ตอนที่ 5 ใครดีข่าวอิ๊วตีหน้า

อัคนีมาส่งซีอิ๊วที่ห้าง เพราะเธอขอลงตรงนี้ ตอนแรกเขาไม่ยอมทำตามและยืนกรานที่จะไปส่งเธอที่มหาลัยเอง แต่ซีอิ๊วก็ยื่นคำขาดว่าถ้าเขาไม่ยอมทำตามที่เธอบอก ต่อไปเธอจะหนีหน้าเขา แม้แต่หน้าเธอก็จะไม่มอง เพราะแบบนั้นอัคนีเลยต้องจำยอม

ทันทีที่ตัวรถหยุดลง ซีอิ๊วก็สะพายกระเป๋าเข้าบ่า แถมยังมีสีหน้าขุ่นเคืองอยู่หน่อย ๆ เธอพยายามจะเปิดประตูลงจากรถไปลูกเดียว อัคนีจึงรีบยื่นมือเข้ามาคว้าข้อมือเล็กของเธอเอาไว้ก่อน

“ซีอิ๊ว” อัคนีเอ่ยปากเรียกชื่อของเธอ ร่างเล็กหยุดชะงักไปชั่วขณะ ก่อนใบหน้าจิ้มลิ้มของซีอิ๊วจะค่อย ๆ หันกลับมามองเขา ซีอิ๊วใจสั่นเล็กน้อยตอนเห็นแววตาวิงวอนที่อัคนีส่งมา แต่เธอก็ทำทีเหมือนไม่ได้สนใจ ถึงจะอ่อนไหวกับสายตาแบบนั้นของเขามากก็ตาม

“เราจะเป็นกันแบบนี้จริง ๆ เหรอ? เธอกับพี่จะทำตัวห่างเหินกันแบบนี้จริง ๆ เหรอ” อัคนีถามเพื่ออยากจะทราบความจริง เพราะเขาไม่เชื่อว่าซีอิ๊วอยากจะทำแบบนี้กับเขา ขนาดตัวเขาแม้ไม่ได้เจอเธอมานานหลายปีเขายังคิดถึงแต่เธอ และเขาคิดว่าซีอิ๊วเองก็คงจะคิดไม่ต่างไปจากเขา ซีอิ๊วเหมือนคนหัวแข็ง แต่แววตาของเธอเวลามองเขามันไม่ใช่ อัคนีไม่ได้คิดไปเอง ภายในเธออ่อนโยนแม้เปลือกนอกจะดูแข็งกระด้างมากก็ตามอัคนีรู้ดี ซีอิ๊วหัวใจสั่นเล็กน้อยยามเขาเอ่ยถาม คำถามที่ทำทั้งคนถามและคนฟังใจห่อเหี่ยวไปตาม ๆ กัน แต่ในเมื่อซีอิ๊วเลือกทางนี้ เธอเลือกที่จะทำแบบนี้แล้ว มันก็จะไม่มีอะไรสามารถเปลี่ยนใจของเธอได้

สำหรับอัคนี เขาเป็นเพียงรักแรกที่เธอเก็บเอาไว้ในใจนั่นแหละดีแล้ว..

“แล้วจะให้ทำตัวยังไง” แม้สีหน้าเวลาที่ตอบกลับมามันจะดูเฉยชามาก แต่แววตาของเธอที่มันสั่นไหวมิอาจลบล้างความอ่อนไหวในใจของเธอลงได้เลย อัคนีมองแววตาคู่นั้นของเธอออก

“แล้วเรา..ไม่ได้รักกันเหรออิ๊ว” อัคนียังถามต่อ คำถามที่ทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองกระจอกเหลือเกิน เหมือนยังรู้สึกกับเธออยู่ฝ่ายเดียว ที่เขาต้องรู้สึกแบบนี้เพราะซีอิ๊วเอาแต่หนี ไม่ยอมบอกสักทีว่ามันเพราะเรื่องอะไรทำไมเธอถึงได้หนีหน้าเขาไปตั้งแต่คราวนั้น อัคนีทั้งสงสัยและสับสน เขาอยากรู้อยากรู้เหตุผลของเธอเหลือเกิน

ซีอิ๊วสะตั้นไปชั่วขณะเมื่อเขาถามกลับมาแบบนั้น ในใจลึก ๆ เธอรู้ความจริงดี แต่เธอก็ต้องจำใจตอบออกไปเพื่อพยายามขับไล่เขาให้ออกห่างจากตัวเธอ

“รักอะไร มันผ่านมาหลายปีแล้วนะ แล้วความสัมพันธ์เราตอนนั้นก็เป็นแค่เด็กกันทั้งสองคน จะมาเอาอะไรกับความรักวัยนั้น” ซีอิ๊วไม่อยากให้เขาเข้ามายุ่งกับเธออีกแล้ว เธอไม่อยากเป็นต้นเหตุและไม่อยากเป็นสิ่งไม่ดีในชีวิตใครโดยเฉพาะกับอัคนี แม้คำตอบที่ตนเองพูดบอกกับคนพี่จะทำใจเจ็บอยู่บ้าง แต่ซีอิ๊วก็จำยอม อัคนีดวงตาเริ่มคลอน้ำเขาส่ายหน้าไปมาเบา ๆ ทั้งทอดสายตาเศร้ามองมายังเธอ

“แต่สำหรับพี่ แค่นั้นพี่ก็เรียกว่ารักแล้ว ทุกอย่างที่พี่เคยพูดเอาไว้กับเธอตอนนี้พี่ก็ยังรู้สึกแบบนั้นจริง ๆ แล้วพี่ก็รู้สึกได้ว่าพี่ไม่ได้คิดไปเองคนเดียว” เขาไม่ยอมรามือได้ง่าย ๆ เขากลับมาเจอเธอได้อีกครั้งมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ไม่ใช่ว่าตลอดระยะเวลาหลายปีเขาจะไม่พยายามลืมเธอ แต่เขาพยายามมากแล้วต่างหาก เขาถึงได้รู้ว่าห้องหัวใจของเขามันไม่สามารถรับใครเข้ามาได้อีก ถึงความสัมพันธ์ของเขากับเธอจะเป็นเพียงแค่วัยเยาว์ แต่วัยเยาว์ของเขาที่มีต่อเธอมันคือเรื่องจริงทุกอย่างมิใช่แค่อดีต แต่หมายถึงปัจจุบัน ในตอนนี้ในเวลานี้ด้วย

“พี่คิดไปเอง” ซีอิ๊วจนปัญญา เธอไม่รู้จะผลักอัคนีออกไปอย่างไรดี เธอคิดว่าเขาลืมเธอไปแล้วเสียอีก คิดว่าเขาคงจะไม่รู้สึกกับเธอเหมือนเดิมอีก แต่พอได้มานั่งคุยเรื่องเดิม ๆ ได้เห็นแววตาสีหน้าเธอถึงได้รู้ว่าอัคนียังเหมือนเดิมกับเธอทุกอย่าง เพิ่มเติมก็คือเขาโหยหาเธอมากกว่าตอนไหน ๆ และไม่ใช่ว่าซีอิ๊วไม่สงสารเขา เธอสงสารและเห็นใจ เธอถึงได้เลือกทางนี้เพราะมันดีที่สุดกับตัวของอัคนีแล้ว

อัคนีมองเสี้ยวใบหน้าของเธอที่ก้มลง ซีอิ๊วขบคิดและพยายามจะตัดใจ เธอกล่อมสมองของตัวเองอยู่ทุกวินาทีว่าเรื่องของเธอกับเขาให้มันเหลือไว้เพียงแค่ความทรงจำกับอดีตพอ เพราะเธอจำเป็นต้องทำ เธอต้องทำเพื่อปกป้องเขาจริง ๆ

ซีอิ๊วเงยหน้าขึ้นมา เธอเงียบและทอดสายตาเหม่อมองถนนเบื้องหน้า ก่อนจะเอี้ยวคอหันสายตาเย็นชามามองที่ร่างของอัคนีดังเดิม

“พี่คิดไปเอง เพราะฉันไม่เคยรักพี่ ไม่เคยเลย” ราวกับสายฟ้าที่ฟาดลงมาที่กลางทรวงอก ความรู้สึกเหมือนอยากจะร้องไห้ให้มันเป็นบ้า แต่น้ำตากลับไม่ไหลลงมาเลยสักหยด อัคนีนั่งนิ่งร่างแข็งอยู่ด้วยความรู้สึกแบบนั้น ส่วนซีอิ๊วพอพูดจบเธอก็เปิดประตูลงมาจากรถโดยไวเพื่อตัดบทสนทนาลงเพียงเท่านั้น แค่นั้นก็พอแล้ว อัคนีควรลืมเธอแล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้แล้ว

เพราะวันนี้เซ็งมาทั้งวัน ซีอิ๊วเลยไม่มีอารมณ์ไม่มีกระจิตกระใจอยากจะทำอะไร เธอเลยมานั่งเล่นคนเดียวเงียบ ๆ อยู่ที่ริมบึงหลังสถานีตำรวจแห่งหนึ่ง สถานีตำรวจแห่งนี้เป็นที่ทำงานของผู้เป็นลุงของเธอ เธอเลยใช้เส้นสายได้นิดหน่อย พอนั่งไปแล้วใจเริ่มสงบเธอเลยตัดสินใจเข้ามาในมหาลัยต่อ

กลายเป็นว่าการเรียนในเช้าวันนี้ซีอิ๊วขาดหมด ส่วนช่วงบ่ายก็ไม่มีเรียนแล้วด้วย เธอเลยว่าจะเข้ามาหาเพื่อน ๆ แทน แต่พอเท้าของซีอิ๊วเหยียบคณะได้เพียงแค่เสี้ยวปลายเล็บ เสียงโห่แซวของพวกเพื่อน ๆ ก็ดังระงมไปทั่วทั้งหน้าคณะ

“อีอิ๊วววว!!!!” เสียงของบิวตี้สาวหล่อของแก๊งร้องหาเธอขึ้น พร้อมกับร่างของเพื่อน ๆ นับห้าคนที่วิ่งกรู่เข้ามาหาเธอ บิวตี้วิ่งเข้ามากอดคอของเธอเอาไว้ด้วยรอยยิ้ม ส่วนซูซานก็สาดคำแซวใส่เธอในทันที

“อีดอกจะเอาผัวทำไมไม่บอกเพื่อนวะ! นี่มึงจะเซอร์ไพร์เพื่อนอ๋อ” ซูซานกล่าว ทว่าคำพูดนั้นดันทำซีอิ๊วยืนงงมองใบหน้าเพื่อนด้วยความไม่เข้าใจ

“อะไรวะ ผัวอะไร” ซีอิ๊วขมวดคิ้วสงสัยถาม จนบิวตี้ตอบขึ้นและยื่นมือถือเข้ามาเบื้องหน้าของเธอ

“ก็เนี่ยออกข่าวหน้าหนึ่ง ลูกท่านนายพลใหญ่หมั้นหมายกับลูกนาธิบดีจีน แล้วภาพมึงเนี่ยก็เมิ้งเกิ้งอยู่” ซีอิ๊วรีบยื่นมือเข้ามาจับเอามือถือจากมือของบิวตี้ ก่อนเธอจะเพ่งสายตาอ่านข่าว ข่าวนั้นมีภาพของเธอแปะติดอยู่กับอัคนี แล้วข่าวยังลงหน้าหนึ่ง ลงทุกสำนักข่าวด้วย

“ไอ้สัสเอ้ย” ซีอิ๊วสบถคำถ่อยทั้งถอนหายใจทิ้งจนลมแทบจะหมดปอด เธอพยายามจะผลักอัคนีออกไปจากชีวิตแท้ ๆ แล้วมามีข่าวแบบนี้เธอจะทำอย่างไรต่อดี เพราะสุดท้ายเธอจะทำอะไรเธอจะถูกจับตามองหมด แล้วก็จะเป็นข่าวหมดทุกสิ่งอย่าง ยิ่งเป็นแบบนี้ มันก็ยิ่งถอยห่างออกจากอัคนียาก ตอนแรกเธอว่าจะให้เรื่องนี้มันเงียบ คนรู้น้อยยิ่งดีแต่ดูตอนนี้ที่คนเขารับทราบกันเกือบจะทั่วทั้งประเทศ บัดซบจริง ๆ

ซีอิ๊วส่งมือถือคืนให้กับบิวตี้ พร้อมกับสีหน้าที่ดูเครียดหนักจนซูซานกับบิวตี้งุนงงหันหน้ามามองกัน ซีอิ๊วเดินออกมาจากฝูงเพื่อนหลังจากนั้น ข่าวลงเมื่อเช้าแถมคนเห็นเป็นล้านไปแล้ว แล้วใครกันล่ะที่เป็นคนตีข่าวเรื่องนี้ คงไม่ใช่อัคนีหรอกนะเพราะถ้าเป็นเช่นนั้น เธอจะตีแหกหน้าเขาหนัก ๆ ให้ดู คนดื้อรั้นแบบเขามันสมควรจะเจอเธอในเวอร์ชั่นนั้น..

###

คุยกับนักอ่าน

เอาแล้วววววว อิพี่อัคมันเริ่มแล้ว55555 รอดูความวายป่วงได้เลยค่ะ คุณพี่คิดว่าใครป่วงสุดถ้าไม่ใช่4555555