ป่าดิบ

5

ป่าดิบ

ออกจากหมู่บ้านพรานพงมาแค่ห้านาทีท้องฟ้าพากันครึ้มโดยไม่ได้นัดหมาย ฟ้าแบบนี้ไม่มีทางที่ฝนจะไม่ตกอย่างแน่นอน ทุกคนต่างหันหน้ามองกัน จากนั้นจึงหันไปมองคีรีที่อยู่ในรถคันหลังสุด ระยะทางสี่สิบกิโลเมตรแต่ใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงเพราะทางขรุขระเกินจะบรรยายได้ ผมนึกว่าไส้จะออกมากองกันข้างนอกซะแล้ว

จากที่ผมตามอยู่รองสุดท้าย พอออกจากหมู่บ้านต้องขึ้นมาเป็นคันแรก เพราะคนรู้ทางมีแค่พรานพง ในที่สุดพรานพงก็พูดคำพูดที่ผมรอคอยมานาน “ถึงแล้ว”

“โอ้โห พื้นผิวพระจันทร์หรือไงเนี่ย” ปริมร้องออกมา เมื่อรถหยุดลงตรงสุดเขตถนนที่รถจะสามารถแล่นไปได้

“พี่มีนไหวมั้ย” ผมถามพี่มีนที่ลงมายืนบิดตัวเบา ๆ อยู่ตรงประตูรถ ส่วนตัวผมบิดตัวครั้งใหญ่เมื่อยจนไม่รู้จะเมื่อยอย่างไร ปกติไปไหนมาไหนใช้เครื่องบินพอต้องนั่งรถไกลแบบนี้ ผมรู้สึกเพลียล้า เหมือนจะไข้ขึ้น

“สบายมาก พรานพง เราจะเอายังไงต่อ”

“เดี๋ยวให้ทุกคนยืดเส้นยืดสายสักสิบนาที ช่วยกันขนสัมภาระแบ่งหน้าที่แล้วค่อยเดินเท้าต่อ” เธอพยักหน้าให้พรานพง จากนั้นเดินไปสั่งงานหัวหน้าทีมทั้งสองทีมต่อ แม้จะเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวในคณะ แต่ด้วยความสามารถของเธอจึงไม่มีใครกังขา

พี่เก็ตคือหัวหน้าทีมจากบริษัทของผม พี่เดี่ยวคือหัวหน้าทีมชำนาญการผจญอันตรายที่ลุงเฉินหามา พี่มีนให้ทีมของพี่เก็ตช่วยกันแบกสัมภาระ ส่วนทีมของพี่เดี่ยวซึ่งชำนาญการผจญอันตรายคอยระวังหน้าหลัง ส่วนผม ปริม พี่มีนอยู่ตรงกลาง

คีรีและภัทรรั้งท้ายหลังสุด ตามความต้องการของนายท่านอารักษ์ขาผู้นั้น อ๋อ ภัทรที่ว่าผมหมายถึงลูกกระจ๊อกของคีรี ได้ยินเขาเรียกตอนลงรถ

พื้นที่ป่าดิบเขาอุดมสมบูรณ์ ต้นไม้สูง แม้แต่หญ้าก็เขียวชอุ่ม มีทั้งไม้ขุน เป้ง สะเดาช้าง สารพัดต้นไม้นานาชนิด น่าจะเป็นเพราะพืชพรรณในป่าผลัดใบไม่พร้อมกัน ป่าเลยเขียวสดอยู่ตลอด แทบไม่มีทางโล่งเตียนที่คนใช้เดินสัญจร แสดงว่าไม่มีคนเข้าป่านี้มานานมากแล้ว

คีรีนั่งอยู่บนกระโปรงรถของตนเองเหม่อมองฟ้ามองดินอยู่คนเดียว ไม่นานพรานพงก็เดินเข้าไปหาเขาคุยกันแป๊บเดียวก็เดินออกไป ผมว่าคงใกล้เวลาออกเดินทางแล้วเพราะเห็นภัทรเดินแบกเป้สองใบลงจากรถคันนั้น เป้สีเขียวเข้มใบใหญ่มาก ส่วนสีดำขนาดไม่ใหญ่มาก เหมือนใส่ของไม่เต็มกระเป๋าด้วยซ้ำ เมื่อคนอื่นเห็นคีรีเตรียมตัวก็ดูกระตือรือร้นขึ้นมา

“คุณ พร้อมหรือยัง” พรานพงเดินเข้ามาถามผมที่กำลังใช้ทิชชู่เปียกเช็ดเศษดินเปื้อนขากางเกงสีขาวสะอาดของตนเอง ผมบอกแล้วว่าถ้าเสื้อผ้าสีเข้มผมรู้สึกไม่มีแรงจะเดิน ผมเลยเลือกใส่ชุดหมีสีขาวเสื้อกั๊กสีชมพูมาเดินป่า แม้จะถูกปริมแซวมาตลอดทางก็ตาม

“พี่มีนว่ายังไงครับ”

“พี่ว่าออกกันเถอะ เดี๋ยวจะมืดเอา”

“ใช่ ไปเถอะ” ปริมเองก็เห็นด้วยกับพี่มีน อีกไม่ถึงหกชั่วโมงก็จะเย็นแล้ว ยิ่งอยู่ในป่ายิ่งมืดเร็ว ป่าไม่ใช่ทางเดินปกติเมื่อพระอาทิตย์ตกไม่ควรฝืนเดินต่อ

ห้านาทีต่อมาพรานพงเดินนำทางพวกเราเข้าป่าไม้เขียวสดตรงหน้า พื้นดินแฉะเล็กน้อยคงเพราะเป็นช่วงใกล้หน้าฝน ยิ่งเป็นในป่าดิบฝนจึงยิ่งตกชุกกว่าข้างนอก พอตกมากพื้นดินได้รับน้ำก็อ่อนนุ่มขึ้นเป็นธรรมดา โชคยังดีที่ไม่เละจนกลายเป็นโคลนเปรอะเปื้อน

เดินเรียงแถวตอนลึกคู่กันไปครึ่งชั่วโมง ผมเริ่มรู้สึกหอบนิด ๆ ให้เดินทางปกติก็ผมก็เหนื่อยแล้ว แต่เดินป่าต่างกันมากเพราะมันไม่ใช่ทางเรียบโล่งเตียน มีทั้งกิ่งไม้ เนินดิน โขดหิน ไหนจะปริมชวนคุยตลอดทาง ผมกินน้ำแล้วกินน้ำอีก กินจนนับไม่ได้ว่ากินไปกี่รอบ

“พักกันก่อนเถอะ” พี่มีนบอกพรานพงที่อยู่หน้าสุด เมื่อเห็นสภาพเหมือนหมาหอบของผม ผมรีบพยักหน้าเห็นด้วยทุกคนเลยได้หยุดพัก มีแต่คีรีคนเดียวที่ขอแยกไปสำรวจข้างหน้าก่อน

คีรีมีข้าวของสัมภาระไม่เยอะเท่าพวกเรา เป้สะพายหลังก็เป็นเพียงขนาดกลางไม่รู้ว่าข้างในมีอะไรอยู่บ้าง ทั้งเนื้อทั้งตัวเขาคงมีของเพียงไม่กี่ชิ้น แหวนบนนิ้วกลาง ที่เหน็บอยู่ตรงเอวข้างขวาน่าจะเป็นมีดยาวน่าจะยาวสักคืบหนึ่ง ด้ามเป็นสีขวาเหมือนงาช้างส่วนใบมีดผมมองไม่เห็น ที่เอวซ้ายมีกระเป๋าหนังปริศนาทรงสีเหลี่ยมขนาดเท่าฝ่ามือสีดำสนิท ไม่รู้ว่าข้างในมีอะไรอยู่เช่นกัน ท่าทางคล่องแคล้วชำนาญพื้นที่ของเขาทำให้ผมสนใจจริง ๆ

“กินน้ำหน่อย” ปริมยื่นน้ำมาตรงหน้าทำให้ผมเลิกให้ความสนใจกับมนุษย์แปลกแยกคนนั้น รับน้ำมาดื่มดับกระหาย แปลกดีที่อากาศเย็นสบายแบบนี้ผมดันร้อนจนอยากเป็นลม

“ไหวมั้ยหนูจัน” พี่มีน

“นั่นดิ ทำไมหน้าแดงแบบนั้น” ปริม

“สงสัยจะเพราะนั่งรถนาน พอมาเดินเหงื่อโชกแบบนี้เลยเพลียน่ะ ไม่เป็นไรหรอกจันไหว” ผมพูดจบคีรีก็เดินกลับมาพอดี เขาไม่ได้เข้ามาคุยกับพวกเรา เพียงแต่ใช้ภัทรไปบอกเส้นทางข้างหน้าให้พรานพงฟังเท่านั้น พรานพงเดินมาบอกให้เรารีบออกเดินทางหาที่พักก่อนฝนตก

เราเดินกันมาประมาณหนึ่งชั่วโมงครึ่งก็เจอกับแอ่งน้ำเล็ก ๆ สองฝั่งของแอ่งน้ำเป็นต้นไม้เรียงสลับซับซ้อน มีทางเดียวคือเดินลุยน้ำไป ฝนเริ่มปรอยพรานพงจึงเร่งให้เรารีบเดินลุยแอ่งน้ำที่มีระยะทางเกือบร้อยเมตร พรานพงเริ่มเดินลุยไปเป็นคนแรก ตามด้วยพี่เดี่ยวหัวหน้าทีมผจญอันตราย

แอ่งน้ำนี่ลึกแค่ฝ่ามือเดียวเท่านั้นแต่บริเวณรอบแอ่งน้ำชื้นแฉะมาก เราเดินตามรอยเท้าพรานพงไปช้า ๆ เพราะไม่รู้สภาพพื้นดินใต้แอ่งน้ำ

ความรู้สึกยิบ ๆ ตรงต้นคอทำให้ผมรีบเหวี่ยงฝ่ามือไปคลำดูทันที นุ่ม นิ่ม หยุ่น คำพวกนี้แวบเข้ามาในหัวเมื่อผมสัมผัสบางสิ่งบางอย่างที่หลังคอ ตัวเริ่มเย็นเฉียบชายิบไปถึงหนังหัว อะไรกันเกาะตัวผมอยู่ คำถามนี้ปรากฎขึ้นมาก่อนผมจะร้องเสียงดังอย่างตกใจ

“หนูจันเป็นอะไร” พี่มีนรีบเข้ามาพยุงให้ผมลุกขึ้น ผมตกใจไอ้ตัวหยุ่นตรงหลังคอจนเหยียบดินในแอ่งน้ำลื่นล้มก้นกระแทก

“พี่มีน ตัวอะไรอยู่ตรงต้นคอจันอ่า” พี่มีนจับไหล่ทั้งสองข้างของผมไว้ ชะโงกดูต้นคอว่ามีอะไรอยู่อย่างที่ผมบอกหรือเปล่าทั้งทีมพากันหันมามองผมพร้อมกัน เหมือนกำลังลุ้นว่าจะมีตัวอะไรอยู่จริงหรือเปล่า