LOGINShare
Chapter 9 | ความรู้สึก
Last Updated:
2025-12-18 13:09:26Chapter 9 | ความรู้สึก
“อร่อยมาก ไม่ได้กินอะไรอร่อย ๆ แบบนี้มานานแล้ว” “ใช่ รสมือของลิตานี่ โคตรอร่อย” ทิมเอ่ยชม “ไปต่างประเทศคราวนี้ไม่รู้ว่าจะได้ทานอาหารอร่อย ๆ แบบนี้อีกตอนไหน อองต้องคิดถึงฝีมือลิตาแน่ ๆ” “ถ้าคุณละอองดาวกลับมาจากต่างประเทศ ลิตาจะทำให้ทานค่ะ” “อองจะไปนานไหม?” แน่วแน่เอ่ยถาม สีหน้าแววตาของเขาดูสนใจจนปาลิตารู้สึกได้ “ไปสองเดือนค่ะ ไปเคลียร์งานเพื่อกลับมาแต่งงาน” “อ๋อ” แน่วแน่ยิ้มเจื่อนแล้วตักอาหารเข้าปากตัวเอง คำว่าแต่งงานของเธอมันช่างกรีดลึกในหัวใจของเขาเหลือเกิน “มึงคิดถึงพวกกูก็ไปหาได้นิ่ อยู่แค่รัสเซียเอง” “กูคงไม่ว่างไป!” หลังจากรับประทานอาหารเสร็จเรียบร้อย ปาลิตาก็ถูกแน่วแน่ดึงแขนมานอนดูดาวอยู่ที่ดาดฟ้าของตึก ซึ่งพื้นที่ตรงนี้เป็นของเขาทั้งหมด เพราะลานกว้างถูกเชื่อมต่อเอาไว้กลับห้องของเขา และห้องด้านบนของคอนโดมีเพียงห้องเดียว เป็นห้องใหญ่และแพงที่สุดของคอนโดนี้ “มีอะไรหรือเปล่าคะ?” “อยากพามานอนดูดาว” “อะไรกันคะ คุณแน่วแน่ชอบดูดาวด้วยเหรอ?” ปาลิตาทำเสียงเหมือนไม่อยากจะเชื่อ “ปกติก็ไม่ชอบดู แต่วันนี้อยากลองดู อากาศเย็น ๆ คงนอนดูสบาย” “ค่ะ” ปาลิตาเดินไปหยิบที่นอนท็อปเปอร์มาปูแล้วนอนลง ที่จริงเธอชอบบรรยากาศอยู่บนดาดฟ้ามากเลย มันไม่ได้เป็นพื้นโล่ง ๆ แต่มันถูกประดับเอาไว้ด้วยต้นไม้ ซึ่งตอนนี้มันกำลังออกดอกบานสะพรั่ง มีไม้ระแนงที่ถูกติดด้วยหลอดไฟ พอเปิดตอนกลางคืน หลอดไฟกลม ๆ สีเหลือง ส่องแสงระยิบระยับ มันก็ช่างสวยงามจริงๆ “ดื่มแชมเปญกันไหม?” “ไม่ดีกว่าค่ะ” “ดื่มเป็นเพื่อนหน่อย” “กินข้าวแล้วยังเดิมได้อีกเหรอคะ?” “ได้สิ ไม่ว่าจะกินข้าวแล้วหรือว่ายังไม่กินผมก็สามารถดื่มแชมเปญได้อีก ลิตาต้องดื่มเป็นเพื่อนผมรู้ไหม” “แต่…” “นะ ๆ” แน่วแน่เอ่ยแกมขอร้อง “ค่ะ” หญิงสาวพยักหน้าแล้วลุกขึ้นนั่งรับแก้วแชมเปญมาดื่ม รสชาติแชมเปญค่อนข้างดีเลย เพราะเป็นแชมเปญที่ถูกนำเข้าจากต่างประเทศ “คุณเคยรักใครบ้างไหม?” แน่วแน่ถามเสียงเรียบ “ก็มีนะคะ รักยายค่ะ” “ไม่ใช่แบบนั้น รักแบบคนรักน่ะ” “ไม่มีค่ะ ลิตายังไม่เปิดใจรับใครเข้ามา แล้วคุณล่ะคะ” “ก็…” แน่วแน่ถอนหายใจ “ไม่มีอะไรหรอก” “….” “เรื่องบางเรื่องเราก็ควรฝั่งกลบมันเอาไว้ให้ลึกสุดใจ” “แต่ถ้าเรื่องไหนที่เราพูดแล้วเราสบายใจ เราก็ควรพูดมันออกมานะคะ” “….” “เราเลิกพูดเรื่องนี้แล้วดื่มกันดีกว่า” ปาลิตามองเสี้ยวใบหน้าคม เขากำลังมีอะไรในใจจนไม่อาจจะพูดอะไรออกมาได้ หล่อนเข้าใจมันก็เหมือนที่หล่อนกำลังรู้สึก แต่ก็ยังไม่กล้าพูดอะไร เครื่องดื่มถูกดื่มแก้วแล้วแก้วเล่า ขวดแชมเปญถูกวางไว้ข้าง ๆ หลายขวด พอหมดเขาก็ไปหอบมานั่งดื่มอีก เพื่อลดความกลัดกลุ้มในหัวใจ “ดื่มมากไม่ดีนะคะ พรุ่งนี้คุณแน่วต้องไปทำงาน” ปาลิตาเอ่ยปรามด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้ พรุ่งนี้มีงานที่เขาต้องไปทำ ถ้าดื่มหนักมากอาจจะลุกไม่ไหว ทำให้เสียงานเสียการ “พรุ่งนี้หยุด อยากพักผ่อน” แน่วแน่กระดกแชมเปญแก้วสุดท้ายรวดเดียวแล้วล้มตัวนอน “ผมอยากมีเวลาอยู่กับคุณ” “คะ…คุณแน่ว” แม้จะเป็นคำพูดของคนเมา แต่มันกลับทำให้หัวใจของเธออุ่นซ่านอย่างประหลาด เธอจ้องมองคนใบหน้าคมเข้มอยู่นาน พอสบสายตาหัวใจดวงน้อยก็เต้นระริกรัว “….” เขาไม่พูดต่อแต่เลือกที่จะคร่อมร่างของเธอเอาไว้ แล้วประคองใบหน้าสวยบดจูบอย่างดูดดื่ม ปาลิตาไม่ได้ต่อต้านแต่เลือกที่จะตอบสนอง ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหอมหวาน มือไม้เริ่มอยู่ไม่สุข เสื้อตัวบางไม่รู้ว่าถูกปลดไปตั้งแต่ตอนไหน มารู้ตัวอีกทีมันก็ไม่ได้อยู่บนตัวของเธอแล้ว เต้าสวยถูกบีบเค้นด้วยมือใหญ่ บราเซียสีชมพูที่ห่อหุ้มความงดงามก็ถูกปลดออกด้วยมือเพียงข้างเดียว เต้าสวยถูกอวดความงดงาม ถูกปากร้อน ๆ ครอบครอง ร่างกายของเธอเสียววูบวาบ เด้งอกตามปากอัตโนมัติ “คุณแน่วคะ….” “ผมอยากจะกินคุณทั้งตัวเลยปาลิตา คุณสวยจนผมอดใจไม่ไหว” เขาผละจากอกเอ่ยเสียงแหบพร่า ความรู้สึกในกายพุ่งพล่าน มันเต็มไปด้วยความปรารถนา เขาอยากมีอะไรกับปาลิตา สาดบทรักกันอย่างเมามัน บนดาดฟ้าแห่งนี้ “คุณแน่วคะ ลิตา” “ผมจะดูแลคุณอย่างดี” เพียงไม่นานกระโปรงก็ถูกถอดอวดเรือนร่างงาม แน่วแน่จ้องมองอย่างหิวกระหาย ครอบครองยอดชูชันแล้วตวัดลิ้นดูดกลืน เขาทำทุกอย่างอย่างเบามือ ทะนุถนอมหญิงสาวที่อยู่ใต้ร่างเป็นที่สุด ปาลิตาแอ่นกายตามปากด้วยอารมณ์แสนหวาม เแน่วแน่เขากางขาเรียวเล็กให้แบะอ้า พร้อมกับสอดแทรกท่อนเนื้อเข้าซอกหลืบความอ่อนนุ่ม เขาขยับกายความซ่านเสียวก็วิ่งพล่านไปทั่วร่าง ริมฝีปากร้อนผ่าวทาบบนปากเรียว เขาจูบเธอด้วยความรักอ่อนหวานอ่อนโยน พร้อมกระแทกท่อนเนื้อ ทุกจังหวะที่ชายหนุ่มกระทำ ปาลิตาได้แต่ปล่อยเสียงหวานรัญจวนออกมา "เสียวเหลือเกิน" "อ๊า!" เขาเชิดหน้าขึ้น ตอกอัดความกำยำเข้าไปในความอ่อนนุ่ม หนักหน่วงเน้นหนักจนร่างเล็กเคลื่อนไหวไปตามจังหวะรัก ปึก!ปึก!ปึก! เขาโอบเอวเล็กสะบัดสะโพกพลิ้วไหว กระแทกกระทั้นถี่รัว แต่ทุกจังหวะรักเขากระทำทุกอย่าง อย่างนุ่มนวล เขาใช้สันจมูกถูที่พวงแก้มสวยเร่งเร้าจังหวะรัก ปาลิตาเกร็งตัว จิกเท้าลงบนที่นอนนุ่ม "อ๊า...เสียวจัง" แน่วแน่เอ่ยเสียงแหบพร่า ปาลิตาใช้มือเล็กจิกลงบ่าข้างแกร่งเพื่อระบายความรัญจวน เขากระแทกตอกอัดยิ่งเร็วยิ่งเสียดเสียว น้ำหวานของหญิงสาวหลั่งไหลออกมาจนชุ่มแก่นกายมันวาว สองร่างสอดผสาน ทุกจังหวะรักที่เขากระแทกกระทั้นมันทำให้เธอถึงจุดหมายถี่ ๆ ติดต่อกัน ดินแดนแสนมหัศจรรย์ที่เขาพาไปท่อง มันช่างสุขสมเหลือเกิน ปึก!ปึก!ปึก! "อ๊า..." เขากระแทกรัวเร็วแล้วกดเน้นเชิดหน้าขึ้นแล้วกระตุกเกร็ง เธอรับรู้ได้ถึงความอุ่นวาบที่เข้ามาในร่างกาย "ผมมีความสุขจังที่ได้ทำแบบนี้กับลิตา" "ลิตาก็มีความสุขค่ะ" ปาลิตาเอ่ยพร้อมกับซุกหน้าที่อกแกร่ง แน่วแน่โอบกระชับร่างเล็กพร้อมกับจูบที่ศีรษะเล็กแล้วมองดวงดาวที่พรั่งพราวบนท้องฟ้า ในหัวคิดไปต่าง ๆ นา ๆ หลังจากนี้ ชีวิตเขาคงจะไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
Latest chapter
รักฉันฝันสลาย Chapter 22 | จบ
Chapter 22 | จบ “กุสะลา ธัมมา อะกุสะลา ธัมมา อัพยากะตา ธัมมา ฯ สุขายะ เวทะนายะ สัมปะยุตตา ธัมมา ทุกขายะ เวทะนายะ สัมปะยุตตา ธัมมา อะทุกขะมะสุขายะ เวทะนายะ สัมปะยุตตา ธัมมา ฯ….” เสียงสวดอภิธรรมดังก้องศาลา วันนี้ก็เป็นอีกวันที่แน่วแน่นั่งพิงเสาอย่างหมดอาลัยตายอยาก จ้องมองภาพปาลิตาที่ตั้งอยู่หน้าโลงศพ มันเป็นภาพที่เขาถ่ายให้เธอตอนไปเที่ยวภูเก็ต เขาจำได้ดีว่าปาลิตามีความสุขมาก เธอยิ้มให้เขาด้วยรอยยิ้มที่แสนน่ารัก เธอเหมือนดอกไม้ขาวที่แสนบริสุทธิ์ แต่ถูกคนสารเลวอย่างเขาเหยียบย่ำให้พังทลายคิดได้ก็สายไป ในวันที่เธอไม่อยู่แล้ว งานศพถูกจัดสามวัน พอได้วันที่เหมาะสมโลงศพของหญิงสาวผู้อาภัพก็ถูกเคลื่อนไปที่เมรุ แน่วแน่มือสั่นระริก วางดอกไม้จันทน์ น้ำตาเม็ดใสล่วงผล็อย แน่วแน่มองปล่องควันเมรุแล้วร้องไห้ ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีน้ำตามากมายขนาดนี้มาไหลริน เธอจากไปแล้ว แต่จะเหลือเป็นความทรงจำให้คิดถึง“ทำใจเถอะนะแน่วแน่” ละอองดาวกอดเขาเอาไว้ แต่เขาไม่ได้กอดตอบเอาแต่ร้องไห้ ในหัวโทษตัวเองอยู่พันล้านครั้ง ที่ลิตาเป็นแบบนี้ก็เพราะเขา เขามองไม่เห็นทางออก ไม่เห็นแสงสว่างของเรื่องนี้เลย มันก็คงเหม
รักฉันฝันสลาย Chapter 21 | จากลา
Chapter 21 | จากลาน้ำตาของแน่วแน่ไหลรินอย่างเจ็บช้ำในหัวใจ เขาเอาแต่โทษตัวเองว่าทุกอย่างเป็นเพราะเขา เขาที่ทิ้งเธอกับลูก หัวใจเจ็บปวดแทบแดดิ้น หัวใจพังทลายไม่เหลือชิ้นดี“ลิตา ฮือ ๆ” เขาคร่ำครวญอยู่ในห้องอย่างทรมาน ผ้าห่มที่นอนถูกจัดเอาไว้อย่างเรียบร้อย ปาลิตาเป็นคนรักสะอาด ของในห้องเธอสวยงาม สะอาดสะอ้านมากผ้าห่มลายการ์ตูนที่เธอชอบห่ม หมอนสีชมพูที่เธอชอบหนุนก็วางอย่างเรียบร้อย ขณะที่เธอจะจากไป ห้องที่เธอนอนก็ยังสวยสะอาดตา“พี่มันโคตรชั่วที่มองไม่เห็นความรักของเธอ พี่มันเห็นแก่ตัวที่ทิ้งเธอ”ค่ำคืนอันแสนปวดร้าว แน่วแน่กลับไม่เคยลืมมัน เขายังจำเรื่องราววันเก่าๆได้อย่างชัดเจน วันที่เขาผลักเธอออกไปจากชีวิต วันที่เขาไม่เห็นคุณค่าของเธอเขาใช้ชีวิตอยู่กับผู้หญิงอีกคน ปล่อยให้ปาลิตารอคอย ตัดเยื่อใยทั้งที่ใจโคตรจะทรมาน เขาอยากเริ่มใหม่กับละอองดาว คิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับปาลิตามันจบลงได้ แต่หากว่า มันไม่ได้จบแต่มันสร้างรอยแผลเหวอะหวะในหัวใจให้กับเธอปาลิตาต้องเจอความเจ็บปวดมากมาย ทำไมเขาถึงใจร้าย ไม่สนใจในสิ่งที่เธอพยายามบอก ทำไมต้องปล่อยให้เธอต้องเจอความลำบากคนเดียว แต่ตัวเองหน้า
รักฉันฝันสลาย Chapter 20 | ยอมแพ้
Chapter 20 | ยอมแพ้ร่างบางเล็กถูกนำลงมาจากด้านบน แน่วแน่พยายามปั๊มหัวใจ เพื่อยื้อชีวิตสุดกำลัง แต่คนที่แขวนคอไปเกือบชั่วโมงแล้วก็ยากที่จะกลับมา“กลับมาลิตา พี่ขอโทษ ฮือ ๆ กลับมาสิ” ร่างเล็กนอนเหยียดตรงลำคอมีจ้ำม่วงเพราะรอยรัดของเชือก ทุกครั้งที่เขาพยายามปั๊มหัวใจ ร่างบอบบางก็ไหวตามจังหวะ แน่วแน่ใช้มือปาดน้ำตาอยู่หลายครั้งพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ปาลิตากลับมา“….”“ลิตา ฮึก” มือหนาปั๊มหัวใจเป็นจังหวะ เขาใช้เวลาเกือบสิบนาที หมอพยาบาลที่เขาโทรตามก็เข้ามา หมอรับช่วงปั๊มหัวใจต่อ แน่วแน่ปล่อยน้ำตาลูกผู้ชายหลั่งไหลออกมาสุดกลั้น มองภาพการช่วยชีวิตปาลิตาอย่างเจ็บปวดหัวใจภาพรอยยิ้มเสียงหัวเราะ ทุกอย่างที่เป็นปาลิตาวิ่งเข้ามาในหัว เขาทิ้งเธอเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่กับผู้หญิงอีกคน ปล่อยให้เธอกับลูกต้องทุกข์ทรมานเพราะการกระทำของเขาเอง “กลับมาหาพี่สิลิตา พี่ขอโทษ ฮือ ๆ กลับมาเถอะ” “…” ปาลิตายังคงนิ่ง หลายนาทีที่หมอพยายามช่วยแต่ก็ยังไร้วี่แวว“ลิตา…”ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาเต็มอก จนตั้งแทบรับไม่ไหว พอหูตาสว่างกับสิ่งที่ปาลิตาพยายามบอก แน่วแน่ก็แทบแดดิ้น กับความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามา เขาก็เพิ่งจะร
รักฉันฝันสลาย Chapter 19 | ไม่มีหวังที่จะสู้ต่อ
Chapter 19 | ไม่มีหวังที่จะสู้ต่อปาลิตานั่งเขียนไดอารี่ เธอร้องไห้สะอึกสะอื้น บรรยายความเจ็บปวดทั้งหมดผ่านตัวหนังสือ ชีวิตที่ผ่านมาของเธอไม่มีความสุขเลย คนที่เป็นความสุขทุกอย่าง เป็นแน่วแน่ เขาเป็นโลกทั้งใบ แต่เขาเลือกที่จะทิ้งเธอเขาเลือกทิ้งเธอ เพื่อไปรักผู้หญิงอีกคน เธอผิดอะไรนักหนา ถึงได้ทิ้งเธอ ตลอดระยะเวลาที่เคยอยู่ด้วยกัน เขาไม่เคยรักเธอบ้างเลยเหรอ ทำไมหัวใจของเธอ ถึงได้เอาแต่รักเขา จนลืมนึกถึงตัวเอง ลืมแม้กระทั่งต้องรักตัวเองก่อนจะรักคนอื่นทำไมหัวใจไม่รักดี ทำไมถึงได้รักแต่คนอื่น ทำไมไม่รักตัวเองบ้างเลย เธอไม่เหลือพื้นที่หัวใจเอาไว้รักตัวเอง เพราะเอาแต่รักผู้ชายที่ชื่อแน่วแน่ไปแล้วเชือกสีขาวถูกมัดเอาไว้กับเหล็กโคมไฟกลางห้อง ปาลิตาอยู่ที่ชุดสีขาวสะอาดตา ใบหน้าสวยเศร้าหมองแต่แววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกยินดี ปาลิตามองดูผู้ชายที่เธอรักแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นในทีวีแล้วปล่อยน้ำตาหลั่งไหล หัวใจมันเจ็บจนทนไม่ได้แล้วสุดท้ายแล้วเขาก็เลือกผู้หญิงคนนั้น และปล่อยมือของเธอ ผู้หญิงที่ไม่เคยอยู่ในสายตา พยายามวิ่งตามทำทุกอย่างแล้ว ก็ไม่มีวันที่เขาจะกลับมา เพราะเขาไม่เคยมองเห็นผู้หญิงที
รักฉันฝันสลาย Chapter 18 | ความสุขบนหัวใจที่แตกสลาย
Chapter 18 | ความสุขบนหัวใจที่แตกสลาย “ชุดนี้สวยไหมแน่ว” ละอองอยู่ในชุดแต่งงานสีขาวฟูฟ่องหมุนไปมา“สวยครับ” แน่วแน่พยักหน้าดูละอองดาวลองชุด แน่วแน่นิ่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ก่อนจะไปหยุดที่ร่างบางเล็กของปาลิตา เธอผอมมากดูซีดเซียว ราวกับป่วยไข้มาแรมปี“แน่วเองก็หล่อมาก ๆ” ละอองดาวยิ้มให้ชายหนุ่มก่อนจะหันไปสนใจส่องกระจก วันนี้เธอสวยมาก และจะสวยกว่าเดิมเมื่อถึงวันแต่งงานอีกไม่กี่วันก็จะถึงแล้ว ทุกอย่างมันต้องสวยงามแน่นอน ถึงแม้ทิมจะทำหัวใจของเธอแตกสลาย แต่แน่วแน่ก็ฉุดรั้งเธอขึ้นมาจากความเจ็บปวด กว่าจะผ่านมันมาได้ เธอก็แทบแย่เหมือนกัน การที่จะได้เริ่มใหม่กับเขา มันคงเป็นอะไรที่ดี“คุณปาลิตา มีญาติมาด้วยหรือเปล่าครับ” หมอหนุ่มเอ่ยเมื่อหญิงสาวรู้สึกตัว ปาลิตาอยู่ในห้องสีขาวสะอาดตา กวาดสายตาไปรอบๆ พร้อมขมวดคิ้วตัวเองไล่ความมึนงง“ฉันไม่มีญาติที่ไหน?”“แล้วสามีของคุณล่ะครับ”“ฉัน….” หญิงสาวเอ่ยเสียงแผ่ว ริมฝีปากสั่นระริก “ฉันไม่มีสามีค่ะ เราเลิกกันแล้ว”“เอ่อ…” หมอหนุ่มมีสีหน้าลังเล สิ่งที่เขาอยากจะบอกกับญาติของคนไข้ คืออาการป่วยของปาลิตาในตอนนี้“มีอะไรหรือเปล่าคะหมอ?”“มันเป็นอะไรที่พูด
รักฉันฝันสลาย Chapter 17 | ความรักที่ไม่มีค่า
Chapter 17 | ความรักที่ไม่มีค่า “กรี๊ด ไม่จริง!” ปัง! ปาลิตาปารีโมททีวีไปที่ผนังจนมันแตกกระจายแล้วทรุดกายนั่งลงกับพื้น ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เธอไม่มีความสุขเลย เฝ้ารอคอยให้แน่วแน่กลับมา แต่ทว่า เขาไม่กลับมา เธอไม่สามารถติดต่อเขาได้ หนำซ้ำยังต้องมาเจอข่าวแบบนี้อีกแน่วแน่ทิ้งเธอ ไม่สนใจไม่เหลียวแล ปล่อยให้เธอทุกข์ทรมาน เขากำลังมีความสุขและเริ่มต้นชีวิตใหม่ต่อไปได้ ต่างจากเธอที่ไม่เหลือใครในชีวิตเลยน้ำตาที่เหือดแห้งไหลรินออกมา เธอสะอึกสะอื้นร่างกายไหวสะท้าน เธอแค่อยากบอกเขาว่าเธอกำลังท้องลูกของเขา แต่ก็ยากเย็นเหลือเกิน เขาคือโลกทั้งใบ เขาคือความรักทั้หมดที่มี เธอรักเขาจนไม่รักตัวเองเลย แต่พอมีลูกเธอก็อยากจะบอกเขาอยากให้เขากลับมา แต่สุดท้ายเธอก็ไม่มีหวังเลย“ฮือ ๆ”“ในเมื่อเขาหมดรักแล้ว ทำไมถึงไม่กลับมารักตัวเอง” เสียงทีวีดังขึ้น เป็นรายการของผู้หญิงสองคนที่กำลังคุยกับผู้ชมทางบ้านที่มาเล่าปัญหาชีวิต ทำให้ปาลิตาต้องหันไปมอง“วันนี้เราก็ต้องแก้ปัญหา เราต้องพยายามทำจิตใจแข็งแรงที่สุด ถึงลูกจะไม่มีพ่อแบบคนอื่น ไม่มีพ่อที่จะมาดูแลเขาช่วยเรา แต่เราเป็นแม่เราก็ต้องดูแลเขาให้ดีที่สุดค่ะ”“
