LOGINShare
ตอนที่ 4. ตกอยู่ในอันตราย
publish date:
2026-04-26 01:53:42ตอนที่ 4. ตกอยู่ในอันตราย
แสงไฟสีส้มอ่อนในร้านอาหารหรูสะท้อนบนแก้วไวน์สีใสสองแก้ว เสียงดนตรีแจ๊สเบาๆ บรรเลงคลออยู่ด้านหลัง ลูซี่นั่งพิงพนักเก้าอี้ด้วยใบหน้าที่สวยน่ารักตามแบบฉบับของเธอ แต่วันนี้สิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไป นั่นก็คือบุคลิกผ่อนคลายกว่าที่เป็นมาตลอดทั้งวันของเธอ เดรสสีเข้มแนบลำตัวเผยให้เห็นผิวขาวเนียน ไหล่บางถูกเปิดอย่างตั้งใจ สายตาหลายคู่ในร้านแอบมองมาเป็นระยะ แต่หญิงสาวไม่สนใจ เธอสนใจแค่คนตรงหน้า ต้นกล้านั่งฝั่งตรงข้าม เสื้อเชิ้ตสีเข้มแขนพับขึ้นถึงข้อศอก นาฬิกาเรือนหรูสะท้อนแสงไฟ เขาดูมั่นใจ รู้ว่าตัวเองดูดี และรู้วิธีใช้มัน เพื่อดึงเสน่ห์ของตัวเองออกมาให้ผู้หญิงตรงหน้าสนใจ “ไม่คิดว่าน้องลูซี่จะยอมออกมาง่ายๆ แบบนี้นะครับ”เขาพูดยิ้มๆ พลางยกแก้วชนกับเธอเบาๆ ลูซี่ยกแก้วขึ้นจิบไวน์ รสขมฝาดแล่นผ่านลิ้น แต่ความรู้สึกกลับหวานอย่างน่าประหลาด “ก็อยู่บ้านมันน่าเบื่อค่ะ” เธอตอบตามจริงครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งหนึ่ง…เธอไม่อยากยอมรับว่า เธอแค่อยากเอาชนะโจนาธานและบิดาของตัวเอง อยากพิสูจน์ว่าเธอไม่จำเป็นต้องมีใครคอยควบคุม ไม่จำเป็นต้องมีเงาของโจนาธานตามติด และไม่จำเป็นต้องกลับบ้านตามคำสั่งของใครทั้งนั้น “โชคดีจังเลยนะครับ นี่ถ้าเรามีบอดี้การ์ดตามติด พี่คงไม่มีโอกาสได้นั่งตรงนี้” ต้นกล้าพูดหยอกล้อ เขาพอได้ยินข่าวมาบ้าง ว่าที่มหาลัยหญิงสาวมีคนคอยเดินตามเป็นเงามาโดยตลอด ลูซี่หัวเราะเบาๆ เมื่อนึกถึงผู้ขายหน้านิ่งคนนั้น “วันนี้เขาไม่อยู่ค่ะ” “เหรอครับ” ต้นกล้าเลิ่กคิ้ว “กล้าดีเหมือนกันนะเนี่ย” คำว่า ‘กล้า’ ทำให้เธอรู้สึกดีอย่างน่าประหลาด เหมือนมันเป็นคำชมที่เธอรอคอยมานาน อาหารจานแล้วจานเล่าถูกเสิร์ฟ ไวน์ถูกเติมไม่ขาด แอลกอฮอล์ค่อยๆ ไหลเข้าสู่ร่างกายอย่างเงียบเชียบ ลูซี่ไม่ใช่คนดื่มเก่ง แต่วันนี้เธอรู้สึกอยากดื่มมากเป็นพิเศษ ยิ่งดื่ม…ยิ่งรู้สึกว่าทุกอย่างเบาลง ความคิดถึงแม่ ความอึดอัดจากพ่อ ความโกรธโจนาธาน ทั้งหมดเหมือนถูกกลบด้วยเสียงหัวเราะและคำพูดหวานๆ จากผู้ชายตรงหน้า “จริงๆ หลังจากนี้…” ต้นกล้าเอนตัวเข้ามาใกล้ น้ำเสียงลดต่ำลงเล็กน้อย “พี่ว่าจะชวนไปที่หนึ่งต่อ” ลูซี่ชะงักถาม “ที่ไหนคะ” “ผับครับ ไม่ไกลจากนี่”เขายิ้ม “เพื่อนพี่เยอะ สนุกดี น้องจะได้ไม่เบื่อ” คำว่า ‘ผับ’ ทำให้สมองของลูซี่กระตุกวูบหนึ่ง เธอควรปฏิเสธ ควรกลับบ้าน ควรคิดถึงคำพูดของโจนาธานและที่สำคัญ ควรคิดถึงความปลอดภัยของตัวเอง มากกว่าสิ่งอื่นใด แต่แทนที่จะเป็นอย่างนั้น เธอกลับรู้สึกว่าเลือดในกายสูบฉีดแรงขึ้น หรือาจเป็นเพราะเธอเมาแล้ว? “ดึกแล้วนะคะ” เธอพูดเหมือนลังเล “ไม่ดึกหรอกครับ” ต้นกล้าตอบเร็วเกินไป “พี่ยังดูแลได้” ดูแล..... คำนี้ควรทำให้เธอระวัง แต่กลับทำให้เธอยิ้ม อย่างน้อยคนตรงหน้าก็ไม่ใช่ บอร์ดี้การ์ดแสนเบื่อหน้านิ่งคนนั้น “ไปก็ได้ค่ะ” เธอพูดในที่สุด “แต่ไม่นานนะ” เพราะไม่อยากให้มีปัญหาตามมา ต้นกล้ายิ้มกว้างตอบรับด้วยความรู้สึกยินดี แต่ภายใต้รอยยิ้มนั้น…ไม่ได้อบอุ่นอย่างที่เธอคิด @ผับแห่งหนึ่ง ผับที่ต้นกล้าพามาเต็มไปด้วยแสงไฟสีม่วงสลับแดง เสียงเพลงดังจนรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนในอก กลิ่นแอลกอฮอล์และน้ำหอมปะปนกันจนมึนหัวลูซี่ไม่คุ้นกับที่แบบนี้ แต่เธอชอบความรู้สึกที่ไม่มีใครรู้ว่าเธอเป็นใคร ไม่มีคำว่า ‘คุณหนู’ ไม่มีเงาของบอดี้การ์ด เธอเต้น หัวเราะ รับแก้วจากมือของต้นกล้าโดยไม่คิดมาก หนึ่งแก้ว สองแก้ว สามแก้ว โลกเริ่มหมุนช้าลง เสียงเพลงเหมือนดังไกลออกไป ลูซี่เริ่มรู้สึกว่าร่างกายเบาอย่างประหลาด ขาเริ่มอ่อน แต่เธอยังยิ้ม ยังคิดว่าตัวเองควบคุมทุกอย่างได้ “พอแล้วค่ะ” เธอพูดเบาๆ เมื่อแก้วที่สี่ถูกยื่นมาให้ “อีกนิดเดียวเอง” ต้นกล้าหัวเราะ “คืนนี้ต้องสนุกให้สุดสิ” เขาวางมือบนหลังเธออย่างเป็นธรรมชาติ ใกล้เกินไปและแน่นเกินไป จนลูซี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่เสียงเพลงดังเกินกว่าจะคิดอะไรได้นาน เธอเริ่มรู้สึกง่วง รู้สึกอยากนั่งพักเพื่อสูดลมหายใจ “ลูซี่…” เสียงต้นกล้าดังอยู่ใกล้หู “ไปพักข้างบนกันไหม เสียงมันดัง” ชั้นบน คำนี้ทำให้เธอชะงัก สัญชาตญาณบางอย่างเริ่มร้องเตือนเบาๆ “ไม่ดีกว่าค่ะ” เธอส่ายหน้า “ฉันอยากกลับบ้านแล้ว” ต้นกล้ายิ้ม แต่รอยยิ้มนั้น…ไม่เหมือนตอนต้น มันเริ่มแปรเปลี่ยน เป็นรอยยิ้มแห่งความปราถนาที่ซ่อนอยู่ภายใน “กลับตอนนี้มันเสียอารมณ์นะครับ” นอกจากมือของเขายังไม่ปล่อย กลับจับแน่นขึ้นมากกว่าเดิม ในเวลาเดียวกัน….. ร้านอาหารอิตาเลียนอีกฝั่งของเมือง เงียบกว่ามาก แสงไฟอบอุ่นสว่างไปทั่วร้าน เสียงพูดคุยเบาๆดังขึ้นในโต๊ะมุมด้านในสุด โจนาธานนั่งตรงข้ามจิตลดา เป็นครั้งแรกที่เขานั่งทานอาหารโดยไม่ต้องเฝ้าประตู ไม่ต้องยืน ไม่ต้องมองรอบด้านตลอดเวลา จิตลดาดูตื่นเต้นเล็กน้อย เธอพยายามชวนคุยเรื่องเปียโน เรื่องการสอนและเรื่องชีวิตทั่วไป ราวกับต้องการรู้จักเขาให้มากขึ้น “คุณโจทำงานกับคุณท่านมานานหรือยังคะ” เธอถามอย่างสุภาพ “หลายปีแล้วครับ” เขาตอบสั้นๆ ตามเคย “ดูคุณจะจริงจังกับงานมากเลยนะคะ” “มันคือหน้าที่ครับ” โจนาธานยิ้มบางๆตอบกลับ จิตลดามองเขานานกว่าปกติ ผู้ชายคนนี้ไม่เหมือนใคร เงียบ นิ่ง แต่มีบางอย่างในแววตาที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย ในขณะที่บทสนทนากำลังราบรื่น จู่ๆเสียงโทรศัพท์บนโต๊ะของเขากลับสั่นไหว โจนาธานชะงักทันที หน้าจอแสดงแจ้งเตือน Location Alert ทำให้เขาต้องรีบกดเข้าไปดู ตำแหน่งของลูซี่ ไม่ใช่บ้าน...... ไม่ใช่เส้นทางกลับบ้าน หัวใจเขากระตุกแรง สมองประมวลผลได้ทันทีว่าหญิงสาวไม่ได้ทำตามที่ตกลงกันไว้ “ขอโทษนะครับ”เขาผุดลุกขึ้นยืนทันที “ผมต้องไป” “เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ” จิตลดาถามอย่างตกใจ โจนาธานไม่อธิบาย เขาหยิบกุญแจรถ มือสั่นเล็กน้อยอย่างที่เขาไม่คุ้นเคย ในหัวมีแต่ประโยคเดียววนซ้ำ คุณหนูสัญญาแล้ว เธอกำลังทำให้ตัวเองตกอยู่ในอันตราย และเขาจะไม่ให้อภัยตัวเองเลย ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับเธอ รถพุ่งออกจากร้านอาหารด้วยความเร็วสูง ไฟถนนพร่าเลือน ชายหนุ่มกดเช็กตำแหน่งซ้ำแล้วซ้ำเล่า จุดสีแดงกระพริบอยู่กลางแผนที่ ก่อนเขาจะสังเกตุเห็นว่าที่นั่นคือ.... ผับ ชื่อที่ทำให้เขาขบกรามแน่น! เธอไปที่นั่นโดยไม่บอกอะไรเขาเลย ในเวลาเกือบสี่ทุ่มเนี่ยเหรอ!? คิดได้แบบนั้น เท้าหนาก็รีบเหยียบคันเร่งให้พุ่งทะยานไปด้านหน้าแบบแรงกว่าเดิม โดยไม่สนความปลอดภัยของตัวเองเลยด้วยซ้ำ @ชั้นบนของผับ ชั้นสองของผับดูเงียบกว่าด้านล่างโคมไฟสลัวถูกเปิดทิ้งไว้บนหัวเตียง ห้องแคบๆที่เต็มไปด้วยกลิ่นชื้นเล็กน้อย นั่นคือสิ่งที่หญิงสาวรับรู้ได้มากที่สุดในตอนนี้ ลูซี่นั่งอยู่บนโซฟา หนังตาหนัก ร่างกายไม่เชื่อฟัง เธอเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ “ต้นกล้า…” เสียงเธอแผ่ว “ฉันไม่ค่อยไหวแล้ว” “เดี๋ยวก็ดีครับ” เขาพูดเสียงต่ำ “พักแป๊บเดียว” มือของเขาวางบนต้นขาเธอ ลูซี่สะดุ้ง พยายามขยับหนี แต่แรงหายไปครึ่งหนึ่งแล้ว “อย่า…” เธอพึมพำ “ฉันบอกว่าไม่…” ต้นกล้าไม่ตอบ แต่รอยยิ้มเลือนหายไปจากใบหน้า มีแต่ความหิวกระหายของเสือร้ายเท่านั้นที่จ้องไปยังเธอ ในวินาทีนั้นเอง ประตูห้องถูกผลักเปิดอย่างแรง เสียงดังปึง! ร่างสูงในชุดสูทสีดำยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาเข้มมองภาพตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา โจนาธานย่างสามขุมเข้ามาหาทั้งสองคนด้วยแววตาเรียบนิ่ง เขาไม่พูด ไม่ตะโกน แต่บรรยากาศในห้องเปลี่ยนทันที และนั่น…คือวินาทีที่ทุกคนรู้ว่า เกมนี้ ไม่ใช่เรื่องสนุกอีกต่อไป
Latest chapter
รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 45. ขอบคุณนะคะแม่ ( จบบริบูรณ์)
ตอนที่ 45. ขอบคุณนะคะแม่ ( จบบริบูรณ์ ) หลายเดือนต่อมาแสงแดดยามสายส่องลอดผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ของห้องพักผู้ป่วยพิเศษ กลิ่นแป้งเด็กอ่อนๆ ลอยปะปนกับกลิ่นยาฆ่าเชื้ออย่างอ่อนโยน เสียงหายใจสม่ำเสมอของทารกตัวน้อยดังแผ่วอยู่ในอ้อมแขนของชายวัยกลางคนลูคัสยืนอุ้มหลานชายไว้แนบอก แขนแข็งแรงที่เคยถือปืน เคยตัดสินชะตาคนมากมาย บัดนี้กลับประคองร่างเล็กจิ๋วด้วยความระมัดระวังราวกับกลัวจะทำหล่นแตก“ตัวแค่นี้เอง…” เขาพึมพำกับตัวเอง แววตาคมเข้มอ่อนลงอย่างที่ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อนข้างๆกัน โจนาธานยืนมองภาพนั้นเงียบๆ ภาพของชายที่เขาเคยเกรงกลัว เคยเคารพ และวันนี้…กำลังกลายเป็น “พ่อของพ่อ” ของสายเลือดของเขา “เหมือนลูซี่ตอนเด็กมาก” ลูคัสเอ่ยขึ้น โดยไม่ละสายตาจากใบหน้าเล็กๆ “คิ้วเหมือนแม่ แต่จมูก…”เขาเหลือบมองโจนาธานเล็กน้อย “…เหมือนแก”โจนาธานหลุดยิ้มบางๆ โดยไม่รู้ตัวเป็นรอยยิ้มของผู้ชายที่เพิ่งรู้สึกว่า ตัวเองมี “ราก” จริงๆ ไม่ใช่แค่ผู้พักอาศัย เหมือนที่ผ่านมา “ผมไม่คิดเลยครับ” เขาพูดเสียงเบา “ว่าวันหนึ่ง…ผมจะมีทุกอย่างขนาดนี้” สำหรับโจนาธาน ทุกอย่างที่ตนเองมีตอนนี้ มันช่างเหนือความคาดหมายเหลือเก
รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 44. ข่าวดี
ตอนที่ 44. ข่าวดี รถคันหรูแล่นเข้ามาจอดหน้าคฤหาสน์ในช่วงบ่ายแก่ๆ บรรยากาศเงียบสงบกว่าทุกวัน ราวกับบ้านทั้งหลังรู้ดีว่ากำลังจะมีบางอย่างเปลี่ยนไปโจนาธานลงจากรถก่อน เปิดประตูฝั่งผู้โดยสารให้ลูซี่อย่างเคยชิน แต่ครั้งนี้หญิงสาวไม่ได้รีบลง เธอนั่งนิ่ง มือวางบนหน้าท้อง ดวงตาจ้องไปข้างหน้าเหมือนกำลังรวบรวมความกล้า“พร้อมไหมครับ” เขาถามเสียงเบาลูซี่หันมามองเขา ยิ้มบางๆของเธอปนไปด้วยความประหม่า“เดี๋ยวฉันพูดเองนะ”โจนาธานพยักหน้า ไม่ได้ขัดอะไร เขารู้ดีว่านี่คือเรื่องระหว่างพ่อกับลูกสาว ในเมื่อหญิงสาวอยากเป็นคนพูดด้วยตัวเอง เขาก็ไม่ติดขัด ทั้งสองเดินเข้ามาในตัวบ้าน ลูคัสนั่งรออยู่ในห้องนั่งเล่นเหมือนรู้อยู่แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถ้วยชาที่วางอยู่ตรงหน้าแทบไม่ได้ถูกแตะ เขาเงยหน้าขึ้นทันทีที่เห็นทั้งสองคน “กลับมาแล้วเหรอ” น้ำเสียงเรียบ แต่สายตาคมกริบกวาดมองทั้งคู่“หมอว่ายังไงบ้าง” เขาถามออกมาด้วยความรู้สึกเป็นห่วงที่ยังคงเต็มเปี่ยม ลูซี่หยุดยืนตรงหน้าโซฟา หายใจลึกหนึ่งครั้ง ก่อนจะพูดออกไปตรงๆ “พ่อคะ…...หนูท้องค่ะ”คำพูดนั้นชัดเจน ไม่มีการอ้อมค้อม ไม่มีการเกริ่นนำ ความเงียบเข้าปกคลุมห้องในทั
รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 43. เราสามคน
ตอนที่ 43. เราสามคน สายวันนั้น แสงแดดอ่อนส่องลอดม่านบางเข้ามาในห้องนอน ลูซี่ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย ร่างกายยังอ่อนล้าจากเมื่อคืน แต่ความรู้สึกหนึ่งกลับชัดเจนกว่าความง่วง คือความหิวหิวผิดปกติ หิวจนรู้สึกเหมือนท้องกลวงหญิงสาวขยับตัวลุกขึ้นนั่ง มือแตะหน้าท้องตัวเองโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย ความรู้สึกแปลกๆ แล่นผ่านวูบหนึ่ง แต่เธอก็ไม่ได้คิดอะไรมากนัก แค่โทษว่าคงเป็นเพราะเมื่อคืนใช้พลังไปเยอะหญิงสาวเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างเรียบร้อย ก่อนจะเดินลงบันไดไปยังห้องอาหารโต๊ะอาหารเช้าวันนี้เป็นภาพที่เริ่มคุ้นตา ลูคัสนั่งอยู่หัวโต๊ะ อ่านข่าวจากแท็บเล็ตคนละฝั่งกับโจนาธาน ที่ทุกวันนี้เริ่มชินกับการนั่งทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากัน “อรุณสวัสดิ์ค่ะพ่อ” ลูซี่ยิ้มบางๆ ก่อนจะนั่งลงข้างร่างสูง “ตื่นแล้วเหรอ” ลูคัสเงยหน้าขึ้น “เมื่อคืนเป็นยังไงบ้าง”คำถามเรียบๆ แต่โจนาธานกลับเผลอกลืนน้ำลายลูซี่ชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนจะยิ้มกว้างกว่าเดิม“ก็ดีค่ะ นอนสบายมาก”ลูคัสมองหน้าลูกสาวนิ่งๆ คล้ายจะอ่านอะไรบางอย่างออก แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงพยักหน้าเบาๆ แม่บ้านยกถาดข้าวต้มร้อน ๆ มาวางตรงหน้าลูซี
รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 42. อดใจไม่ไหว NC+
ตอนที่ 42. อดใจไม่ไหว NC+@คฤหาสน์ไม่กี่นาทีต่อมา รถคันหรูเคลื่อนมาจอดสนิทหน้าบ้าน โจนาธานอุ้มลูซี่ลงมาอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าเพียงแรงสะเทือนเล็กน้อยจะทำให้เธอแตกสลาย“ขึ้นไปพักก่อนนะ” เขาพูดเบาๆ หญิงสาวพยักหน้า แต่ดวงตาคู่นั้น…ดูไม่เหมือนคนอ่อนแรงแล้ว ในห้องนอน แสงไฟสลัว โจนาธานจัดหมอนให้เธอเอนหลัง ก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุม“นอนพักสักหน่อย เดี๋ยวผม....“ เขายังพูดไม่จบ มือเรียวก็เอื้อมมาจับข้อมือหนาไว้โจนาธานชะงักสายจาไป เมื่อเงยขึ้นไปมองหญิงสาว ลูซี่มองเขาด้วยแววตาหวานฉ่ำ ไม่ใช่สายตาของคนป่วย แต่เป็นสายตาของผู้หญิงที่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร“ไม่ต้องไปไหน” เสียงเธอเบา แต่ชัดเจน “ลูซี่…คุณเพิ่ง” “ความจริงแล้วฉันไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย” เธอพูดช้าๆ“ฉันแค่…อยากให้นายพาฉันกลับ”ปลายนิ้วเธอค่อยๆ เลื่อนจากข้อมือเขา ขึ้นไปแตะที่อก รับรู้จังหวะหัวใจที่เต้นแรงไม่แพ้กัน ตอนนี้แววตาของหญิงสาวบ่งบอกชัดเจน ว่าเธอกำลังต้องการอะไร....โจนาธานกลืนน้ำลาย พยายามตั้งสติ ก่อนหน้านี้เขาเห็นจริงๆว่าเธอไม่ได้แกล้งเป็นลม “ถ้าคุณยังไม่ไหว....ผมว่า“ ลูซี่ยกตัวขึ้นเล็กน้อย ขยับเข้าใกล้เขา ใกล้จนได
รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 41. ขึ้นมายืนข้างฉัน
ตอนที่ 41. ขึ้นมายืนข้างฉัน หลายอาทิตย์ต่อมา ห้องทำงานของลูคัสเงียบสนิท เงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาแขวนผนังเดินเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ใช้เวลาไม่นาน ลูซี่กับโจนาธานก็มาถึง เขาสั่งให้ลูกน้องไปตามทั้งสองคนเพื่อมาพูดคุยเรื่องสำคัญกับเขา ลูคัสยืนอยู่หน้าโต๊ะ มือหนึ่งถือแก้ววิสกี้ อีกมือวางบนพนักเก้าอี้ สายตามองทั้งสองคนสลับไปมาอย่างพินิจพิจารณาอะไรบางอย่าง “พรุ่งนี้” เขาเปิดบทสนทนา“พ่อจะพาแกสองคนไปออกงาน”ลูซี่เลิกคิ้ว ถามอย่างอยากรู็ว่างานนั้นเป็นงานแบบไหน ทำไมวันนี้พ่อของเธอถึงดูจริงจังมากกว่าปกติ“งานอะไรคะ”“งานการกุศลของตระกูลคาโบน่า”โจนาธานชะงักเล็กน้อย ชื่อที่ได้ยินไม่ใช่ชื่อธรรมดา ‘อองตวน คาโบน่ามา มาเฟียรุ่นเก่าที่ทรงอิทธิพลที่สุดในฝั่งยุโรป เครือข่ายธุรกิจพาดผ่านทั้งธนาคาร พลังงาน อาวุธ และการเมือง ซึ่งเป็นงานใหญ่มาก ถ้าหากฝั่งนั้นยอมมาจัดงานที่เมืองไทย นั่นแปลว่างานนี้เป็นงานสำคัญ ลูซี่หันไปมองโจนาธาน เห็นสีหน้าจริงจังของเขา ก็เริ่มเข้าใจทันทีว่างานนี้ไม่ใช่แบบงานที่ผ่านๆมาที่เธอเคยไปแน่ “แล้ว…เรียกเรามาคุยเรื่องนี้ทำไมคะ” เธอถามต่อ ลูคัสวางแก้วลง ก่อนจะหันไปมองโจนาธานอีกครั้ง
รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 40. เกินไปไหม
ตอนที่ 40. เกินไปไหม หลายวันต่อมา บรรยากาศในบ้านเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เพราะ “ตำแหน่ง” ของโจนาธาน ที่ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป หลังจากเปิดตัวอย่างโจ่งแจ้งเมื่อหลายวันก่อน ทั้งสองก็ตัวติดกันแทบตลอดเวลา คราวนี้ไม่ใช่เดินตามกัน แต่เป็นเดินเคียงคู่กันตลอดเวลาต่างหาก เวลาเที่ยง แสงแดดลอดผ่านกระจกบานใหญ่เข้ามาในห้องอาหาร ลูซี่นั่งอยู่หัวโต๊ะ โจนาธานนั่งข้างเธอ แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ยืนเฝ้า ไม่ใช่ยืนห่าง แต่เป็นการนั่งทานข้าวบนโต๊ะเดียวกันทุกวัน หญิงสาวเอื้อมไปตักกับข้าวให้เขาอย่างเป็นธรรมชาติ มือทั้งสองชนกันเล็กน้อย เขาชะงัก เธอยิ้ม“กินสิ มัวแต่เกร็งอยู่ได้”โจนาธานไอเบาๆ แม้จะผ่านมาหลายวันแล้ว แต่เขาก็ยังไม่ชินที่ต้องนั่งตรงนี้อยู่ดี “ผมไม่ได้เกร็งครับ แค่ยัง…ไม่ชิน”นมหวานกับผักบุ้งยืนอยู่ไม่ไกล สีหน้าเริ่มชินแล้วแต่กับภาพนั้น แต่ก็ยังแอบมองกันไปมา“คุณโจยิ้มบ่อยขึ้นนะ” นมหวานพูดขึ้น ปกติจะเห็นโจนาธารหน้านิ่งแทบตลอดเวลา “จริงค่ะ เมื่อก่อนหน้าเหมือนจะฆ่าคนได้ตลอดเวลา“ ผักบุ้งรีบเสริม ลูซี่หัวเราะ เธอแอบสังเกตุเห็นทั้งสองกระซิบกัน “นินทาพวกเราอยู่เหรอคะ”“ไม่กล้าค่ะ!” ทั้งคู่ตอบพร้อมกั
รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 30. งานหมั้น
ตอนที่ 30. งานหมั้นลูซี่ปิดประตูห้องลงอย่างแรงกว่าที่ตั้งใจเล็กน้อยเสียงกระแทกดัง ปึง ก้องไปทั่วทางเดินชั้นบน ก่อนจะเงียบลงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นหญิงสาวยืนหอบอยู่หลังประตู มือยังจับลูกบิดแน่น ปลายนิ้วเย็นเฉียบ เธอไม่รู้ว่าควรโกรธ ร้องไห้ หรือควรรู้สึกยังไงกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งต
รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 10. ที่หลบภัย
ตอนที่ 10. ที่หลบภัย เสียงคลื่นกระทบตัวเรือดังสม่ำเสมอ ทะเลในยามดึกมืดสนิท มีเพียงแสงจันทร์ที่สะท้อนผิวน้ำเป็นทางยาวราวกับเส้นเงิน ลูซี่นั่งอยู่บนเบาะด้านหลังของรถ ก่อนจะถูกพาเปลี่ยนขึ้นเรือสปีดโบ๊ตอย่างเร่งรีบ ความเหนื่อย ความกลัว และความตกใจจากเหตุการณ์ก่อนหน้า ยังไม่ทันได้จางหายไปจากร่างกายของเ
รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 2. กลั่นแกล้ง
ตอนที่ 2. กลั่นแกล้ง ตั้งแต่วันที่คำว่า บอดี้การ์ด ถูกพูดออกมาจากปากของลูคัส บ้านทั้งหลังก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ลูซี่รู้สึกได้ทันที ไม่ใช่เพราะมีคนเดินตามไม่ใช่เพราะมีใครเฝ้ามอง แต่เพราะ “พื้นที่ส่วนตัว” ของเธอหายไป แม้จะอยู่ในบ้านของตัวเอง เธอก็ยังรู้สึกเหมือนถูกจับตามองตลอดเวลาและต้นเหตุของทั้
รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 1. บอดี้การ์ดที่ไม่ต้องการ
ตอนที่ 1. บอดี้การ์ดที่ไม่ต้องการ ความทรงจำบางอย่าง ไม่เคยจางหาย มันไม่ได้หายไปตามกาลเวลา แต่มันฝังอยู่…ลึกจนกลายเป็นส่วนหนึ่งของลมหายใจสำหรับลูซี่ ‘ลลิษา วังเทพบดินทร์’ ความทรงจำแบบนั้น เริ่มต้นในคืนฝนตกเธอจำกลิ่นฝนได้ จำเสียงน้ำกระทบกระจกหน้ารถจำไฟถนนสีส้มที่ทอดยาวเหมือนไม่มีวันสิ้นสุดได้เป็น
You May Also Like
พ่ายรักนางบำเรอ
หอมชา238.6K viewsROARING LION | ใต้เงาราชสีห์
อยู่ในตะเกียงแก้ว15.0K viewsเด็กกำพร้ากับมาเฟียคลั่งรัก
Davide24.8K viewsเมียมาเฟีย
มดตัวจี๊ด29.9K viewsBAD GUY พลาดรักคนเลว
ไอส์'ลิต504 viewsใต้อาณัติมาเฟียแฟนเก่า
นรกสร้าง163 viewsอย่าให้รัก
GINOICHI206 viewsตรวนรักมาเฟียร้าย SM
เมลณีย์/ต้าจี๋ต้าลี่648 views
