MasukShare
ตอนที่ 6. อย่าท้าทายผม
Tanggal publikasi:
2026-04-26 01:57:23ตอนที่ 6. อย่าท้าทายผม ( จูบแรก )
ลูซี่ยืนอยู่กลางห้องโถงใหญ่ มือเล็กกอดอก ใบหน้าตึงเครียด ดวงตาวาวโรจน์เหมือนคนที่กำลังรอเวลาปะทุ ส่วนโจนาธานยืนห่างออกไปไม่มาก หลังตรง สีหน้าเรียบ แต่เขากำลังระบายอารมณ์ด้วยการขบกรามแน่นเอาไว้อย่างตึงเครียดเช่นกัน “พอพ่อไม่อยู่ นายก็สบายใจแล้วสินะ” ลูซี่เปิดฉากเริ่มบทสนทนาด้วยน้ำเสียงเย็นจัด “ในที่สุดก็ได้ควบคุมฉันเต็มที่” โจนาธานเงยหน้ามอง เงียบอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ “ผมไม่ได้ต้องการควบคุม” “อย่ามาโกหก!” เธอเค้นหัวเราะ “นายสนุกจะตายที่ได้ฟ้องพ่อฉัน สนุกไหมล่ะ ได้เล่นบทพระเอกขี่ม้าขาว” คำพูดนั้นแทงลึกกว่าที่เธอคิด เธอควรขอบคุณ...ที่เขาไปช่วยเธอกำไว้ทัน ไม่ใช่มาพาลโกรธแบบนี้ “ถ้าผมไม่ไป คุณหนูจะเป็นยังไง” เสียงเขาเข้มขึ้นหลังจากอดทนมานาน “คุณหนูรู้ตัวไหมว่าตัวเองเกือบ.....“ “เกือบอะไร?” เธอก้าวเข้ามาใกล้ ก่อนจะกระซิบถามกลับ “เกือบมีอะไรกับเขาเหรอ?” โจนาธานชะงัก ไม่คิดว่าอีกคนจะยังทำหน้าตาเฉย ต่อสถานการณ์ที่อันตรายของตัวเองได้ เพียงเพราะว่าอยากเอาชนะเขา ลูซี่ยิ้ม ทั้งที่ดวงตาสั่นไหว ก่อนจะพูดออกไปอย่างใจกล้า หวังประชดว่า... “ใช่…ฉันอยากมีอะไรกับต้นกล้า”เธอพูดชัดถ้อยชัดคำ “อยากจนตัวสั่นเลยด้วยซ้ำ” อากาศรอบตัวเหมือนหยุดนิ่ง พายุคุกครุ่นในกายแกร่งเริ่มก่อตัว ถ้าคุณท่านมาได้ยินเข้า หญิงสาวอาจจะโดนมากกว่ากักบริเวณแน่ๆ “อย่าพูดแบบนั้น” เขากดเสียงต่ำเตือน เพราะรู้ว่าเธอประชด “คุณหนูไม่ได้คิดแบบนั้นจริง ๆ” “นายรู้ได้ยังไง!” เธอตวาด “นายไม่ใช่ฉัน นายไม่มีสิทธิ์มาตัดสิน!” “แต่ผมเห็น!” เขาหลุดตอบกลับเสียงแข็ง “ผมเห็นว่าคุณหนูไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนแบบนั้นอันตรายแค่ไหน!” “แล้วไง?” ลูซี่เชิดหน้า ยิ่งเห็นอีกคนมีปฏิกิริยาตอบสนองแทนที่จะนิ่งเฉยเหมือนเคย เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองประสบความสำเร็จในการยั่วโมโห “ถ้าฉันอยากลอง นายจะทำอะไรได้!” คำว่า ลอง ทำให้เส้นเลือดที่ขมับของเขาเต้นแรง “หรือว่านายหึง?” เธอเอียงคอถาม น้ำเสียงเยาะ “อ๋อ…หรือว่าที่นายโมโห เพราะมันไม่ใช่นาย” โจนาธานกำหมัดแน่น เธอกำลังเล่นสนุกกับความรู้สึกของเขา โดยการปั่นประสาทและเขาไม่อยากหลงกลไปเล่นในสนามเด็กเล่นที่มีแต่คุณหนูเอาแต่ใจเป็นเจ้าของสนาม “หยุด” “ทำไมล่ะ” เธอก้าวเข้ามาอีก “ถ้าคืนนั้นนายไปไม่ทัน ฉันก็คงนอนกับเขาไปแล้ว” “พอ!” เขาขึ้นเสียงเป็นครั้งแรก เมื่อเธอขยับมาใกล้จนร่างกายของเธอ แนบชิดกับเขาไปหมด ลูซี่หัวเราะ ทั้งที่ตนเองอ่อนต่อโลกมากกว่าใคร “แล้วนายจะรับผิดชอบยังไง?” เธอจ้องตาเขาไม่หลบ ทำราวกับตัวเองเป็นแม่สาวใจกล้า “จะนอนกับฉันแทนหมอนั่นไหม?” คำพูดนั้นเหมือนมีดกรีดตรงกลางอกแกร่ง “คุณหนูดูถูกผมมากเกินไปแล้วนะครับ” เสียงเขาสั่นเล็กน้อย ทั้งๆที่เขาคอยปกป้องและดูแลเธอมาตลอด แต่เธอกลับมองไม่เห็นเลยสักครั้ง “ผมไม่ใช่ผู้ชายแบบนั้น” “งั้นนายก็ไม่ใช่ผู้ชายจริงๆ สินะ” เธอพูดเบา ๆ แต่โจนาธานได้ยินชัดเต็มสองหู “ขี้ขลาด…แค่แตะต้องฉันนายยังไม่กล้า” คำสุดท้ายทำให้ความอดทนที่เขาพยายามยึดไว้หมดไป ก่อนที่เธอจะทำในสิ่งที่ตัวเองไม่คาดคิด ลูซี่เอื้อมมือไปปลดสายเดรสของตัวเองอย่างช้า ๆ ผ้าหล่นลงบนพื้น เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่ดังพอในความรู้สึกของเขา บอร์ดี้การ์ดหนุ่มรีบเบือนหน้าหนี ก่อนจะตะโกนบอกเสียงเครียด “หยุดเดี๋ยวนี้!” “ดูสิ” เธอเขย่งเท้า กระซิบใส่ข้างหูเขา “นายไม่กล้ามองร่างกายของฉันด้วยซ้ำ” ชายหนุ่มหายใจแรง ลมหายใจเริ่มติดขัดเล็กน้อยกล้ามเนื้อทั้งร่างตึงเครียดเหมือนสายธนูที่ถูกดึงจนสุด เขาเองก็เป็นผู้ชายทั้งแท่ง ที่ไม่แตะเธอ....ไม่ใช่ว่าไม่กล้า แต่เพราะว่าเขาอยากให้เกียรติ “คุณหนู…อย่าทำแบบนี้” “หรือว่านายกลัว?” เธอยิ้มเยาะ “กลัวว่าถ้าแตะฉันแล้ว จะไม่สามารถอ้างคำว่า ‘หน้าที่’ ได้อีก” เธอเยาะเย้ยเขาเป็นคำสุดท้าย ก่อนจะก้าวผ่านเขาไป ในขณะที่ร่างของตัวเองมีเพียงบราเซียและแพนตี้ตัวจิ๋วปกปิดสิ่งที่สวยงามที่สุดเอาไว้ “ช่างมันเถอะ ฉันไปนอนดีกว่า อย่างน้อยคืนนี้ก็ไม่ต้องมีใครมาคอยสั่ง” มือของเธอหันไปแตะลูกบิดประตูห้องนอนอย่างวางใจว่ากายแกร่งคงไม่กล้าทำอะไรเธอแน่ๆ แต่ในวินาทีนั้นเอง.. แขนแข็งแรงคว้าเธอกลับมาอย่างแรง ร่างบางกระแทกเข้ากับอกกว้าง ลมหายใจของทั้งคู่ปะทะกันอย่างรุนแรง โดยที่หญิงสาวยังไม่ทันตั้งตัว “อย่าท้าผม” เขากดเสียงต่ำเอายด้วยน้ำเสียงดุดัน “ถ้าคุณหนูคิดว่าผมไม่กล้า…คุณหนูคิดผิด” ก่อนที่เธอจะทันพูดอะไร ริมฝีปากของเขาก็กดลงมา จูบหนักหน่วง ดุดัน ไม่อ่อนโยน ไม่ขออนุญาต เหมือนการระบายความโกรธทั้งหมดที่กดไว้ เหมือนการลงโทษ และเหมือนการยอมแพ้ในเวลาเดียวกัน ลูซี่ชะงัก ร่างแข็งค้าง หัวใจเต้นแรงจนแทบระเบิด สมองของเธอขาวโพลนราวกับหิมะแรกของฤดูหนาวก็ไม่ปาน “อื้อ! อื้อ!” ตุบตับ! ตุบตับ! เสียงมือเล็กทั้งสองฟาดลงไปบนหน้าอกแกร่ง ในขณะเดียวกันร่างบางก็ถูกผลักให้เข้าไปในห้องนอนของเธอ อย่างไม่มีทางหนี หัวใจของคุณหนูสาวเริ่มตกลงไปที่ตาตุ่มทีละนิด เมื่อรู้ว่าเขาเอาจริง น่าแปลกที่พอโจนาธานทำแบบนี้ เธอกลับคิดถึงเขาในตอนที่นิ่งเงียบมากกว่า “แฮ่ก~ นายเป็นบ้าไปแล้วหรือไง!” เธอตำหนิเขาด้วยน้ำเสียงโกรธจัด ที่อีกคนกล้าบังอาจมาแตะต้องตัวเธอ “ก็คุณหนูท้าทายผม“ เขาว่าเสียงนิ่งเช่นเคย สีหน้าที่ไม่ได้แสดงความอ่อนไหวใดๆออกมายิ่งทำให้หญิงสาวรู้สึกหงุดหงิด ”เหอะ! ถึงฉันจะพูดแบบนั้น แต่นายมีสิทธิ์อะไรมาแตะต้องตัวฉัน“ เธอเริ่มโวยวายหนักกว่าเดิม เพราะจูบแรกที่เขาขโมยไป มันคือจูบแรกของเธอ! ”คิดว่านายเป็นใคร! เป็นคนที่พ่อฉันเก็บมาเลี้ยง คิดว่าตัวเองจะมีสิทธิ์ขึ้นมาทัดเทียมฉันได้เหรอ!?“ เธอกล่าวดูถูกเขาด้วยสีหน้าเย้ยหยัน เพราะความโมโหทำให้หญิงสาวพูดออกไปแบบไม่ยั้งคิด ในขณะที่ความอดทนของบอดี้การ์ดหนุ่มเริ่มจะขาดสะบั้นลงในทุกวินาที “หยุดพูดเดี๋ยวนี้!“ เขาตะโกนใส่หน้าเธอ ทำเอาลูซี่เริ่มได้สติ ดวงตากลมโตสั่นไหวเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรก ที่เธอได้เห็นสีหน้าโกรธจัดของเขา ”คุณหนูจะเกลียดผมแค่ไหนก็ได้ แต่อย่ามาดูถูกคุณค่าความเป็นคนของผม“ ประโยคนั้นมันมากเกินไป ”ฉันไม่ได้......” “เราสองคนเป็นคนเหมือนกัน ถ้าคุณหนูกล้าล้ำเส้นผมอีกเมื่อไหร่ คุณหนูอาจจะได้ไอ้เด็กกำพร้าคนนี้แหละ เป็นผัวคนแรก“ เขาทิ้งท้ายใส่เธอด้วยประโยคขู่เล็กน้อย ไม่ได้คิดจะทำแบบนั้นจริงๆ แค่อยากประกาศขอบเขตของตัวเองให้หญิงสาวได้รับรู้และหวังว่าครั้งต่อไป เขาจะไม่ได้ยินประโยคสิ้นคิดออกมาจากปากของเธออีก ปึง! เสียงประตูปิดลง ในขณะที่มือเล็กกำเข้าหากันแน่นเพื่อระบายทุกความรู้สึกออกไป ทั้งโกรธ ทั้งอาย แต่ครานี้ลูซี่กลับพูดอะไรไม่ออก เพราะสีหน้าเอาจริงของโจนาธาน และคำพูดขู่ที่เสียวสันหลัง เธอรู้ดีว่าเขาไม่ได้พูดเล่นแน่นอน
Bab terbaru
รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 45. ขอบคุณนะคะแม่ ( จบบริบูรณ์)
ตอนที่ 45. ขอบคุณนะคะแม่ ( จบบริบูรณ์ ) หลายเดือนต่อมาแสงแดดยามสายส่องลอดผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ของห้องพักผู้ป่วยพิเศษ กลิ่นแป้งเด็กอ่อนๆ ลอยปะปนกับกลิ่นยาฆ่าเชื้ออย่างอ่อนโยน เสียงหายใจสม่ำเสมอของทารกตัวน้อยดังแผ่วอยู่ในอ้อมแขนของชายวัยกลางคนลูคัสยืนอุ้มหลานชายไว้แนบอก แขนแข็งแรงที่เคยถือปืน เคยตัดสินชะตาคนมากมาย บัดนี้กลับประคองร่างเล็กจิ๋วด้วยความระมัดระวังราวกับกลัวจะทำหล่นแตก“ตัวแค่นี้เอง…” เขาพึมพำกับตัวเอง แววตาคมเข้มอ่อนลงอย่างที่ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อนข้างๆกัน โจนาธานยืนมองภาพนั้นเงียบๆ ภาพของชายที่เขาเคยเกรงกลัว เคยเคารพ และวันนี้…กำลังกลายเป็น “พ่อของพ่อ” ของสายเลือดของเขา “เหมือนลูซี่ตอนเด็กมาก” ลูคัสเอ่ยขึ้น โดยไม่ละสายตาจากใบหน้าเล็กๆ “คิ้วเหมือนแม่ แต่จมูก…”เขาเหลือบมองโจนาธานเล็กน้อย “…เหมือนแก”โจนาธานหลุดยิ้มบางๆ โดยไม่รู้ตัวเป็นรอยยิ้มของผู้ชายที่เพิ่งรู้สึกว่า ตัวเองมี “ราก” จริงๆ ไม่ใช่แค่ผู้พักอาศัย เหมือนที่ผ่านมา “ผมไม่คิดเลยครับ” เขาพูดเสียงเบา “ว่าวันหนึ่ง…ผมจะมีทุกอย่างขนาดนี้” สำหรับโจนาธาน ทุกอย่างที่ตนเองมีตอนนี้ มันช่างเหนือความคาดหมายเหลือเก
รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 44. ข่าวดี
ตอนที่ 44. ข่าวดี รถคันหรูแล่นเข้ามาจอดหน้าคฤหาสน์ในช่วงบ่ายแก่ๆ บรรยากาศเงียบสงบกว่าทุกวัน ราวกับบ้านทั้งหลังรู้ดีว่ากำลังจะมีบางอย่างเปลี่ยนไปโจนาธานลงจากรถก่อน เปิดประตูฝั่งผู้โดยสารให้ลูซี่อย่างเคยชิน แต่ครั้งนี้หญิงสาวไม่ได้รีบลง เธอนั่งนิ่ง มือวางบนหน้าท้อง ดวงตาจ้องไปข้างหน้าเหมือนกำลังรวบรวมความกล้า“พร้อมไหมครับ” เขาถามเสียงเบาลูซี่หันมามองเขา ยิ้มบางๆของเธอปนไปด้วยความประหม่า“เดี๋ยวฉันพูดเองนะ”โจนาธานพยักหน้า ไม่ได้ขัดอะไร เขารู้ดีว่านี่คือเรื่องระหว่างพ่อกับลูกสาว ในเมื่อหญิงสาวอยากเป็นคนพูดด้วยตัวเอง เขาก็ไม่ติดขัด ทั้งสองเดินเข้ามาในตัวบ้าน ลูคัสนั่งรออยู่ในห้องนั่งเล่นเหมือนรู้อยู่แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถ้วยชาที่วางอยู่ตรงหน้าแทบไม่ได้ถูกแตะ เขาเงยหน้าขึ้นทันทีที่เห็นทั้งสองคน “กลับมาแล้วเหรอ” น้ำเสียงเรียบ แต่สายตาคมกริบกวาดมองทั้งคู่“หมอว่ายังไงบ้าง” เขาถามออกมาด้วยความรู้สึกเป็นห่วงที่ยังคงเต็มเปี่ยม ลูซี่หยุดยืนตรงหน้าโซฟา หายใจลึกหนึ่งครั้ง ก่อนจะพูดออกไปตรงๆ “พ่อคะ…...หนูท้องค่ะ”คำพูดนั้นชัดเจน ไม่มีการอ้อมค้อม ไม่มีการเกริ่นนำ ความเงียบเข้าปกคลุมห้องในทั
รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 43. เราสามคน
ตอนที่ 43. เราสามคน สายวันนั้น แสงแดดอ่อนส่องลอดม่านบางเข้ามาในห้องนอน ลูซี่ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย ร่างกายยังอ่อนล้าจากเมื่อคืน แต่ความรู้สึกหนึ่งกลับชัดเจนกว่าความง่วง คือความหิวหิวผิดปกติ หิวจนรู้สึกเหมือนท้องกลวงหญิงสาวขยับตัวลุกขึ้นนั่ง มือแตะหน้าท้องตัวเองโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย ความรู้สึกแปลกๆ แล่นผ่านวูบหนึ่ง แต่เธอก็ไม่ได้คิดอะไรมากนัก แค่โทษว่าคงเป็นเพราะเมื่อคืนใช้พลังไปเยอะหญิงสาวเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างเรียบร้อย ก่อนจะเดินลงบันไดไปยังห้องอาหารโต๊ะอาหารเช้าวันนี้เป็นภาพที่เริ่มคุ้นตา ลูคัสนั่งอยู่หัวโต๊ะ อ่านข่าวจากแท็บเล็ตคนละฝั่งกับโจนาธาน ที่ทุกวันนี้เริ่มชินกับการนั่งทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากัน “อรุณสวัสดิ์ค่ะพ่อ” ลูซี่ยิ้มบางๆ ก่อนจะนั่งลงข้างร่างสูง “ตื่นแล้วเหรอ” ลูคัสเงยหน้าขึ้น “เมื่อคืนเป็นยังไงบ้าง”คำถามเรียบๆ แต่โจนาธานกลับเผลอกลืนน้ำลายลูซี่ชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนจะยิ้มกว้างกว่าเดิม“ก็ดีค่ะ นอนสบายมาก”ลูคัสมองหน้าลูกสาวนิ่งๆ คล้ายจะอ่านอะไรบางอย่างออก แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงพยักหน้าเบาๆ แม่บ้านยกถาดข้าวต้มร้อน ๆ มาวางตรงหน้าลูซี
รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 42. อดใจไม่ไหว NC+
ตอนที่ 42. อดใจไม่ไหว NC+@คฤหาสน์ไม่กี่นาทีต่อมา รถคันหรูเคลื่อนมาจอดสนิทหน้าบ้าน โจนาธานอุ้มลูซี่ลงมาอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าเพียงแรงสะเทือนเล็กน้อยจะทำให้เธอแตกสลาย“ขึ้นไปพักก่อนนะ” เขาพูดเบาๆ หญิงสาวพยักหน้า แต่ดวงตาคู่นั้น…ดูไม่เหมือนคนอ่อนแรงแล้ว ในห้องนอน แสงไฟสลัว โจนาธานจัดหมอนให้เธอเอนหลัง ก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุม“นอนพักสักหน่อย เดี๋ยวผม....“ เขายังพูดไม่จบ มือเรียวก็เอื้อมมาจับข้อมือหนาไว้โจนาธานชะงักสายจาไป เมื่อเงยขึ้นไปมองหญิงสาว ลูซี่มองเขาด้วยแววตาหวานฉ่ำ ไม่ใช่สายตาของคนป่วย แต่เป็นสายตาของผู้หญิงที่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร“ไม่ต้องไปไหน” เสียงเธอเบา แต่ชัดเจน “ลูซี่…คุณเพิ่ง” “ความจริงแล้วฉันไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย” เธอพูดช้าๆ“ฉันแค่…อยากให้นายพาฉันกลับ”ปลายนิ้วเธอค่อยๆ เลื่อนจากข้อมือเขา ขึ้นไปแตะที่อก รับรู้จังหวะหัวใจที่เต้นแรงไม่แพ้กัน ตอนนี้แววตาของหญิงสาวบ่งบอกชัดเจน ว่าเธอกำลังต้องการอะไร....โจนาธานกลืนน้ำลาย พยายามตั้งสติ ก่อนหน้านี้เขาเห็นจริงๆว่าเธอไม่ได้แกล้งเป็นลม “ถ้าคุณยังไม่ไหว....ผมว่า“ ลูซี่ยกตัวขึ้นเล็กน้อย ขยับเข้าใกล้เขา ใกล้จนได
รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 41. ขึ้นมายืนข้างฉัน
ตอนที่ 41. ขึ้นมายืนข้างฉัน หลายอาทิตย์ต่อมา ห้องทำงานของลูคัสเงียบสนิท เงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาแขวนผนังเดินเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ใช้เวลาไม่นาน ลูซี่กับโจนาธานก็มาถึง เขาสั่งให้ลูกน้องไปตามทั้งสองคนเพื่อมาพูดคุยเรื่องสำคัญกับเขา ลูคัสยืนอยู่หน้าโต๊ะ มือหนึ่งถือแก้ววิสกี้ อีกมือวางบนพนักเก้าอี้ สายตามองทั้งสองคนสลับไปมาอย่างพินิจพิจารณาอะไรบางอย่าง “พรุ่งนี้” เขาเปิดบทสนทนา“พ่อจะพาแกสองคนไปออกงาน”ลูซี่เลิกคิ้ว ถามอย่างอยากรู็ว่างานนั้นเป็นงานแบบไหน ทำไมวันนี้พ่อของเธอถึงดูจริงจังมากกว่าปกติ“งานอะไรคะ”“งานการกุศลของตระกูลคาโบน่า”โจนาธานชะงักเล็กน้อย ชื่อที่ได้ยินไม่ใช่ชื่อธรรมดา ‘อองตวน คาโบน่ามา มาเฟียรุ่นเก่าที่ทรงอิทธิพลที่สุดในฝั่งยุโรป เครือข่ายธุรกิจพาดผ่านทั้งธนาคาร พลังงาน อาวุธ และการเมือง ซึ่งเป็นงานใหญ่มาก ถ้าหากฝั่งนั้นยอมมาจัดงานที่เมืองไทย นั่นแปลว่างานนี้เป็นงานสำคัญ ลูซี่หันไปมองโจนาธาน เห็นสีหน้าจริงจังของเขา ก็เริ่มเข้าใจทันทีว่างานนี้ไม่ใช่แบบงานที่ผ่านๆมาที่เธอเคยไปแน่ “แล้ว…เรียกเรามาคุยเรื่องนี้ทำไมคะ” เธอถามต่อ ลูคัสวางแก้วลง ก่อนจะหันไปมองโจนาธานอีกครั้ง
รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 40. เกินไปไหม
ตอนที่ 40. เกินไปไหม หลายวันต่อมา บรรยากาศในบ้านเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เพราะ “ตำแหน่ง” ของโจนาธาน ที่ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป หลังจากเปิดตัวอย่างโจ่งแจ้งเมื่อหลายวันก่อน ทั้งสองก็ตัวติดกันแทบตลอดเวลา คราวนี้ไม่ใช่เดินตามกัน แต่เป็นเดินเคียงคู่กันตลอดเวลาต่างหาก เวลาเที่ยง แสงแดดลอดผ่านกระจกบานใหญ่เข้ามาในห้องอาหาร ลูซี่นั่งอยู่หัวโต๊ะ โจนาธานนั่งข้างเธอ แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ยืนเฝ้า ไม่ใช่ยืนห่าง แต่เป็นการนั่งทานข้าวบนโต๊ะเดียวกันทุกวัน หญิงสาวเอื้อมไปตักกับข้าวให้เขาอย่างเป็นธรรมชาติ มือทั้งสองชนกันเล็กน้อย เขาชะงัก เธอยิ้ม“กินสิ มัวแต่เกร็งอยู่ได้”โจนาธานไอเบาๆ แม้จะผ่านมาหลายวันแล้ว แต่เขาก็ยังไม่ชินที่ต้องนั่งตรงนี้อยู่ดี “ผมไม่ได้เกร็งครับ แค่ยัง…ไม่ชิน”นมหวานกับผักบุ้งยืนอยู่ไม่ไกล สีหน้าเริ่มชินแล้วแต่กับภาพนั้น แต่ก็ยังแอบมองกันไปมา“คุณโจยิ้มบ่อยขึ้นนะ” นมหวานพูดขึ้น ปกติจะเห็นโจนาธารหน้านิ่งแทบตลอดเวลา “จริงค่ะ เมื่อก่อนหน้าเหมือนจะฆ่าคนได้ตลอดเวลา“ ผักบุ้งรีบเสริม ลูซี่หัวเราะ เธอแอบสังเกตุเห็นทั้งสองกระซิบกัน “นินทาพวกเราอยู่เหรอคะ”“ไม่กล้าค่ะ!” ทั้งคู่ตอบพร้อมกั
รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 5. แตกหัก
ตอนที่ 5. แตกหักทุกอย่างหยุดนิ่งในเสี้ยววินาทีเดียวแสงไฟสลัวในห้องส่วนตัวชั้นบนของผับทำให้ภาพตรงหน้าดูบิดเบี้ยว แต่โจนาธานมองเห็นชัดเจนเกินพอ มือของผู้ชายคนหนึ่งวางอยู่บนร่างของลูซี่ ร่างบางเอนพิงโซฟา ดวงตาพร่ามัว ริมฝีปากซีดกว่าปกติโลกทั้งใบของเขาเหมือนถูกกระชากลงพื้น“ออกไปจากตัวเธอ”เสียงทุ้ม
รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 4. ตกอยู่ในอันตราย
ตอนที่ 4. ตกอยู่ในอันตราย แสงไฟสีส้มอ่อนในร้านอาหารหรูสะท้อนบนแก้วไวน์สีใสสองแก้ว เสียงดนตรีแจ๊สเบาๆ บรรเลงคลออยู่ด้านหลัง ลูซี่นั่งพิงพนักเก้าอี้ด้วยใบหน้าที่สวยน่ารักตามแบบฉบับของเธอ แต่วันนี้สิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไป นั่นก็คือบุคลิกผ่อนคลายกว่าที่เป็นมาตลอดทั้งวันของเธอ เดรสสีเข้มแนบลำตัวเผยให้เห็น
รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 3. แผนซ้อนแผน
ตอนที่ 3. แผนซ้อนแผน ช่วงบ่ายของวันนั้น แสงแดดสาดผ่านม่านบางเข้ามาในห้องรับแขก เสียงนาฬิกาแขวนผนังเดินไปช้าๆ อย่างน่าหงุดหงิด ลูซี่นั่งอยู่บนโซฟาตัวยาว ขาเรียวยกขึ้นพาดอีกข้างอย่างไม่สนใจมารยาท โทรศัพท์อยู่ในมือแต่สายตาไม่ได้มองจอ เธอกำลัง ’คิด‘คิดถึงสีหน้าของโจนาธาน คิดถึงความเงียบของเขา คิดถึง
รักต้องห้ามของคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 2. กลั่นแกล้ง
ตอนที่ 2. กลั่นแกล้ง ตั้งแต่วันที่คำว่า บอดี้การ์ด ถูกพูดออกมาจากปากของลูคัส บ้านทั้งหลังก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ลูซี่รู้สึกได้ทันที ไม่ใช่เพราะมีคนเดินตามไม่ใช่เพราะมีใครเฝ้ามอง แต่เพราะ “พื้นที่ส่วนตัว” ของเธอหายไป แม้จะอยู่ในบ้านของตัวเอง เธอก็ยังรู้สึกเหมือนถูกจับตามองตลอดเวลาและต้นเหตุของทั้
Anda juga akan menyukai
ผัวแก่ 25++( nc ไม่อั้น )
ศานิชล15.0K DibacaBad Love ของหวงคาสโนว่า (Set ทายาทมาเฟีย)
ณดารินทร์35.6K Dibacaสยบรักมาเฟีย
มดตัวจี๊ด10.5K Dibacaเตียงพิศวาส (nc35+)
ณิการ์15.2K Dibacaรอยบาปใต้เงาทมิฬ
มุนดัล484 Dibacaนางบำเรอรักของมาเฟียร้าย
อิแย้ม1.4K DibacaThe silver patriarch's control ปรารถนาแนบเนื้อ
มณีริน/ ศศิชา/ ไอศิกา/ Sazaki Aiko13 Dibacaแรงแค้นนายแฟนเก่า20+
ทรายแมว278 Dibaca
