ANMELDENTeilen
ตอนที่ 3. แผนซ้อนแผน
Veröffentlichungsdatum:
23.04.2026 23:50:16ตอนที่ 3. แผนซ้อนแผน
ช่วงบ่ายของวันนั้น แสงแดดสาดผ่านม่านบางเข้ามาในห้องรับแขก เสียงนาฬิกาแขวนผนังเดินไปช้าๆ อย่างน่าหงุดหงิด ลูซี่นั่งอยู่บนโซฟาตัวยาว ขาเรียวยกขึ้นพาดอีกข้างอย่างไม่สนใจมารยาท โทรศัพท์อยู่ในมือแต่สายตาไม่ได้มองจอ เธอกำลัง ’คิด‘ คิดถึงสีหน้าของโจนาธาน คิดถึงความเงียบของเขา คิดถึงสายตาที่ไม่เคยหลบ และหน้าที่ที่เขายึดถือเหมือนเป็นศาสนา ตั้งแต่เช้า ทุกอย่างดำเนินไปตามเดิม เขาตาม เธอหนี เขานิ่ง เธอหงุดหงิด มันน่าเบื่อ และลูซี่เกลียดความน่าเบื่อที่สุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังอยู่ไม่ไกล เธอไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าใครยืนอยู่ตรงนั้น โจนาธานยืนพิงเสาใกล้บันได แขนเสื้อพับไว้ด้านหน้า สีหน้าเรียบเฉยเหมือนเดิม เหมือนรูปปั้นที่หายใจได้ “นายไม่ไปนั่งตรงอื่นบ้างหรือไง”เธอถามขึ้นโดยไม่มอง “ตรงนี้เหมาะสมที่สุดครับ”คำตอบเดิม น้ำเสียงเดิม ไม่มีช่องว่างให้เถียง ลูซี่แค่นหัวเราะในลำคอ “เหมาะสมกับใคร…นาย หรือพ่อฉัน” เขาไม่ตอบ หญิงสาวเอนหลังพิงโซฟา หลับตาลงชั่วครู่ ความคิดวนกลับไปที่ภาพหนึ่ง ภาพที่เธอเห็นชัดตั้งแต่ครั้งก่อนๆ ที่ครูสอนเปียโนมาที่บ้าน ’จิตลดา‘ สายตา ท่าทีและความเผลอนั้น ลูซี่ไม่ใช่คนโง่ เธอสังเกตเก่งกว่าที่ใครคิด ครูจิตลดาไม่ได้มองโจนาธานแบบคนแปลกหน้า ไม่ใช่สายตาของคนสุภาพ แต่เป็นสายตาของผู้หญิงคนหนึ่งที่ ’สนใจ‘ ในตัวของผู้ชายคนหนึ่งต่างหาก และมันก็ทำให้แผนในหัวของลูซี่เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง ติ๊ง— เสียงข้อความดังขึ้น ต้นกล้า : วันนี้น้องว่างไหมครับ เธอลืมตาขึ้น ชำเลืองมองหน้าจอ ก่อนจะยิ้มบางๆเกมจะสนุก ก็ต่อเมื่อมีคนเล่นหลายคนน่ะสิ หลังจากนั้น เสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้นในเวลาต่อมา ลูซี่ลุกขึ้นทันที รอยยิ้มหวานผุดขึ้นบนใบหน้าอย่างเป็นธรรมชาติ รอยยิ้มแบบที่เธอเลือกใช้แค่กับบางคนเท่านั้น “มาแล้วค่ะ!” เธอเดินไปเปิดประตูด้วยตัวเอง “ครูดาคะ” ลูซี่ทักด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน จิตลดายืนอยู่หน้าประตูในชุดเดรสสุภาพสีครีม ผมยาวถูกรวบอย่างเรียบร้อย เครื่องสำอางบางๆทำให้ใบหน้าดูสดใสกว่าทุกครั้ง “คุณหนูลูซี่ ดูสดใสจังเลยนะคะวันนี้” “ก็ลูซี่รอครูอยู่นี่คะ” เธอตอบพลางคล้องแขนครูสาวอย่างสนิทสนม ทั้งสองเดินเข้ามาในบ้าน และแน่นอน…สายตาของจิตลดาหยุดลงที่ใครบางคนอย่างเช่นทุกครั้ง โจนาธาน เขายืนอยู่ไม่ไกล ในชุดสูทสีดำท่าทางสุภาพ ดวงตานิ่ง ไม่สื่ออารมณ์ใดๆออกมาเลยสักครั้ง แต่นั่นก็ช่างเป็นดวงตาที่ดึงดูดสายตาของเธอได้ดีเหลือเกิน จิตลดาชะงักไปเสี้ยววินาที เสี้ยววินาทีที่ลูซี่ “เห็น” “เอ่อ…” ครูเปียโนเอ่ยเบาๆ “สวัสดีค่ะ” “สวัสดีครับ” โจนาธานตอบ พยักหน้าเล็กน้อย เสียงทุ้มต่ำเรียบๆ ไม่มีอะไรเกินเลย แต่ก็เพียงพอจะทำให้แก้มของจิตลดาขึ้นสีแดงจาง ๆ ลูซี่ไม่พูดอะไร แค่ยิ้มไปกับสถานการณ์นั้นราวกับคนที่มีแผนร้ายในใจ @หลายนาทีผ่านไป เสียงเปียโนดังขึ้นในช่วงบ่ายแก่ แสงแดดอ่อนลง ลูซี่นั่งอยู่หน้าคีย์ แต่วันนี้เธอไม่ได้ตั้งใจจะเล่นให้ดี เธอกดผิดบ้าง หยุดบ้าง ถอนหายใจเป็นระยะ ทำเอาจิตลดารู้สึกแปลกใจอยู่ไม่น้อย “วันนี้ดูไม่มีสมาธิเลยนะคะ“ จิตลดาพูดอย่างอ่อนโยน “อาจจะเป็นเพราะลูซี่อึดอัดน่ะค่ะ” เธอตอบโดยไม่หันไปมอง เพราะเกรงว่าถ้าหันไปเห็นใบหน้าของบุรุษผู้นั้น เธอจะรู้สึกไม่สบอารมณ์มากกว่าเดิม “อึดอัด?” “ค่ะ” ลูซี่หันไปยิ้ม “เหมือนถูกจับตามองตลอดเวลา” จิตลดาเงียบ ก่อนจะเหลือบมองไปทางโจนาธานอย่างเผลอตัว และนั่น…คือคำตอบ “ครูดาคะ” ลูซี่เอ่ยขึ้นเบา ๆ “ครูมีนัดหรือเปล่าคะ เย็นนี้” จิตลดาชะงัก “เอ่อ…ไม่มีค่ะ” “เสียดายจัง”ลูซี่ทำหน้าคิด “ปกติสอนเสร็จ ครูก็กลับบ้านเลยใช่ไหมคะ” “ค่ะ” ลูซี่พยักหน้า เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ “ถ้างั้น…ถ้าลูซี่ขอร้องอะไรครูสักอย่าง ครูจะช่วยไหมคะ” “อะไรเหรอคะ” ลูซี่หันไปมองโจนาธาน ก่อนจะหันกลับมายิ้มให้ครู “ช่วยพาคนของบ้านนี้ไปกินข้าวเป็นเพื่อนหน่อยค่ะ” จิตลดาอึ้งเล็กน้อย แม้จะไม่เข้าใจ แต่สายตาก็หันไปจ้องยังชายหนุ่มพร้อมกับเด็กสาว “ค…คนของบ้าน?” “ค่ะ” ลูซี่พูดเหมือนไม่คิดอะไร “บอดี้การ์ดของลูซี่” บรรยากาศเงียบไปชั่วครู่ โจนาธานขมวดคิ้วเล็กน้อย “คุณหนู....“ คราวนี้เขาทำท่าเหมือนจะท้วง “นายไม่อยากออกไปพักบ้างเหรอ” ลูซี่หันมาถาม “อยู่กับฉันทั้งวัน นายก็คงเบื่อ” ร่างสูงเงียบ ไม่ใช่เพราะไม่เข้าใจ แต่เพราะไม่แน่ใจว่าเด็กสาวต้องการจะเล่นอะไรต่างหาก “ครูดาก็ดูเป็นคนใจดี” ลูซี่พูดต่อ “แค่กินข้าวเฉยๆ เอง ไม่ใช่เรื่องใหญ่” เธอเดินมาพูดกับเขาต่อหน้า จิตลดาหน้าแดง ปฎิเสธไม่ได่ว่าตัวเองกำลังรู้สึกหัวใจเต้นแรง ถ้าให้พูดตามตรง ครูสาวเองก็รอเวลานี้มานานแล้ว ถ้ามีโอกาส....ได้กับทานข้าวกับเขา เธอเองก็อยากจะคว้าเอาไว้ “เอ่อ…ถ้าไม่ลำบาก…” โจนาธานมองลูซี่ สายตาเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ “นี่ก็เป็นหน้าที่อีกแบบนะ” ลูซี่ยิ้ม “หน้าที่พักผ่อน”คำพูดนั้นฟังดูเหมือนล้อเล่น แต่สายตาของเธอจริงจัง ”แล้วถ้าผมไม่ไป....” โจนาธานเอ่ยลองเชิง เขารู้ว่าเธอไม่อยากเห็นหน้าเขา “ฉันก็จะบอกพ่อว่านายละเลยคำสั่งของฉัน” “.......” เขาจ้องหน้าเธอด้วยสายตาไม่เล่นเช่นกัน ทำให้หญิงสาวต้องถอนหายใจออกมาคำใหญ่ “เห้อ! นายไม่คิดว่าฉันจะเบื่อหน้านายบ้างหรือไง เจอกันมาทั้งวันแล้วเนี่ย” เมื่อแผนโน้มน้าวไม่สำเร็จ เธอจึงเปลี่ยนมาโวยวายแทน ซึ่งดูเหมือนมันจะได้ผลดีกว่าที่คิด เพราะโจนาธานยอมเปลี่ยนใจ “ก็ได้ครับ แต่มีข้อแม้.....” “อะไร” “ถ้าผมกลับมา ผมต้องเห็นคุณหนูอยู่ที่นี่ เพราะถ้าไม่เห็น ต่อจากนี้ผมจะจับตาดูคุณหนูมากกว่าเดิม” เขายื่นข้อแลกเปลี่ยน เพราะรู้ดีว่าคนตรงหน้านั้นดื้อรั้นมากแค่ไหน เธออาจจะทำอะไรในแบบที่เขาไม่คาดคิดก็เป็นได้ “อื้อ! แน่นอน! สบายใจได้เลย” เพราะถึงยังไงเธอก็จะกลับมาก่อนที่เขาจะกลับมาอยู่แล้ว หญิงสาวมั่นใจ “ถ้างั้นก็ได้ครับ” เยส! ในที่สุด.....หมายตัวสุดท้ายของเธอก็ถูกโยนกระเด็นออกไป หนึ่งชั่วโมงต่อมา หลังจากทั้งสองออกจากบ้านไป ความเงียบก็กลับมา ลูซี่ยืนมองรถที่แล่นออกไป ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อเช็คอะไรบางอย่าง ต้นกล้า : พี่อยู่หน้าบ้านแล้วนะครับ เธอพิมพ์ตอบกลับทันที เมื่อเห็นข้อความนั้น ลูซี่ : เดี๋ยวออกไปค่ะ หญิงสาวรีบเปลี่ยนเสื้อผ้า เดรสสายเดี่ยวสีเข้ม รองเท้าส้นสูง แต่งหน้าเพิ่มเพียงเล็กน้อย ก่อนจะออกจากบ้าน โดยไม่มีใครตาม ในใจของเธอ มันไม่ใช่การหนี แต่มันคือการ “เอาคืน” พ่อของเธอต่างหากที่เป็นห่วงเธอแบบไม่เข้าเรื่อง ถ้าโจนาธานเลือกหน้าที่ เธอก็จะเลือกความสนุกและถ้าเขาไม่รู้ นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาของเธอ เพราะเกมนี้…เธอเป็นคนเริ่มเองและจะไม่มีทางล้มเลิกมันง่ายๆด้วย
Aktuellstes Kapitel
รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 45. ขอบคุณนะคะแม่ ( จบบริบูรณ์)
ตอนที่ 45. ขอบคุณนะคะแม่ ( จบบริบูรณ์ ) หลายเดือนต่อมาแสงแดดยามสายส่องลอดผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ของห้องพักผู้ป่วยพิเศษ กลิ่นแป้งเด็กอ่อนๆ ลอยปะปนกับกลิ่นยาฆ่าเชื้ออย่างอ่อนโยน เสียงหายใจสม่ำเสมอของทารกตัวน้อยดังแผ่วอยู่ในอ้อมแขนของชายวัยกลางคนลูคัสยืนอุ้มหลานชายไว้แนบอก แขนแข็งแรงที่เคยถือปืน เคยตัดสินชะตาคนมากมาย บัดนี้กลับประคองร่างเล็กจิ๋วด้วยความระมัดระวังราวกับกลัวจะทำหล่นแตก“ตัวแค่นี้เอง…” เขาพึมพำกับตัวเอง แววตาคมเข้มอ่อนลงอย่างที่ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อนข้างๆกัน โจนาธานยืนมองภาพนั้นเงียบๆ ภาพของชายที่เขาเคยเกรงกลัว เคยเคารพ และวันนี้…กำลังกลายเป็น “พ่อของพ่อ” ของสายเลือดของเขา “เหมือนลูซี่ตอนเด็กมาก” ลูคัสเอ่ยขึ้น โดยไม่ละสายตาจากใบหน้าเล็กๆ “คิ้วเหมือนแม่ แต่จมูก…”เขาเหลือบมองโจนาธานเล็กน้อย “…เหมือนแก”โจนาธานหลุดยิ้มบางๆ โดยไม่รู้ตัวเป็นรอยยิ้มของผู้ชายที่เพิ่งรู้สึกว่า ตัวเองมี “ราก” จริงๆ ไม่ใช่แค่ผู้พักอาศัย เหมือนที่ผ่านมา “ผมไม่คิดเลยครับ” เขาพูดเสียงเบา “ว่าวันหนึ่ง…ผมจะมีทุกอย่างขนาดนี้” สำหรับโจนาธาน ทุกอย่างที่ตนเองมีตอนนี้ มันช่างเหนือความคาดหมายเหลือเก
รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 44. ข่าวดี
ตอนที่ 44. ข่าวดี รถคันหรูแล่นเข้ามาจอดหน้าคฤหาสน์ในช่วงบ่ายแก่ๆ บรรยากาศเงียบสงบกว่าทุกวัน ราวกับบ้านทั้งหลังรู้ดีว่ากำลังจะมีบางอย่างเปลี่ยนไปโจนาธานลงจากรถก่อน เปิดประตูฝั่งผู้โดยสารให้ลูซี่อย่างเคยชิน แต่ครั้งนี้หญิงสาวไม่ได้รีบลง เธอนั่งนิ่ง มือวางบนหน้าท้อง ดวงตาจ้องไปข้างหน้าเหมือนกำลังรวบรวมความกล้า“พร้อมไหมครับ” เขาถามเสียงเบาลูซี่หันมามองเขา ยิ้มบางๆของเธอปนไปด้วยความประหม่า“เดี๋ยวฉันพูดเองนะ”โจนาธานพยักหน้า ไม่ได้ขัดอะไร เขารู้ดีว่านี่คือเรื่องระหว่างพ่อกับลูกสาว ในเมื่อหญิงสาวอยากเป็นคนพูดด้วยตัวเอง เขาก็ไม่ติดขัด ทั้งสองเดินเข้ามาในตัวบ้าน ลูคัสนั่งรออยู่ในห้องนั่งเล่นเหมือนรู้อยู่แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถ้วยชาที่วางอยู่ตรงหน้าแทบไม่ได้ถูกแตะ เขาเงยหน้าขึ้นทันทีที่เห็นทั้งสองคน “กลับมาแล้วเหรอ” น้ำเสียงเรียบ แต่สายตาคมกริบกวาดมองทั้งคู่“หมอว่ายังไงบ้าง” เขาถามออกมาด้วยความรู้สึกเป็นห่วงที่ยังคงเต็มเปี่ยม ลูซี่หยุดยืนตรงหน้าโซฟา หายใจลึกหนึ่งครั้ง ก่อนจะพูดออกไปตรงๆ “พ่อคะ…...หนูท้องค่ะ”คำพูดนั้นชัดเจน ไม่มีการอ้อมค้อม ไม่มีการเกริ่นนำ ความเงียบเข้าปกคลุมห้องในทั
รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 43. เราสามคน
ตอนที่ 43. เราสามคน สายวันนั้น แสงแดดอ่อนส่องลอดม่านบางเข้ามาในห้องนอน ลูซี่ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย ร่างกายยังอ่อนล้าจากเมื่อคืน แต่ความรู้สึกหนึ่งกลับชัดเจนกว่าความง่วง คือความหิวหิวผิดปกติ หิวจนรู้สึกเหมือนท้องกลวงหญิงสาวขยับตัวลุกขึ้นนั่ง มือแตะหน้าท้องตัวเองโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย ความรู้สึกแปลกๆ แล่นผ่านวูบหนึ่ง แต่เธอก็ไม่ได้คิดอะไรมากนัก แค่โทษว่าคงเป็นเพราะเมื่อคืนใช้พลังไปเยอะหญิงสาวเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างเรียบร้อย ก่อนจะเดินลงบันไดไปยังห้องอาหารโต๊ะอาหารเช้าวันนี้เป็นภาพที่เริ่มคุ้นตา ลูคัสนั่งอยู่หัวโต๊ะ อ่านข่าวจากแท็บเล็ตคนละฝั่งกับโจนาธาน ที่ทุกวันนี้เริ่มชินกับการนั่งทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากัน “อรุณสวัสดิ์ค่ะพ่อ” ลูซี่ยิ้มบางๆ ก่อนจะนั่งลงข้างร่างสูง “ตื่นแล้วเหรอ” ลูคัสเงยหน้าขึ้น “เมื่อคืนเป็นยังไงบ้าง”คำถามเรียบๆ แต่โจนาธานกลับเผลอกลืนน้ำลายลูซี่ชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนจะยิ้มกว้างกว่าเดิม“ก็ดีค่ะ นอนสบายมาก”ลูคัสมองหน้าลูกสาวนิ่งๆ คล้ายจะอ่านอะไรบางอย่างออก แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงพยักหน้าเบาๆ แม่บ้านยกถาดข้าวต้มร้อน ๆ มาวางตรงหน้าลูซี
รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 42. อดใจไม่ไหว NC+
ตอนที่ 42. อดใจไม่ไหว NC+@คฤหาสน์ไม่กี่นาทีต่อมา รถคันหรูเคลื่อนมาจอดสนิทหน้าบ้าน โจนาธานอุ้มลูซี่ลงมาอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าเพียงแรงสะเทือนเล็กน้อยจะทำให้เธอแตกสลาย“ขึ้นไปพักก่อนนะ” เขาพูดเบาๆ หญิงสาวพยักหน้า แต่ดวงตาคู่นั้น…ดูไม่เหมือนคนอ่อนแรงแล้ว ในห้องนอน แสงไฟสลัว โจนาธานจัดหมอนให้เธอเอนหลัง ก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุม“นอนพักสักหน่อย เดี๋ยวผม....“ เขายังพูดไม่จบ มือเรียวก็เอื้อมมาจับข้อมือหนาไว้โจนาธานชะงักสายจาไป เมื่อเงยขึ้นไปมองหญิงสาว ลูซี่มองเขาด้วยแววตาหวานฉ่ำ ไม่ใช่สายตาของคนป่วย แต่เป็นสายตาของผู้หญิงที่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร“ไม่ต้องไปไหน” เสียงเธอเบา แต่ชัดเจน “ลูซี่…คุณเพิ่ง” “ความจริงแล้วฉันไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย” เธอพูดช้าๆ“ฉันแค่…อยากให้นายพาฉันกลับ”ปลายนิ้วเธอค่อยๆ เลื่อนจากข้อมือเขา ขึ้นไปแตะที่อก รับรู้จังหวะหัวใจที่เต้นแรงไม่แพ้กัน ตอนนี้แววตาของหญิงสาวบ่งบอกชัดเจน ว่าเธอกำลังต้องการอะไร....โจนาธานกลืนน้ำลาย พยายามตั้งสติ ก่อนหน้านี้เขาเห็นจริงๆว่าเธอไม่ได้แกล้งเป็นลม “ถ้าคุณยังไม่ไหว....ผมว่า“ ลูซี่ยกตัวขึ้นเล็กน้อย ขยับเข้าใกล้เขา ใกล้จนได
รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 41. ขึ้นมายืนข้างฉัน
ตอนที่ 41. ขึ้นมายืนข้างฉัน หลายอาทิตย์ต่อมา ห้องทำงานของลูคัสเงียบสนิท เงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาแขวนผนังเดินเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ใช้เวลาไม่นาน ลูซี่กับโจนาธานก็มาถึง เขาสั่งให้ลูกน้องไปตามทั้งสองคนเพื่อมาพูดคุยเรื่องสำคัญกับเขา ลูคัสยืนอยู่หน้าโต๊ะ มือหนึ่งถือแก้ววิสกี้ อีกมือวางบนพนักเก้าอี้ สายตามองทั้งสองคนสลับไปมาอย่างพินิจพิจารณาอะไรบางอย่าง “พรุ่งนี้” เขาเปิดบทสนทนา“พ่อจะพาแกสองคนไปออกงาน”ลูซี่เลิกคิ้ว ถามอย่างอยากรู็ว่างานนั้นเป็นงานแบบไหน ทำไมวันนี้พ่อของเธอถึงดูจริงจังมากกว่าปกติ“งานอะไรคะ”“งานการกุศลของตระกูลคาโบน่า”โจนาธานชะงักเล็กน้อย ชื่อที่ได้ยินไม่ใช่ชื่อธรรมดา ‘อองตวน คาโบน่ามา มาเฟียรุ่นเก่าที่ทรงอิทธิพลที่สุดในฝั่งยุโรป เครือข่ายธุรกิจพาดผ่านทั้งธนาคาร พลังงาน อาวุธ และการเมือง ซึ่งเป็นงานใหญ่มาก ถ้าหากฝั่งนั้นยอมมาจัดงานที่เมืองไทย นั่นแปลว่างานนี้เป็นงานสำคัญ ลูซี่หันไปมองโจนาธาน เห็นสีหน้าจริงจังของเขา ก็เริ่มเข้าใจทันทีว่างานนี้ไม่ใช่แบบงานที่ผ่านๆมาที่เธอเคยไปแน่ “แล้ว…เรียกเรามาคุยเรื่องนี้ทำไมคะ” เธอถามต่อ ลูคัสวางแก้วลง ก่อนจะหันไปมองโจนาธานอีกครั้ง
รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 40. เกินไปไหม
ตอนที่ 40. เกินไปไหม หลายวันต่อมา บรรยากาศในบ้านเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เพราะ “ตำแหน่ง” ของโจนาธาน ที่ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป หลังจากเปิดตัวอย่างโจ่งแจ้งเมื่อหลายวันก่อน ทั้งสองก็ตัวติดกันแทบตลอดเวลา คราวนี้ไม่ใช่เดินตามกัน แต่เป็นเดินเคียงคู่กันตลอดเวลาต่างหาก เวลาเที่ยง แสงแดดลอดผ่านกระจกบานใหญ่เข้ามาในห้องอาหาร ลูซี่นั่งอยู่หัวโต๊ะ โจนาธานนั่งข้างเธอ แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ยืนเฝ้า ไม่ใช่ยืนห่าง แต่เป็นการนั่งทานข้าวบนโต๊ะเดียวกันทุกวัน หญิงสาวเอื้อมไปตักกับข้าวให้เขาอย่างเป็นธรรมชาติ มือทั้งสองชนกันเล็กน้อย เขาชะงัก เธอยิ้ม“กินสิ มัวแต่เกร็งอยู่ได้”โจนาธานไอเบาๆ แม้จะผ่านมาหลายวันแล้ว แต่เขาก็ยังไม่ชินที่ต้องนั่งตรงนี้อยู่ดี “ผมไม่ได้เกร็งครับ แค่ยัง…ไม่ชิน”นมหวานกับผักบุ้งยืนอยู่ไม่ไกล สีหน้าเริ่มชินแล้วแต่กับภาพนั้น แต่ก็ยังแอบมองกันไปมา“คุณโจยิ้มบ่อยขึ้นนะ” นมหวานพูดขึ้น ปกติจะเห็นโจนาธารหน้านิ่งแทบตลอดเวลา “จริงค่ะ เมื่อก่อนหน้าเหมือนจะฆ่าคนได้ตลอดเวลา“ ผักบุ้งรีบเสริม ลูซี่หัวเราะ เธอแอบสังเกตุเห็นทั้งสองกระซิบกัน “นินทาพวกเราอยู่เหรอคะ”“ไม่กล้าค่ะ!” ทั้งคู่ตอบพร้อมกั
รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 30. งานหมั้น
ตอนที่ 30. งานหมั้นลูซี่ปิดประตูห้องลงอย่างแรงกว่าที่ตั้งใจเล็กน้อยเสียงกระแทกดัง ปึง ก้องไปทั่วทางเดินชั้นบน ก่อนจะเงียบลงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นหญิงสาวยืนหอบอยู่หลังประตู มือยังจับลูกบิดแน่น ปลายนิ้วเย็นเฉียบ เธอไม่รู้ว่าควรโกรธ ร้องไห้ หรือควรรู้สึกยังไงกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งต
รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 10. ที่หลบภัย
ตอนที่ 10. ที่หลบภัย เสียงคลื่นกระทบตัวเรือดังสม่ำเสมอ ทะเลในยามดึกมืดสนิท มีเพียงแสงจันทร์ที่สะท้อนผิวน้ำเป็นทางยาวราวกับเส้นเงิน ลูซี่นั่งอยู่บนเบาะด้านหลังของรถ ก่อนจะถูกพาเปลี่ยนขึ้นเรือสปีดโบ๊ตอย่างเร่งรีบ ความเหนื่อย ความกลัว และความตกใจจากเหตุการณ์ก่อนหน้า ยังไม่ทันได้จางหายไปจากร่างกายของเ
รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 9. ตกเป็นเป้า
ตอนที่ 9. ตกเป็นเป้า แสงไฟระยิบระยับจากโคมระย้าขนาดใหญ่สะท้อนกับผนังหินอ่อนของห้องจัดงาน เสียงพูดคุย เสียงแก้วกระทบกันเบาๆ และเสียงดนตรีคลอคลื่นไปทั่วฮอลล์ของโรงแรมรอยัล งานประมูลเพชรในค่ำคืนนี้เต็มไปด้วยคนมีชื่อเสียง นักธุรกิจ นักการเมือง และคนที่ไม่มีใครอยากรู้ว่าทำเงินมาจากอะไรลูซี่เกินตามหลัง
รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 8. งานประมูล
ตอนที่ 8. งานประมูลเพชร @เช้าวันถัดมา อากาศในคฤหาสน์ไม่ได้เปลี่ยนไป แต่บางอย่างในใจของคนสองคน…เปลี่ยนแล้ว ลูซี่ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกประหลาด ไม่ใช่ฝันร้าย ไม่ใช่ฝันหวานแต่มันคือความรู้สึกที่ติดค้าง เหมือนมีบางอย่างยังไม่ได้พูด ยังไม่ได้เคลียร์และยิ่งพยายามไม่คิด มันก็ยิ่งชัดก๊อก! ก๊อก! เสียง
Das könnte dir auch gefallen
พิศวาสมาเฟียเถื่อน NC+++
ซากิระ9.3K Aufrufeคนในความลับ
พลอยแพรวา12.6K Aufrufeมาเฟีย บ้าเซ็กซ์ 3P (แซ่บ)
เด็กหญิงพุงกลม26.6K Aufrufeเจ้าสาวมาเฟีย
มดตัวจี๊ด38.2K Aufrufeกฎรักพันธะทายาทมาเฟีย
พิมธารา515 AufrufeDangerous ex-boyfriend นายแฟนเก่า
Tiwa1.5K AufrufeRain Over Me ติดฝน
Melyssa386 AufrufeLUV My Sweet Heart รักหมดใจยัยสวีทฮาร์ต
Phat_sara510 Aufrufe
