตัวเองหน้า
รักฉันฝันสลาย Chapter 20 | ยอมแพ้
Chapter 20 | ยอมแพ้ร่างบางเล็กถูกนำลงมาจากด้านบน แน่วแน่พยายามปั๊มหัวใจ เพื่อยื้อชีวิตสุดกำลัง แต่คนที่แขวนคอไปเกือบชั่วโมงแล้วก็ยากที่จะกลับมา“กลับมาลิตา พี่ขอโทษ ฮือ ๆ กลับมาสิ” ร่างเล็กนอนเหยียดตรงลำคอมีจ้ำม่วงเพราะรอยรัดของเชือก ทุกครั้งที่เขาพยายามปั๊มหัวใจ ร่างบอบบางก็ไหวตามจังหวะ แน่วแน่ใช้มือปาดน้ำตาอยู่หลายครั้งพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ปาลิตากลับมา“….”“ลิตา ฮึก” มือหนาปั๊มหัวใจเป็นจังหวะ เขาใช้เวลาเกือบสิบนาที หมอพยาบาลที่เขาโทรตามก็เข้ามา หมอรับช่วงปั๊มหัวใจต่อ แน่วแน่ปล่อยน้ำตาลูกผู้ชายหลั่งไหลออกมาสุดกลั้น มองภาพการช่วยชีวิตปาลิตาอย่างเจ็บปวดหัวใจภาพรอยยิ้มเสียงหัวเราะ ทุกอย่างที่เป็นปาลิตาวิ่งเข้ามาในหัว เขาทิ้งเธอเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่กับผู้หญิงอีกคน ปล่อยให้เธอกับลูกต้องทุกข์ทรมานเพราะการกระทำของเขาเอง “กลับมาหาพี่สิลิตา พี่ขอโทษ ฮือ ๆ กลับมาเถอะ” “…” ปาลิตายังคงนิ่ง หลายนาทีที่หมอพยายามช่วยแต่ก็ยังไร้วี่แวว“ลิตา…”ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาเต็มอก จนตั้งแทบรับไม่ไหว พอหูตาสว่างกับสิ่งที่ปาลิตาพยายามบอก แน่วแน่ก็แทบแดดิ้น กับความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามา เขาก็เพิ่งจะร
รักฉันฝันสลาย Chapter 19 | ไม่มีหวังที่จะสู้ต่อ
Chapter 19 | ไม่มีหวังที่จะสู้ต่อปาลิตานั่งเขียนไดอารี่ เธอร้องไห้สะอึกสะอื้น บรรยายความเจ็บปวดทั้งหมดผ่านตัวหนังสือ ชีวิตที่ผ่านมาของเธอไม่มีความสุขเลย คนที่เป็นความสุขทุกอย่าง เป็นแน่วแน่ เขาเป็นโลกทั้งใบ แต่เขาเลือกที่จะทิ้งเธอเขาเลือกทิ้งเธอ เพื่อไปรักผู้หญิงอีกคน เธอผิดอะไรนักหนา ถึงได้ทิ้งเธอ ตลอดระยะเวลาที่เคยอยู่ด้วยกัน เขาไม่เคยรักเธอบ้างเลยเหรอ ทำไมหัวใจของเธอ ถึงได้เอาแต่รักเขา จนลืมนึกถึงตัวเอง ลืมแม้กระทั่งต้องรักตัวเองก่อนจะรักคนอื่นทำไมหัวใจไม่รักดี ทำไมถึงได้รักแต่คนอื่น ทำไมไม่รักตัวเองบ้างเลย เธอไม่เหลือพื้นที่หัวใจเอาไว้รักตัวเอง เพราะเอาแต่รักผู้ชายที่ชื่อแน่วแน่ไปแล้วเชือกสีขาวถูกมัดเอาไว้กับเหล็กโคมไฟกลางห้อง ปาลิตาอยู่ที่ชุดสีขาวสะอาดตา ใบหน้าสวยเศร้าหมองแต่แววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกยินดี ปาลิตามองดูผู้ชายที่เธอรักแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นในทีวีแล้วปล่อยน้ำตาหลั่งไหล หัวใจมันเจ็บจนทนไม่ได้แล้วสุดท้ายแล้วเขาก็เลือกผู้หญิงคนนั้น และปล่อยมือของเธอ ผู้หญิงที่ไม่เคยอยู่ในสายตา พยายามวิ่งตามทำทุกอย่างแล้ว ก็ไม่มีวันที่เขาจะกลับมา เพราะเขาไม่เคยมองเห็นผู้หญิงที
รักฉันฝันสลาย Chapter 18 | ความสุขบนหัวใจที่แตกสลาย
Chapter 18 | ความสุขบนหัวใจที่แตกสลาย “ชุดนี้สวยไหมแน่ว” ละอองอยู่ในชุดแต่งงานสีขาวฟูฟ่องหมุนไปมา“สวยครับ” แน่วแน่พยักหน้าดูละอองดาวลองชุด แน่วแน่นิ่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ก่อนจะไปหยุดที่ร่างบางเล็กของปาลิตา เธอผอมมากดูซีดเซียว ราวกับป่วยไข้มาแรมปี“แน่วเองก็หล่อมาก ๆ” ละอองดาวยิ้มให้ชายหนุ่มก่อนจะหันไปสนใจส่องกระจก วันนี้เธอสวยมาก และจะสวยกว่าเดิมเมื่อถึงวันแต่งงานอีกไม่กี่วันก็จะถึงแล้ว ทุกอย่างมันต้องสวยงามแน่นอน ถึงแม้ทิมจะทำหัวใจของเธอแตกสลาย แต่แน่วแน่ก็ฉุดรั้งเธอขึ้นมาจากความเจ็บปวด กว่าจะผ่านมันมาได้ เธอก็แทบแย่เหมือนกัน การที่จะได้เริ่มใหม่กับเขา มันคงเป็นอะไรที่ดี“คุณปาลิตา มีญาติมาด้วยหรือเปล่าครับ” หมอหนุ่มเอ่ยเมื่อหญิงสาวรู้สึกตัว ปาลิตาอยู่ในห้องสีขาวสะอาดตา กวาดสายตาไปรอบๆ พร้อมขมวดคิ้วตัวเองไล่ความมึนงง“ฉันไม่มีญาติที่ไหน?”“แล้วสามีของคุณล่ะครับ”“ฉัน….” หญิงสาวเอ่ยเสียงแผ่ว ริมฝีปากสั่นระริก “ฉันไม่มีสามีค่ะ เราเลิกกันแล้ว”“เอ่อ…” หมอหนุ่มมีสีหน้าลังเล สิ่งที่เขาอยากจะบอกกับญาติของคนไข้ คืออาการป่วยของปาลิตาในตอนนี้“มีอะไรหรือเปล่าคะหมอ?”“มันเป็นอะไรที่พูด
รักฉันฝันสลาย Chapter 17 | ความรักที่ไม่มีค่า
Chapter 17 | ความรักที่ไม่มีค่า “กรี๊ด ไม่จริง!” ปัง! ปาลิตาปารีโมททีวีไปที่ผนังจนมันแตกกระจายแล้วทรุดกายนั่งลงกับพื้น ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เธอไม่มีความสุขเลย เฝ้ารอคอยให้แน่วแน่กลับมา แต่ทว่า เขาไม่กลับมา เธอไม่สามารถติดต่อเขาได้ หนำซ้ำยังต้องมาเจอข่าวแบบนี้อีกแน่วแน่ทิ้งเธอ ไม่สนใจไม่เหลียวแล ปล่อยให้เธอทุกข์ทรมาน เขากำลังมีความสุขและเริ่มต้นชีวิตใหม่ต่อไปได้ ต่างจากเธอที่ไม่เหลือใครในชีวิตเลยน้ำตาที่เหือดแห้งไหลรินออกมา เธอสะอึกสะอื้นร่างกายไหวสะท้าน เธอแค่อยากบอกเขาว่าเธอกำลังท้องลูกของเขา แต่ก็ยากเย็นเหลือเกิน เขาคือโลกทั้งใบ เขาคือความรักทั้หมดที่มี เธอรักเขาจนไม่รักตัวเองเลย แต่พอมีลูกเธอก็อยากจะบอกเขาอยากให้เขากลับมา แต่สุดท้ายเธอก็ไม่มีหวังเลย“ฮือ ๆ”“ในเมื่อเขาหมดรักแล้ว ทำไมถึงไม่กลับมารักตัวเอง” เสียงทีวีดังขึ้น เป็นรายการของผู้หญิงสองคนที่กำลังคุยกับผู้ชมทางบ้านที่มาเล่าปัญหาชีวิต ทำให้ปาลิตาต้องหันไปมอง“วันนี้เราก็ต้องแก้ปัญหา เราต้องพยายามทำจิตใจแข็งแรงที่สุด ถึงลูกจะไม่มีพ่อแบบคนอื่น ไม่มีพ่อที่จะมาดูแลเขาช่วยเรา แต่เราเป็นแม่เราก็ต้องดูแลเขาให้ดีที่สุดค่ะ”“
