บทที่ 6

ฟู่เหวินอวี่หันมามองสวีเหยาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ "สวีเหยา คุณเนี่ยมันไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาจริงๆ!"

"ผมก็อยากจะรู้ ถ้าไม่มีตระกูลฟู่แล้ว คุณจะรอดไปได้สักกี่วัน!"

"ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป เราถอนหมั้นกัน! คุณไม่ใช่คู่หมั้นของผมอีกต่อไปแล้ว!"

คุณปู่โกรธมาก ท่านชี้นิ้วที่สั่นเทาไปที่ฟู่เหวินอวี่ "แก... ไอ้คนตาบอดใจดำ..."

ชายชรายังพูดไม่ทันจบ ก็หลับตาลงและหมดสติไปทันที

หมอรีบพาตัวคุณปู่ไปดูแลด้วยความเร่งรีบ สวีเหยาที่กำลังร้อนใจเผลอลุกขึ้นตามสัญชาตญาณ แต่กลับโดนแผลจนล้มลงไปกองกับพื้น

"คุณปู่คะ คุณปู่..."

เธอร้องไห้ออกมาด้วยความกระวนกระวาย ยื่นมือไปดึงชายเสื้อของฟู่เหวินอวี่ "ให้ฉันไปดูท่านหน่อยเถอะนะคะ ได้โปรด..."

ทั้งเลือดและน้ำตาไหลรินออกมาพร้อมกัน หยดลงบนพื้นจนกระจายเป็นวงคล้ายดอกไม้สีเลือด

แต่ฟู่เหวินอวี่กลับผลักเธอออกอย่างรังเกียจ "คุณจะมาเสแสร้งทำไม?"

"ถ้าไม่ใช่เพราะคุณคอยเสี้ยมให้คนแตกคอกัน คุณปู่จะโกรธจนป่วยแบบนี้ไหม?"

"สวีเหยา คุณเนี่ยมันต่ำช้าได้ใจจริงๆ!"

เขาหันหลังเดินตามหมอออกจากห้องพัก และยังกำชับบอดี้การ์ดให้เฝ้าสวีเหยาไว้ให้ดี ไม่ให้เธอไปไหนทั้งนั้น

พ่อแม่ของฟู่เหวินอวี่ที่อยู่ต่างเมืองเมื่อทราบข่าว ก็รีบเดินทางมาที่โรงพยาบาลในสภาพที่เหนื่อยล้าจากการเดินทางทันที

"พวกเราไม่อยู่บ้านแค่ไม่กี่วันก็เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นจนได้!"

"ไอ้ลูกหลานอกตัญญู ถ้าคุณปู่เป็นอะไรไป คอยดูเถอะว่าฉันจะอัดแกให้ตายคามือเลย!"

พ่อของฟู่เหวินอวี่ด่าทอฟู่เหวินอวี่ใส่หน้าอย่างแรง เกือบจะลงมือตีแล้ว โชคดีที่แม่ของฟู่เหวินอวี่ฟู่ตาไวรีบเข้ามาห้ามไว้ได้ทัน

หลินยางยางเห็นดังนั้นจึงชิงพูดขึ้นก่อน "เป็นเพราะพี่สวีเหยาอาละวาดอีกแล้วค่ะ พี่ฟู่เหวินอวี่แค่ว่าเธอไปไม่กี่คำ แต่เธอกลับไปฟ้องคุณปู่ คุณปู่ก็เลย..."

สีหน้าแม่ของฟู่เหวินอวี่เย็นชาขึ้นมาทันที "เป็นแค่เด็กกำพร้ายังกล้ามาแผลงฤทธิ์ในบ้านตระกูลฟู่ ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงจริงๆ!"

"นึกว่าตัวเองเป็นคุณหนูมาจากไหนกัน? คิดว่าเกาะตระกูลเราแล้วจะชุบตัวจากไก่ป่าเป็นหงส์ได้งั้นเหรอ ช่างเพ้อเจ้อจริงๆ!"

ฟู่เหวินอวี่ได้ยินแบบนั้นก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ "แม่ครับ อย่าพูดแบบนั้นเลย ยังไงพ่อแม่ของสวีเหยาก็สละชีวิตเพื่อช่วยแม่กับพ่อนะครับ..."

"พอที!" พ่อของฟู่เหวินอวี่ขัดจังหวะ "ก็แค่เรื่องนั้นเรื่องเดียว จะให้พวกเราต้องยอมตามใจยัยเด็กนั่นไปตลอดชีวิตหรือไง?"

"เธอทั้งเอาแต่ใจทั้งก้าวร้าวขนาดนี้ ถ้าแกแต่งงานกับเธอ ตระกูลฟู่จะเป็นยังไง?"

"สู้ถอนหมั้นให้จบๆ ไปเสียแต่ตอนนี้ แล้วไสหัวยัยตัวแสบสวีเหยาออกไปซะ!"

ปฏิกิริยาแรกของฟู่เหวินอวี่คือการปฏิเสธ

เขาแค่ต้องการขู่ให้สวีเหยาเชื่อฟังเท่านั้น แต่ไม่เคยคิดจะทิ้งเธอไปจริงๆ เลยสักครั้ง

ตอนนี้สวีเหยาบาดเจ็บหนักและโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่ง ถ้าไม่มีเขาแล้ว เธอจะไปพึ่งใครได้?

แต่หลินยางยางรั้งเขาไว้แล้วพูดเบาๆ "ถ้าพี่ฟู่เหวินอวี่ดึงดันตอนนี้ จะไม่ยิ่งทำให้คุณอาทั้งสองโกรธพี่สวีเหยามากขึ้นเหรอคะ?"

"ค่อยเป็นค่อยไปเถอะค่ะ ยังไงเราก็ยังมีเวลา"

เธอครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะเสนอแนะว่า "หรือว่าจะส่งพี่สวีเหยาไปต่างประเทศดีคะ?"

"ที่เธอเอาแต่ใจแบบนี้คงเป็นเพราะติดพี่ฟู่เหวินอวี่มากเกินไป ถือโอกาสส่งเธอไปสงบสติอารมณ์ที่ต่างประเทศ รอจนกว่าคุณปู่จะหายดีค่อยว่ากันใหม่"

แม่ของฟู่เหวินอวี่เห็นด้วยกับข้อเสนอนี้ และรีบกลับไปเตรียมการเรื่องต่างๆ ทันที

พวกเขาแทบจะรอไม่ไหวที่จะรีบส่งสวีเหยาไปให้พ้นหูพ้นตา

ฟู่เหวินอวี่จับมือหลินยางยางด้วยความซาบซึ้ง "โชคดีจริงๆ ที่มีคุณ"

"สวีเหยาทำร้ายคุณขนาดนี้ คุณยังใจกว้างไม่ถือสา แถมยังเป็นห่วงเป็นใยแทนเธออีก..."

หลินยางยางยิ้มอย่างอ่อนโยน "ไม่หรอกค่ะ พี่สวีเหยาคงแค่คิดไม่ตกชั่วขณะ ฉันจะไปถือสาพี่เขาได้ยังไงกันล่ะค่ะ"

หลายวันมานี้ สวีเหยาถูกขังอยู่ในห้องพักผู้ป่วย

เธอไม่มีใครให้พูดด้วย จึงทำได้เพียงใช้ชีวิตอยู่กับโทรศัพท์มือถือในทุกๆ วัน

ในอัลบั้มรูปมีรูปคู่ของเธอและฟู่เหวินอวี่เก็บไว้มากมาย

ในช่วงแรกมีเพียงพวกเขาสองคน เธอและฟู่เหวินอวี่ดื่มชานมแก้วเดียวกัน เดินจูงมือกันไปตามทาง...

ทุกรายละเอียดล้วนเป็นหลักฐานว่าพวกเขาเคยรักกันเพียงใด

แต่ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่การเดตกันของคนสองคน กลับมีหลินยางยางโผล่เข้ามาแทรกอยู่เสมอ

สวีเหยาเลื่อนดูโทรศัพท์แล้วเปิดแอปทวิตเตอร์

โพสต์หลายร้อยข้อความ เกือบทั้งหมดล้วนเกี่ยวข้องกับฟู่เหวินอวี่ ทั้งรูปถ่ายบันทึกชีวิตประจำวันของพวกเขา และบทความสั้นๆ ที่เธอเขียนขึ้นในวันครบรอบด้วยความซาบซึ้งใจ

คอมเมนต์ของชาวเน็ตต่างบ่นว่าเธอเป็นคนคลั่งรักเกินไป ราวกับว่าในชีวิตมีเพียงฟู่เหวินอวี่เท่านั้นที่เธอใส่ใจ

เธออ่านไปพร้อมส่ายหน้าด้วยรอยยิ้มที่ขมขื่นไป

มาถึงขั้นนี้แล้ว ทั้งรูปถ่ายและบทความพวกนี้ก็ไม่มีความจำเป็นต้องเก็บไว้อีกต่อไป

เธอกดปุ่มลบบัญชีทิ้งไป