ตอนที่ 49 ดีกันนะ

ทั้งสามออกมายืนคุยกันที่ใต้ต้นไม้ ไนยะยืนปลอบแฟนสาวที่กำลังร้องไห้

“ ไม่เป็นไรน่ะณิหลา หลวงตาบอกว่าวิสาไปสู่ภพภูมิของเธอแล้วนี่ ต่อไปนี้พี่จะดูแลน้องเองให้สมกับที่วิสาไว้ใจพี่ “ ณิหลาเงยหน้าจ้องคุณหมอหนุ่ม แววตาของเธอเหมือนว่ากำลังคิดอะไรบางอย่าง

“ ต้องคิดอะไรอีกณิหลา ก็รู้ความจริงแล้วนี่ว่าวิสามาเข้าฝันไอ้ไนทำไม “ พลอยเจนเดินเข้ามาคั่นกลางทั้งสอง แล้วจับมือทั้งคู่ขึ้นมาให้จับกันไว้

“ วิสาอยากให้ไนยะดูแลณิหลา เพราะฉะนั้นรักกันนะ ดีกันได้แล้ว “ ณิหลาจ้องหน้าพลอยเจนสลับกับแววตาปิ้งๆ เว้าวอนของแฟนหนุ่ม เธอแอบยิ้มมุมปากเล็กน้อย

“ เรากลับกันเถอะค่ะ พี่เจนต้องไปเปิดร้านไม่ใช่เหรอ “ คนพูดปล่อยมือที่รัดกุมของไนยะออก แล้วเดินไปที่รถ

“ เฮ้อ เคลียร์กันเองนะ กูไม่รู้ด้วยแล้ว “ พลอยเจนหันมาพูดกับเพื่อนที่กำลังทำหน้าหงอย จากนั้นจึงเดินตามณิหลาไป 

“ ทำไมไม่ไปส่งณิหลาที่บ้านคะ “ เมื่อรถเบนซ์แล่นเข้ามาจอดในบ้านของคุณหมอ ณิหลาก็หันไปพูดกับเขา

“ พี่ไม่ไปส่งน้องหรอก มีแต่จะพากลับไปเอาเสื้อผ้าแล้วพามาอยู่ที่นี้เลยต่างหาก “ ณิหลาที่ตอนแรกทำเป็นไม่สนใจ แต่พอได้ยินเขาพูดแบบนั้นเธอก็หันไปจ้องเขาตาเหลือก 

“ ถามณิหลาสักคำแล้วเหรอคะ ว่าณิหลาจะมาด้วยหรือเปล่า “ 

“ ทำไมครับ หลวงตาก็บอกกับน้องไปแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าวิสาต้องการให้พี่ดูแลณิหลาให้ แต่ตอนนี้ที่พี่จะทำไม่ใช่เพราะวิสาหรอกน่ะ แต่เพราะพี่อยากทำ พี่อยากจะปกป้องดูแลน้อง ผู้หญิงที่เป็นแฟนของพี่ “ ณิหลาถอนหายใจแรง เดินลงจากรถแล้วเตรียมจะเดินกลับบ้านเอง ไนยะที่เห็นแบบนั้นก็รีบลงรถวิ่งมาดักหน้าเธอไว้

“ เดี๋ยวณิหลา “ เข้าพุ่งตัวเข้ากอดร่างของเธอ

“ ปล่อย เดี๋ยวแม่พี่ก็มาเจอเข้าหรอก “ 

“ เรื่องนี้มันไม่เกี่ยวกับคนอื่น ถ้าน้องยังไม่ยอมหายงอนพี่ พี่ก็จะยืนกอดน้องอยู่แบบนี้แหละ อบอุ่นดี “ เขาตีมึนแล้วโน้มหน้าไปจรดจมูกหอมแก้มเธอ

“ ปล่อยนะคะ ณิหลาจะกลับบ้าน “ 

“ ไม่ ไม่ให้กลับจนกว่าน้องจะยอมดีกับพี่ นะครับ ดีกันนะ ดีกันกับพี่นะครับ “ เสียงออดอ้อนพูดต่อหน้าน้อง ขายาวสองข้างของเขาก็ยกขึ้นยกลงสลับกันเหมือนเด็กที่งอแงเพราะถูกขัดใจ แต่มันกลับทำให้แฟนสาวของเขาหลุดยิ้มกว้างออกมา

“ คนบ้า “ 

“ ดีกับพี่ได้มั้ยครับ “ 

“ อืม ดีก็ได้ “ เธอก้มหน้าพูดก่อนจะรีบเงยขึ้นมาจ้องตาเขา “ แต่เรื่องที่จะให้มาอยู่ด้วยณิหลาไม่มาหรอกนะคะ “ 

“ ทำไม “ เขาถามเธออย่างงอแง

“ ก็เพราะว่าณิหลามีแผงที่ต้องไปขายภาพ ไหนจะงานลูกค้าอีก ถ้าณิหลามาอยู่ที่นี้มันก็ไม่สดวก ที่จะต้องเดินกลับไปกลับมา “ เขาถอนหายใจแรงจ้องเธอด้วยความเศร้า จนคนที่มองอยู่รู้สึกผิด อีกอย่างเธอเองก็ไม่อยากจะห่างเหินกับเขาหรอก เพราะก่อนหน้านี้มันทำให้เธอคิดถึงเขาใจแทบขาด

“ ถ้างั้น ณิหลาจะมาอยู่ด้วยบางวัน ดีไหม “ คนฟังเงยหน้าขึ้นมายิ้มร่าทันที

“ ถ้างั้น วันนี้นอนนี้น่ะ “ 

“ พี่หมอ “ 

“ ฝนมันตกอยู่ จะไปตั้งแผงได้ยังไง นอนนี้แหละ ส่วนเสื้อผ้าก็ใส่ของพี่ไปก่อน “ เขาพูดอย่างเจ้าเล่ห์ ณิหลาเงยหน้าจ้องเม็ดฝนที่กำลังโปรยปรายลงมาใส่หน้าเธอ 

“ เข้าบ้านกันเถอะตัวแสบ “ ไนยะจับที่แขนของณิหลาแล้วจูงน้องเดินตามเข้ามาในบ้าน 

“ สงสัยพายุคงจะมาอีกแน่ๆ ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว “ คนที่กำลังปิดผ้าม่านอยู่หันมาพูดบ่นกับแฟนสาว

“ แล้ววันนี้พี่หมอไม่ไปทำงานเหรอคะ “

“ ไม่ละ พี่ขยันมาหลายวันแล้ว วันนี้พี่จะลาพักผ่อนอยู่กับน้อง “ เขาเดินมานั่งข้างเธอแล้วกระซิบที่ข้างหู “ พี่กลัวน้องจะกลัวฟ้าร้องฟ้าผ่า “ 

“ คนบ้า ณิหลาหายกลัวนานแล้ว— “ 

เปรี้ยง! 

“ อ๊าย!!! “ พูดไม่ทันขาดคำ ณิหลาก็กระโดดเข้ากอดคอนั่งตักแฟนหนุ่ม กลายเป็นว่าถูกใจคุณหมอไนยะสุดๆ เขาลูบหลังของเธอเบาๆ จนหญิงสาวที่ซบอกเขาเงยขึ้นมาจ้องหน้า ตาหวานของคุณหมอหนุ่มก็มองหญิงสาวกลับ หัวใจของทั้งคู่เต้นแรงไม่เป็นจังหวะ 

“ บรรยากาศเป็นใจขนาดนี้ “ เขาอมยิ้มจ้องริมฝีปากอิ่มของคนที่เขากำลังกอดรัดอยู่