บทที่ 7

ในช่วงที่พักรักษาตัว ฟู่เหวินอวี่เคยมาถามถึงอาการของสวีเหยา แต่ก็ถูกหลินซื่อเซวียนพูดปัดไปอย่างไม่ใส่ใจ

“สภาพของเธอ คุณก็เห็นอยู่กับตา ในเมื่อเธอไม่ให้ความร่วมมือ ผมก็จนปัญญาเหมือนกัน”

“รอให้วันไหนเธอคิดได้และยอมรับการรักษา เมื่อนั้นเธอก็จะหายดีเองในไม่ช้า”

“พอไปถึงต่างประเทศแล้ว ที่นั่นจะมีผู้เชี่ยวชาญที่เก่งกว่าช่วยรักษาเธอ คุณสบายใจได้เลย”

ในแง่หนึ่งฟู่เหวินอวี่ก็โกรธที่สวีเหยาทำตัวไร้เหตุผล แต่อีกแง่หนึ่งเขากลับรู้สึกดีใจลึกๆ อย่างห้ามไม่ได้ที่เห็นว่าเธอแคร์เขามากขนาดนี้

ดูเหมือนว่าเขาจะสำคัญกับสวีเหยามาก สำคัญจนเธอยอมฝืนร่างกายเพื่อยื้อเขาไว้

“สวีเหยา ยอมรักษาดีๆ เพื่อจะได้หายไวๆ ไม่ดีกว่าเหรอ? ทำไมคุณถึงได้ดื้อรั้นเอาแต่ทำร้ายตัวเองจนแผลแย่ลงแบบนี้?”

แต่เมื่อสวีเหยาเห็นเขา เธอกลับถามเบาๆว่า “คุณปู่ฟื้นหรือยังคะ?”

ความใจอ่อนเพียงเล็กน้อยที่เพิ่งเกิดขึ้นในใจของฟู่เหวินอวี่หายวับไปทันที เขาส่งเสียงหัวเราะเยาะออกมา

“คุณยังกล้าถามอีกเหรอ?”

“ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนี้ขาคุณขยับไม่ได้ ผมจะลากคุณไปคุกเข่าขอโทษคุณปู่ให้ได้เลย!”

สวีเหยาพูดอย่างอ่อนแรงว่า “ขอโทษค่ะ”

แต่ฟู่เหวินอวี่ดูเหมือนจะไม่ได้ยิน หรือพูดให้ถูกก็คือ เขาแค่ไม่อยากฟัง

ไม่นานนัก ข้าวของของเธอในบ้านตระกูลฟู่ก็ถูกเก็บออกมา มันมีจำนวนมากจนเหมือนกำลังไล่เธอออกจากบ้านไปจริงๆ

ในบรรดาของเหล่านั้นมีงานแกะสลักไม้ชิ้นเล็กๆ ชิ้นหนึ่ง ที่เดิมทีเธอตั้งใจจะมอบให้ฟู่เหวินอวี่ในวันเกิดของเขา

ตอนที่เธอมาที่ตระกูลฟู่ครั้งแรก เธอยังเป็นเพียงเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ไม่คุ้นเคยกับสถานที่และผู้คน

ยามที่คุณปู่ไม่ว่าง ฟู่เหวินอวี่จะเป็นคนคอยอยู่เป็นเพื่อนเธอ พาเธอไปสวนสนุก ไปเดินเล่น และไปดูหนังด้วยกัน

ฟู่เหวินอวี่ในตอนนั้นทั้งอ่อนโยนและใส่ใจ ให้ความรักและความดูแลเธอเป็นอย่างดี

เธอเริ่มแอบเขียนไดอารี่ และบรรจงเขียนชื่อของฟู่เหวินอวี่ลงไปทีละตัวอักษร

งานแกะสลักชิ้นนั้น เธอใช้เวลาทำถึงหนึ่งเดือนเต็ม

มีดแกะสลักเผลอบาดมือเธอ ความเจ็บปวดที่บาดลึกถึงใจก็ไม่อาจทำให้เธอละความพยายาม ในตอนนั้นสิ่งที่เธอคิดมีเพียงอย่าให้ไม้แกะสลักชิ้นนี้เปื้อนเลือด

แต่เมื่อถึงวันเกิด เธอไปถึงงานเลี้ยงด้วยความดีใจ แต่กลับพบว่าคู่ควงของเขาในคืนนั้นกลายเป็นคนอื่นไปแล้ว

คนคนนั้นคือ หลินยางยาง

หลินยางยางควงแขนฟู่เหวินอวี่อย่างสนิทสนม รอยยิ้มของทั้งคู่ที่สะท้อนในแววตาของเธอนั้นมันช่างบาดตาเหลือเกิน

ในวินาทีนั้น สวีเหยาเสียใจมากจนแทบจะปล่อยโฮออกมาตรงนั้น

แต่ฟู่เหวินอวี่กลับไม่รู้ตัวเลยสักนิด เขายังคงพาหลินยางยางเดินตรงมาหาเธอ

“สวีเหยา หลินยางยางเพิ่งมางานแบบนี้เป็นครั้งแรก คุณช่วยดูแลเธอหน่อยนะ...”

เธอไม่ได้ยินคำพูดหลังจากนั้นอีกเลย เพราะด้วยความเสียใจและโกรธแค้น เธอจึงสะบัดมือของฟู่เหวินอวี่ทิ้งแล้ววิ่งหนีออกมา

ทั้งที่คนที่ควรจะยืนเคียงข้างฟู่เหวินอวี่คือเธอแท้ๆ

ทั้งที่เธอคือคู่หมั้นของฟู่เหวินอวี่!

หลังจากนั้นเธอได้ทะเลาะกับฟู่เหวินอวี่อย่างหนัก เขาว่าเธอไร้เหตุผล

“คุณเลิกไล่กัดคนอื่นไปทั่วได้ไหม? ทำตัวเหมือนหมาบ้าแบบนี้ไม่อายคนอื่นหรือไง? หลินยางยางเป็นเพื่อนผม คุณช่วยให้เกียรติเธอหน่อยได้ไหม!”

แต่สวีเหยามองเห็นอย่างชัดเจนว่า สายตาที่หลินยางยางใช้มองเขานั้น ไม่ใช่แค่เพื่อนธรรมดาแน่นอน

ตั้งแต่นั้นมา ฟู่เหวินอวี่ก็เริ่มเย็นชากับเธอมากขึ้นเรื่อยๆ เขาไม่เคยเรียกเธอว่า “เหยาเหยา” ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเหมือนเมื่อก่อนอีกเลย

ทุกครั้งที่ได้ยินเขาเรียกชื่อ “สวีเหยา” ด้วยน้ำเสียงรำคาญ เธอก็อดปวดใจไม่ได้

ในวันที่เธอติดอยู่ในภูเขาหิมะและชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย เธอจำต้องลากขาที่บาดเจ็บสาหัสมานั่งพิงใต้ต้นไม้ ในใจมีแต่ความสิ้นหวัง

เมื่อเผชิญหน้ากับความตาย ความยึดติดใดๆ ก็ตามกลับดูเบาหวิวราวกับขนนก

ทันใดนั้น เทพีจันทรา ในชุดขาวปลิวไสวก็ปรากฏตัวตรงหน้าเธอ

“ที่แท้ก็เป็นมนุษย์ที่กำลังจะตายเพราะถูกความรักทำร้ายนี่เอง”

“เอาอย่างนี้ไหม เรามาทำข้อตกลงกัน แล้วข้าจะให้เจ้ามีชีวิตรอดต่อไป”

เธอถามด้วยลมหายใจรยินริน “ข้อตกลงอะไร?”

“มอบสิ่งที่มีค่าที่สุดของเจ้าให้ข้า แล้วเจ้าจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้!”

“ฉันไม่มีพ่อไม่มีแม่ ไม่มีอำนาจวาสนา สิ่งที่มีค่าที่สุดของฉันก็คือความรักที่มีต่อฟู่เหวินอวี่ แล้วฉันจะมอบให้คุณได้ยังไง?”

สวีเหยายิ้มขมขื่น รู้สึกสมเพชในโชคชะตาของตัวเอง

“ในอีกหกวันข้างหน้า ให้เจ้ากระโดดลงมาจากอาคาร แล้วข้าจะช่วงชิงเอาความรักและความทรงจำทั้งหมดที่เกี่ยวกับฟู่เหวินอวี่ไปเสีย จากนั้นเจ้าจงไปเริ่มต้นชีวิตใหม่”

สวีเหยาหลับตาลง ช่วงเวลาในอดีตระหว่างเธอกับฟู่เหวินอวี่ไหลเวียนผ่านเข้ามาในหัวราวกับภาพย้อนหลัง

ฟู่เหวินอวี่ ฉันกำลังจะปล่อยมือจากคุณแล้วนะ

สุดท้ายเธอพยักหน้าตอบรับ

“ฉันตกลง”

วันที่หก

คนรับใช้ของตระกูลฟู่มาที่ห้องพักเพื่อถามสวีเหยาว่า มีของอะไรที่ต้องการเอาไปอีกไหม

“คุณสวีเหยาครับ ของในห้องของคุณทั้งหมดอยู่ที่นี่แล้ว รบกวนช่วยตรวจสอบด้วยครับ”

สวีเหยาละสายตาจากกองข้าวของเหล่านั้นแล้วส่ายหน้า “ไม่ต้องแล้วค่ะ”

“ทิ้งให้หมดเถอะ ฉันไม่ต้องการมันแล้ว”

ก่อนจะไป ฟู่เหวินอวี่มาหาเธอ เมื่อนึกว่าหลังจากนี้จะไม่ได้พบกันอีกนาน ในใจเขาก็รู้สึกวูบโหวงอย่างบอกไม่ถูก

“ตอนไปรักษาตัวที่ต่างประเทศ ก็ถือโอกาสทบทวนตัวเองดูบ้างนะ ปรับปรุงนิสัยใจคอของตัวเองเสียใหม่”

“รอให้คุณสำนึกผิดและแก้ไขตัวเองได้แล้ว ผมจะไปรับคุณกลับมา ได้ยินไหม?”

สวีเหยาเพียงแค่พยักหน้าโดยไร้ความรู้สึกใดๆ “ทราบแล้วค่ะ ฉันจะแก้ไขตัวใหม่”

ฟู่เหวินอวี่ขมวดคิ้ว ความรู้สึกไม่สบายใจในใจยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น

สวีเหยาในตอนนี้ดูว่าง่ายและเชื่อฟัง แต่มันกลับทำให้เขารู้สึกแปลกประหลาดอย่างบอกไม่ถูก

ราวกับว่าจิตใต้สำนึกกำลังบอกเขาว่า สวีเหยาไม่ควรจะเป็นแบบนี้...

ในตอนนั้นเอง หลินยางยางก็เดินเข้ามาควงแขนเขาไว้ และขัดจังหวะความคิดของเขาลงชั่วคราว

“พี่สวีเหยา เตรียมตัวเสร็จหรือยังคะ?”

เมื่อมองดูท่าทางสนิทสนมของทั้งคู่ สวีเหยาก็เพียงแค่ยิ้มออกมาบางๆ

“พวกคุณออกไปรอข้างนอกเถอะค่ะ ฉันขอเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนแล้วจะตามไป”

ฟู่เหวินอวี่รู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง แต่ก็ยังคงเดินออกจากห้องพักโดยมีหลินยางยางเดินเคียงข้างออกไป

ในใจของเขาเริ่มปกคลุมไปด้วยลางสังหรณ์ที่ไม่ดี

ทำไมสวีเหยาถึงไม่อ้อนวอนเขาเหมือนเมื่อก่อน?

ทำไมสวีเหยาถึงไม่หึงหวงเขากับหลินยางยางแล้ว?

หลินยางยางมองเห็นท่าทางของเขา แววตาของเธอฉายแววร้ายกาจวูบหนึ่ง

นังแพศยาสวีเหยานั่น มันมีดีอะไรกันนักกันหนา!

สภาพดูไม่เป็นผู้เป็นคนขนาดนี้แล้ว ทำไมฟู่เหวินอวี่ยังคงเป็นห่วงเป็นใยมันมากขนาดนี้?

แต่พอเงยหน้าขึ้น เธอก็ยังคงยิ้มแย้มสดใสให้ฟู่เหวินอวี่ “พี่ฟู่เหวินอวี่ ไม่ต้องเป็นกังวลไปหรอกค่ะ”

“คุณอาทั้งสองคนเตรียมการไว้หมดแล้ว ไม่ปล่อยให้พี่สวีเหยาลำบากแน่นอนค่ะ”

ฟู่เหวินอวี่พยักหน้าอย่างเหม่อลอย

อย่างมากที่สุด เขาก็แค่บินไปหาเธอเป็นครั้งคราวก็ได้

แต่ต้องไม่ให้สวีเหยารู้ตัว ไม่อย่างนั้นด้วยนิสัยของเธอ คงจะตามเกาะเขาไม่ปล่อยเหมือนเมื่อก่อนแน่

เมื่อนึกถึงตรงนี้ ฟู่เหวินอวี่ก็เผลอยิ้มออกมาที่มุมปาก

แต่ในวินาทีถัดมา หางตาของเขาก็เหลือบไปเห็นเงาร่างที่คุ้นตา ที่กำลังนั่งอยู่ริมหน้าต่างบนชั้นห้า

“ไม่...”

รูม่านตาของเขาขยายกว้างขึ้นทันที เขารีบพุ่งตัวออกไปตามสัญชาตญาณ

แต่มันสายเกินไปเสียแล้ว ในวินาทีต่อมา ร่างที่บอบบางนั้นก็ร่วงหล่นลงสู่พื้นเสียงดังสนั่น ทิ้งรอยเลือดที่แผ่กระจายเป็นรูปดอกไม้บนพื้นดิน

“สวีเหยา!”