ผาร้อยศพ

6

ผาร้อยศพ

ปริมรีบเข้ามาช่วยจับแขนบังคับให้ผมยืนนิ่ง ความขนลุกขนพองนี่ทำเอาผมยืนนิ่งไม่ได้เลย

“ทากดูดเลือดน่ะ ไม่เป็นไรเดี๋ยวพี่เอาออกให้ ปริมจับหนูจันไว้” แม้จะไม่ใช่ตัวประหลาดอะไรแต่ก็ทำผมขยะแขยงอยู่ดี ยิ่งรู้ว่ามันกำลังดูดเลือดก็ยิ่งน่าขยะแขยงไปใหญ่ ปริมจับไหล่พี่มีนก็ควักเอาสเปรย์แอลกอฮอล์ในกล่องปฐมพยาบาลมาฉีดไปที่หลังคอ ไม่นานพี่มีนก็ดึงทากตัวเป้งออกมาโชว์ซึ่งผมไม่ได้อยากเห็นเลย ขนลุกจริง ๆ

“ระวังกันด้วยน่าจะมีทากเยอะ” พี่มีนตะโกนบอกทุกคนให้ระวังรอบตัว ป่าชื้นแฉะมีสัตว์เล็กสัตว์น้อยชุกชุม ลูกทีมพากันหันมองรอบตัวระแวดระวัง

“รีบไป ข้างหน้าค่อยหาที่พัก” คีรีบอกพรานพง เขาพยักหน้ารับคำนายท่านอารักษ์ขาข้างหลัง รีบพาพวกเราเดินไปจากแอ่งน้ำให้เร็วที่สุด

“แวะพักที่นี่ ดูตัวเองก่อนว่ามีทากดูดเลือดเกาะอยู่หรือเปล่า อีกเดี๋ยวค่อยเดินทางต่อ อีกไม่ไกลก็ถึงทางลงผาร้อยศพแล้ว”

“ชื่อเป็นมงคลจริง ๆ” ผมเห็นด้วยกับปริมเลยชื่อผานี่ช่างเป็นมงคล โคตรน่าไปเที่ยวเลย หวังว่าพวกเราคงไม่ใช่ศพที่หนึ่งร้อยหนึ่งหรอกนะ

คนในคณะช่วยกันตรวจดูเพื่อนและร่างกายตนเอง ใช้แอลกอฮออล์ฉีด บ้างใช้ไฟรน บ้างใช้เกลือโรย

“ทำไมมันเยอะขนาดนี้”

“ปกติของพื้นที่ชื้นแบบนี้ จะมีทากก็ไม่แปลก ไม่แน่เราอาจจะเจอสารพัดสิงสาลาสัตว์ก็ได้” พี่มีนตอบปริมพร้อมกับทำแผลบนตัวผม เท่าที่ใช้สายตาดูผมถูกตัวทากดูดเลือดนี่ขอบริจาคเลือดเยอะสุดแล้วล่ะ

“ทำไมผมถึงโดนเยอะสุดล่ะครับ”

“คงเพราะเสื้อผ้าเราสีสดที่สุด เด่นที่สุดล่ะมั้ง” น้ำเสียงหยอกล้อของพี่มีนทำผมมุ่ยปากใส่ ก็ตอนนี้ไอ้ชุดนี้มันสีไม่สดแล้วน่ะสิ ดำปี๋เป็นน้ำโคลนหมดแล้ว

คนอื่นหลังจากจัดการทากดูดเลือดเสร็จก็เตรียมพร้อมที่จะเดินทางต่อ อยู่ ๆ สมองผมก็นึกเรื่องบางอย่างขึ้นมาเลยหันซ้ายหันขวามองหานายท่านอารักษ์ขา ปรากฎว่าเขายืนพิงต้นไม้อยู่เหมือนจะไม่โดนทากดูดเลือดเลยสักตัว คิดดูเถอะ...แปลกประหลาดจนแม้แต่ทากก็ไม่กล้าเกาะ

เดินมาอีกหน่อยเป็นลานดินมีหญ้าต้นเล็ก ๆ ไม่มีต้นไม้สูงเกินสามเมตรเลยสักต้น ที่นี่น่าจะเป็นจุดพักอย่างที่พรานพงบอกก่อนหน้านี้ ห่างออกไปเป็นไม่ไกลเป็นเนินหินตะกอนคงเป็นผาร้อยศพ

“คืนนี้พักที่นี่ พรุ่งนี้ค่อยลงผา”

“ผานี่สูงแค่ไหนพราน”

“จากที่ข้าฟังพ่อมาก็คงเกือบจะสี่สิบเมตร”

“ไม่แปลกใจเลยทำไมได้ชื่อว่าผาร้อยศพ คงมีคนตกลงไปไม่น้อยเลยน่ะสิ” ผมถามพรานนำทางพลางใช้แขนเสื้อซับเหงื่อตนเองเบา ๆ แค่รู้ว่าสูงกี่เมตรก็หอบรอแล้ว ฝนก็ทำท่าจะตกอย่างไรซะก็ลงผาวันนี้ไม่ได้

“โอเค ทุกคนคืนนี้พักที่นี่แหละ พรุ่งนี้ค่อยเดินทางต่อ” ทีมของพี่เก็ตช่วยกันแบกลังสัมภาระไปหาที่เหมาะ ๆ กางเตนท์หลังใหญ่ ซึ่งก็คือของผมเอง ทีมสองซึ่งมีพี่เดี่ยวเป็นหัวหน้าแยกกันไปสำรวจรอบบริเวณที่พักเพื่อความปลอดภัย ทั้งคณะมีเตนท์เดียวก็คือของผม ส่วนคนอื่นใช้ถุงนอนเพราะพกพาได้สะดวกกว่า

แต่ลุงเฉินไม่อยากให้ผมลำบากเลยให้คนแบกเตนท์มาให้ผมได้พัก อีกไม่กี่วันจะถึงวันที่สิบห้าวันนั้นของเดือนสำหรับผม

ก่อนจะมุดเข้าเตนท์ในเวลาทุ่มครึ่งผมเห็นคนอื่น ๆ นั่งล้อมอยู่ตรงกองไฟ ทีมสองแยกกันไปนอนเฝ้ารอบแคมป์ พรานพงนั่งคุยอยู่กับพี่มีน ภัทร ส่วนอารักษ์ขานั่งอยู่ตรงเนินหินใกล้หน้าผาเหมือนกำลังนั่งมองวิวทิวทัศน์ แต่บางครั้งก็เหมือนเฝ้ารออะไรบางอย่างอยู่

ยิ่งเขาทำตัวลึกลับผมยิ่งอยากรู้เพราะผมคือคนไทย...

กลางดึกในวันเดียวกัน จะบอกว่าดึกก็ไม่ถูกนักเพราะตอนนี้เข็มสั้นของนาฬิกาข้อมือชี้ไปที่เลขหนึ่ง เข็มยาวชี้เลขเดียวกัน ตีหนึ่งห้านาทีผมถูกคนเรียกจากนอกเตนท์ พี่มีนลุกขึ้นสะกิดเรียกผมกับปริม โผล่หน้าออกจากเตนท์แค่แวบเดียวเธอก็เข้ามา

“คีรีมา”

ผมมุดออกจากเตนท์ งัวเงียมึนเมากับความเพลีย ไม่ลืมตามองคนตรงหน้า อ้าปากถามทั้งที่ตายังไม่เปิด

“มีอะไรหรอครับ”

“ลงผากันได้แล้ว”

“ตะ...ตอนนี้น่ะเหรอ ยังมืดอยู่เลย”

“ตอนนี้แหละ ถ้ารอเช้าเราจะลงไปไม่ได้ต้องรอไปอีกวัน”

“ทำไมล่ะ”

“รอลงไปถึงพรุ่งนี้เช้าคอยดูจะรู้เอง รีบบอกให้คนของคุณเตรียมตัวเถอะ” คีรีพูดแค่นั้นก็เดินออกไปเลย ใช่สิเขามีหน้าที่สั่ง ๆ แล้วก็ไป ช่วยไม่ได้จ้างมาแล้ว ไม่ถูกสิ เขาไม่ได้เงินนี่นา เดินกลับไปบอกพี่มีนกับปริมในเตนท์ ไม่ถึงยี่สิบนาทีของก็ถูกเก็บพร้อมออกเดินทาง

ทีมพี่เก็ตช่วยกันมัดเชือกตรงต้นไม้ใกล้เนินหินสามเส้น จะได้ไต่ลงไปทีละหลายคน คีรียืนมองอยู่ตรงเนินหิน ท้องฟ้ามืดสนิททำให้บริเวณรอบ ๆ เองก็มืดไปด้วย ยิ่งล่างหน้าผายิ่งมองไม่เห็นอะไรเลย บ่งบอกว่าผานี้สูงมากจนมองไม่เห็นก้นเหว

จนตอนนี้ผมก็ยังไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเราต้องรีบลงไปข้างล่างตอนที่ฟ้ายังไม่สว่างแบบนี้ คีรีมีเหตุผลอะไรกันแน่ ถ้าคิดจะลงตอนดึกแบบนี้ควรจะบอกเราตั้งแต่หัวค่ำสิ

“ผมจะลงไปก่อน ถ้าถึงแล้วจะส่งสัญญาณให้ พวกคุณค่อยตามลงไป”

“นายท่านให้ผมลงไปด้วยเถอะ” ภัทรรีบเสนอตัวขณะที่ทุกคนยืนฟังคำสั่งเขาอย่างเคร่งครัด รู้สึกเหมือนกำลังถูกฝึกทหารเลยแฮะ

“งั้นข้าจะลงไปพร้อมกันนายท่าน จะได้คอยช่วยกันข้างล่าง” พรานพงพูดจบก็แบกปืนสะพายหลังเดินไปยืนข้าง ๆ คีรีพยักหน้าให้แล้วไต่เชือกลงไปแบบไม่มีเครื่องป้องกันอะไร พรานพงยังมีตะขอเกี่ยวเชือกรัดตัวไว้เผื่อพลาด หวังว่าเขาจะไม่ตกผาตายหรอกนะ ไต่ผาไม่เซฟตนเองแบบนี้ พวกเราได้แต่ยืนมองลุ้นระทึก

เกือบสิบนาทีต่อมาก็มีแสงจากปีนส่งสัญญาณยิงขึ้นมาจากก้นผา ดูท่าว่าก้นผาจะไม่ได้ลึกอย่างที่ควรเพราะคีรีใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำ ทุกคนกระชับเป้บนหลังเตรียมตัวลงผา

“หนูจันรอลงทีหลังพี่ พี่จะลงไปก่อน เราค่อยตามลงไป ปริมอยู่กับหนูจันก่อนคอยดูด้วย” พี่มีนหันมาบอกผมตอนกำลังใช้ตะขอเกี่ยวเชือกด้านบนเอาไว้ ไต่ลงไปด้วยความเร็วไม่มาก พี่มีนนี่แตกฉานทุกด้านจริง ๆ ทั้งที่เป็นผู้หญิงตัวเล็กแต่แข็งแรงกว่าผมที่เป็นผู้ชายซะอีก