LOGINShare
ตอนที่ 2. กลั่นแกล้ง
publish date:
2026-04-23 23:49:53ตอนที่ 2. กลั่นแกล้ง
ตั้งแต่วันที่คำว่า บอดี้การ์ด ถูกพูดออกมาจากปากของลูคัส บ้านทั้งหลังก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ลูซี่รู้สึกได้ทันที ไม่ใช่เพราะมีคนเดินตามไม่ใช่เพราะมีใครเฝ้ามอง แต่เพราะ “พื้นที่ส่วนตัว” ของเธอหายไป แม้จะอยู่ในบ้านของตัวเอง เธอก็ยังรู้สึกเหมือนถูกจับตามองตลอดเวลา และต้นเหตุของทั้งหมด ก็คือผู้ชายที่ยืนอยู่ไม่ห่างจากเธอเกินสามก้าวเสมอ โจนาธาน....เขาไม่ได้พูด ไม่ได้ซัก ไม่ได้สั่ง แต่การที่เขา ‘อยู่ตรงนั้น’ มันทำให้เธอหงุดหงิดได้มากกว่าคำพูดใดๆ เช้าวันแรกหลังจากคำสั่งของบิดา ลูซี่เดินลงมาชั้นล่างในชุดนักศึกษาที่สั้นเต่อ ผมยาวปล่อยสยายอย่างไม่คิดจะรวบ เธอรู้ตัวดีว่าตัวเองดูดีแค่ไหน และก็จงใจให้เป็นแบบนั้น เธอไม่คิดจะทำตัวเรียบร้อย ไม่คิดจะเชื่อฟัง และยิ่งไม่คิดจะทำให้บอดี้การ์ดที่เธอไม่ต้องการทำงานง่ายขึ้นด้วย “รถพร้อมแล้วครับคุณหนู” เสียงเรียบๆดังขึ้นจากด้านหลัง ลูซี่ชะงักเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองอย่างไม่พอใจ “ฉันยังไม่ได้บอกว่าจะไป” เธอกล่าวอย่างหาเรื่อง โจนาธานพยักหน้าเล็กน้อย อย่างรับทราบ แต่ไม่รับเรื่อง “ครับ แต่คุณท่านกำชับให้ผมพาคุณหนูไปส่งมหาวิทยาลัย” “งั้นก็บอกพ่อไปสิ ว่าฉันไม่ไป”เธอพูดเสียงแข็ง “หรือว่านายคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์ตัดสินใจแทนฉัน” เขานิ่ง นิ่งจนเธออยากจะตะโกนใส่หน้าให้มากกว่าเดิม แค่เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่ไม่เคยแสดงความรู้สึกนั่น ลูซี่ก็ยิ่งหัวร้อน ไม่รู้ทำไม “หน้าที่ของผม คือดูแลความปลอดภัยของคุณหนู” เขาตอบในที่สุด “ไม่ใช่ตัดสินใจแทน” คำตอบนั้นไม่ได้ทำให้เธอสบายใจ ตรงกันข้าม มันยิ่งทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองถูกขังอยู่ในกรอบที่มองไม่เห็น “งั้นก็จำไว้” ลูซี่เชิดหน้า “ฉันไม่ต้องการนาย”เธอเดินผ่านเขาไป โดยไม่รอฟังคำตอบ รถคันหรูแล่นออกจากบ้านอย่างเงียบงัน บรรยากาศในรถอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ลูซี่นั่งกอดอก มองออกไปนอกหน้าต่าง ส่วนโจนาธานนั่งอยู่เบาะหน้าข้างคนขับ ดวงตาคมกริบจับทุกความเคลื่อนไหวรอบตัว แม้เธอจะปฎิเสธเสียงแข็งว่าไม่ไป แต่เมื่อเพื่อนในคลาสโทรตาม หญิงสาวก็เลี่ยงไม่ได้นาน สำหรับเขา การเงียบไม่ใช่การเมิน แต่มันคือการทำงาน ทุกสัญญาณไฟ ทุกกระจกสะท้อน ทุกคันรถที่ขับเข้าใกล้ เขาจำเป็นต้องระวัง เพราะเขารู้ดีว่าโลกของลูซี่…ไม่ปลอดภัยอย่างที่เธอคิด เมื่อรถจอดหน้ามหาวิทยาลัย เสียงนักศึกษาพูดคุยกันดังเซ็งแซ่ ดอกไม้ช่อหนึ่งถูกส่งเข้ามาในรถจากผู้ชายนักศึกษาหน้าตาดีคนหนึ่ง “เพื่อนพี่ฝากมาให้ครับ” ลูซี่มองช่อดอกไม้ด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย ก่อนจะคว้ามันแล้วเปิดประตูลงจากรถทันที โดยไม่สนใจตอบหรือท้วงอะไรทั้งนั้น ตั้งแต่มีคนถ่ายเธอไปลงเพจข่าวสารของมหาวิทยาลัย เธอก็กลายเป็นคนดังภายในชั่วข้ามคืนและนั่นมันน่ารำคาญสำหรับเธอชะมัด “ไม่ต้องตาม!” เธอหันมาพูดเสียงแข็ง แต่โจนาธานก็ลงจากรถตามมาอยู่ดี “คุณท่านสั่ง....“ “พอ!” ลูซี่ตวาด “นายจะทำให้ฉันขายหน้าไปถึงไหน!” สายตาหลายคู่เริ่มมอง บางคนกระซิบ บางคนมองอย่างสนใจ เพราะความหล่อดูดีในชุดสูทสีดำ ทำให้โจนาธานดูโดดเด่นมากในสายตาของนักศึกษาสาวหลายๆคน โจนาธานหยุดเดิน เขารู้ว่าเส้นตรงไหนไม่ควรก้าวล้ำ “ผมจะรออยู่ในรถ”เขาพูดเรียบ “ถ้ามีอะไร โทรหาผม” “ไม่มีวัน” เธอสวนกลับ ก่อนจะเดินหนีไปทันที ทั้งวันลูซี่ตั้งใจใช้เวลาให้ยาวนานที่สุด เข้าคลาส นั่งคุยกับเพื่อน แวะร้านกาแฟ ทำทุกอย่างให้โจนาธานต้องรอและเขาก็รอ อย่างไม่บ่น ไม่ถาม ไม่แสดงอารมณ์ จนมันทำให้เธอรู้สึก…หงุดหงิดกว่าเดิม ช่วงเย็น ขณะที่รถแล่นกลับบ้าน ลูซี่เหลือบมองเขาอย่างอดไม่ได้ ท่าทางที่ปกติแม้จะรอเธอหลายชั่วโมงนั้น ทำให้เธอรู้สึกสงสัย “นายไม่เบื่อหรือไง”เธอถามเสียงประชด “นั่งรอฉันทั้งวันแบบนี้” เพราะเป้าหมายของเธอคือทำให้เขาเบื่อ จะได้ช่วยคุยกับบิดาเพื่อยุติเรื่องนี้สักที “ไม่ครับ” คำตอบสั้นๆ เหมือนทุกครั้ง ลูซี่หัวเราะหยัน พยายามหาคำพูดที่เจ็บที่สุดมาสาดใส่เขา ”ชีวิตน่าสงสารดีนะ” โจนาธานไม่ตอบ แต่ในใจ เขารู้ดีว่าชีวิตที่น่าสงสารกว่านั้น คือชีวิตที่ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในอันตราย คืนนั้นลูซี่กลับเข้าห้องโดยไม่พูดอะไร แต่ความคิดของเธอไม่เคยเงียบ ภาพของโจนาธานที่ยืนนิ่ง สายตาที่ไม่เคยละจากเธอ ความอดทนที่น่าหงุดหงิดนั่น มันทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองแพ้ ทั้งที่ไม่ควรแพ้ตั้งแต่แรก และในหัวของเธอ ก็เริ่มก่อตัวเป็นความคิดบางอย่าง ถ้าเขาอยากทำหน้าที่นัก เธอก็จะทำให้หน้าที่นั้น “ยากที่สุด” วันต่อมา วันนี้เป็นวันที่หญิงสาวไม่มีเรียน ลูซี่จึงโทรหาครูสอนเปียโนส่วนตัว ที่สอนเธอมาได้เกือบปีแล้ว ด้วยแผนร้ายอะไรบางอย่าง “ครูดาคะ” เสียงหวานถูกใช้เป็นอาวุธ “วันนี้ว่างไหมคะ“ ปลายสายตอบรับอย่างดีใจว่าว่างในวันนี้ คุณหนูสาวยิ้มมุมปาก ก่อนจะหันไปมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ไม่ไกล โจนาธานไม่รู้เลยว่า ตั้งแต่วินาทีนั้นเป็นต้นไป เกมของลูซี่…ได้เริ่มขึ้นแล้ว และเกมนี้มันอาจทำให้เขาหัวหมุนได้มากกว่าที่คิด ติ๊ง~ เสียงโทรศัพท์ของหญิงสาวดังขึ้น ในขณะที่เธอกำลังรอคอยครูสอนเปียโนอย่างใจจดใจต่อ Message ต้นกล้า : สวัสดีครับน้องลูซี่ ต้นกล้า : พี่ต้นกล้าจากคณะวิศวะนะครับ หญิงสาวกรอกตาขึ้นบนเมื่อเห็นข้อความจากชายคนหนึ่ง ที่ทักมาจีบเธออย่างเช่นเดียวกันกับคนอื่นๆ ต้นกล้า : วันนี้พี่ฝากเพื่อนเอาดอกไม้ไปให้ ต้นกล้า : ขอโทษนะครับที่ไม่ได้เอาไปให้ด้วยตัวเอง ต้นกล้า : ถ้ามีเวลาว่าง เราไปทานข้าวกันไหมครับ หญิงสาวนั่งมองข้อความพวกนั้นด้วยความรู้สึกสนอกสนใจ ก่อนจะกดเข้าไปดูรูปโปรไฟล์ของรุ่นพี่คนนี้ เพื่อคิดวิเคราะห์ “หึ ก็หล่อดีนี่” ใบหน้าสวยยิ้มร้าย ก่อนจะนึกอะไรสนุกๆออก ถ้าวันนี้.....เธอสามารถออกไปเที่ยวเล่นแบบที่บอดี้การ์ดของตัวเองไม่รู้ได้ ก็คงน่าตื่นเต้นไม่น้อย แล้วถ้าพ่อของเธอรู้ว่าเขาละเลยหน้าที่ของตัวเอง การเป็นบอดี้การ์ดอันแสนน่าเบื่อพวกนี้ จะจบลงไหมนะ Message ลูซี่ : ก็ดีนะคะ อยู่บ้านก็น่าเบื่อเหมือนกัน เธอตัดสินใจตอบกลับไปแบบนั้น เพราะมีแผนร้ายอยู่ในใจและรู้สึกเบื่อ เธอเบื่อที่โจนาธานคอยจับผิดเธอทุกฝีก้าว และความผิดนี้มันไม่ใช่ของเธอสักหน่อย มันเป็นของบิดาของเธอต่างหากที่ยัดเยียดบอดี้การ์ดที่เธอไม่ต้องการมาให้เธอ
Latest chapter
รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 45. ขอบคุณนะคะแม่ ( จบบริบูรณ์)
ตอนที่ 45. ขอบคุณนะคะแม่ ( จบบริบูรณ์ ) หลายเดือนต่อมาแสงแดดยามสายส่องลอดผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ของห้องพักผู้ป่วยพิเศษ กลิ่นแป้งเด็กอ่อนๆ ลอยปะปนกับกลิ่นยาฆ่าเชื้ออย่างอ่อนโยน เสียงหายใจสม่ำเสมอของทารกตัวน้อยดังแผ่วอยู่ในอ้อมแขนของชายวัยกลางคนลูคัสยืนอุ้มหลานชายไว้แนบอก แขนแข็งแรงที่เคยถือปืน เคยตัดสินชะตาคนมากมาย บัดนี้กลับประคองร่างเล็กจิ๋วด้วยความระมัดระวังราวกับกลัวจะทำหล่นแตก“ตัวแค่นี้เอง…” เขาพึมพำกับตัวเอง แววตาคมเข้มอ่อนลงอย่างที่ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อนข้างๆกัน โจนาธานยืนมองภาพนั้นเงียบๆ ภาพของชายที่เขาเคยเกรงกลัว เคยเคารพ และวันนี้…กำลังกลายเป็น “พ่อของพ่อ” ของสายเลือดของเขา “เหมือนลูซี่ตอนเด็กมาก” ลูคัสเอ่ยขึ้น โดยไม่ละสายตาจากใบหน้าเล็กๆ “คิ้วเหมือนแม่ แต่จมูก…”เขาเหลือบมองโจนาธานเล็กน้อย “…เหมือนแก”โจนาธานหลุดยิ้มบางๆ โดยไม่รู้ตัวเป็นรอยยิ้มของผู้ชายที่เพิ่งรู้สึกว่า ตัวเองมี “ราก” จริงๆ ไม่ใช่แค่ผู้พักอาศัย เหมือนที่ผ่านมา “ผมไม่คิดเลยครับ” เขาพูดเสียงเบา “ว่าวันหนึ่ง…ผมจะมีทุกอย่างขนาดนี้” สำหรับโจนาธาน ทุกอย่างที่ตนเองมีตอนนี้ มันช่างเหนือความคาดหมายเหลือเก
รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 44. ข่าวดี
ตอนที่ 44. ข่าวดี รถคันหรูแล่นเข้ามาจอดหน้าคฤหาสน์ในช่วงบ่ายแก่ๆ บรรยากาศเงียบสงบกว่าทุกวัน ราวกับบ้านทั้งหลังรู้ดีว่ากำลังจะมีบางอย่างเปลี่ยนไปโจนาธานลงจากรถก่อน เปิดประตูฝั่งผู้โดยสารให้ลูซี่อย่างเคยชิน แต่ครั้งนี้หญิงสาวไม่ได้รีบลง เธอนั่งนิ่ง มือวางบนหน้าท้อง ดวงตาจ้องไปข้างหน้าเหมือนกำลังรวบรวมความกล้า“พร้อมไหมครับ” เขาถามเสียงเบาลูซี่หันมามองเขา ยิ้มบางๆของเธอปนไปด้วยความประหม่า“เดี๋ยวฉันพูดเองนะ”โจนาธานพยักหน้า ไม่ได้ขัดอะไร เขารู้ดีว่านี่คือเรื่องระหว่างพ่อกับลูกสาว ในเมื่อหญิงสาวอยากเป็นคนพูดด้วยตัวเอง เขาก็ไม่ติดขัด ทั้งสองเดินเข้ามาในตัวบ้าน ลูคัสนั่งรออยู่ในห้องนั่งเล่นเหมือนรู้อยู่แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถ้วยชาที่วางอยู่ตรงหน้าแทบไม่ได้ถูกแตะ เขาเงยหน้าขึ้นทันทีที่เห็นทั้งสองคน “กลับมาแล้วเหรอ” น้ำเสียงเรียบ แต่สายตาคมกริบกวาดมองทั้งคู่“หมอว่ายังไงบ้าง” เขาถามออกมาด้วยความรู้สึกเป็นห่วงที่ยังคงเต็มเปี่ยม ลูซี่หยุดยืนตรงหน้าโซฟา หายใจลึกหนึ่งครั้ง ก่อนจะพูดออกไปตรงๆ “พ่อคะ…...หนูท้องค่ะ”คำพูดนั้นชัดเจน ไม่มีการอ้อมค้อม ไม่มีการเกริ่นนำ ความเงียบเข้าปกคลุมห้องในทั
รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 43. เราสามคน
ตอนที่ 43. เราสามคน สายวันนั้น แสงแดดอ่อนส่องลอดม่านบางเข้ามาในห้องนอน ลูซี่ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย ร่างกายยังอ่อนล้าจากเมื่อคืน แต่ความรู้สึกหนึ่งกลับชัดเจนกว่าความง่วง คือความหิวหิวผิดปกติ หิวจนรู้สึกเหมือนท้องกลวงหญิงสาวขยับตัวลุกขึ้นนั่ง มือแตะหน้าท้องตัวเองโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย ความรู้สึกแปลกๆ แล่นผ่านวูบหนึ่ง แต่เธอก็ไม่ได้คิดอะไรมากนัก แค่โทษว่าคงเป็นเพราะเมื่อคืนใช้พลังไปเยอะหญิงสาวเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างเรียบร้อย ก่อนจะเดินลงบันไดไปยังห้องอาหารโต๊ะอาหารเช้าวันนี้เป็นภาพที่เริ่มคุ้นตา ลูคัสนั่งอยู่หัวโต๊ะ อ่านข่าวจากแท็บเล็ตคนละฝั่งกับโจนาธาน ที่ทุกวันนี้เริ่มชินกับการนั่งทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากัน “อรุณสวัสดิ์ค่ะพ่อ” ลูซี่ยิ้มบางๆ ก่อนจะนั่งลงข้างร่างสูง “ตื่นแล้วเหรอ” ลูคัสเงยหน้าขึ้น “เมื่อคืนเป็นยังไงบ้าง”คำถามเรียบๆ แต่โจนาธานกลับเผลอกลืนน้ำลายลูซี่ชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนจะยิ้มกว้างกว่าเดิม“ก็ดีค่ะ นอนสบายมาก”ลูคัสมองหน้าลูกสาวนิ่งๆ คล้ายจะอ่านอะไรบางอย่างออก แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงพยักหน้าเบาๆ แม่บ้านยกถาดข้าวต้มร้อน ๆ มาวางตรงหน้าลูซี
รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 42. อดใจไม่ไหว NC+
ตอนที่ 42. อดใจไม่ไหว NC+@คฤหาสน์ไม่กี่นาทีต่อมา รถคันหรูเคลื่อนมาจอดสนิทหน้าบ้าน โจนาธานอุ้มลูซี่ลงมาอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าเพียงแรงสะเทือนเล็กน้อยจะทำให้เธอแตกสลาย“ขึ้นไปพักก่อนนะ” เขาพูดเบาๆ หญิงสาวพยักหน้า แต่ดวงตาคู่นั้น…ดูไม่เหมือนคนอ่อนแรงแล้ว ในห้องนอน แสงไฟสลัว โจนาธานจัดหมอนให้เธอเอนหลัง ก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุม“นอนพักสักหน่อย เดี๋ยวผม....“ เขายังพูดไม่จบ มือเรียวก็เอื้อมมาจับข้อมือหนาไว้โจนาธานชะงักสายจาไป เมื่อเงยขึ้นไปมองหญิงสาว ลูซี่มองเขาด้วยแววตาหวานฉ่ำ ไม่ใช่สายตาของคนป่วย แต่เป็นสายตาของผู้หญิงที่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร“ไม่ต้องไปไหน” เสียงเธอเบา แต่ชัดเจน “ลูซี่…คุณเพิ่ง” “ความจริงแล้วฉันไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย” เธอพูดช้าๆ“ฉันแค่…อยากให้นายพาฉันกลับ”ปลายนิ้วเธอค่อยๆ เลื่อนจากข้อมือเขา ขึ้นไปแตะที่อก รับรู้จังหวะหัวใจที่เต้นแรงไม่แพ้กัน ตอนนี้แววตาของหญิงสาวบ่งบอกชัดเจน ว่าเธอกำลังต้องการอะไร....โจนาธานกลืนน้ำลาย พยายามตั้งสติ ก่อนหน้านี้เขาเห็นจริงๆว่าเธอไม่ได้แกล้งเป็นลม “ถ้าคุณยังไม่ไหว....ผมว่า“ ลูซี่ยกตัวขึ้นเล็กน้อย ขยับเข้าใกล้เขา ใกล้จนได
รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 41. ขึ้นมายืนข้างฉัน
ตอนที่ 41. ขึ้นมายืนข้างฉัน หลายอาทิตย์ต่อมา ห้องทำงานของลูคัสเงียบสนิท เงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาแขวนผนังเดินเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ใช้เวลาไม่นาน ลูซี่กับโจนาธานก็มาถึง เขาสั่งให้ลูกน้องไปตามทั้งสองคนเพื่อมาพูดคุยเรื่องสำคัญกับเขา ลูคัสยืนอยู่หน้าโต๊ะ มือหนึ่งถือแก้ววิสกี้ อีกมือวางบนพนักเก้าอี้ สายตามองทั้งสองคนสลับไปมาอย่างพินิจพิจารณาอะไรบางอย่าง “พรุ่งนี้” เขาเปิดบทสนทนา“พ่อจะพาแกสองคนไปออกงาน”ลูซี่เลิกคิ้ว ถามอย่างอยากรู็ว่างานนั้นเป็นงานแบบไหน ทำไมวันนี้พ่อของเธอถึงดูจริงจังมากกว่าปกติ“งานอะไรคะ”“งานการกุศลของตระกูลคาโบน่า”โจนาธานชะงักเล็กน้อย ชื่อที่ได้ยินไม่ใช่ชื่อธรรมดา ‘อองตวน คาโบน่ามา มาเฟียรุ่นเก่าที่ทรงอิทธิพลที่สุดในฝั่งยุโรป เครือข่ายธุรกิจพาดผ่านทั้งธนาคาร พลังงาน อาวุธ และการเมือง ซึ่งเป็นงานใหญ่มาก ถ้าหากฝั่งนั้นยอมมาจัดงานที่เมืองไทย นั่นแปลว่างานนี้เป็นงานสำคัญ ลูซี่หันไปมองโจนาธาน เห็นสีหน้าจริงจังของเขา ก็เริ่มเข้าใจทันทีว่างานนี้ไม่ใช่แบบงานที่ผ่านๆมาที่เธอเคยไปแน่ “แล้ว…เรียกเรามาคุยเรื่องนี้ทำไมคะ” เธอถามต่อ ลูคัสวางแก้วลง ก่อนจะหันไปมองโจนาธานอีกครั้ง
รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 40. เกินไปไหม
ตอนที่ 40. เกินไปไหม หลายวันต่อมา บรรยากาศในบ้านเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เพราะ “ตำแหน่ง” ของโจนาธาน ที่ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป หลังจากเปิดตัวอย่างโจ่งแจ้งเมื่อหลายวันก่อน ทั้งสองก็ตัวติดกันแทบตลอดเวลา คราวนี้ไม่ใช่เดินตามกัน แต่เป็นเดินเคียงคู่กันตลอดเวลาต่างหาก เวลาเที่ยง แสงแดดลอดผ่านกระจกบานใหญ่เข้ามาในห้องอาหาร ลูซี่นั่งอยู่หัวโต๊ะ โจนาธานนั่งข้างเธอ แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ยืนเฝ้า ไม่ใช่ยืนห่าง แต่เป็นการนั่งทานข้าวบนโต๊ะเดียวกันทุกวัน หญิงสาวเอื้อมไปตักกับข้าวให้เขาอย่างเป็นธรรมชาติ มือทั้งสองชนกันเล็กน้อย เขาชะงัก เธอยิ้ม“กินสิ มัวแต่เกร็งอยู่ได้”โจนาธานไอเบาๆ แม้จะผ่านมาหลายวันแล้ว แต่เขาก็ยังไม่ชินที่ต้องนั่งตรงนี้อยู่ดี “ผมไม่ได้เกร็งครับ แค่ยัง…ไม่ชิน”นมหวานกับผักบุ้งยืนอยู่ไม่ไกล สีหน้าเริ่มชินแล้วแต่กับภาพนั้น แต่ก็ยังแอบมองกันไปมา“คุณโจยิ้มบ่อยขึ้นนะ” นมหวานพูดขึ้น ปกติจะเห็นโจนาธารหน้านิ่งแทบตลอดเวลา “จริงค่ะ เมื่อก่อนหน้าเหมือนจะฆ่าคนได้ตลอดเวลา“ ผักบุ้งรีบเสริม ลูซี่หัวเราะ เธอแอบสังเกตุเห็นทั้งสองกระซิบกัน “นินทาพวกเราอยู่เหรอคะ”“ไม่กล้าค่ะ!” ทั้งคู่ตอบพร้อมกั
รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 30. งานหมั้น
ตอนที่ 30. งานหมั้นลูซี่ปิดประตูห้องลงอย่างแรงกว่าที่ตั้งใจเล็กน้อยเสียงกระแทกดัง ปึง ก้องไปทั่วทางเดินชั้นบน ก่อนจะเงียบลงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นหญิงสาวยืนหอบอยู่หลังประตู มือยังจับลูกบิดแน่น ปลายนิ้วเย็นเฉียบ เธอไม่รู้ว่าควรโกรธ ร้องไห้ หรือควรรู้สึกยังไงกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งต
รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 10. ที่หลบภัย
ตอนที่ 10. ที่หลบภัย เสียงคลื่นกระทบตัวเรือดังสม่ำเสมอ ทะเลในยามดึกมืดสนิท มีเพียงแสงจันทร์ที่สะท้อนผิวน้ำเป็นทางยาวราวกับเส้นเงิน ลูซี่นั่งอยู่บนเบาะด้านหลังของรถ ก่อนจะถูกพาเปลี่ยนขึ้นเรือสปีดโบ๊ตอย่างเร่งรีบ ความเหนื่อย ความกลัว และความตกใจจากเหตุการณ์ก่อนหน้า ยังไม่ทันได้จางหายไปจากร่างกายของเ
รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 9. ตกเป็นเป้า
ตอนที่ 9. ตกเป็นเป้า แสงไฟระยิบระยับจากโคมระย้าขนาดใหญ่สะท้อนกับผนังหินอ่อนของห้องจัดงาน เสียงพูดคุย เสียงแก้วกระทบกันเบาๆ และเสียงดนตรีคลอคลื่นไปทั่วฮอลล์ของโรงแรมรอยัล งานประมูลเพชรในค่ำคืนนี้เต็มไปด้วยคนมีชื่อเสียง นักธุรกิจ นักการเมือง และคนที่ไม่มีใครอยากรู้ว่าทำเงินมาจากอะไรลูซี่เกินตามหลัง
รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 8. งานประมูล
ตอนที่ 8. งานประมูลเพชร @เช้าวันถัดมา อากาศในคฤหาสน์ไม่ได้เปลี่ยนไป แต่บางอย่างในใจของคนสองคน…เปลี่ยนแล้ว ลูซี่ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกประหลาด ไม่ใช่ฝันร้าย ไม่ใช่ฝันหวานแต่มันคือความรู้สึกที่ติดค้าง เหมือนมีบางอย่างยังไม่ได้พูด ยังไม่ได้เคลียร์และยิ่งพยายามไม่คิด มันก็ยิ่งชัดก๊อก! ก๊อก! เสียง
You May Also Like
เมียเด็กจอมมาเฟีย (NC35+)
อัญญาณี18.1K viewsเกมรักทายาทมาเฟีย (25+)
โนเนจัง9.1K viewsของ(ตาย)มาเฟีย
Story ปลายตะวัน25.2K viewsของรัก มาเฟียร้าย NC20+ (SM)
เด็กหญิงพุงกลม9.6K viewsอ่อยรักเจ้าพ่อก่อสร้างเอวดุ Nc35+
ณิการ์6.1K viewsเมียเก่าเจ้าพ่อ...ใครก็ห้ามแตะ!
หนูแดงตัวน้อย113 viewsYou Smile, I Melt #ระบบแฝด (3P)
นัวร์เนีย257 viewsสวรรค์เหวนรก(กาม) nc35+ #ห่าเหวหอก
ณิการ์5.4K views
