ตอนที่ 7. สิ่งที่แปลกไป

@สัปดาห์ต่อมา

หนึ่งอาทิตย์หลังจากคืนที่ทุกอย่างพังทลายลง โดยไม่มีใครยอมรับมันตรงๆ คฤหาสน์ของลูคัสยังคงเงียบสงบเหมือนเดิม แต่ความเงียบนั้นไม่เหมือนก่อนหน้า มันอึดอัด เหมือนอากาศในบ้านหนาหนักขึ้น เหมือนมีบางอย่างค้างคาอยู่ในทุกห้อง ทุกทางเดิน และทุกสายตาที่หลบเลี่ยงกัน

ลูซี่โดนกักบริเวณ

เรียนเสร็จต้องกลับบ้าน ไม่ได้แวะไปไหน ไม่มีอิสระที่เธอเคยคิดว่าตัวเองควรได้ และไม่มีเสียงเถียงกับโจนาธาน…แบบเดิมอีกแล้ว

@ห้องอาหาร

โต๊ะอาหารยาวหรูถูกจัดอย่างเรียบร้อย แสงแดดอ่อนยามเช้าส่องผ่านกระจกบานใหญ่เข้ามา ทุกอย่างดูปกติ…ถ้ามองแบบเผิน ๆ

ลูคัสวางหนังสือพิมพ์ลงช้าๆ สายตาคมกริบกวาดมองลูกสาวเพียงครู่เดียว ก่อนจะเหลือบไปมองร่างสูงที่ยืนอยู่ไม่ไกล

โจนาธาน....เขายืนหลังตรง สีหน้าเรียบเหมือนเคย

มือประสานไว้ด้านหน้า นั่นคือท่าทีของบอดี้การ์ดที่สมบูรณ์แบบ

แต่ลูคัส…ไม่ใช่คนมองแค่ภาพรวม

“ตลอดเวลาที่พ่อไม่อยู่.....ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม”เขาถามขึ้นเหมือนถามเรื่องอากาศ

ลูซี่ชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะก้มหน้าตักอาหารใส่ปากแบบไม่สบตา

“ก็อย่างที่คุณพ่อเห็นนั่นแหละค่ะ” น้ำเสียงเรียบ แต่ไม่คมเหมือนเคย

“เรียบร้อยดีครับคุณท่าน” โจนาธานตอบแทนเธอ

สองคำตอบ สองน้ำเสียง แต่ลูคัสกลับรู้สึกว่ามัน ไม่เรียบร้อยอย่างที่ควรจะเป็น ลูกสาวของเขา…ไม่เถียง ไม่แดกดัน ไม่มองอีกฝ่ายด้วยแววตาท้าทายเหมือนทุกวัน

และโจนาธาน…ก็ไม่มองเธอ

ไม่ใช่ไม่สนใจ แต่เหมือนเขาจงใจที่จะหลบ

ลูคัสเลิกคิ้วเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงแค่จดจำภาพนั้นเอาไว้เงียบ ๆ เพราะมันไม่ใช่ ภาพที่จะหาได้ง่ายๆ

หลายวันต่อมา

หนึ่งอาทิตย์ของการโดนกักบริเวณ.....

มันน่าเบื่อ

น่าเบื่อจนลูซี่แทบจะเดินวนห้องนอนได้เป็นสิบรอบ

หนังสือก็อ่านไม่เข้าสมอง เปียโนก็ไม่อยากแตะ ทุกอย่างวนกลับมาที่ภาพเดียว ริมฝีปากของเขา เสียงหายใจหนักหน่วง คำว่า “อย่าท้าผม”

เธอส่ายหัวแรง ๆ รีบสลัดมันออกไปจากความคิด

“บ้าเอ๊ย…” เธอพึมพำกับตัวเอง

ก่อนจะลุกพรวด เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า คว้าชุดว่ายน้ำออกมาอย่างไม่คิดอะไรให้มาก

อย่างน้อย…..ก็ขอหนีอากาศอึดอัดพวกนี้ไปอยู่ใต้น้ำสักพัก คงจะดีกว่าปล่อยให้ภาพของไอ้บอดีการ์ดบ้านั่นวนอยู่ในหัวของเธอ

@สระว่ายน้ำ

แสงแดดบ่ายจัดสะท้อนผิวน้ำเป็นประกายระยิบสระว่ายน้ำด้านหลังคฤหาสน์ช่างเงียบสงบ ไม่มีใครอยู่บริเวณนี้ เพราะพื้นที่นี่เป็นพื้นที่ส่วนตัวของเธอและบิดาเท่านั้น

ลูซี่สวมชุดว่ายน้ำวันพีซสีอ่อน เรียบ แต่ขับผิวขาวให้นวลผ่อง เส้นผมยาวถูกรวบขึ้นลวก ๆ เธอก้าวลงสระ ปล่อยให้ร่างกายจมหายไปในน้ำเย็น เสียงรอบตัวเงียบลงในทันที

ใต้น้ำ…มันสบายกว่าอยู่บนบก ไม่ต้องคิด ไม่ต้องรู้สึก แต่ปล่อยให้ร่างกายไหลไปตามวังวนของน้ำ ที่ช่วยชำระล้างทุกความรู้สึกวุ่นวายใจของเธอออกไป

เธอโผล่ขึ้นมาอีกครั้ง สูดหายใจเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะเริ่มว่ายไปเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมาย แม้จะไม่ใช่คนว่ายน้ำเก่งก็ตามที

และเธอไม่รู้เลยว่า…..มีสายตาคู่หนึ่ง ยืนมองอยู่ไม่ไกลจากตัวเอง

อีกด้านของสระว่ายน้ำ

เขาไม่ได้ตั้งใจจะมองจริงๆ ร่างสูงแค่ทำหน้าที่ เขามายืนเฝ้าเธอตามปกติ เหมือนทุกวัน เพราะไม่อยากให้เหตุการณ์ไม่ดีเกิดขึ้นซ้ำรอยกับหญิงสาว

แต่ทันทีที่สายตาไปสะดุดกับร่างบางในสระ สมองของบอดี้การ์ดหนุ่มก็หยุดทำงานไปชั่วขณะ

ลูซี่…ในชุดว่ายน้ำ

หยดน้ำเกาะผิวขาว เส้นไหล่บางโผล่พ้นผิวน้ำ

เรือนร่างที่ตนเองเคยเห็นมาตลอดชีวิต…แต่เขาไม่เคยมองแบบนี้ ไม่เคยมอง…ด้วยความรู้สึกที่มันบีบรัดอกขนาดนี้

ภาพคืนนั้นผุดขึ้นมาเองโดยไม่ขออนุญาต ริมฝีปากของเธอ เสียงหายใจ แรงสั่นสะเทือนตอนที่เขาคว้าเธอไว้

กรามของบอดี้การ์ดหนุ่มขบแน่นโดยอัตโนมัติ

มือกำเข้าหากันแน่น เพราะด้านในของจิตใจ กำลังต่อต้านกับสมองอย่างหนัก

มองสิ เสียงหนึ่งในหัวกระซิบ

อย่ามอง อีกเสียงตะโกนห้าม

เขาเลือก…หันหน้าหนี แต่ร่างกายกลับไม่เชื่อฟังหัวใจทั้งหมด

ลูซี่ว่ายน้ำกลับมาที่ขอบสระ พอเห็นเขายืนอยู่ เธอก็ชะงักเล็กน้อย แต่คราวนี้หญิงสาวไม่ด่า ไม่ประชด

แค่…เงียบ

ความเงียบนั้นทำให้โจนาธานรู้สึกแปลก แปลกกว่าคำพูดร้ายๆ ของเธอเสียอีก เพราะเขาไม่ชิน

“คุณหนู…แดดแรง” เขาพูดขึ้นในที่สุด ด้วยเสียงเรียบ

“เดี๋ยวไม่สบาย”

“ฉันรู้” เธอตอบสั้นๆ สายตาไม่กล้ามองตรงๆ อย่างเคย

เธอปีนขึ้นจากสระ หยดน้ำไหลลงตามผิว และนั่นทำให้ชายหนุ่มต้องเบือนหน้าหนีอีกครั้ง

หัวใจเต้นแรงผิดปกติ ทั้งที่เขาเคยผ่านสถานการณ์อันตรายมากกว่านี้นับไม่ถ้วน

แต่ไม่เคยมีครั้งไหน…...ที่การ “ยืนเฉยๆ” จะยากเท่านี้มาก่อน

“นายไม่ต้องมายืนใกล้ก็ได้” ลูซี่พูดเบาๆ จู่ๆก็รู้สึกไม่มั่นใจขึ้นมา

“ฉันไม่หนี”

ประโยคนั้นแทงใจเขาแปลก ๆ เหมือนเธอกำลังบอกว่า เธอรู้…ว่าเขากลัวอะไร

“ผมไม่ได้กลัวว่าคุณหนูจะหนี“ เขาตอบ

ผมกลัวตัวเองต่างหาก แต่เขาไม่ได้พูดประโยคหลังออกไป

ทั้งสองยืนเงียบ เสียงน้ำกระเพื่อมเบาๆ แดดบ่ายยังส่องแรง แต่ไม่มีใครขยับ ความรู้สึกแปลกๆค่อยๆก่อตัว ไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความใคร่

แต่มันคือเส้นบางๆ ระหว่างสิ่งที่ควร…กับสิ่งที่หัวใจเริ่มเรียกร้อง และไม่มีใครกล้าข้ามมัน อย่างน้อย…ก็ยังไม่ใช่ตอนนี้

“ฉันอยากได้น้ำเปล่า” ปากเล็กตัดสินใจเอ่ยทำลายความเงียบลงอีกครั้ง

แม้จะไม่กล้ายอมรับตรงๆว่าตนเองกำลังรู้สึกแปลก ที่มีโจนาธานกำลังยืนจ้อง ทั้งๆที่นี่ไม่ใช่ครั้งแรก แต่หลังจากคืนนั้น ทั้งสองก็รับรู้ได้ถึงความรู้สึกที่ไม่เหมือนเดิม

“ครับ” เขาตอบกลับ

ก่อนจะสาวเท้าเดินไปหยิบน้ำเปล่ามาให้คุณหนูของตนเอวตามคำสั่ง เพราะตอนนี้เขามั่นใจแล้ว ว่าเธอไม่ได้คิดที่จะหนีไปไหน

“โจ”

ในขณะที่ร่างสูงอยู่ในห้องครัว ดูเหมือนลูคัสจะตามหาตัวเขาอยู่

“ครับคุณท่าน”

“นายคิดว่าพรุ่งนี้ฉันควรพาลูซี่ไปงานประมูลไหม?” เขาถามเพราะต้องการข้อเสนอแนะ

ลึกๆก็รู้สึกเข้าใจลูกว่าคงจะเบื่อกับการถูกกักบริเวณ ถ้าหากไปงานประมูล อย่างน้อยๆก็อยู่ในสายตาของเขา

โจนาธานขบคิดเล็กน้อย ช่วงหลายวันมานี้เขาคิดว่าเธอก็ทำตัวดีกว่าที่เคย

”ก็ดีนะครับ ผมได้ยินคุณหนูบ่นว่าเบื่อ“ แม้จะโดนด่าอยู่ทุกวัน แต่เขาก็เข้าใจเหตุผลที่ลูซี่เป็นคนแบบนี้ได้เป็นอย่างดี

เพราะถ้าให้พูดตามตรงในสายตาของโจนาธาน ลูซี่ก็ไม่ต่างอะไรจากน้องสาวคนหนึ่งที่เขาต้องการปกป้อง เพื่อตอบแทนบุญคุณของคนที่เลี้ยงเขามาจนเติบใหญ่

”อืม งั้นฝากนายจัดการเรื่องเสื้อผ้าหน้าผมด้วยก็แล้วกัน คืนพรุ่งนี้หนึ่งทุ่ม เจอฉันที่โรงแรมรอยัล“

”ครับคุณท่าน“

เขาก้มหัวลงทำความเคารพเล็กน้อย ก่อนจะปล่อยให้ร่างสูงของมาเฟียใหญ่เดินผ่านหน้าไปก่อน โดยที่ไม่ลืมทำหน้าที่บริกรที่ดีโดยการนำน้ำ ไปเสิร์ฟให้คุณหนูสาวที่กำลังนั่งรอเขาอยู่ ในสระน้ำบริเวณหลังบ้าน