ออกเดินทาง

4

ออกเดินทาง

ฝนตกตามที่คีรีบอกสองวันติด สงสัยเขาจะดูพยากรณ์อากาศมา อีกสี่วันถัดมาจึงเป็นวันออกเดินทาง พวกเราเริ่มออกเดินทางจากเมืองหลวงช่วงเย็นของวัน กะไว้ว่าคงถึงจุดหมายช่วงเช้ามืดวันพรุ่งนี้

ขณะยกกระเป๋าขึ้นรถ ก็มีรถสองคันขับเข้ามาในบริเวณบ้าน คันหนึ่งผมจำได้แม่นเลย ปริมมาจริง ๆ ผมอุตส่าห์ไม่บอกวันเดินทางหมอนี่รู้ได้ไงว่าเราเดินทางกันตอนเย็น ส่วนรถเล็กขับเคลื่อนสี่ล้อหรือที่คนชอบเรียกว่าออฟโรดคันนั้น ไม่แน่ใจเลยว่าเป็นรถของใคร แต่ถ้าให้เดาก็ไม่ยากเท่าไร น่าจะเป็นคนที่เรียกตนเองว่าอารักษ์ขาคนนั้น

“ปริม มาทำไม”

“ก็บอกแล้วไงว่าปริมจะไปด้วย” ปริมยักคิ้วแล้วยกกระเป๋าเป้ใบใหญ่ลงจากรถสปอร์ตคันโปรด แบกเป้เดินไปหาพี่มีนตรงออฟโรดคันสีขาวเงา พี่มีนหันมามองผมเหมือนกำลังจะถามว่าจะให้จัดการอย่างไร

ถึงไล่ปริมก็ไม่ไปผมยักไหล่สองข้างอย่างจนใจ เธอเลยเปิดประตูรถให้เขาเก็บเป้เดินทางไว้ในรถ ครู่เดียวคีรีเดินลงจากรถฝั่งข้างคนขับ สองเท้าก้าวออกไปอัตโนมัติ เดินมาครึ่งทางก็เจอคีรียืนอยู่ตรงหน้า

“พร้อมหรือยัง”

“ครับ คนของผมก็เตรียมพร้อมแล้ว รอคีรีคนเดียว”

“งั้นก็ไปเถอะ ผมจะตามอยู่หลังสุด” คุยกับนายท่านอารักษ์ขาเสร็จ ก็หันพยักหน้าให้พี่มีนเป็นอันว่าพร้อมเดินทาง เธอเรียกลูกทีมด้านหลังเสียงดัง ทุกคนพากันขึ้นรถเสียงปิดประตูดังไล่กันไปจนครบทุกคัน

ออฟโรดห้าคันแล่นไปบนถนนใจกลางเมืองมุ่งสู่ภาคเหนือของประเทศ ไม่ว่าใครเห็นก็รู้ว่าเป็นคณะเดียวกัน สามคันแรกเป็นลูกทีมนั่งคันละสี่คน คันที่สี่มีผม ปริม พี่มีนเป็นคนขับ คันสุดท้ายอย่างที่รู้ว่าคีรีจะเป็นคนปิดท้าย ขับไปได้ห้าหกชั่วโมงก็จอดพักยืดเส้นยืดสาย เปลี่ยนคนขับ จากนั้นจึงขับต่อไปอีกสี่ห้าชั่วโมงก็เกือบถึงจุดหมาย

เส้นทางเริ่มลำบากขึ้นเล็กน้อยเพราะสิ้นสุดถนนหลวง ต่อไปจึงเป็นทางชนบทขรุขระบ้างเรียบบ้าง ตามแต่จะว่าเส้นนั้นใกล้หมู่บ้านแค่ไหน

ในที่สุดก็มาถึงหมู่บ้านของพรานพง ไกด์นำทางของเราในครั้งนี้ หมู่บ้านนี้อยู่ห่างจากตัวเมืองเกือบหนึ่งร้อยกิโลเมตร เส้นทางต้องใช้คำว่าค่อนข้างทุรกันดารเลยก็ว่าได้ ผมนั่งจนเมื่อยก้นไปหมด หากเอารถบ้านมาคงดีกว่านี้

ทุกคนลงจากรถเพื่อยืดเส้นยืดเส้นอีกครั้ง เท่าที่พรานพงบอกเราต้องขับรถต่อไปอีกประมาณสี่สิบกิโลเมตร จากนั้นค่อยเดินเท้าเข้าป่าต่อไป

“สวัสดีครับพรานพง”

“คุณเดินทางมาเหนื่อย ๆ พักผ่อนกันก่อนเถอะ สักชั่วโมงค่อยออกเดินทาง เดินเท้าเข้าป่าตอนเย็นน่าถึงจะจุดพักพอดี” พรานพงบอกผมแต่สายตากลับมองผ่านไปด้านหลัง เหมือนกำลังมองหาใครสักคน คีรีเดินเข้ามาหาถึงรู้ว่าคนที่เขากำลังมองหาคือใคร

“ผมจะแนะนำให้รู้จักนะครับ นี่พรานพง ส่วนนี่พันคีรี พรานพงเป็นคนแนะนำให้ผมไปเชิญคีรีมาเป็นอารักษ์ขา” คีรีพยักหน้ายิ้มให้ผม แล้วหันไปมองหน้าพรานพงสีหน้านิ่งเฉย ผมว่าเขาเป็นไบโพลาร์จริง ๆ อย่างที่คิดในตอนแรกนั่นแหละ นึกอยากยิ้มก็ยิ้ม นึกอย่างขรึมก็ขรึมขึ้นมา

“ขอบคุณ” ถึงจะมีสีหน้าเรียบเฉย แต่อยู่ ๆ คีรีก็พูดขอบคุณพรานพงขึ้นมา ลูกกระจ๊อกคีรีที่อยู่ด้านหลังมองนายท่านของตนเองด้วยความสงสัย ใช่ ผมเองก็สงสัยเขาดูไม่ใช่คนที่จะเอ่ยปากพูดกับใครก่อน ยิ่งคำขอบคุณเมินซะเถอะ เกินคาดไปมากสำหรับผมที่เห็นอะไรแบบนี้

ไม่ใช่ว่าเขาดูหยิ่ง แต่เขาดูน่าเกรงขามจนเหมือนไม่ได้อยู่ในโลกเดียวกัน ดูเข้าถึงยากเกินไป

“รบกวนนายท่านแล้ว” นายท่านอีกแล้วทำไมทั้งลูกกระจ๊อกทั้งพรานพงถึงเรียกคีรีว่านายท่านกันหมด พวกพี่มีนพาลูกทีมไปนั่งตรงที่พักข้างบ้านไม้มุงจากของพรานพง ระหว่างที่คุยกันเลยไม่มีใครได้ยินนอกจากผม พรานพง คีรี และลูกกระจ๊อกหน้าเหมือนตัวร้ายคนนั้น

“สงสัยเหรอ” คีรีถามเมื่อเราแยกย้ายจากพรานพงไปหาที่พักผ่อนรอเวลาออกเดินทาง บางทีผมรู้สึกเหมือนเขาอ่านใจคนได้จริง ๆ ขณะเดินก้มหน้าก้มตาคิดถึงเรื่องเมื่อครู่ ผมรีบเงยหน้ามองคนถามพยักหน้างึกงักให้เขาทันที

“สงสัยเรื่องอะไรล่ะ”

“คีรีกับพรานพงรู้จักกันมาก่อนใช่มั้ย” ผมแค่ถามลองเชิงเท่านั้นแหละ เรียกกันขนาดนั้นถ้าไม่รู้จักผมยอมใช้หัวเดินแทนเท้าเลย คีรีทำท่าครุ่นคิดจากนั้นยิ้มมุมปาก ไอ้หนุ่มนี่มันยังไงกันแน่นะ ทำตัวมีลับลมคมในเก่งอะไรขนาดนั้น

“ก็ถือว่ารู้จัก แต่รู้จักพ่อของเจ้านั่นมากกว่า”

“เจ้านั่นงั้นเหรอ ดู ๆ แล้วพรานพงน่าจะอายุสี่สิบได้มั้ง เรียกไม่เคารพผู้อาวุโสเลยนะคุณน่ะ” โห กล้าเรียกคนแก่กว่าว่าเจ้านั่น ผมนับถือจริง ๆ ต้องไม่สนโลกไม่สนสังคมขนาดไหน ถึงพูดแบบนั้นได้เต็มปากเต็มคำแบบที่เขาพูดอยู่ตอนนี้

“แล้วณจันทร์รู้เหรอว่าผมอายุเท่าไหร่”

“นั่นสิ คีรีอายุเท่าไหร่ล่ะ”

“ถึงเทวาลัยนั่นณจันทร์จะรู้เอง ไปพักเถอะ” เขาบอกเสร็จก็เดินแยกไปหาลูกกระจ๊อกที่เจอกันมาหลายครั้งหลายครา แต่ไม่เคยรู้จักชื่อเขาเลยสัก หมอนั่นรีบกุลีกุจอเสิร์ฟน้ำให้นายท่านทันทีที่เขาเดินถึงรถ

หมอนั่นเป็นลูกน้องหรือเป็นทาสกันแน่ สปอยล์กันเวอร์วังเกินไปแล้ว

ไม่รู้ผมนินทาคนอื่นไปเพื่ออะไรเพราะพอเดินถึงที่พักผ่อนข้างบ้านพรานพง พี่มีนเสิร์ฟน้ำ ปริมยื่นพัดให้ เมื่อครู่ผมว่าตนเองแน่ ไม่ได้หมายถึงคีรีหรอกที่ถูกสปอยล์ ผมต่างหากที่ถูกสปอยล์มาตลอด

“ว่าไงบ้าง”

“อีกสี่สิบนาทีค่อยเดินทางต่อ พี่กับพวกลูกน้องพักผ่อนกันก่อนเถอะ คืนนี้น่าจะได้พักในป่าเท่าที่พรานพงบอก”

“งั้นหนูจันก็พักผ่อนเถอะ เดินทางไกลจะไม่ไหวเอา” พี่มีนแตะไหล่บอกเบา ๆ ใช่สิ ผมมันอ่อนแอที่สุดในนี้แล้ว ถ้าไม่พักผ่อนกลัวจะกลายเป็นภาระคนอื่นเอา ปลงได้เลยนั่งลงเอนตัวนอนตักพี่มีน

“จันของีบสักสิบนาทีเพื่อสมองที่ปลอดโปร่งและร่างกายที่กระปรี้กระเปร่า”

“นอนเถอะ ถีงเวลาพี่จะเรียก”

สิบห้านาทีพอดิบพอดีพี่มีนก็สะกิดไหล่ ช่างเป็นผู้หญิงที่ตรงเวลาเป๊ะจริง ๆ ให้นอนเลยเวลาสักหน่อยก็ไม่ได้ ผมใช้มือขยี้ตา มือควานหาหมวกสีขาวทรงบักเก็ตข้างตัวมาสวมไว้

“นายท่านบอกว่าให้เดินทางก่อนเวลา อีกยี่สิบนาทีที่นี่จะมีฝนหนัก ถนนออกหมู่บ้านอาจจะถูกตัดขาด ถ้าไม่ไปก็ออกไปไม่ได้” ลูกกระจ๊อกของคีรีบอกกับผม เหมือนเขารู้ว่าผมตื่นแล้วเพราะพอตื่นปุ๊บหมอนี่ก็เดินมาทันที ผมยังรู้สึกเมาขี้ตาอยู่เลย

“บอกว่าฝนจะตกเนี่ยนะ ใครจะไปเชื่อฟ้าโปร่งขนาดนี้” หนึ่งในลูกทีมใหม่ที่ลุงเฉินหามาพูดขึ้น ผมเองก็คิดเหมือนเขา ใครจะมารู้ดีได้ขนาดนั้นแต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรเพราะอยู่ในช่วงงัวเงีย

“นายท่านบอกไม่เชื่อก็ไปกันเอง”

“ไปกันเถอะคุณ ก่อนจะไปไม่ได้” พอพรานพงเดินมาบอกก็ไม่มีเหตุผลให้ต้องปฏิเสธอีกแล้ว

“ไปเถอะหนูจัน” พี่มีนพยักหน้าให้เห็นด้วยกับที่พรานพงบอก ผมที่รู้สึกตาสว่างคิดทบทวนเรื่องเมื่อครู่ จากนั้นจึงโบกมือส่งสัญญาณโอเคเพราะตอนนี้ยังคงอ้าปากหาวหวอด ๆ อยู่

“ทุกคนเดินทาง”