EP.5

น้ำแข็ง...

"อิ่มยัง?" ฉันถามผู้ชายตรงหน้าเมื่อเห็นว่าข้าวในจานเขาหมดแล้ว อีกอย่างฉันไม่อยากนั่งกับเขานานนักเพราะรู้สึกอึดอัดเวลาเห็นหน้าเขา

"อื้ม" คนตรงหน้าตอบสั้น ๆ ก่อนจะยกแก้วน้ำขึ้นดื่มแล้วเดินตามฉันมา ด้านหลังโรงอาหารเป็นตึกผู้ป่วยที่กำลังสร้างใหม่ ตึกที่พี่เหมันต์มาตรวจงานวันนี้ ฉันไม่แน่ใจนักว่าเขารู้จักทางมาตึกนี้ไหมเพราะไม่ได้ถามแต่ตัดสินใจเดินมาส่งเขาเอง

"คุยกันก่อนมั้ยน้ำแข็ง" เสียงทุ้มของคนที่เดินตามหลังฉันมาพูดขึ้น ฉันไม่ได้หันไปมองหน้าเขาแต่เดินต่อไปเรื่อย ๆ

"ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับนาย"

หมับ!

พูดจบมือใหญ่ของคนที่ก้าวเท้าฉับ ๆ เข้ามาใกล้ก็รั้งข้อมือของฉันเอาไว้จนเราต้องหันไปสบตากัน ฉันไม่ได้พูดอะไรต่อหรือไม่ได้ขัดขืนแต่ยืนมองหน้าเขาอยู่อย่างนั้นเพราะรู้สึกเบื่อหน่ายที่จะต้องทะเลาะ

"แต่ฉันอยากคุยกับเธอ" คนตรงหน้าพูดพลางจ้องมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่ทำให้ฉันรู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ อย่างบอกไม่ถูก ฉันไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่รู้แค่ว่าตอนนี้ท่าทางของเขาเองก็คงไม่ได้อยากทะเลาะกับฉัน

"ปล่อยฉันไปเถอะนะอัคคี เราอย่ายุ่งเกี่ยวกันอีกเลยฉันขอร้อง" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่ายก่อนจะชักมือกลับแล้วปลดสร้อยหนังสีดำที่มีจี้รูปเฟืองส่งให้เขาไป สร้อยเส้นนี้อัคคีเป็นคนให้ฉันไว้เมื่อนานมาแล้ว หรือที่เขาเรียกกันว่า เกียร์

ฉันสวมมันไว้เกือบสี่ปีนับตั้งแต่มัธยมปลาย จนตอนนี้เข้ามหาลัยอยู่ปีสามแล้วก็ยังคงสวมมันอยู่ไม่เคยถอดออก ฉันคิดว่าหากวันไหนมีโอกาสได้เจอกับเจ้าของมัน ฉันจะคืนมันให้กับเขาก็เลยสวมมันติดตัวไว้ตลอดเวลา

"..." คนตรงหน้ารับของที่ฉันคืนให้ไปอย่างเงียบ ๆ โดยไม่พูดอะไรแต่ก้มลงมองของในมือด้วยแววตาแปลก ๆ

"ไปเถอะ ใกล้ถึงตึกใหม่แล้ว"

หมับ! ปึก!

แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะเดินไป อััคคีก็รั้งข้อมือฉันเอาไว้อีกครั้งคราวนี้เขาออกแรงกว่าคราวที่แล้ว ทำให้ใบหน้าของฉันชนเข้ากับแผงอกของเขาแรง ๆ ฉันได้แต่เงยหน้ามองเขาอย่างเงียบ ๆ เพราะเหนื่อยที่จะทะเลาะ คนตรงหน้าไม่ได้พูดอะไรต่อแต่สวมสร้อยให้ฉันคืนทั้ง ๆ ที่เรายังยืนมองตากันอยู่อย่างนั้น

"เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้มั้ยน้ำแข็ง" น้ำเสียงแผ่วเบาของคนตรงหน้าทำให้ฉันรู้สึกเหมือนกับว่าแขนขาชาจนขยับไม่ได้ ฉันพ่นลมหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะหันไปมองทิศทางอื่นเพราะไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูด ทั้ง ๆ ที่เคยผลักไสไล่ส่งฉันแทบตายแต่วันนี้กลับมาบอกว่าให้กลับไปเป็นเหมือนเดิม...

"...ไม่" ฉันตอบเสียงเบาก่อนจะเดินออกจากตรงนั้น ฉันรู้สึกว่าการกระทำของเขาเมื่อกี้มันไม่ดีต่อใจฉันนัก เขากำลังทำให้ฉันสับสนและกำลังปลุกปั่นเรื่องราวเก่า ๆ ที่ฉันลืมมันไปแล้วให้ฟื้นขึ้นมา

"ถ้าเรากลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้... เราเริ่มต้นกันใหม่ได้มั้ยน้ำแข็ง" ฉันเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าเพื่อไล่น้ำตาที่คลอเบ้าอยู่โดยไม่หันกลับไปมองคนด้านหลัง ความรู้สึกจุกในอกยิ่งทวีขึ้นเมื่อประโยคที่เขาตะโกนตามหลังมามันทำให้ฉันนึกถึงเรื่องราวเก่า ๆ ของเรา

"ฉันจะจีบเธอ! น้ำแข็ง!"

"..."

"ฉันจะจีบเธอ!"

.

.

.

เวลาต่อมา...

"ว่าไงแก งั้นฉันรอแกที่ลานจอดรถนะ" ฉันวางสายจากยัยแฟนเสร็จก็มุ่งหน้าไปรอที่ลานจอดรถตามที่นางบอก กว่าเพื่อนจะออกเวรได้ก็ปาไปสี่ทุ่มกว่าทำให้ฉันที่เสร็จงานแล้วต้องนั่งรอนางเพราะขี้เกียจกลับเอง

"อ้าวน้ำแข็งเพิ่งเลิกงานเหรอ" เสียงพี่เหมันต์ทักฉันขึ้นก่อนจะเดินไปยังรถคันข้าง ๆ

"เลิกนานแล้วค่ะ แล้วพี่ล่ะคะทำไมวันนี้กลับช้าจัง" ฉันตอบพี่เขาก่อนจะถามกลับบ้างเพราะปกติฉันไม่ค่อยเห็นพี่เขาอยู่ดึกขนาดนี้

"พอดีมีเครื่องมือแพทย์มาลงใหม่น่ะ พี่เลยต้องอยู่รับด้วย แล้วนี่เรากลับยังไง ให้พี่ไปส่งมั้ย"

"ขอบคุณมากค่ะแต่น้ำแข็งนัดกับแฟนไว้แล้วค่ะสักพักคงตามมา" ฉันส่งยิ้มให้พี่เขาอย่างที่เคยทำแต่แล้วก็ต้องสะดุดเข้ากับสายตาดุ ๆ ของใครบางคนที่มายืนอยู่ข้างพี่เหมันต์ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เขาอีกแล้ว! อัคคี!

"โอเค งั้นพี่กลับแล้วนะ ไว้เจอกัน"

"ค่ะ ขับรถดี ๆ นะคะ" ฉันพยักหน้าพลางส่งยิ้มให้พี่เหมันต์อีกครั้ง แต่ก็ยังเผลอไปสบตากับใครบางคนอีกจนได้ นายนั่นก็ดีแต่ทำหน้าดุใส่คนอื่นเขา นี่เขาเป็นบ้าไปแล้วหรือไง

ฉันยืนรอเพื่อนรักไม่นานนักนางก็วิ่งกระหืดกระหอบมาที่รถด้วยความรีบร้อน "รอนานปะแก โทษทีนะฉันแวะเข้าห้องน้ำอยู่" คนมาใหม่หันมาพูดกับฉันก่อนจะขึ้นรถไป

"ไม่อะ"

"แล้วแกเป็นไรอะทำไมทำหน้าแบบนั้น"

"เหนื่อย ๆ อะแก ไม่มีไรหรอก" ฉันตอบนางก่อนจะส่งยิ้มตาหยีให้แล้วหลับตาลงด้วยความอ่อนเพลีย ว่าแต่ทำไมฉันถึงเอาแต่คิดเรื่องเมื่อกลางวันนะ "ฉันจะจีบเธอ! น้ำแข็ง!" คำพูดของอัคคีดังก้องในหัวฉันซ้ำ ๆ ไหนจะตอนที่เขาใส่สร้อยคืนให้ฉันอีก คิดแล้วก็รู้สึกร้อนวูบวาบที่ใบหน้าอย่างบอกไม่ถูก ถึงตอนนี้จะรู้สึกหวั่นไหวกับคำพูดของเขาไปแล้วบ้าง แต่ฉันก็ยังเตือนตัวเองตลอดว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเขาอีก ฉันไม่อยากพาตัวเองกลับไปเจ็บอีกแล้ว