Se connecterPartager
ตอนที่ 9. ตกเป็นเป้า
Date de publication:
2026-04-26 01:59:05ตอนที่ 9. ตกเป็นเป้า
แสงไฟระยิบระยับจากโคมระย้าขนาดใหญ่สะท้อนกับผนังหินอ่อนของห้องจัดงาน เสียงพูดคุย เสียงแก้วกระทบกันเบาๆ และเสียงดนตรีคลอคลื่นไปทั่วฮอลล์ของโรงแรมรอยัล งานประมูลเพชรในค่ำคืนนี้เต็มไปด้วยคนมีชื่อเสียง นักธุรกิจ นักการเมือง และคนที่ไม่มีใครอยากรู้ว่าทำเงินมาจากอะไร ลูซี่เกินตามหลังบิดาในชุดเดรสยาวสีเข้ม เรียบหรูแต่สะดุดตา เส้นผมยาวถูกรวบอย่างประณีต เครื่องประดับไม่มาก แต่ทุกชิ้นล้วนมีราคาแพง เธอไม่ได้ยิ้มกว้างเหมือนเคย ไม่ได้ทำตัวเบื่อหน่ายหรือประชดใครเหมือนงานสังคมก่อนหน้า แต่กลับเดินเงียบๆ อยู่ข้างลูคัสอย่างเรียบร้อยผิดปกติ อาจเพราะเธอไม่อยากทำตัวมีปัญหาจนโดนกักบริเวณเพิ่ม และนั่น…ไม่รอดสายตาของโจนาธาน เขาเดินตามอยู่ห่างออกไปเพียงก้าวเดียว ชุดสูทสีดำเข้ม กลืนไปกับเงา แต่สายตาคมกริบกวาดมองรอบตัวไม่หยุด มือขวาแตะตำแหน่งอาวุธใต้สูทอย่างเคยชิน งานคืนนี้…ไม่ปลอดภัย ไม่ใช่เพราะข่าวลือ ไม่ใช่เพราะสัญชาตญาณ แต่เพราะเขารู้ว่า “วสันต์” อยู่ที่นี่ อีกด้าน “ลูซี่!” เสียงเรียกที่คุ้นเคยดังขึ้นจากอีกฟากหนึ่งของฮอลล์ หญิงสาวชะงัก ก่อนจะหันไปมองตามเสียง ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเทาอ่อน ยิ้มกว้างอย่างเป็นธรรมชาติ ผมถูกเซ็ตอย่างดี แต่ดวงตาคู่นั้น…..ยังดูเป็นมิตรเหมือนเดิม “ไทเป?” เธออุทานอย่างแปลกใจ ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ “ไม่ได้เจอกันกี่ปีแล้วเนี่ย” เขามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า “โตเป็นสาวเต็มตัวเลยนะ” “นายก็เหมือนกัน” ลูซี่ยิ้มจริงใจ เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ใช้บ่อยนัก “กลับมาจากอังกฤษตั้งแต่เมื่อไหร่” “อาทิตย์ก่อนเอง” ไทเปตอบ “พ่อฉันบอกว่าลุงลูคัสอาจจะมางานนี้ เลยแวะมาดู เผื่อจะได้ทัก” ลูคัสที่ยืนอยู่ข้างๆ พยักหน้าเล็กน้อย “โตขึ้นเยอะนะไทเป เรียนจบแล้วใช่ไหม” “ครับพ่อผมฝากความคิดถึงมาด้วย” บทสนทนาเป็นไปอย่างราบรื่นและเป็นกันเอง ลูซี่หัวเราะเบาๆ กับเรื่องเล่าจากอังกฤษ เรื่องเพื่อน เรื่องชีวิตต่างแดนของเพื่อนหนุ่มคนสนิทตรงหน้าสีหน้าเธอผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด แต่มีคนหนึ่ง…ที่ไม่ได้หัวเราะไปด้วย โจนาธานยืนอยู่ไม่ไกล สายตาจับจ้องไปที่ชายหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่รู้ตัว เขารู้จักไทเป ลูกชายของเทศน์ เพื่อนสนิทของลูคัส เด็กหนุ่มที่โตมากับลูซี่ในช่วงหนึ่ง เคยหัวเราะ เคยวิ่งเล่น เคยอยู่ในพื้นที่ที่เขา…..ไม่มีสิทธิ์เข้าไปยืน และดูเหมือนอีกฝ่ายจะเหมาะสมกับเธอมากกว่า ความรู้สึกบางอย่างกระตุกขึ้นในอกแบบที่เกิดขึ้นครั้งแรก ไม่ใช่หึงในแบบที่ควรจะเป็น แต่เป็นความรู้สึก…ไม่สบายใจ ไทเปมองลูซี่ด้วยสายตาเปิดเผยเกินไป ใกล้เกินไป และดูสนิทเกินไป และสิ่งสุดท้ายคือหญิงสาว…ไม่ได้ถอยหนี เธอไม่ได้ดูเกลียดผู้ชายคนนั้น เหมือนที่เกลียดเขาเลยแม้แต่น้อย @อีกฟากหนึ่งของฮอลล์ ใต้เงามืดของเสาใหญ่ วสันต์ยืนถือแก้วไวน์ในมือ ดวงตาเย็นชาไล่มองภาพตรงหน้าอย่างพิจารณาอีกครั้งอย่างถี่ถ้วน “นั่นลูกสาวของไอ้ลูคัสจริงๆใช่ไหม?” เขาถามลูกน้องเสียงต่ำ ตะวันยืนอยู่ข้างหลัง พร้อมกับพยักหน้า “ครับ ดูเหมือนจะเป็นตัวจริง” วสันต์ยกยิ้มมุมปาก “เด็กกว่าที่คิด” “แต่…อยู่ในระดับที่ใช้ต่อรองได้” เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ ทำเพียงยกแก้วขึ้นจิบ ก่อนจะเอ่ยสั่งเรียบ ๆ “ตามประกบ” “ครับ” หลายชั่วโมงผ่านไป ค่ำคืนดำเนินไปจนใกล้เวลางานเลิก แขกเริ่มทยอยกลับ ลูคัสกล่าวลาลูกชายของเพื่อนสนิทด้วยสายตา ในขณะที่ไทเปโบกมือลาลูซี่ด้วยรอยยิ้ม “ไว้เจอกันอีกนะ” “อืม” เธอยิ้มตอบ โจนาธานเป็นคนเปิดประตูรถให้เธอ มือหนึ่งกันศีรษะ อีกมือคอยบังตัวเธอจากสายตารอบข้างโดยอัตโนมัติ “เจอกันที่บ้าน” ลูคัสเอ่ยบอกทั้งสองคน ที่ต้องแยกรถกันมา เพราะเขากันเอาไว้ หากมีอะไรเกิดขึ้น โจนาธานจะได้ดูแลลูซี่ได้อย่างเต็มกำลัง เพราะตั้งแต่ที่ตนเองเสียภรรยาไป ลูคัสก็แทบไม่เคย ให้คนสำคัญในชีวิตนั่งรถไปไหนคันเดียวกันกับเขาอีกเลย โดยที่คาดไม่ถึง ว่าวันนี้ตนเองไม่ได้ตกเป็นเป้าหมาย แต่กลับเป็นลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของตนเอง ที่กำลังจะตกอยู่ในอันตราย ไม่กี่นาทีหลังจากนั้น รถคันหรูแล่นออกจากโรงแรมเข้าสู่ถนนใหญ่ แสงไฟสาดผ่านกระจกเป็นเส้นยาว ลูคัสที่นั่งอยู่เบาะคนขับในค่ำคืนนี้ หันมองร่างเล็กที่นั่งหันหน้าออกไปนอกกระจกรถอย่างเป็นระยะ เงียบ…เงียบเกินไป สัญชาตญาณของเขากระตุก “คุณหนู คาดเข็มขัดแน่นๆ” เขาพูดขึ้น “ทำไม....“ ยังไม่ทันจบประโยค ไฟหน้ารถเก๋งสีดำคันหนึ่งก็พุ่งเข้ามาดักหน้าอย่างแรง เสียงเบรกดังสนั่น รถอีกคันประกบด้านข้างโดยที่ทั้งสองไม่ทันตั้งตัว ปัง! กระสุนปืนดังขึ้นหนึ่งนัด กระจกแตกกระจาย กระเด็นกระดอนไปทั่วถนน “ก้ม!” โจนาธานตะโกน มือดันหัวลูซี่ลงต่ำ พร้อมกับหักพวงมาลัยหลบ รถเสียหลักพุ่งออกนอกถนน ดินและหินกระเด็นไปคนละทิศทาง เสียงเครื่องยนต์คำรามหนัก “โจ!” ลูซี่เสียงสั่น “ไม่เป็นไร” เขาตอบสั้นๆ “ฟังผม” รถหยุดกระทันหันหน้าป่าทึบ โจนาธานเปิดประตู กระชากเธอลงมา “วิ่ง!” เสียงฝีเท้าของผู้ชายสี่ห้าคนวิ่งตามมาติดๆ เสียงตะโกนของพวกมันและเสียงปืนที่ดังสนั่นไปทั่วป่ามือสนิทแห่งนี้ ทำให้หญิงสาวรู้สึกกลัวสุดขีด แบบที่ไม่เคยพบเจอมาก่อนในชีวิต ยิ่งวิ่งเข้าไปในป่าลึกเท่าไหร่ เสียงหอบหายใจของทั้งคู่ก็ยิ่งดังชัดขึ้นเท่านั้น ก่อนที่หญิงสาวจะสะดุดเข้ากับกิ่งไม้ใบหญ้า เพราะรองเท้าส้นสูงของเธอ ที่ไม่เหมาะกับการวิ่งเอาเสียเลย แต่โชคดีที่มือแกร่งคว้าเธอเอาไว้ได้ทัน “อย่าหยุด!” หัวใจของหญิงสาวเต้นแรงจนเจ็บอก มือเล็กสั่น แต่ขากลับต้องวิ่งต่อ จนกระทั่ง…ทั้งสองพบเข้ากับรถคันหนึ่งจอดรออยู่ลึกเข้าไปในป่า ไฟหน้ารถดับสนิท หลังจากที่รถของลูคัสขับตามลูกสาวมา หลังจากนั้นไม่กี่นาที เมื่อเห็นซากรถที่พังยับอยู่บริเวณทางเข้าป่า มาเฟียอย่างเขาก็รับรู้ได้ทันที ว่าเกิดอะไรขึ้นกับลูกสาวของตัวเองบ้าง “ขึ้นรถ!” เสียงเติ้ลดังขึ้น เขาคือหนึ่งในลูกน้องของลูคัสที่ถูกส่งมาให้ตามหาทั้งสองคน โจนาธานเห็นแบบนั้นก็รีบผลักลูซี่เข้าไปในรถ ก่อนจะปิดประตูลงทันที เติ้ลรีบเหยียบคันเร่งพุ่งเข้าเส้นทางลูกรัง คุณหนูสาวหอบ หายใจไม่เป็นจังหวะ มือกำเสื้อคนที่ตัวเองเคยบอกว่าเกลียด เอาไว้แน่นแบบไม่รู้ตัว โจนาธานเอื้อมมือมากุมมือเธอไว้ “ปลอดภัยแล้วครับ” เธอเงยหน้ามองเขา ดวงตาแดงก่ำทั้งสองข้าง เริ่มรู้สึกเข้าใจทีละนิด ว่าทำไมชีวิตนี้ถึงต้องมีเขามาตามดูแล “เราจะไปไหน” หญิงสาวถามขึ้น เพราะทางที่เติ้ลพาขับมา เธอไม่คุ้นเลยสักนิด “คุณท่านสั่งมาว่าให้ผมพาคุณหนูกับคุณโจไปที่บ้านพักฉุกเฉินครับ“ เติ้ลหันมาตอบ ตอนนี้ทุกคนต้องช่วยกันปกป้องหญิงสาวให้ถึงที่สุด จนกว่าจะได้รับคำตอบว่าใคร....อยู่เบื้องหลังการโจมตีในครั้งนี้ พวกมันต้องการอะไร และทำไมลูคัสเคยสูญเสียเมียไปแล้วครั้งหนึ่ง เขาจะไม่ยอมสูญเสียสายเลือดของเธอไปอีกเด็ดขาด และเขาจะต้องหาคำตอบทุกอย่างให้ได้อย่างเร็วที่สุด!
Dernier chapitre
รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 45. ขอบคุณนะคะแม่ ( จบบริบูรณ์)
ตอนที่ 45. ขอบคุณนะคะแม่ ( จบบริบูรณ์ ) หลายเดือนต่อมาแสงแดดยามสายส่องลอดผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ของห้องพักผู้ป่วยพิเศษ กลิ่นแป้งเด็กอ่อนๆ ลอยปะปนกับกลิ่นยาฆ่าเชื้ออย่างอ่อนโยน เสียงหายใจสม่ำเสมอของทารกตัวน้อยดังแผ่วอยู่ในอ้อมแขนของชายวัยกลางคนลูคัสยืนอุ้มหลานชายไว้แนบอก แขนแข็งแรงที่เคยถือปืน เคยตัดสินชะตาคนมากมาย บัดนี้กลับประคองร่างเล็กจิ๋วด้วยความระมัดระวังราวกับกลัวจะทำหล่นแตก“ตัวแค่นี้เอง…” เขาพึมพำกับตัวเอง แววตาคมเข้มอ่อนลงอย่างที่ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อนข้างๆกัน โจนาธานยืนมองภาพนั้นเงียบๆ ภาพของชายที่เขาเคยเกรงกลัว เคยเคารพ และวันนี้…กำลังกลายเป็น “พ่อของพ่อ” ของสายเลือดของเขา “เหมือนลูซี่ตอนเด็กมาก” ลูคัสเอ่ยขึ้น โดยไม่ละสายตาจากใบหน้าเล็กๆ “คิ้วเหมือนแม่ แต่จมูก…”เขาเหลือบมองโจนาธานเล็กน้อย “…เหมือนแก”โจนาธานหลุดยิ้มบางๆ โดยไม่รู้ตัวเป็นรอยยิ้มของผู้ชายที่เพิ่งรู้สึกว่า ตัวเองมี “ราก” จริงๆ ไม่ใช่แค่ผู้พักอาศัย เหมือนที่ผ่านมา “ผมไม่คิดเลยครับ” เขาพูดเสียงเบา “ว่าวันหนึ่ง…ผมจะมีทุกอย่างขนาดนี้” สำหรับโจนาธาน ทุกอย่างที่ตนเองมีตอนนี้ มันช่างเหนือความคาดหมายเหลือเก
รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 44. ข่าวดี
ตอนที่ 44. ข่าวดี รถคันหรูแล่นเข้ามาจอดหน้าคฤหาสน์ในช่วงบ่ายแก่ๆ บรรยากาศเงียบสงบกว่าทุกวัน ราวกับบ้านทั้งหลังรู้ดีว่ากำลังจะมีบางอย่างเปลี่ยนไปโจนาธานลงจากรถก่อน เปิดประตูฝั่งผู้โดยสารให้ลูซี่อย่างเคยชิน แต่ครั้งนี้หญิงสาวไม่ได้รีบลง เธอนั่งนิ่ง มือวางบนหน้าท้อง ดวงตาจ้องไปข้างหน้าเหมือนกำลังรวบรวมความกล้า“พร้อมไหมครับ” เขาถามเสียงเบาลูซี่หันมามองเขา ยิ้มบางๆของเธอปนไปด้วยความประหม่า“เดี๋ยวฉันพูดเองนะ”โจนาธานพยักหน้า ไม่ได้ขัดอะไร เขารู้ดีว่านี่คือเรื่องระหว่างพ่อกับลูกสาว ในเมื่อหญิงสาวอยากเป็นคนพูดด้วยตัวเอง เขาก็ไม่ติดขัด ทั้งสองเดินเข้ามาในตัวบ้าน ลูคัสนั่งรออยู่ในห้องนั่งเล่นเหมือนรู้อยู่แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถ้วยชาที่วางอยู่ตรงหน้าแทบไม่ได้ถูกแตะ เขาเงยหน้าขึ้นทันทีที่เห็นทั้งสองคน “กลับมาแล้วเหรอ” น้ำเสียงเรียบ แต่สายตาคมกริบกวาดมองทั้งคู่“หมอว่ายังไงบ้าง” เขาถามออกมาด้วยความรู้สึกเป็นห่วงที่ยังคงเต็มเปี่ยม ลูซี่หยุดยืนตรงหน้าโซฟา หายใจลึกหนึ่งครั้ง ก่อนจะพูดออกไปตรงๆ “พ่อคะ…...หนูท้องค่ะ”คำพูดนั้นชัดเจน ไม่มีการอ้อมค้อม ไม่มีการเกริ่นนำ ความเงียบเข้าปกคลุมห้องในทั
รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 43. เราสามคน
ตอนที่ 43. เราสามคน สายวันนั้น แสงแดดอ่อนส่องลอดม่านบางเข้ามาในห้องนอน ลูซี่ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย ร่างกายยังอ่อนล้าจากเมื่อคืน แต่ความรู้สึกหนึ่งกลับชัดเจนกว่าความง่วง คือความหิวหิวผิดปกติ หิวจนรู้สึกเหมือนท้องกลวงหญิงสาวขยับตัวลุกขึ้นนั่ง มือแตะหน้าท้องตัวเองโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย ความรู้สึกแปลกๆ แล่นผ่านวูบหนึ่ง แต่เธอก็ไม่ได้คิดอะไรมากนัก แค่โทษว่าคงเป็นเพราะเมื่อคืนใช้พลังไปเยอะหญิงสาวเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างเรียบร้อย ก่อนจะเดินลงบันไดไปยังห้องอาหารโต๊ะอาหารเช้าวันนี้เป็นภาพที่เริ่มคุ้นตา ลูคัสนั่งอยู่หัวโต๊ะ อ่านข่าวจากแท็บเล็ตคนละฝั่งกับโจนาธาน ที่ทุกวันนี้เริ่มชินกับการนั่งทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากัน “อรุณสวัสดิ์ค่ะพ่อ” ลูซี่ยิ้มบางๆ ก่อนจะนั่งลงข้างร่างสูง “ตื่นแล้วเหรอ” ลูคัสเงยหน้าขึ้น “เมื่อคืนเป็นยังไงบ้าง”คำถามเรียบๆ แต่โจนาธานกลับเผลอกลืนน้ำลายลูซี่ชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนจะยิ้มกว้างกว่าเดิม“ก็ดีค่ะ นอนสบายมาก”ลูคัสมองหน้าลูกสาวนิ่งๆ คล้ายจะอ่านอะไรบางอย่างออก แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงพยักหน้าเบาๆ แม่บ้านยกถาดข้าวต้มร้อน ๆ มาวางตรงหน้าลูซี
รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 42. อดใจไม่ไหว NC+
ตอนที่ 42. อดใจไม่ไหว NC+@คฤหาสน์ไม่กี่นาทีต่อมา รถคันหรูเคลื่อนมาจอดสนิทหน้าบ้าน โจนาธานอุ้มลูซี่ลงมาอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าเพียงแรงสะเทือนเล็กน้อยจะทำให้เธอแตกสลาย“ขึ้นไปพักก่อนนะ” เขาพูดเบาๆ หญิงสาวพยักหน้า แต่ดวงตาคู่นั้น…ดูไม่เหมือนคนอ่อนแรงแล้ว ในห้องนอน แสงไฟสลัว โจนาธานจัดหมอนให้เธอเอนหลัง ก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุม“นอนพักสักหน่อย เดี๋ยวผม....“ เขายังพูดไม่จบ มือเรียวก็เอื้อมมาจับข้อมือหนาไว้โจนาธานชะงักสายจาไป เมื่อเงยขึ้นไปมองหญิงสาว ลูซี่มองเขาด้วยแววตาหวานฉ่ำ ไม่ใช่สายตาของคนป่วย แต่เป็นสายตาของผู้หญิงที่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร“ไม่ต้องไปไหน” เสียงเธอเบา แต่ชัดเจน “ลูซี่…คุณเพิ่ง” “ความจริงแล้วฉันไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย” เธอพูดช้าๆ“ฉันแค่…อยากให้นายพาฉันกลับ”ปลายนิ้วเธอค่อยๆ เลื่อนจากข้อมือเขา ขึ้นไปแตะที่อก รับรู้จังหวะหัวใจที่เต้นแรงไม่แพ้กัน ตอนนี้แววตาของหญิงสาวบ่งบอกชัดเจน ว่าเธอกำลังต้องการอะไร....โจนาธานกลืนน้ำลาย พยายามตั้งสติ ก่อนหน้านี้เขาเห็นจริงๆว่าเธอไม่ได้แกล้งเป็นลม “ถ้าคุณยังไม่ไหว....ผมว่า“ ลูซี่ยกตัวขึ้นเล็กน้อย ขยับเข้าใกล้เขา ใกล้จนได
รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 41. ขึ้นมายืนข้างฉัน
ตอนที่ 41. ขึ้นมายืนข้างฉัน หลายอาทิตย์ต่อมา ห้องทำงานของลูคัสเงียบสนิท เงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาแขวนผนังเดินเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ใช้เวลาไม่นาน ลูซี่กับโจนาธานก็มาถึง เขาสั่งให้ลูกน้องไปตามทั้งสองคนเพื่อมาพูดคุยเรื่องสำคัญกับเขา ลูคัสยืนอยู่หน้าโต๊ะ มือหนึ่งถือแก้ววิสกี้ อีกมือวางบนพนักเก้าอี้ สายตามองทั้งสองคนสลับไปมาอย่างพินิจพิจารณาอะไรบางอย่าง “พรุ่งนี้” เขาเปิดบทสนทนา“พ่อจะพาแกสองคนไปออกงาน”ลูซี่เลิกคิ้ว ถามอย่างอยากรู็ว่างานนั้นเป็นงานแบบไหน ทำไมวันนี้พ่อของเธอถึงดูจริงจังมากกว่าปกติ“งานอะไรคะ”“งานการกุศลของตระกูลคาโบน่า”โจนาธานชะงักเล็กน้อย ชื่อที่ได้ยินไม่ใช่ชื่อธรรมดา ‘อองตวน คาโบน่ามา มาเฟียรุ่นเก่าที่ทรงอิทธิพลที่สุดในฝั่งยุโรป เครือข่ายธุรกิจพาดผ่านทั้งธนาคาร พลังงาน อาวุธ และการเมือง ซึ่งเป็นงานใหญ่มาก ถ้าหากฝั่งนั้นยอมมาจัดงานที่เมืองไทย นั่นแปลว่างานนี้เป็นงานสำคัญ ลูซี่หันไปมองโจนาธาน เห็นสีหน้าจริงจังของเขา ก็เริ่มเข้าใจทันทีว่างานนี้ไม่ใช่แบบงานที่ผ่านๆมาที่เธอเคยไปแน่ “แล้ว…เรียกเรามาคุยเรื่องนี้ทำไมคะ” เธอถามต่อ ลูคัสวางแก้วลง ก่อนจะหันไปมองโจนาธานอีกครั้ง
รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 40. เกินไปไหม
ตอนที่ 40. เกินไปไหม หลายวันต่อมา บรรยากาศในบ้านเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เพราะ “ตำแหน่ง” ของโจนาธาน ที่ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป หลังจากเปิดตัวอย่างโจ่งแจ้งเมื่อหลายวันก่อน ทั้งสองก็ตัวติดกันแทบตลอดเวลา คราวนี้ไม่ใช่เดินตามกัน แต่เป็นเดินเคียงคู่กันตลอดเวลาต่างหาก เวลาเที่ยง แสงแดดลอดผ่านกระจกบานใหญ่เข้ามาในห้องอาหาร ลูซี่นั่งอยู่หัวโต๊ะ โจนาธานนั่งข้างเธอ แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ยืนเฝ้า ไม่ใช่ยืนห่าง แต่เป็นการนั่งทานข้าวบนโต๊ะเดียวกันทุกวัน หญิงสาวเอื้อมไปตักกับข้าวให้เขาอย่างเป็นธรรมชาติ มือทั้งสองชนกันเล็กน้อย เขาชะงัก เธอยิ้ม“กินสิ มัวแต่เกร็งอยู่ได้”โจนาธานไอเบาๆ แม้จะผ่านมาหลายวันแล้ว แต่เขาก็ยังไม่ชินที่ต้องนั่งตรงนี้อยู่ดี “ผมไม่ได้เกร็งครับ แค่ยัง…ไม่ชิน”นมหวานกับผักบุ้งยืนอยู่ไม่ไกล สีหน้าเริ่มชินแล้วแต่กับภาพนั้น แต่ก็ยังแอบมองกันไปมา“คุณโจยิ้มบ่อยขึ้นนะ” นมหวานพูดขึ้น ปกติจะเห็นโจนาธารหน้านิ่งแทบตลอดเวลา “จริงค่ะ เมื่อก่อนหน้าเหมือนจะฆ่าคนได้ตลอดเวลา“ ผักบุ้งรีบเสริม ลูซี่หัวเราะ เธอแอบสังเกตุเห็นทั้งสองกระซิบกัน “นินทาพวกเราอยู่เหรอคะ”“ไม่กล้าค่ะ!” ทั้งคู่ตอบพร้อมกั
รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 6. อย่าท้าทายผม
ตอนที่ 6. อย่าท้าทายผม ( จูบแรก ) ลูซี่ยืนอยู่กลางห้องโถงใหญ่ มือเล็กกอดอก ใบหน้าตึงเครียด ดวงตาวาวโรจน์เหมือนคนที่กำลังรอเวลาปะทุ ส่วนโจนาธานยืนห่างออกไปไม่มาก หลังตรง สีหน้าเรียบ แต่เขากำลังระบายอารมณ์ด้วยการขบกรามแน่นเอาไว้อย่างตึงเครียดเช่นกัน “พอพ่อไม่อยู่ นายก็สบายใจแล้วสินะ” ลูซี่เปิดฉากเร
รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 5. แตกหัก
ตอนที่ 5. แตกหักทุกอย่างหยุดนิ่งในเสี้ยววินาทีเดียวแสงไฟสลัวในห้องส่วนตัวชั้นบนของผับทำให้ภาพตรงหน้าดูบิดเบี้ยว แต่โจนาธานมองเห็นชัดเจนเกินพอ มือของผู้ชายคนหนึ่งวางอยู่บนร่างของลูซี่ ร่างบางเอนพิงโซฟา ดวงตาพร่ามัว ริมฝีปากซีดกว่าปกติโลกทั้งใบของเขาเหมือนถูกกระชากลงพื้น“ออกไปจากตัวเธอ”เสียงทุ้ม
รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 4. ตกอยู่ในอันตราย
ตอนที่ 4. ตกอยู่ในอันตราย แสงไฟสีส้มอ่อนในร้านอาหารหรูสะท้อนบนแก้วไวน์สีใสสองแก้ว เสียงดนตรีแจ๊สเบาๆ บรรเลงคลออยู่ด้านหลัง ลูซี่นั่งพิงพนักเก้าอี้ด้วยใบหน้าที่สวยน่ารักตามแบบฉบับของเธอ แต่วันนี้สิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไป นั่นก็คือบุคลิกผ่อนคลายกว่าที่เป็นมาตลอดทั้งวันของเธอ เดรสสีเข้มแนบลำตัวเผยให้เห็น
รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 3. แผนซ้อนแผน
ตอนที่ 3. แผนซ้อนแผน ช่วงบ่ายของวันนั้น แสงแดดสาดผ่านม่านบางเข้ามาในห้องรับแขก เสียงนาฬิกาแขวนผนังเดินไปช้าๆ อย่างน่าหงุดหงิด ลูซี่นั่งอยู่บนโซฟาตัวยาว ขาเรียวยกขึ้นพาดอีกข้างอย่างไม่สนใจมารยาท โทรศัพท์อยู่ในมือแต่สายตาไม่ได้มองจอ เธอกำลัง ’คิด‘คิดถึงสีหน้าของโจนาธาน คิดถึงความเงียบของเขา คิดถึง
Vous vous intéresseriez aussi à
เด็กดื้อของคุณป๋า Nc20+
ลำเจียก90.3K Vuesกรงขังรักคุณหมอ Hot Nerd
ณดารินทร์26.1K Vuesของ(ตาย)มาเฟีย
Story ปลายตะวัน25.6K Vuesเด็กกำพร้ากับมาเฟียคลั่งรัก
Davide23.8K Vuesเทพบุตรร้ายล่ารัก ซีรีส์ชุด ดวงใจเทพบุตร ลำดับที่ 2
เพื่อนแพง/เผิงโหย่ว/อักษรสีเพลิง299 Vuesเมียนอกสายตาของเฮียเมฆ (เมฆาร้าย)
กระปุกอ้วน22114 VuesBad guy_พลาดรักนายมาเฟียเลือดเย็น
Dumbown_SN115 Vuesในปกครองบรวิชทร์
เพียงเจ้าขา325 Vues
