เล่ห์กลซ่อนใจ 3

ร่างบอบบางขยับตัวตื่นในยามที่แสงแดดสาดส่องลอดเข้ามาภายในห้อง หญิงสาวลุกขึ้นนั่งพิงกับหัวเตียงพร้อมกับบิดกายราวกับไล่ความเมื่อยล้าที่สะสมอยู่ในกายมานานแสนนาน บิดซ้ายบิดขวาไปมา สายตาหวานมองหาโทรศัพท์มือถือของตนและเอื้อมไปหยิบขึ้นมาดูเวลา

“ตายล่ะ…สายแล้วบอสด่าตายเลย”

หลังจากที่ดูเวลาที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือซึ่งเลยเวลาเข้างานมานับชั่วโมงหญิงสาวรีบดีดตัวลุกจากที่เตียงนอนหนานุ่มวิ่งเข้าห้องน้ำจัดการอาบน้ำแต่งตัวออกไปทำงานทันที

วันนี้กัญญ์วราไม่ได้แต่งหน้าเข้าบริษัทเพียงแค่ทาลิปสติกกับเขียนคิวเท่านั้น เพื่อไม่ใหดูป่วยจนเกินไป สำหรับผู้หญิงเราไม่มีคิ้วแทบจะไม่กล้าออกไปไหนเลย ร่างสูงเพรียวของอินทิเรียสาวคนสวยเดินเข้ามายันแผนกของตน เมื่อเธอเดินเข้ามาทุกคนต่างทำความเคารพเธอทั้ง ๆ ที่เธอก็ไม่ได้อายุมากเท่าไรนัก อาจจะเป็นเพราะเธอนั้นทำงานที่นี่มาตั้งแต่ก่อนเรียนจบละมั้ง

“พี่แก้วขา…บอสเรียกพบพี่แก้วค่ะ” ผู้ช่วยส่วนตัวของกัญญ์-วราบอกกับหญิงสาวที่พึ่งจะเข้าบริษัทไม่ไม่กี่นาทีนี้

“บอส…บอสจะพบพี่เนี่ยนะ” หญิงสาวเอ่ยทวนอีกครั้ง

“ใช่ค่ะพี่แก้ว…เห็นถามหาพี่แก้วตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ บอสบอกว่าถ้าพี่เข้าบริษัทแล้วให้ไปหาที่ห้องด่วนเลยค่ะ”

“โอเค…ขอบใจมากจ๊ะ” หญิงสาวกล่าวขอบคุณและยิ้มให้คนตรงหน้า ก่อนกลับหลังเดินไปยังห้องของเจ้านายทันทีแทนที่จะเดินเอาของไปเก็บที่ห้องทำงานของตน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“บอสขา…แก้วมาแล้วค่ะ” เสียงหวานเอ่ยออดอ้อนดังมาจากด้านนอกห้อง

“แก้วเข้ามาได้เลยแล้ว…พี่ไม่ได้ล็อกประตู” เสียงเจ้านายหนุ่มเอ่ยอนุญาตคนหน้าห้อง

“ทำไมวันนี้มาทำงานซะสายโด่งป่านนี้”

“ก็ทำงานให้พี่นั่นแหละค่ะ กว่าจะได้นอนก็เกือบตีสาม เอ่อเห็นยัยอายบอกว่าพี่เรียกให้แก้วมาพบตั้งแต่เช้าพี่มีอะไรรึเปล่าคะ”

“พี่น่ะไม่มี…แต่คนโน้นน่ะมี” เสียงนุ่มอบอุ่นรุ่นพี่คนสนิทเอ่ยพร้อมชี้ไปยังโซฟาสีเบสตั้งอยู่มุมห้องก็พบลูกค้าหนุ่มหล่อนั่งรออยู่

“คุณ!” หญิงสาวร้องอย่างตกใจเมื่อเห็นพัสกรนั่งอยู่ภายในห้องนี้ด้วยเขามาทำไมที่นี่

“คุณมาทำอะไรที่นี่ไม่ทราบคะ”

“เมื่อวานคุณผิดนัดผม…ผมให้ลูกน้องมารับคุณก็ไม่ไป”

“ก็ฉันบอกแล้วไงคะ ว่าฉันจะขับรถไปเอง คุณแค่ส่งโลเคชั่นมาให้ฉันก็พอ” หญิงสาวเริ่มขึ้นเสียงอย่างไม่พอใจจนเจ้านายหนุ่มต้องเอ่ยปราม

“แก้วลูกค้า ใจเย็น ๆ ท่องไว้ลูกค้า” กัญญ์วราหายใจเข้าลึกๆราวกับสงบสติอารมณ์ของตนเองเอาไว้

“ไปกับผม” ลูกค้าหนุ่มเอ่ยขึ้นหลังจากที่เงียบมาครู่หนึ่ง

“ไปไหน...ฉันไม่ไป…ฉันจะไปทำงาน ส่งโลเคชั่นมาด้วยค่ะ ฉันจะขับรถไปเอง พรุ่งนี้”

“คุณทินกรครับ ผมขอยืมตัวคนของคุณสักวันสองวันนะครับ” เสียงเข้มเอ่ยเชิงขออนุญาตโดยไม่ถามเจ้าตัวแม้แต่นิ้ย แต่ไม่ทันไรก็คว้ามือเรียวของหญิงสาวพาออกไปทันที

“จะรอดมั้ยวะเนี่ย...งานนี้” ทินกรเอ่ยหลังจากที่ทั้งสองออกไปแล้วอย่างเหนื่อยใจ

“นี่คุณพัสกร คุณจะลากฉันไปไหนไม่ทราบคะ ฉันไม่ไปกับคุณหรอกนะ” หญิงสาวที่ถูกลากออกมานอกห้องโวยวายเสียยกใหญ่ทำให้พนักงานที่ทำงานอยู่หันมองเป็นตาเดียวกัน

“เมื่อวานผมให้คนของผมมารับคุณ คุณก็ไม่ไป วันนี้ผมจะพาไปดูสถานที่คุณยังจะโวยวายอีก” ชายหนุ่มหันมาเอ่ยเสียงเข้มอย่างมีอำนาจก่อนก้มลงกระซิบข้างใบหูเล็กพลางสุดกลิ่นหอม ๆ จากกายสาว

“จะไปกับผมดี ๆ หรือจะให้ผมใช้กำลัง” กัญญ์วราหันมองหน้าคนตัวสูงด้วยสายตาขุ่นเคืองและถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย

“โอเค…ฉันไปดูสถานที่กับคุณก็ได้”

เมื่อตกลงกันเรียบร้อยชายหนุ่มจึงเดินนำหน้าหญิงสาวไปยังรถยนต์ส่วนตัวของเขาซึ่งลูกน้องคนสนิทนั้นรออยู่หน้าบริษัทของเธอ

“ไปเลยไหมครับนาย” เจ้านายหนุ่มพยักหน้าและหันไปบอกกับหญิงสาวที่ยืนอยู่ทางด้านหลังให้ขึ้นรถ ส่วนตัวของเขาเองนั้นก็เดินอ้อมไปขึ้นอีกฝั่ง

มือเรียวกำลังจะเปิดประตูเข้าไปนั้นต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงทรงอำนาจของพัสกรดังขึ้น

“ผู้หญิงอะไรไม่มีมารยาทเอาซะเลย…ที่บอกให้นั่งไม่ใช่ข้างหลังแต่เป็นข้างหน้าโน่นที่ของคุณ”   กัญญวรารู้สึกเสียหน้าไม่น้อยมองใบหน้าหล่อของชายหนุ่มแล้วเดินยังที่นั่งด้านข้างคนขับจัดการวางกระเป๋าของตนเอาไว้กับตักบางด้วยใบหน้าบอกบุญไม่รับก่อนที่รถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวออกจากบริษัทเพื่อตรงไปยังสถานที่จุดหมายทันที

แต่ในระหว่างการเดินทางที่จะไปกระบี่นั้นอยู่ ๆ เสียงแจ้งเตือนของแอบพลิเคชั้นยอดฮิตดังขึ้นเธอจึงเปิดกระเป๋าหยิบขึ้นมาอ่าน

“ห้ามก่อเรื่องนะแก้ว…ท่องไว้ลูกค้า”

เมื่อเปิดอ่านก็พบว่าคนที่ส่งข้อความมาหาเธอนั้นคือเจ้านายของเธอ

“แก้วรู้ค่ะ…เรื่องงานก็คือเรื่องงานค่ะพี่ทิน”

“ดีแล้ว…อย่าให้คุณพัสกรมาบอกเรื่องของเธอกับพี่อีก” กัญญ์วราขมวดคิ้วเข้าหากันเมื่อได้อ่านข้อความ

“เขาฟ้องอะไรพี่คะ”

“เอาเป็นว่าพี่รู้แล้วกัน…ตั้งใจทำงาน อย่าต่อปากต่อคำให้มากนักล่ะ” ข้อความถูกส่งมาพร้อมกับอิโมจิค่อนรูปหน้ายิ้มแลบลิ้นปลิ้นตา

กัญญ์วราตอบกลับด้วยสติ๊กเกอร์เคลื่อนไหวพร้อมแก้วเบื่อมองบน ไปก่อนเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าดังเดิมมองไปยังท้องถนนเบื้องหน้าอย่างเหนื่อยหน่ายที่ต้องมานั่งทำงานกับผู้ชายปากร้ายแถมยังบ้าอำนาจเอาแต่ใจเป็นว่าเล่น เธอต้องทนจนกว่างานจะเสร็จเรียบร้อย

ตลอดการเดินทางมายังรีสอร์ทของพัสกรที่กำลังสร้างเพิ่มเติมและตกแต่งภายในบ้านพักตากอากาศหลังของเขาใหม่ ใช้เวลาเกือบสิบชั่วโมงออกเดินทางช่วงเที่ยงกว่าจะถึงที่หมายราว ๆ สามทุ่มกว่า

กัญญ์วราหลับพับอยู่ในรถโดยที่สองหนุ่มนั้นปลุกเรียกอยู่นานสองนานเท่าไรก็ไม่ตื่นอาจเป็นเพราะว่าเดินทางนานจนเกิดความอ่อนเพลีย ดังนั้นทำให้พัสกรเอ่ยบอกให้ลูกน้องคนสนิทไปบอกพนักงานจัดเตรียมห้องส่วนตัวเขานั้นจะลองปลุกหญิงสาวที่นอนหลับอย่างสบายใจอยู่อีกสักครั้ง

“นี่คุณ…ตื่นได้แล้ว ถึงแล้ว” ชายหนุ่มเรียกหญิงสาวเสียงเข้มขึงสองสามครั้งแต่ก็ไม่มีท่าทีว่าจะตื่น

“ปล่อยให้นอนในรถขาดอากาศหายใจตายดีมั้ยเนี่ยยัยผู้หญิงไร้มารยาท แถมยังขี้เซาอีก”  ชายหนุ่มว่าก่อนจะก้มลงช้อนตัวบางของหญิงสาวค่อยออกมาจากรถช้า ๆ และเดินเข้าไปยังรีสอร์ทของเขาทันที และเมื่อลูกน้องคนสนิทนั้นเห็นเจ้านายอุ้มหญิงสาวมาจึงอาสาอุ้มหญิงสาวต่อให้ด้วยความหวังดี

“คุณภีมครับ…มาครับผมช่วยอุ้มคุณผู้หญิงคนนี้”

“ไม่ต้อง! ไปจัดการห้องพักให้เรียบร้อยก็พอ”

“คือห้องพักของเราเต็มทุกห้องเลยครับ…จะมีก็แค่บ้านพักตากอากาศของคุณภีมที่ท้ายหาดครับ” ลูกน้องหนุ่มชี้แจ้งให้เจ้านายได้ฟังหลังจากถามพนักงานว่ามีห้องว่าเหลืออยู่ไหม