ตอนที่ 8 ประชุมใหญ่

บรรยากาศภายในห้องประชุมใหญ่ชั้นสูงสุดของตึกระฟ้าหมื่นล้าน เอ่อล้นและเต็มไปด้วยความกดดันที่แผ่ซ่านจนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง

เครื่องปรับอากาศส่งลมเย็นเฉียบ ทว่าไม่ได้ช่วยลดอุณหภูมิความเครียดของบรรดาคณะกรรมการบริหารและทีมพัฒนาโปรแกรมระบบอัจฉริยะลงได้เลย สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่ร่างสูงโปร่งของ คิริน ประธานบริษัทหนุ่ม อย่างเขา ที่กำลังยืนอยู่หน้าจอโปรเจกเตอร์ขนาดสกรีนยักษ์

ทว่าสิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องลอบมองด้วยความแปลกใจ ไม่ใช่ความดุดัน เคร่งขรึม หรือมองในแววตาของเขาเหมือนเช่นทุกครั้ง แต่เป็น "ชุดสูท" ที่ชายหนุ่มสวมใส่อยู่ในตอนนี้

แทนที่จะเป็นสูทคัตติ้งเนี้ยบหรูหราสีเทาอ่อนราคาแสนห้าจากยุโรป หรือไม่อ่อนกว่านั้น ก็คงเป็นชุดตัดที่ดูเข้ารูปกว่านี้ แต่คิรินกลับอยู่ในชุดสูทสีดำสนิทธรรมดาๆ ตัวหนาและหลวมโคร่งกว่ารูปร่างจริงของเขาไปเล็กน้อย

มันเป็นสูทสำรองที่ สมชาย เลขาคนสนิท รีบวิ่งไปหยิบยืมมาจากพนักงานต้อนรับชายที่ไซส์ตัวใกล้เคียงที่สุดเป็นการด่วนที่สุด เนื่องจากเสื้อผ้าตัวเก่งของประธานหนุ่มพังพินาศด้วยน้ำมือ...ของยัยแม่ค้ากระเพรา หรือพูดให้ถูกคือด้วยน้ำซอสกะเพราของยัยแม่ค้าคนเมื่อกี้นั่นเอง

แม้ชุดจะไม่ได้เพอร์เฟกต์ และมีกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มราคาถูกโชยแตะจมูกอยู่เนืองๆ จนชวนให้หงุดหงิด แต่มาดความนิ่งขรึมและสติปัญญาอันเฉียบคมของคิริน กลับไม่ได้ลดน้อยถอยลงไปเลยสักนิด

"และนี่คือระบบโครงสร้างสถาปัตยกรรมอัจฉริยะที่สามารถลิกวิเดต และจัดสรรข้อมูลดาต้าเบสได้เรียลไทม์ครับ เป็นแบบอย่างที่ทุกท่านรีเควสมาครับ"

เสียงทุ้มต่ำทรงพลังของคิรินอธิบายขั้นตอนสุดท้ายของโปรแกรมตัวใหม่ล่าสุดด้วยภาษาอังกฤษสำเนียงบริติชอย่างไร้ที่ติ แววตาเรียวยาวคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองตรงไปยังกลุ่มทุนยักษ์ใหญ่ชาวต่างชาติอย่างมีชั้นเชิง นำเสนอจุดเด่น ปิดจุดบอด และตอบคำถามโต้แย้งทุกข้อได้อย่างเด็ดขาดไม่มีสะดุด

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนที่หัวหน้าคณะตัวแทนนักลงทุนต่างชาติจะเผยรอยยิ้มออกมา พร้อมกับลุกขึ้นยืนและยื่นมือมาข้างหน้า

"Excellent, Mr. Kirin. Your system is flawless. We are ready to sign."

เสียงปรบมือดังกระหึ่มขึ้นทันทีทั่วทั้งห้องประชุม ทีมงานหลายคนถึงกับลอบถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

สมชาย รีบกุลีกุจอยื่นปากกาหมึกซึมสลักชื่อแบรนด์หรูให้ท่านประธาน คิรินตวัดปลายปากกาเซ็นลงบนเอกสารสัญญาฉบับประวัติศาสตร์มูลค่าหลายพันล้านบาทด้วยท่าทางนิ่งสนิท ใบหน้าหล่อหวานยังคงราบเรียบและวางมาดขรึม ราวกับความสำเร็จระดับนี้เป็นเรื่องธรรมดาในชีวิตของเขา ทั้งที่ในใจลึกๆ ควรจะลิงโลด

เมื่อพิธีการทุกอย่างเสร็จสิ้นลง และกลุ่มลูกค้ารายใหญ่เดินออกจากห้องประชุมไป คิรินก็หมุนตัวเดินตรงกลับเข้าห้องทำงานส่วนตัวทันทีโดยไม่เอ่ยปากพูดอะไรกับใครสักคำ

ปัง...

ประตูไม้สักบานยักษ์ปิดลง พร้อมกับความเงียบสงบที่สะท้อนกลับมา คิรินถอดเสื้อสูทตัวหลวมโคร่งของพนักงานคนนั้นออกโยนไว้บนโซฟาอย่างไม่ใยดี ก่อนจะเดินไปหยุดอยู่หน้ากระจกใสบานกว้างที่มองเห็นทัศนียภาพของเมืองหลวงและลานกว้างข้างล่างตึกได้อย่างชัดเจน

ชายหนุ่มยืนกอดอก แสงแดดยามบ่ายส่องกระทบใบหน้าด้านข้างที่คมคาย...และ ณ วินาทีที่ไม่มีสายตาของใครคอยจับจ้อง มาดน้ำแข็งที่เขาเพียรสลักไว้ตลอดทั้งวันก็พลันละลายลงอย่างช้าๆ

ดวงตาคมกริบทอดมองดิ่งลงไปยังจุดที่เคยเป็นที่ตั้งของร้านรถเข็นเล็กๆ ข้างล่าง

จู่ๆ ภาพใบหน้าน่ารักที่นองไปด้วยน้ำตาของ พะพาย ก็ลอยเด่นขึ้นมาในมโนภาพอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

เสียงสั่นเครือที่ตัดพ้อเขา...'คุณไม่จำเป็นต้องพูดจาดูถูกเหยียดหยามศักดิ์ศรีของพายขนาดนี้เลยนี่คะ พายไม่ได้ตั้งใจ...' มันดังก้องอยู่ในรูหูซ้ำไปซ้ำมาราวกับแผ่นเสียงตกร่อง

คิรินขมับกระตุก ความรู้สึกหน่วงๆ อึดอัดในอกที่เขาพยายามกดทับเอาไว้ตลอดการประชุมเริ่มตีตื้นขึ้นมาจนเขารู้สึกว้าวุ่นใจ