EP.4

น้ำแข็ง...

ฉันกับยัยแฟนแยกกันตรงหน้าตึกผู้ป่วยในเพราะยัยแฟนทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยพยาบาล ส่วนฉันช่วยดูแลคนไข้ที่มาทำแผลอยู่อีกด้าน คอยหยิบจับนู่นนี่นั่นส่งให้คุณหมอแล้วก็ช่วยทำแผลเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้คนไข้

"อ้าวน้ำแข็งมาทำงานเหรอ" พี่เหมันต์ที่เดินสวนฉันถามขึ้น ช่วงนี้พี่เหมันต์เข้ามาที่นี่บ่อยเพราะจะรับช่วงต่อจากคุณลุงหลังจากที่เรียนจบ ซึ่งก็หมายความว่าอีกแค่ไม่กี่เดือนเท่านั้น

"ใช่ค่ะ พี่เหมันต์จะกลับแล้วเหรอคะ"

"ยังหรอกวันนี้พี่มาดูตึกผู้ป่วยที่กำลังสร้างใหม่แทนพ่อน่ะ ช่วงนี้ท่านไม่ค่อยว่างพี่เลยมาดูแทน" อ่อ ตึกผู้ป่วยที่สร้างใหม่ท้ายสวนหย่อมสินะ

"ไอ้เหมันต์เมื่อไหร่มึงจะพากูไปกินข้าวเนี่ย ลากกูมาเป็นเพื่อนตั้งแต่เช้ายันเที่ยงให้กูกินแค่แซนวิชอันเดียวเองนะมึง" ขณะที่ฉันกำลังยืนคุยกับพี่เหมันต์อยู่ เสียงของใครบางคนที่เดินบ่นตามพี่เหมันต์มาก็ดังขึ้น

พอหันไปมองถึงได้รู้ว่าเป็นเขา... นายอัคคี!

"เออ ๆ บ่นเป็นคนแก่ไปได้ไอ้ห่า ปะน้ำแข็งไปกินข้าวเป็นเพื่อนพวกพี่หน่อยพี่ไม่ค่อยได้ไปโรงอาหารน่ะ พาไปที" ฉันพยักหน้าพลางส่งยิ้มให้พี่เหมันต์ที่ชวนฉันไปกินข้าวด้วย ก่อนจะเดินนำหน้าผู้ชายสองคนไปยังโรงอาหาร จะปฏิเสธก็ไม่ได้เพราะฉันต้องเริ่มงานช่วงบ่าย แล้วนี่ก็เหลือเวลาอีกตั้งชั่วโมงถึงจะได้เริ่มงาน

"พวกพี่ไปสั่งข้าวเถอะค่ะ เดี๋ยวน้ำแข็งนั่งจองโต๊ะไว้รอ" คนสองคนพยักหน้าให้ฉันก่อนจะมองไปรอบ ๆ โรงอาหารเพื่อดูร้านที่อยากกิน สายตาของคนทั่วทั้งโรงอาหารหันมาจับจ้องมองร่างสูงโปร่งของคนสองคนเป็นตาเดียว ฉันรู้น่าว่าพวกเขาหน้าตาดีน่ะเรื่องนี้ไม่เถียงหรอก แต่ถ้าเป็นเรื่องจิตใจและนิสัยฉันว่าพี่เหมันต์โอเคกว่าอีกคนเยอะเลย

"น้ำแข็งไปหาอะไรมานั่งกินด้วยกันสิ" พี่เหมันต์ที่เดินกลับมาพร้อมใครบางคนพูดกับฉันก่อนจะวางจานข้าวลง

"ค่ะ งั้นน้ำแข็งขอไปสั่งข้าวก่อนนะคะ ฝากกระเป๋าแล้วก็โทรศัพท์ด้วยนะคะ" ฉันตอบรับก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินออกจากโต๊ะพร้อมกับกระเป๋าสตางค์หนึ่งใบ เดินมองดูป้ายเมนูอาหารได้สักพักก็ตัดสินใจได้ว่าจะกินอะไร

.

.

.

อัคคี...

วันนี้ไอ้เหมันต์ลากผมออกมาจากคอนโดแต่เช้าทั้ง ๆ ที่วันนี้เป็นวันหยุด แต่ผมต้องมาอยู่เป็นเพื่อนมันที่โรงพยาบาลเพราะมันมีงานที่นี่ ทั้ง ๆ ที่มันเองก็รู้ว่าผมไม่ชอบโรงพยาบาลยังจะให้มาอีก แต่ใครจะรู้ล่ะว่าการที่ผมมาเป็นเพื่อนมันวันนี้จะทำให้ผมได้เจอกับโจทก์เก่า ผู้หญิงหลายใจที่ทำให้ผมเจ็บแทบตายเมื่อหลายปีก่อน... น้ำแข็ง!

ครืด ครืด ครืด

สายเรียกเข้า แฟน ...ไม่ได้รับหนึ่งสาย

หลังจากที่ใครบางคนลุกออกจากโต๊ะไปได้สักพัก เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ตรงหน้าผมก็ดังขึ้น

แฟน พอเห็นรายชื่อของคนที่โทรเข้ามาบนหน้าจอโทรศัพท์หัวใจผมกระตุกวูบเหมือนกระโดดลงจากที่สูง ชื่อที่เจ้าของโทรศัพท์บันทึกไว้มันทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูกและเริ่มกินข้าวไม่ลง กลัวคนไม่รู้หรือไงว่ามีแฟน...

ไม่นานนักคนที่เดินไปซื้อข้าวก็กลับมา ใบหน้าขาวเนียนที่นั่งฝั่งตรงข้ามผมไม่ได้หันมาสบตาหรือมองหน้าผม แต่หันไปหาไอ้เหมันต์และสนใจข้าวในจานของตัวเอง ทำราวกับว่าตรงนี้มีแค่เธอกับไอ้เหมันต์นั่งกินข้าวด้วยกันสองคนงั้นแหละ

"อื้ม น้ำแข็งเมื่อกี้แฟนโทรมาด้วยแหละ" ไอ้เหมันต์ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ผมเงยหน้าขึ้นไปบอกเธอก่อนจะก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อ

"อ้าวเหรอคะ เดี๋ยวน้ำแข็งโทรกลับเลยดีกว่าเผื่อมีอะไร" หึ! ทีอย่างงี้ล่ะรีบโทรกลับเลยนะ ผมขบกรามตัวเองไว้แน่นก่อนจะก้มหน้าก้มตาตักข้าวใส่ปากด้วยความหงุดหงิด คนตรงหน้าไม่ได้สนใจผมแต่รีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกดโทรออก

"โทรมาเหรอ"

[...]

"อ๋อกำลังกินน่ะ"

[...]

"อยู่กับพี่เหมันต์แล้วก็... แล้วก็เพื่อนพี่เหมันต์น่ะ"

[...]

"โอเค ๆ จ้า ๆ"

เสียงอ่อยเสียงหวานของคนตรงหน้าที่นั่งคุยโทรศัพท์อยู่ทำให้ผมที่ได้ยินรู้สึกไม่ค่อยเจริญอาหารนัก จากที่คิดว่าหิวข้าวจนตาลายแต่ตอนนี้กลับอยากอาเจียนออกมาแทน

"มามั้ย?" อยู่ ๆ ไอ้เหมันต์ก็ถามคนตรงหน้าผมขึ้น ไอ้ห่านี่ก็ยังจะชวนแฟนยัยนี่มาอีก แต่จะว่าไปผมก็อยากเจอมันอีกสักครั้งเหมือนกันนะ เพราะตั้งแต่วันนั้นที่มันถีบผม ผมยังไม่ได้เอาคืนมันเลย

"ไม่มาคะ"

"ว่าแล้ว..."

พรึ่บ!

"มึงจะไปไหน" ผมถามไอ้เหมันต์ที่ลุกขึ้นจากโต๊ะทำท่าเหมือนจะไปไหนทั้ง ๆ ที่ข้าวในจานมันยังกินไม่หมด

"กูมีธุระน่ะเดี๋ยวมา มึงกับน้ำแข็งกินกันต่อเลยนะแล้วเจอกันหลังสวนหย่อมนะมึง อ้อ! น้ำแข็งพี่ฝากไอ้อัคคีด้วยนะ" ไอ้เพื่อนชั่วร่ายยาวเหยียดก่อนจะเดินดุ่ม ๆ ออกจากโรงอาหารไป ทิ้งให้ผมกับใครบางคนนั่งอยู่ด้วยกันแค่สองคน