MasukShare
Chapter 8 | คำขอโทษของคนเมา
Terakhir Diperbarui:
2025-12-18 13:08:25Chapter 8 | คำขอโทษของคนเมา
“ผมขอโทษสำหรับ เอ่อ…เรื่องเมื่อคืน” ชายหนุ่มพูดขึ้นมาขณะที่รับประทานอาหารเช้าบนโต๊ะอาหาร “ผมจะไม่โทษความเมา ผมโทษตัวเองที่ผม เอ่อ…ไม่หักห้ามใจ” เขาเอ่ยด้วยกระเเสเสียงที่รู้สึกผิด “ค่ะ” ปาลิตาพยักหน้า พยายามปรับอารมณ์ปรับความรู้สึก แล้วก้มหน้ามองจานอาหารของตัวเอง จะโทษเขาฝ่ายเดียวก็ไม่ได้ เธอเองก็ผิดที่ไม่หักห้ามใจ “ผมขอโทษนะครับ ที่ล่วงเกินคุณ ผมยินดีจ่ายให้คุณนะครับ” “ลิตาไม่ใช่ผู้หญิงขายตัวนะคะ” “ไม่ใช่แบบนั้นนะครับ ผมไม่เคยคิดว่าคุณเป็นแบบนั้นเลย แต่ผมเป็นคนพรากสิ่งที่หวงแหนขอบคุณ…ผมเลยอยากจะชดใช้ให้” “ไม่เป็นไรค่ะ เลิกพูดเถอะค่ะ อย่าสนใจเลยค่ะ” ใจแอบสั่นระริกกับคำพูดที่เพิ่งพูดออกไป เขาจะว่าเธอใจง่ายเกินไปหรือไม่ ที่ยอมให้เขาทำเรื่องเมื่อคืน เธอเองมีความรู้สึกดี ๆ ให้กับเขาอยู่แล้ว ถึงแม้ว่าจะเพิ่งรู้จักกันไม่นาน แต่ปาลิตากับรู้สึกคุ้นเคยกับแน่วแน่ ราวกับรู้จักกันมาเป็นแรมปี “ไม่เป็นไรไม่ได้นะครับ” “ถือว่าเป็นการขอบคุณที่คุณช่วยเหลือลิตา” ปาลิตายิ้ม หน้าร้อนไปหมด ไม่คิดว่าจะต้องมาพูดหรือมาฟังอะไรแบบนี้ “ลิตาว่า เราทานข้าวกันดีกว่า คุณแน่วแน่จะได้ไปทำงาน” “ครับ” ชายหนุ่มพยักหน้าแล้วนั่งทานอาหารของตัวเอง “วันนี้อย่าเพิ่งไปมหาวิทยาลัยเลยนะครับ เอาไว้ให้ทุกอย่างคลี่คลายกว่านี้ ค่อยไป” “ค่ะ” เธอพยักหน้า หลังจากรับประทานอาหารเสร็จเรียบร้อย ปาลิตาก็ไปส่งเขาที่หน้าห้อง “ไปแล้วนะ” “ค่ะ” แน่วแน่มองคนหน้าสวยอยู่นานก่อนจะโน้มใบหน้าลงแล้วจุมพิตที่ริมฝีปากนุ่มไปอย่างหน้าด้าน ๆ เพราะอดใจไม่ได้ “คุณแน่วคะ” เธอตาโต “ผมไปก่อนนะ แล้วจะรีบกลับมา” เขายิ้มกริ่ม “ค่ะ” ปาลิตามองตามแผ่นหลังกว้าง ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข หล่อนเดินเข้าไปในครัวจัดแจงทำความสะอาด พอคิดถึงเรื่องเมื่อคืนปาลิตาก็หน้าร้อน รู้สึกขวยเขินกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นได้ไม่นาน เธอเป็นของเขาแล้ว ต่อให้เป็นการได้เสียแบบไม่ได้ตั้งใจ แต่มันก็เกิดขึ้นแล้ว (“วันนี้เพื่อนจะมาห้องนะครับ เตรียมอาหารไว้รอด้วย”) ข้อความในสมาร์ตโฟนดังขึ้นทำให้เธอต้องหยิบมันมาเปิดอ่านแล้วยิ้มออกมาอย่างมีความสุข (“ค่ะ”) เย็นของวันนั้น ปาลิตาทำอาหารรอเหมือนทุกวัน วันนี้แน่วแน่บอกว่าจะมีเพื่อนมาร่วมทานอาหารด้วย ทำให้เธอรีบลงมือทำอาหาร ข้าวของต่าง ๆ ลุงชานนคนขับรถของเขาเอามาให้ แน่วแน่ไม่อยากให้เธอไปเลือกซื้อของเอง เพราะเกรงว่าจะเกิดเรื่อง เธอเองก็รู้สึกดีมาก ๆ ที่เขาห่วงใย อย่างน้อยโลกใบนี้ก็ใจดี ที่ผลักผู้ชายใจดีอบอุ่นอย่างแน่วแน่เข้ามาในชีวิตเธอ การทำอาหารไม่ได้ยากเลย ปาลิตาเป็นคนที่ทำอาหารเก่ง ถึงแม้ที่ผ่านมาเธอจะไม่ค่อยได้โชว์ฝีมือในการทำอาหาร ตอนนี้เธอได้ใช้ทักษะ ที่คุณยายสอนให้ทำมาตลอดหลายปีแล้ว อาหารมากมายถูกวางอยู่บนโต๊ะมันเป็นอาหารที่ปาลิตาตั้งไจทำสุดฝีมือ เธอวางแก้วเอาไว้ข้าง ๆ จาน เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ประตูถูกเปิดเข้ามา แน่วแน่เชื้อเชิญเพื่อนเขามาในห้อง ปาลิตาเดินออกมา ละอองดาวมองปาลิตาแล้วขมวดคิ้วอย่างสงสัย แต่ไม่เอื้อนเอ่ยคำพูดใดออกมา “เฮ้ย เดี๋ยวนี้พัฒนาถึงขั้นเอาเด็กมากกในห้องแล้วเหรอวะ?” ทิมหัวเราะราวกับเป็นเรื่องน่าขบขัน “เปล่าสักหน่อย” “แล้วพีอาร์ในคลับมาอยู่ห้องมึงได้ยังไง?” “เธอถูกเสี่ยชัชตามทำร้าย กูก็เลยพาเธอมาอยู่ที่ห้อง” “จะได้ปลอดภัยว่างั้น” “ใช่ กูก็เลยจ้างเธอทำความสะอาดห้อง ดูแลอาหารการกิน ให้อยู่ที่นี่ด้วยจะได้ปลอดภัย” “กูว่าไม่ปลอดภัยมากกว่าเดิมอีก” “ทำไม” แน่วแน่ขมวดคิ้วสงสัย “เพราะมึงจะจับเธอทำเมียไงล่ะ” “พูดไรของมึง!” แน่วแน่เสียงห้วนอย่างลืมตัว “กูพูดความจริง ผู้ชายกับผู้หญิงอยู่ด้วยกันสองต่อสอง มันต้องมีบ้างแหละ” “….” “แน่วไม่ใช่คนแบบนั้นสักหน่อย” ละอองดาวพูดแทรก “จริงไหมลิตา” “ค่ะ” ปาลิตาพยักหน้าอย่างจำยอม ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับแน่วแน่มันควรจะปกปิดมากกว่าพูดมันออกมา “เห็นไหม? ทิมเลิกพูดให้แน่วได้แล้ว ว่าแต่ทำอะไรให้ทานคะ กลิ่นหอมเชียว” “มีหลายอย่างเลยค่ะ เมี่ยงปลาทู เมี่ยงปลานิล น้ำจิ้ม 3 รส ยำก้านคะน้าจีนกุ้งสด แกงหน่อไม้ใบยี่หร่า ไก่คั่วผักชีพริกแห้ง ไก่ตุ๋นน้ำแดง ไก่ทอดซีอิ๊ว ไก่ผัดเม็ดมะม่วงหิมพานต์ ไก่ย่างซอสพะแนง ไก่ห่อใบเตย” “ลิตาทำอาหารเก่งมาก อาหารเยอะเต็มโต๊ะเลย ลิตาไปเรียนทำอาหารมาเหรอ” “ไม่ค่ะ ยายช่วยสอนลิตาทำค่ะ ลิตาไม่รู้ว่ามันจะอร่อยเหมือนยายทำหรือเปล่านะคะ” “มันต้องอร่อยแน่ ๆ เดี๋ยวอองตักข้าวดีกว่า” ละอองดาวจัดแจงช่วยปาลิตาตักข้าว ส่วนทิม แทนไท แน่วแน่นั่งคุยกันอยู่ที่โซฟา “เสร็จแล้วค่ะหนุ่ม ๆ มารับประทานอาหารได้แล้วค่าาา” ละอองดาวเรียกแล้วนั่งลงเก้าอี้ สามหนุ่มเดินมานั่ง แน่วแน่มองหน้าปาลิตาที่นั่งอยู่แล้วยิ้มอ่อน ๆ ให้ “น่าทาน” “อองแอบชิมไปแล้ว อร่อยมากค่ะแน่ว” “อร่อยแบบนี้ ผมจะซัดให้เกลี้ยง” ทิมนั่งลงข้าง ๆ ละอองดาว “อันนี้น่ากินจัง ตักให้อองดีกว่า” ว่าแล้วก็ตักอาหารให้ละอองดาว “ไม่ต้องตักให้ก็ได้ค่ะ” “ผมอยากตักให้” แน่วแน่มองภาพบาดตาบาดใจนั้นแล้วกำมือเข้าหากัน เขาไม่ชอบภาพการเอาอกเอาใจของทั้งสองเลย มันทำให้หัวใจของเขาเจ็บทุกครั้งที่มองมัน “อร่อยมากเลยค่ะ ลิตาฝีมือดีมาก” “ขอบคุณค่ะ” “ไม่แปลกใจเลยที่แน่วจ้างมาเป็นแม่บ้าน สวยเก่งทำอาหารอร่อย ทุกอย่างลงตัวหมดเลย” “ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ” ปาลิตายิ้มแล้วหันไปมองแน่วแน่ที่นั่งเงียบไม่พูดไม่จา “อร่อยขนาดนี้ เปิดร้านขายยังได้เลยครับคุณลิตา” “ชมเกินไปแล้วค่ะคุณแทนไท” “เกินไปที่ไหน ผมพูดจริง ว่าแต่คุณลิตามีแฟนยังครับ” “เอ่อ…” ปาลิตาหน้าแดงก่อนจะหันไปมองแน่วแน่ เขาไม่ได้มองเธอ แต่กลับมองไปที่ผู้หญิงอีกคน “ยังไม่มีใครค่ะ” “แปลกจัง สวยขนาดนี้ทำไมถึงยังไม่มีนะ” “ไม่มีคือไม่มีจะแปลกอะไร?” แน่วแน่เสียงเรียบ “ทำไมจะไม่แปลก เธอสวยมาก ไม่มีมันถึงแปลก” “ไม่แปลก!” “เอ๊ะ ไอ้นี่”
Bab terbaru
รักฉันฝันสลาย Chapter 22 | จบ
Chapter 22 | จบ “กุสะลา ธัมมา อะกุสะลา ธัมมา อัพยากะตา ธัมมา ฯ สุขายะ เวทะนายะ สัมปะยุตตา ธัมมา ทุกขายะ เวทะนายะ สัมปะยุตตา ธัมมา อะทุกขะมะสุขายะ เวทะนายะ สัมปะยุตตา ธัมมา ฯ….” เสียงสวดอภิธรรมดังก้องศาลา วันนี้ก็เป็นอีกวันที่แน่วแน่นั่งพิงเสาอย่างหมดอาลัยตายอยาก จ้องมองภาพปาลิตาที่ตั้งอยู่หน้าโลงศพ มันเป็นภาพที่เขาถ่ายให้เธอตอนไปเที่ยวภูเก็ต เขาจำได้ดีว่าปาลิตามีความสุขมาก เธอยิ้มให้เขาด้วยรอยยิ้มที่แสนน่ารัก เธอเหมือนดอกไม้ขาวที่แสนบริสุทธิ์ แต่ถูกคนสารเลวอย่างเขาเหยียบย่ำให้พังทลายคิดได้ก็สายไป ในวันที่เธอไม่อยู่แล้ว งานศพถูกจัดสามวัน พอได้วันที่เหมาะสมโลงศพของหญิงสาวผู้อาภัพก็ถูกเคลื่อนไปที่เมรุ แน่วแน่มือสั่นระริก วางดอกไม้จันทน์ น้ำตาเม็ดใสล่วงผล็อย แน่วแน่มองปล่องควันเมรุแล้วร้องไห้ ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีน้ำตามากมายขนาดนี้มาไหลริน เธอจากไปแล้ว แต่จะเหลือเป็นความทรงจำให้คิดถึง“ทำใจเถอะนะแน่วแน่” ละอองดาวกอดเขาเอาไว้ แต่เขาไม่ได้กอดตอบเอาแต่ร้องไห้ ในหัวโทษตัวเองอยู่พันล้านครั้ง ที่ลิตาเป็นแบบนี้ก็เพราะเขา เขามองไม่เห็นทางออก ไม่เห็นแสงสว่างของเรื่องนี้เลย มันก็คงเหม
รักฉันฝันสลาย Chapter 21 | จากลา
Chapter 21 | จากลาน้ำตาของแน่วแน่ไหลรินอย่างเจ็บช้ำในหัวใจ เขาเอาแต่โทษตัวเองว่าทุกอย่างเป็นเพราะเขา เขาที่ทิ้งเธอกับลูก หัวใจเจ็บปวดแทบแดดิ้น หัวใจพังทลายไม่เหลือชิ้นดี“ลิตา ฮือ ๆ” เขาคร่ำครวญอยู่ในห้องอย่างทรมาน ผ้าห่มที่นอนถูกจัดเอาไว้อย่างเรียบร้อย ปาลิตาเป็นคนรักสะอาด ของในห้องเธอสวยงาม สะอาดสะอ้านมากผ้าห่มลายการ์ตูนที่เธอชอบห่ม หมอนสีชมพูที่เธอชอบหนุนก็วางอย่างเรียบร้อย ขณะที่เธอจะจากไป ห้องที่เธอนอนก็ยังสวยสะอาดตา“พี่มันโคตรชั่วที่มองไม่เห็นความรักของเธอ พี่มันเห็นแก่ตัวที่ทิ้งเธอ”ค่ำคืนอันแสนปวดร้าว แน่วแน่กลับไม่เคยลืมมัน เขายังจำเรื่องราววันเก่าๆได้อย่างชัดเจน วันที่เขาผลักเธอออกไปจากชีวิต วันที่เขาไม่เห็นคุณค่าของเธอเขาใช้ชีวิตอยู่กับผู้หญิงอีกคน ปล่อยให้ปาลิตารอคอย ตัดเยื่อใยทั้งที่ใจโคตรจะทรมาน เขาอยากเริ่มใหม่กับละอองดาว คิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับปาลิตามันจบลงได้ แต่หากว่า มันไม่ได้จบแต่มันสร้างรอยแผลเหวอะหวะในหัวใจให้กับเธอปาลิตาต้องเจอความเจ็บปวดมากมาย ทำไมเขาถึงใจร้าย ไม่สนใจในสิ่งที่เธอพยายามบอก ทำไมต้องปล่อยให้เธอต้องเจอความลำบากคนเดียว แต่ตัวเองหน้า
รักฉันฝันสลาย Chapter 20 | ยอมแพ้
Chapter 20 | ยอมแพ้ร่างบางเล็กถูกนำลงมาจากด้านบน แน่วแน่พยายามปั๊มหัวใจ เพื่อยื้อชีวิตสุดกำลัง แต่คนที่แขวนคอไปเกือบชั่วโมงแล้วก็ยากที่จะกลับมา“กลับมาลิตา พี่ขอโทษ ฮือ ๆ กลับมาสิ” ร่างเล็กนอนเหยียดตรงลำคอมีจ้ำม่วงเพราะรอยรัดของเชือก ทุกครั้งที่เขาพยายามปั๊มหัวใจ ร่างบอบบางก็ไหวตามจังหวะ แน่วแน่ใช้มือปาดน้ำตาอยู่หลายครั้งพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ปาลิตากลับมา“….”“ลิตา ฮึก” มือหนาปั๊มหัวใจเป็นจังหวะ เขาใช้เวลาเกือบสิบนาที หมอพยาบาลที่เขาโทรตามก็เข้ามา หมอรับช่วงปั๊มหัวใจต่อ แน่วแน่ปล่อยน้ำตาลูกผู้ชายหลั่งไหลออกมาสุดกลั้น มองภาพการช่วยชีวิตปาลิตาอย่างเจ็บปวดหัวใจภาพรอยยิ้มเสียงหัวเราะ ทุกอย่างที่เป็นปาลิตาวิ่งเข้ามาในหัว เขาทิ้งเธอเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่กับผู้หญิงอีกคน ปล่อยให้เธอกับลูกต้องทุกข์ทรมานเพราะการกระทำของเขาเอง “กลับมาหาพี่สิลิตา พี่ขอโทษ ฮือ ๆ กลับมาเถอะ” “…” ปาลิตายังคงนิ่ง หลายนาทีที่หมอพยายามช่วยแต่ก็ยังไร้วี่แวว“ลิตา…”ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาเต็มอก จนตั้งแทบรับไม่ไหว พอหูตาสว่างกับสิ่งที่ปาลิตาพยายามบอก แน่วแน่ก็แทบแดดิ้น กับความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามา เขาก็เพิ่งจะร
รักฉันฝันสลาย Chapter 19 | ไม่มีหวังที่จะสู้ต่อ
Chapter 19 | ไม่มีหวังที่จะสู้ต่อปาลิตานั่งเขียนไดอารี่ เธอร้องไห้สะอึกสะอื้น บรรยายความเจ็บปวดทั้งหมดผ่านตัวหนังสือ ชีวิตที่ผ่านมาของเธอไม่มีความสุขเลย คนที่เป็นความสุขทุกอย่าง เป็นแน่วแน่ เขาเป็นโลกทั้งใบ แต่เขาเลือกที่จะทิ้งเธอเขาเลือกทิ้งเธอ เพื่อไปรักผู้หญิงอีกคน เธอผิดอะไรนักหนา ถึงได้ทิ้งเธอ ตลอดระยะเวลาที่เคยอยู่ด้วยกัน เขาไม่เคยรักเธอบ้างเลยเหรอ ทำไมหัวใจของเธอ ถึงได้เอาแต่รักเขา จนลืมนึกถึงตัวเอง ลืมแม้กระทั่งต้องรักตัวเองก่อนจะรักคนอื่นทำไมหัวใจไม่รักดี ทำไมถึงได้รักแต่คนอื่น ทำไมไม่รักตัวเองบ้างเลย เธอไม่เหลือพื้นที่หัวใจเอาไว้รักตัวเอง เพราะเอาแต่รักผู้ชายที่ชื่อแน่วแน่ไปแล้วเชือกสีขาวถูกมัดเอาไว้กับเหล็กโคมไฟกลางห้อง ปาลิตาอยู่ที่ชุดสีขาวสะอาดตา ใบหน้าสวยเศร้าหมองแต่แววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกยินดี ปาลิตามองดูผู้ชายที่เธอรักแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นในทีวีแล้วปล่อยน้ำตาหลั่งไหล หัวใจมันเจ็บจนทนไม่ได้แล้วสุดท้ายแล้วเขาก็เลือกผู้หญิงคนนั้น และปล่อยมือของเธอ ผู้หญิงที่ไม่เคยอยู่ในสายตา พยายามวิ่งตามทำทุกอย่างแล้ว ก็ไม่มีวันที่เขาจะกลับมา เพราะเขาไม่เคยมองเห็นผู้หญิงที
รักฉันฝันสลาย Chapter 18 | ความสุขบนหัวใจที่แตกสลาย
Chapter 18 | ความสุขบนหัวใจที่แตกสลาย “ชุดนี้สวยไหมแน่ว” ละอองอยู่ในชุดแต่งงานสีขาวฟูฟ่องหมุนไปมา“สวยครับ” แน่วแน่พยักหน้าดูละอองดาวลองชุด แน่วแน่นิ่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ก่อนจะไปหยุดที่ร่างบางเล็กของปาลิตา เธอผอมมากดูซีดเซียว ราวกับป่วยไข้มาแรมปี“แน่วเองก็หล่อมาก ๆ” ละอองดาวยิ้มให้ชายหนุ่มก่อนจะหันไปสนใจส่องกระจก วันนี้เธอสวยมาก และจะสวยกว่าเดิมเมื่อถึงวันแต่งงานอีกไม่กี่วันก็จะถึงแล้ว ทุกอย่างมันต้องสวยงามแน่นอน ถึงแม้ทิมจะทำหัวใจของเธอแตกสลาย แต่แน่วแน่ก็ฉุดรั้งเธอขึ้นมาจากความเจ็บปวด กว่าจะผ่านมันมาได้ เธอก็แทบแย่เหมือนกัน การที่จะได้เริ่มใหม่กับเขา มันคงเป็นอะไรที่ดี“คุณปาลิตา มีญาติมาด้วยหรือเปล่าครับ” หมอหนุ่มเอ่ยเมื่อหญิงสาวรู้สึกตัว ปาลิตาอยู่ในห้องสีขาวสะอาดตา กวาดสายตาไปรอบๆ พร้อมขมวดคิ้วตัวเองไล่ความมึนงง“ฉันไม่มีญาติที่ไหน?”“แล้วสามีของคุณล่ะครับ”“ฉัน….” หญิงสาวเอ่ยเสียงแผ่ว ริมฝีปากสั่นระริก “ฉันไม่มีสามีค่ะ เราเลิกกันแล้ว”“เอ่อ…” หมอหนุ่มมีสีหน้าลังเล สิ่งที่เขาอยากจะบอกกับญาติของคนไข้ คืออาการป่วยของปาลิตาในตอนนี้“มีอะไรหรือเปล่าคะหมอ?”“มันเป็นอะไรที่พูด
รักฉันฝันสลาย Chapter 17 | ความรักที่ไม่มีค่า
Chapter 17 | ความรักที่ไม่มีค่า “กรี๊ด ไม่จริง!” ปัง! ปาลิตาปารีโมททีวีไปที่ผนังจนมันแตกกระจายแล้วทรุดกายนั่งลงกับพื้น ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เธอไม่มีความสุขเลย เฝ้ารอคอยให้แน่วแน่กลับมา แต่ทว่า เขาไม่กลับมา เธอไม่สามารถติดต่อเขาได้ หนำซ้ำยังต้องมาเจอข่าวแบบนี้อีกแน่วแน่ทิ้งเธอ ไม่สนใจไม่เหลียวแล ปล่อยให้เธอทุกข์ทรมาน เขากำลังมีความสุขและเริ่มต้นชีวิตใหม่ต่อไปได้ ต่างจากเธอที่ไม่เหลือใครในชีวิตเลยน้ำตาที่เหือดแห้งไหลรินออกมา เธอสะอึกสะอื้นร่างกายไหวสะท้าน เธอแค่อยากบอกเขาว่าเธอกำลังท้องลูกของเขา แต่ก็ยากเย็นเหลือเกิน เขาคือโลกทั้งใบ เขาคือความรักทั้หมดที่มี เธอรักเขาจนไม่รักตัวเองเลย แต่พอมีลูกเธอก็อยากจะบอกเขาอยากให้เขากลับมา แต่สุดท้ายเธอก็ไม่มีหวังเลย“ฮือ ๆ”“ในเมื่อเขาหมดรักแล้ว ทำไมถึงไม่กลับมารักตัวเอง” เสียงทีวีดังขึ้น เป็นรายการของผู้หญิงสองคนที่กำลังคุยกับผู้ชมทางบ้านที่มาเล่าปัญหาชีวิต ทำให้ปาลิตาต้องหันไปมอง“วันนี้เราก็ต้องแก้ปัญหา เราต้องพยายามทำจิตใจแข็งแรงที่สุด ถึงลูกจะไม่มีพ่อแบบคนอื่น ไม่มีพ่อที่จะมาดูแลเขาช่วยเรา แต่เราเป็นแม่เราก็ต้องดูแลเขาให้ดีที่สุดค่ะ”“
