Mag-log inShare
Chapter 6 | ความต้องการ
Huling Na-update:
2025-12-18 13:07:25Chapter 6 | ความต้องการ
“นี่ชุดของคุณ” “ค่ะ” ปาลิตารับชุดมารีบเข้าไปในห้อง เธอแต่งตัวอยู่ในชุดราตรีสีชมพูที่เขาแน่วแน่เตรียมเอาไว้ให้ แต่งหน้าเพิ่มนิดหน่อยก็สวยฉ่ำแล้ว “คุณสวยมาก” เขาเอ่ยชม คนถูกชมถึงกับเขินหน้าแดงกับสิ่งที่เขาพูด “ขอบคุณค่ะ คุณแน่วแน่เองก็หล่อมาก ๆ” ปาลิตาชมเขากลับคืน เขาเองก็ยิ้มเขิน ๆ ก้มดูชุดของตัวเอง “มันแปลกไปไหม?” “ไม่หรอกค่ะ เท่ห์ดีออก” “อืม งั้นเรารีบไปกันเถอะ” “ค่ะ” ปาลิตาพยักหน้าแล้วเดินไปหยิบกระเป๋าเดินตามเขาออกมา งานเลี้ยงถูกจัดที่บ้านหลังใหญ่โตมีแขกเหรื่อไปร่วมงานมากมาย “แน่ว!” คุณละอองดาวแต่งตัวสวยมาก ในมือถือแก้วเครื่องดื่มสีอำพันเดินตรงมา “ครับ” แน่วแน่ยิ้มให้ เขาหันไปสนใจละอองดาว จนปาลิตารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นส่วนเกิน “นึกว่าจะไม่มา” “มาสิครับ งานเลี้ยงของอองทั้งทีผมต้องมา” “ค่ะ ว่าแต่ทำไมถึงมาด้วยกันคะ?” เธอมองหน้าปาลิตาด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดาว่ากำลังคิดอะไร “พอดีลิตาเธอเป็นคนของผมแล้ว ผมก็เลยพามางานเลี้ยงด้วย” “อ๋อค่ะ งั้นเราไปดื่มที่โต๊ะโน้นกันเถอะ” “ครับ” แน่วแน่พยักหน้าแล้วคว้าข้อมือเล็กให้เดินตาม โต๊ะมีทิมนั่งรออยู่แล้ว “ไอ้แน่ว กูนึกว่ามึงจะไม่มาแล้ว” “กูต้องมาอยู่แล้ว” “อืม ดี ๆ มาดื่มอำลาความโสดกับกูกับละอองดาวหน่อย” “อำลา?” แน่วแน่ขมวดคิ้วเบา ๆ รับแก้วเครื่องดื่มมาถือไว้ในมือ “อำลาความโสด อย่าบอกนะว่ามึงกับออง…” “ใช่ กูเพิ่งขอเธอแต่งงาน อองก็รับตกลงเรียบร้อยแล้ว” “….” แน่วแน่ถือแก้วเหล้าในมือแล้วบีบมันแรง ๆ อย่าลืมตัว “ดีใจกับกูไหมวะ?!” ทิมเงยหน้าจากเหล้าแล้วถาม “อืม ดีใจด้วยนะไอ้ทิม ดีใจด้วยนะออง มีลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมืองนะ” กระแทกเสียงเหมือนกำลังกระแหนะกระแหน “ค่ะ” ละอองดาวพยักหน้า ส่งยิ้มหวานให้ แล้วก้มหน้ามองแหวนที่นิ้วของตัวเอง “เราดื่มกันดีกว่าเนาะ” แน่วแน่ยกแก้วเหล้ากระดกเข้าปาก “วันนี้เต็มที่เลย เอาให้เมากลิ้ง” ทิมหัวเราะมีความสุข “ยกสิครับคุณลิตา” “ค่ะ” ปลิตายกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม แน่วแน่ไม่พูดไม่จานั่งดื่มเงียบ ๆ ราวกับมีเรื่องกลุ้มใจ หรือมีเรื่องอะไรในใจของเขา “แน่วแน่ ดื่มเยอะเกินไปแล้วนะ” ละอองดาวพยามปราม “ไม่เกินไปหรอก ผมฉลองให้คุณกับไอ้ทิมมีความสุขกับชีวิตคู่นะ” “ยังไม่ได้แต่งเลย รีบอวยพรจังวะ อีกตั้งสามเดือน” “ช้าหรือเร็วก็แต่งอยู่ดีไหมวะ!” แน่วแน่เสียงเรียบ เบือนหน้าหนี ละอองดาวผ่อนลมหายใจ เขารู้ที่ชายหนุ่มเป็นแบบนี้มันเพราะอะไร หลังจากที่ดื่มฉลองกันเสร็จ ปาลิตาก็พาแน่วแน่กลับ เธอในตอนนี้เมาหนัก ส่วนแน่วแน่แทบจะไม่มีสติ รถที่ขับมาถูกจอดเอาไว้ที่งานเลี้ยง เธอโบกแท็กซี่เพื่อพาเขานั่งกลับคอนโด “น่าจะนอนค้างที่นี่นะแน่ว” ละอองดาวเอ่ยเตือน เมื่อเห็นแน่วแน่เมาหนักมาก ถ้ากลับไปสภาพแบบนี้คงทุลักทุเลมากแน่ ๆ “ผม… กลับไปนอนที่คอนโดดีกว่า คุณไม่ต้องห่วงผมนะออง ผมดูแลตัวเองได้” “ดูแลตัวเองได้อะไร ลำบากลิตาต้องพากลับอีก” ละอองดาวบ่นกระปอดกระแปด “อย่าห่วงเลย ผมไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงหรอก คุณไปห่วงไอ้ทิมว่าที่เจ้าบ่าวของคุณเถอะ” พูดแล้วก็สะบัดหน้าไปมา เป็นจังหวะเดียวกับรถแท็กซี่ขับมาจอดพอดี “กลับแล้วนะคะ” “จ้ะ ฝากด้วยนะลิตา” “ค่ะ ไม่ต้องห่วงนะคะ ลิตาจะดูแลคุณแน่วอย่างดีที่สุด” “ค่ะ”ละอองดาวมองตามอย่างกังวล ทิมโอบเอวคอนกิ่วเดินกลับเข้าไปด้านใน ปาลิตาจ่ายเงินให้แท็กซี่แล้วพาแน่วแน่เดินเข้าไปในคอนโดอย่างยากลำบาก แอบโล่งใจไม่น้อยที่ลูกน้องของเสี่ยชัชไม่โผล่มาทำร้าย ไม่งั้นเธอไม่รอดแน่ ๆ “ออง” เสียงแน่วแน่ครางแผ่วในลำคอขณะที่ปาลิตาพาเขาเข้าไปในลิฟท์ กว่าจะไปถึงห้องคนตัวเล็กที่พยุงคนตัวโตราวกับยักษ์ปักหลั่น ก็แทบตาย เพราะเขาเทน้ำหนักตัวมาหาเธอเกือบทั้งหมด “ถึงห้องแล้วค่ะ” ปาลิตาพยุงแน่วแน่เข้าไปในห้องจนสำเร็จดันร่างหนานอนลงบนเตียงแล้วยืนหอบหายใจรัว ๆ “ออง” “ตัวหนักเป็นบ้าเลย” ปาลิตามองร่างที่นอนอยู่บนเตียวง สภาพเขาตอนนี้่ดูไม่ได้เลย เมาหนักมาก ปาลิตาจึงรีบเดินไปหยิบกาละมังใส่น้ำพร้อมกับผ้าขนหนูผืนเล็กติดมือมาด้วย ปาลิตาใช้ผ้าขนหนูจุ่มลงในน้ำเย็น ๆ แล้วบิดหมาดเช็ดตามเนื้อตัวของคนเมา แน่วแน่ปรือตามองใบหน้าสวยหวานพร้อมกับจับข้อมือของเธอเอาไว้ “ออง” เขาคราวงแผ่วในลำคอ ดื่มเพื่อให้ลืมมากแค่ไหน แต่ก็ไม่สามารถกลับกลืนความรู้สึกเจ็บปวดในหัวใจเอาไว้ ยิ่งเมาความรู้สึกที่มีต่อเพื่อนรักมันยิ่งชัดเจน “ลิตาไม่ใช่คุณอองค่ะ” ปาลิตาพยายามปฏิเสธ คนเมาที่กำลังเจ็บปวดก็เลือกที่จะรั้งร่างบางเล็กของเธอเข้ามากอด “คุณแน่วแน่คะ” มือเล็กผลักอกหนาให้พ้นตัว ทว่ายิ่งพยายามผลักมากแค่ไหน ร่างทั้งสองก็แนบชิดมากกว่าเดิม “ออง” “ตั้งสตินะคะ” เธอพยายามเรียกคืนสติแน่วแน่ด้วยการประคองใบหน้าของเขา แล้วตีที่แก้มสากเบา ๆ “ปาลิตาเองเหรอ?” “ค่ะ” ปาลิตาพยักหน้าจ้องมองนัยน์ตาสีน้ำตาเข้ม หัวใจดวงน้อยเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง ทำงานมีผู้ชายมาพัวพันตั้งมากมาย เธอไม่เคยเสียอาการให้กับใครได้เท่าผู้ชายตรงหน้าเลย “…” แน่วแน่จ้องมองคนหน้าแดง พยายามหลบสายตา เขาที่เหมือนจะผละกอดกลับผลักร่างเล็กให้นอนราบไปกับเตียงแล้วคร่อมร่างของเธอแทน “คุณแน่ว…อื้อ” หัวใจดวงน้อยเต้นโครมคราม ทั้งตกใจทั้งมึนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ริมฝีปากบางเล็กถูกจูบอย่างดูดดื่มจนเธอตั้งตัวไม่ทัน รสจูบหวานล้ำทำให้คนตัวเล็กเคลิบเคลิ้ม ชุดสีหวานที่เธอใส่ไปร่วมงานกินเลี้ยงถูกปลดออกอย่างง่ายดาย ทำให้สองเต้าคู่สวยชูชันอวดความงดงามต่อสายตา ยิ่งโดนมือร้อน ๆ บีบเค้นเขี่ยนิ้ววนที่ยอดอกสีหวาน มันก็แข็งเป็นตุ่มไตสู้มือทันที สัดส่วนที่ปรากฏขึ้นต่อสายตา ทรวงอกขนาดใหญ่เกินตัว ทรวดทรงองค์เอว ร่างกายของปาลิตางดงามราวกับประติมากรรมชั้นยอด แน่วแน่จ้องมองอย่างตะลึง ทำให้เขาเกิดความปรารถนาอันแรงกล้า ความเมาบวกกับความต้องการ ทำให้แน่วแน่ไม่อาจจะหยุดเรื่องนี้ได้อีกแล้ว “คุณแน่วแน่คะ อื้อ” เธอร้องท้วงมือปากเป็นอิสระ แต่ริมฝีปากจิ้มลิ้มก็ต้องถูกปิดด้วยริมฝีปากหนาอีกครั้ง แต่รสจูบครั้งนี้เร่าร้อนราวกับทะเลเดือด ปลุกเธอให้ตื่นตัว ความต้องการดำมืดพุ่งทะยาน ร่างกายเสียววูบวาบตามมือใหญ่ ยิ่งเขาฟอนเฟ้นเต้าสวย ร่างแน่งน้อยกระเพื่อมขึ้นลง ลมหายใจหอบกระชั้นบ่งบอกถึงความประหม่า เมื่อมือหนารุกรานเธอหนักขึ้น ปากจูบตามดวงหน้าสวย มือลูบต่ำลงจนกระทั่งถึงร่องปริ่มน้ำ “อ๊า…คะ…คุณแน่วคะ”
Pinakabagong kabanata
รักฉันฝันสลาย Chapter 22 | จบ
Chapter 22 | จบ “กุสะลา ธัมมา อะกุสะลา ธัมมา อัพยากะตา ธัมมา ฯ สุขายะ เวทะนายะ สัมปะยุตตา ธัมมา ทุกขายะ เวทะนายะ สัมปะยุตตา ธัมมา อะทุกขะมะสุขายะ เวทะนายะ สัมปะยุตตา ธัมมา ฯ….” เสียงสวดอภิธรรมดังก้องศาลา วันนี้ก็เป็นอีกวันที่แน่วแน่นั่งพิงเสาอย่างหมดอาลัยตายอยาก จ้องมองภาพปาลิตาที่ตั้งอยู่หน้าโลงศพ มันเป็นภาพที่เขาถ่ายให้เธอตอนไปเที่ยวภูเก็ต เขาจำได้ดีว่าปาลิตามีความสุขมาก เธอยิ้มให้เขาด้วยรอยยิ้มที่แสนน่ารัก เธอเหมือนดอกไม้ขาวที่แสนบริสุทธิ์ แต่ถูกคนสารเลวอย่างเขาเหยียบย่ำให้พังทลายคิดได้ก็สายไป ในวันที่เธอไม่อยู่แล้ว งานศพถูกจัดสามวัน พอได้วันที่เหมาะสมโลงศพของหญิงสาวผู้อาภัพก็ถูกเคลื่อนไปที่เมรุ แน่วแน่มือสั่นระริก วางดอกไม้จันทน์ น้ำตาเม็ดใสล่วงผล็อย แน่วแน่มองปล่องควันเมรุแล้วร้องไห้ ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีน้ำตามากมายขนาดนี้มาไหลริน เธอจากไปแล้ว แต่จะเหลือเป็นความทรงจำให้คิดถึง“ทำใจเถอะนะแน่วแน่” ละอองดาวกอดเขาเอาไว้ แต่เขาไม่ได้กอดตอบเอาแต่ร้องไห้ ในหัวโทษตัวเองอยู่พันล้านครั้ง ที่ลิตาเป็นแบบนี้ก็เพราะเขา เขามองไม่เห็นทางออก ไม่เห็นแสงสว่างของเรื่องนี้เลย มันก็คงเหม
รักฉันฝันสลาย Chapter 21 | จากลา
Chapter 21 | จากลาน้ำตาของแน่วแน่ไหลรินอย่างเจ็บช้ำในหัวใจ เขาเอาแต่โทษตัวเองว่าทุกอย่างเป็นเพราะเขา เขาที่ทิ้งเธอกับลูก หัวใจเจ็บปวดแทบแดดิ้น หัวใจพังทลายไม่เหลือชิ้นดี“ลิตา ฮือ ๆ” เขาคร่ำครวญอยู่ในห้องอย่างทรมาน ผ้าห่มที่นอนถูกจัดเอาไว้อย่างเรียบร้อย ปาลิตาเป็นคนรักสะอาด ของในห้องเธอสวยงาม สะอาดสะอ้านมากผ้าห่มลายการ์ตูนที่เธอชอบห่ม หมอนสีชมพูที่เธอชอบหนุนก็วางอย่างเรียบร้อย ขณะที่เธอจะจากไป ห้องที่เธอนอนก็ยังสวยสะอาดตา“พี่มันโคตรชั่วที่มองไม่เห็นความรักของเธอ พี่มันเห็นแก่ตัวที่ทิ้งเธอ”ค่ำคืนอันแสนปวดร้าว แน่วแน่กลับไม่เคยลืมมัน เขายังจำเรื่องราววันเก่าๆได้อย่างชัดเจน วันที่เขาผลักเธอออกไปจากชีวิต วันที่เขาไม่เห็นคุณค่าของเธอเขาใช้ชีวิตอยู่กับผู้หญิงอีกคน ปล่อยให้ปาลิตารอคอย ตัดเยื่อใยทั้งที่ใจโคตรจะทรมาน เขาอยากเริ่มใหม่กับละอองดาว คิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับปาลิตามันจบลงได้ แต่หากว่า มันไม่ได้จบแต่มันสร้างรอยแผลเหวอะหวะในหัวใจให้กับเธอปาลิตาต้องเจอความเจ็บปวดมากมาย ทำไมเขาถึงใจร้าย ไม่สนใจในสิ่งที่เธอพยายามบอก ทำไมต้องปล่อยให้เธอต้องเจอความลำบากคนเดียว แต่ตัวเองหน้า
รักฉันฝันสลาย Chapter 20 | ยอมแพ้
Chapter 20 | ยอมแพ้ร่างบางเล็กถูกนำลงมาจากด้านบน แน่วแน่พยายามปั๊มหัวใจ เพื่อยื้อชีวิตสุดกำลัง แต่คนที่แขวนคอไปเกือบชั่วโมงแล้วก็ยากที่จะกลับมา“กลับมาลิตา พี่ขอโทษ ฮือ ๆ กลับมาสิ” ร่างเล็กนอนเหยียดตรงลำคอมีจ้ำม่วงเพราะรอยรัดของเชือก ทุกครั้งที่เขาพยายามปั๊มหัวใจ ร่างบอบบางก็ไหวตามจังหวะ แน่วแน่ใช้มือปาดน้ำตาอยู่หลายครั้งพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ปาลิตากลับมา“….”“ลิตา ฮึก” มือหนาปั๊มหัวใจเป็นจังหวะ เขาใช้เวลาเกือบสิบนาที หมอพยาบาลที่เขาโทรตามก็เข้ามา หมอรับช่วงปั๊มหัวใจต่อ แน่วแน่ปล่อยน้ำตาลูกผู้ชายหลั่งไหลออกมาสุดกลั้น มองภาพการช่วยชีวิตปาลิตาอย่างเจ็บปวดหัวใจภาพรอยยิ้มเสียงหัวเราะ ทุกอย่างที่เป็นปาลิตาวิ่งเข้ามาในหัว เขาทิ้งเธอเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่กับผู้หญิงอีกคน ปล่อยให้เธอกับลูกต้องทุกข์ทรมานเพราะการกระทำของเขาเอง “กลับมาหาพี่สิลิตา พี่ขอโทษ ฮือ ๆ กลับมาเถอะ” “…” ปาลิตายังคงนิ่ง หลายนาทีที่หมอพยายามช่วยแต่ก็ยังไร้วี่แวว“ลิตา…”ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาเต็มอก จนตั้งแทบรับไม่ไหว พอหูตาสว่างกับสิ่งที่ปาลิตาพยายามบอก แน่วแน่ก็แทบแดดิ้น กับความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามา เขาก็เพิ่งจะร
รักฉันฝันสลาย Chapter 19 | ไม่มีหวังที่จะสู้ต่อ
Chapter 19 | ไม่มีหวังที่จะสู้ต่อปาลิตานั่งเขียนไดอารี่ เธอร้องไห้สะอึกสะอื้น บรรยายความเจ็บปวดทั้งหมดผ่านตัวหนังสือ ชีวิตที่ผ่านมาของเธอไม่มีความสุขเลย คนที่เป็นความสุขทุกอย่าง เป็นแน่วแน่ เขาเป็นโลกทั้งใบ แต่เขาเลือกที่จะทิ้งเธอเขาเลือกทิ้งเธอ เพื่อไปรักผู้หญิงอีกคน เธอผิดอะไรนักหนา ถึงได้ทิ้งเธอ ตลอดระยะเวลาที่เคยอยู่ด้วยกัน เขาไม่เคยรักเธอบ้างเลยเหรอ ทำไมหัวใจของเธอ ถึงได้เอาแต่รักเขา จนลืมนึกถึงตัวเอง ลืมแม้กระทั่งต้องรักตัวเองก่อนจะรักคนอื่นทำไมหัวใจไม่รักดี ทำไมถึงได้รักแต่คนอื่น ทำไมไม่รักตัวเองบ้างเลย เธอไม่เหลือพื้นที่หัวใจเอาไว้รักตัวเอง เพราะเอาแต่รักผู้ชายที่ชื่อแน่วแน่ไปแล้วเชือกสีขาวถูกมัดเอาไว้กับเหล็กโคมไฟกลางห้อง ปาลิตาอยู่ที่ชุดสีขาวสะอาดตา ใบหน้าสวยเศร้าหมองแต่แววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกยินดี ปาลิตามองดูผู้ชายที่เธอรักแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นในทีวีแล้วปล่อยน้ำตาหลั่งไหล หัวใจมันเจ็บจนทนไม่ได้แล้วสุดท้ายแล้วเขาก็เลือกผู้หญิงคนนั้น และปล่อยมือของเธอ ผู้หญิงที่ไม่เคยอยู่ในสายตา พยายามวิ่งตามทำทุกอย่างแล้ว ก็ไม่มีวันที่เขาจะกลับมา เพราะเขาไม่เคยมองเห็นผู้หญิงที
รักฉันฝันสลาย Chapter 18 | ความสุขบนหัวใจที่แตกสลาย
Chapter 18 | ความสุขบนหัวใจที่แตกสลาย “ชุดนี้สวยไหมแน่ว” ละอองอยู่ในชุดแต่งงานสีขาวฟูฟ่องหมุนไปมา“สวยครับ” แน่วแน่พยักหน้าดูละอองดาวลองชุด แน่วแน่นิ่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ก่อนจะไปหยุดที่ร่างบางเล็กของปาลิตา เธอผอมมากดูซีดเซียว ราวกับป่วยไข้มาแรมปี“แน่วเองก็หล่อมาก ๆ” ละอองดาวยิ้มให้ชายหนุ่มก่อนจะหันไปสนใจส่องกระจก วันนี้เธอสวยมาก และจะสวยกว่าเดิมเมื่อถึงวันแต่งงานอีกไม่กี่วันก็จะถึงแล้ว ทุกอย่างมันต้องสวยงามแน่นอน ถึงแม้ทิมจะทำหัวใจของเธอแตกสลาย แต่แน่วแน่ก็ฉุดรั้งเธอขึ้นมาจากความเจ็บปวด กว่าจะผ่านมันมาได้ เธอก็แทบแย่เหมือนกัน การที่จะได้เริ่มใหม่กับเขา มันคงเป็นอะไรที่ดี“คุณปาลิตา มีญาติมาด้วยหรือเปล่าครับ” หมอหนุ่มเอ่ยเมื่อหญิงสาวรู้สึกตัว ปาลิตาอยู่ในห้องสีขาวสะอาดตา กวาดสายตาไปรอบๆ พร้อมขมวดคิ้วตัวเองไล่ความมึนงง“ฉันไม่มีญาติที่ไหน?”“แล้วสามีของคุณล่ะครับ”“ฉัน….” หญิงสาวเอ่ยเสียงแผ่ว ริมฝีปากสั่นระริก “ฉันไม่มีสามีค่ะ เราเลิกกันแล้ว”“เอ่อ…” หมอหนุ่มมีสีหน้าลังเล สิ่งที่เขาอยากจะบอกกับญาติของคนไข้ คืออาการป่วยของปาลิตาในตอนนี้“มีอะไรหรือเปล่าคะหมอ?”“มันเป็นอะไรที่พูด
รักฉันฝันสลาย Chapter 17 | ความรักที่ไม่มีค่า
Chapter 17 | ความรักที่ไม่มีค่า “กรี๊ด ไม่จริง!” ปัง! ปาลิตาปารีโมททีวีไปที่ผนังจนมันแตกกระจายแล้วทรุดกายนั่งลงกับพื้น ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เธอไม่มีความสุขเลย เฝ้ารอคอยให้แน่วแน่กลับมา แต่ทว่า เขาไม่กลับมา เธอไม่สามารถติดต่อเขาได้ หนำซ้ำยังต้องมาเจอข่าวแบบนี้อีกแน่วแน่ทิ้งเธอ ไม่สนใจไม่เหลียวแล ปล่อยให้เธอทุกข์ทรมาน เขากำลังมีความสุขและเริ่มต้นชีวิตใหม่ต่อไปได้ ต่างจากเธอที่ไม่เหลือใครในชีวิตเลยน้ำตาที่เหือดแห้งไหลรินออกมา เธอสะอึกสะอื้นร่างกายไหวสะท้าน เธอแค่อยากบอกเขาว่าเธอกำลังท้องลูกของเขา แต่ก็ยากเย็นเหลือเกิน เขาคือโลกทั้งใบ เขาคือความรักทั้หมดที่มี เธอรักเขาจนไม่รักตัวเองเลย แต่พอมีลูกเธอก็อยากจะบอกเขาอยากให้เขากลับมา แต่สุดท้ายเธอก็ไม่มีหวังเลย“ฮือ ๆ”“ในเมื่อเขาหมดรักแล้ว ทำไมถึงไม่กลับมารักตัวเอง” เสียงทีวีดังขึ้น เป็นรายการของผู้หญิงสองคนที่กำลังคุยกับผู้ชมทางบ้านที่มาเล่าปัญหาชีวิต ทำให้ปาลิตาต้องหันไปมอง“วันนี้เราก็ต้องแก้ปัญหา เราต้องพยายามทำจิตใจแข็งแรงที่สุด ถึงลูกจะไม่มีพ่อแบบคนอื่น ไม่มีพ่อที่จะมาดูแลเขาช่วยเรา แต่เราเป็นแม่เราก็ต้องดูแลเขาให้ดีที่สุดค่ะ”“
