บทที่ 6

หลังจากโบกเรียกรถแท็กซี่ เจียงอวิ๋นซีก็มุ่งหน้าตรงไปยังฟู่ซื่อ

ระหว่างทางเธอได้รับสายโทรศัพท์จากเซี่ยเชียนหลานที่ถามว่าเธออยู่ที่ไหน เจียงอวิ๋นซีจึงเอ่ยไปตามตรงโดยไม่คิดมาก

ผลลัพธ์คือเซี่ยเชียนหลานร้อนรนกระวนกระวายจะตามมาที่นี่ให้ได้ โดยบอกว่าเพื่อนสาวคนสนิทต้องร่วมทุกข์ร่วมสุขกัน อีกฝ่ายจะตามมาช่วยกระหน่ำแทงฟู่เยี่ยนโจวสักสองแผลไปพร้อมกันกับเธอ

เจียงอวิ๋นซีห้ามไม่อยู่ จึงได้แต่ปล่อยตามใจอีกฝ่ายไป

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ตัวรถก็จอดสนิทลงตรงหน้าประตูทางเข้าของตึกสำนักงานใหญ่ฟู่ซื่อ

ท่ามกลางแสงแดดจัด ตึกอันสูงตระหง่านโอ่อ่าสะท้อนประกายแสงเจิดจ้าจนแสบตา เธออดไม่ได้ที่จะต้องหรี่ตาลงเล็กน้อย

สำนักงานใหญ่ของฟู่ซื่อเมื่อก่อนไม่ได้ตั้งอยู่ที่นี่ นี่คือตึกใหม่

เมื่อห้าปีก่อน ในวันที่ตึกหลังนี้ก่อสร้างเสร็จสมบูรณ์ ฟู่เยี่ยนโจวอารมณ์ดีมากจนดื่มเหล้าไปไม่น้อย หลังจากนั้นก็ผล็อยหลับไปในห้องทำงานประธาน

เธอคอยอยู่เคียงข้างเขาตลอดเวลา

ขณะที่เธอกำลังยืนอยู่ตรงหน้าบานหน้าต่างกระจกขนาดใหญ่ยักษ์เพื่อชื่นชมทัศนียภาพยามค่ำคืน จู่ๆ ทางด้านหลังก็มีใครบางคนขยับเข้ามาประชิดตัว

อ้อมแขนคู่หนึ่งยื่นมาจากทางด้านหลัง ก่อนที่เธอจะถูกโอบกอดเข้าไปในอ้อมอกที่อบอุ่น

น้ำเสียงอันอ่อนโยนของฟู่เยี่ยนโจวดังขึ้นที่ข้างใบหู

“มองอะไรอยู่เหรอ?”

“มองลงไปจากตรงนี้ วิวกลางคืนสวยมากเลย”

“วิวกลางคืนที่สวยขนาดนี้ มีแค่เธอเท่านั้นที่คู่ควรจะดูมันร่วมกับฉัน” เขาประทับจูบลงบนแก้มของเธอ “ซีซี เธอต้องอยู่เคียงข้างฉันตลอดไปนะ”

ขนตายาวของเจียงอวิ๋นซีสั่นไหวน้อยๆ ก่อนที่เธอจะละสายตากลับมา แล้วสาวเท้าก้าวฉับๆ เข้าไปในตึกฟู่ซื่อ

ในวินาทีที่ก้าวเท้าเข้าไปในลิฟต์ โทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้นทีครั้ง

เป็นข้อความจากฝ่ายบุคคลของฉินรุ่นส่งมา

เพื่อแจ้งให้เธอไปสัมภาษณ์งาน

เจียงอวิ๋นซีเก็บโทรศัพท์มือถือยัดใส่ลงไปในกระเป๋า มุ่งตรงขึ้นไปยังชั้นยี่สิบหกแล้วก้าวเข้าไปในห้องทำงานประธานทันที

ภายในห้องทำงาน ฟู่เยี่ยนโจวกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ บนใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความหงุดหงิดใจ คล้ายกับว่านั่งรอเธออยู่นานแล้ว

เจียงอวิ๋นซีเดินเข้าไปหา แล้ววางกระดาษแผ่นหนึ่งลงตรงหน้าเขาทันที

“ใบลาออกฉันสั่งพิมพ์ออกมาเรียบร้อยแล้ว นายเซ็นชื่อให้หน่อย ฉันจะได้ไปยื่นเรื่องตามขั้นตอนที่ฝ่ายบุคคล”

ฟู่เยี่ยนโจวยังคงนั่งนิ่งไม่ไหวติง

“ยังไม่เลิกประชดประชันอีกเหรอ?”

“ประชด? นายใช้ตาข้างไหนมองว่าฉันกำลังประชดกัน?”

“ถ้าเธอไม่ชอบใจที่อันซีเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องของเธอ ฉันจะสั่งให้หล่อนไปทำเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่มันสบายกว่านี้แทน ส่วนเธอก็ทำหน้าที่ผู้ช่วยพิเศษของเธอต่อไป หล่อนจะไม่มีทางเข้ามารบกวนเธอได้อีก”

ฟู่เยี่ยนโจวรู้สึกว่าตัวเองยอมอ่อนข้อให้แล้ว

ซึ่งเรื่องทำนองนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเลย

เพราะแต่ก่อน ไม่ว่าครั้งไหนก็ล้วนแต่เป็นเจียงอวิ๋นซีที่กุลีกุจอเข้ามาคอยตามงอนง้อเขาทั้งนั้น

อาจเป็นเพราะครั้งนี้เจียงอวิ๋นซีเล่นแง่หนักข้อเกินไปหน่อย ถึงขั้นลาออกไปหางานใหม่จริงๆ จนทำให้เขาเกิดความรู้สึกอึดอัดขัดเคืองราวกับมีบางสิ่งบางอย่างกำลังหลุดพ้นไปจากการควบคุม

เขาจึงเป็นฝ่ายยอมถอยให้ก้าวหนึ่งก่อน

ทว่าเจียงอวิ๋นซีกลับยังคงไร้ปฏิกิริยาตอบสนอง

ฟู่เยี่ยนโจวขมวดคิ้วมุ่น “หรือเธอจะบังคับให้ฉันไล่อันซีออกด้วยงั้นเหรอ? เจียงอวิ๋นซี เธออย่าได้คืบจะเอาศอก!”

“ฟู่เยี่ยนโจว” แววตาอันกระจ่างใสของเจียงอวิ๋นซีทอดมองตรงมา “สำหรับนายแล้ว ตกลงว่าฉันเป็นตัวอะไรกันแน่?”

ฟู่เยี่ยนโจวแค่นเสียงหึออกมาครั้งหนึ่ง เดิมทีเขาอยากจะพูดออกไปว่า “ก็แค่ผู้ช่วยพิเศษคนหนึ่งไม่ใช่หรือไง”

แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปาก เขากลับต้องเงียบงันไปเสียอย่างนั้น

เธอเป็นเพียงแค่ผู้ช่วยพิเศษจริงน่ะหรือ?

แน่นอนว่าย่อมไม่ใช่

ทว่าหากจะถามว่าเจียงอวิ๋นซีนับเป็นตัวอะไรนั้น คำถามนี้กลับทำให้เขาถึงกับงุนงงไปเลย

เจียงอวิ๋นซีคอยวิ่งตามหลังเขามาตั้งแต่อายุห้าขวบ ตลอดหลายปีมานี้ เธอเปรียบเสมือนเงาตามตัวของเขามาโดยตลอด

เขาเพลิดเพลินกับการถูกเธอเฝ้าติดตามอย่างสบายอกสบายใจ ยามอารมณ์ดีก็เหลียวหลังกลับไปมองเธอสักแวบหนึ่ง ยามอารมณ์ไม่ดีก็ทำตามใจชอบโดยไม่สนใคร

เพราะถึงยังไงเธอก็ไม่มีวันไปจากตนอยู่แล้ว

“เธอถามเรื่องนี้ไปทำไมกัน อยากให้ฉันมอบตำแหน่งฐานะอะไรให้งั้นเหรอ?”

น้ำเสียงของฟู่เยี่ยนโจวแฝงแววเยาะหยัน

เจียงอวิ๋นซีรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีเพื่อเอ่ยถามคำนี้ออกไป ทว่ากลับได้รับคำตอบรับเช่นนี้กลับมา

เธอพลันรู้สึกว่ามันช่างไร้สาระสิ้นดี

“เซ็นชื่อซะ นายโยกโย้ปฏิเสธไปเรื่อย หรือว่าเป็นเพราะอาลัยอาวรณ์ฉันกันแน่? แล้วแม่แฟนเด็กคนนั้นของนายรู้เรื่องหรือเปล่าล่ะ?”

“ไม่ต้องมาใช้วิธีพูดจาประชดประชันประชดให้โมโหหรอก เธออยากจะไปก็ไปเลย”

ฟู่เยี่ยนโจวหยิบปากกาขึ้นมา พลางเซ็นชื่อของตัวเองลงไป

“ไปจัดแจงส่งมอบงานสำคัญกับสวีเจ๋อซะ อย่าให้เรื่องส่วนตัวของเธอคนเดียวมาทำเรื่องใหญ่ของบริษัทฉันเสียเรื่อง”

“ได้สิ”

เจียงอวิ๋นซีหยิบใบลาออกขึ้นมา ก่อนจะหันหลังเดินออกไปทางข้างนอก

ท่าทางที่เป็นการเป็นงานเช่นนี้ ทำให้ฟู่เยี่ยนโจวหงุดหงิดใจขึ้นมาวูบหนึ่ง

เขาเอ่ยเสียงเข้มว่า

“เจียงอวิ๋นซี เธอคิดดูให้ดีๆ ก็แล้วกันนะ ก้าวเท้าออกจากประตูบานนี้ไปแล้ว วันข้างหน้าอย่าได้หวังว่าจะได้กลับมาที่ฟู่ซื่ออีกเลย!”

สิ่งที่ตอบกลับเขามา มีเพียงเสียงปิดประตูอย่างหนักหน่วงของเจียงอวิ๋นซี

ฟู่ซื่อ มันไม่มีที่ทางสำหรับเธอตั้งนานแล้ว

“พี่อวิ๋นซีคะ...”

เพิ่งจะเดินพ้นออกมา อันซีก็ก้าวเข้ามาขวางหน้าเจียงอวิ๋นซีเอาไว้ทันที

บนใบหน้าเล็กๆ อันน่าทะนุถนอมของเธอเต็มไปด้วยความร้อนใจ “พี่จะลาออกจากบริษัทไม่ได้นะคะ บริษัทกำลังต้องการพี่ เมื่อวานตอนที่พี่ไม่อยู่ ความร่วมมือก็เกิดปัญหาขึ้นมาหมดแล้ว พี่อยู่ต่อเถอะนะคะ!”

“ฉันลาออกเรียบร้อยแล้วล่ะ”

“ที่พี่ผิดใจกับประธานฟู่ เป็นเพราะฉันหรือเปล่าคะ...ถ้าอย่างนั้นฉันเป็นฝ่ายลาออกเองก็ได้ค่ะ พี่อย่าไปเลยได้ไหม?”

เจียงอวิ๋นซีมีสีหน้าเรียบเฉย “หลีกไป”

“พี่อวิ๋นซีคะ ถือว่าฉันขอร้องพี่แล้ว พี่อย่าระหองระแหงกับประธานฟู่เพราะฉันเลยค่ะ ทำแบบนี้ฉันจะรู้สึกผิดมากจริงๆ...”

อันซีละล่ำละลักพลางยื่นมือไปเหนี่ยวรั้งมือของเธอไว้

พนักงานจำนวนไม่น้อยที่อยู่ด้านนอกต่างก็มองตรงมาทางนี้แล้ว

เจียงอวิ๋นซีไม่คุ้นชินกับการถูกคนเยอะขนาดนี้มองราวกับเป็นตัวตลก เธอจึงพยายามสะบัดตัวออกเล็กน้อย

ทว่าอันซีกลับเกาะกุมพันธนาการเอาไว้แน่นเหลือเกิน

“ปล่อยนะ”

เจียงอวิ๋นซีสะบัดมือออกด้วยความรู้สึกต่อต้านอยู่บ้าง ร่างอันบอบบางของอันซีพลันถลาล้มไปด้านข้างอย่างแรง ก่อนจะกระแทกเข้ากับเครื่องพิมพ์เอกสารอย่างจัง

“โอ๊ย!”

เธอกุมท่อนแขนของตัวเอง พลางลงไปนั่งกองอยู่บนพื้น

ตรงบริเวณท้องแขนปรากฏรอยแผลครูดเป็นทางยาวจนมีเลือดซึมออกมา

“อันซี!”

ประตูทางด้านหลังถูกใครบางคนผลักเปิดออก ฟู่เยี่ยนโจวสาวเท้าก้าวยาวๆ เพียงไม่กี่ก้าวก็เข้าถึงตัว ยื่นมือเข้าประคองอันซีที่อยู่บนพื้นให้ลุกขึ้นมา

นัยน์ตาอันเฉียบคมของเขาตวัดมองมาที่เจียงอวิ๋นซี

“ในใจเธอมีความโกรธเคือง ระบายอารมณ์ใส่ฉันยังไม่สาแก่ใจอีกหรือไง ถึงต้องพาลไปลงที่อันซีด้วย?”

“ฉันไม่ได้ทำนะ เป็นเธอเองที่ดึงดันจะมาฉุดรั้งฉันไว้”

เจียงอวิ๋นซีจ้องมองเขาด้วยท่าทีนิ่งเฉย “ฟู่เยี่ยนโจว นายรู้จักฉันมาตั้งหลายปีขนาดนี้ ในสายตาของนาย ฉันเป็นคนใจคอคับแคบที่ชอบพาลใส่คนอื่นขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“ฉันเชื่อแค่สิ่งที่ตาตัวเองมองเห็นเท่านั้น!”

อันซีกอดแขนของฟู่เยี่ยนโจวเอาไว้แน่น “ไม่ใช่แบบนั้นนะ เยี่ยนโจว พี่อวิ๋นซีไม่ได้ตั้งใจหรอกค่ะ เป็นเพราะฉันอยากรั้งให้เธออยู่ต่อเอง...”

“ไม่จำเป็นต้องไปรั้งหล่อนไว้ ปล่อยให้หล่อนไสหัวไปซะ!”

“แต่ว่าพี่อวิ๋นซีทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยพิเศษให้คุณมาตั้งหลายปีเลยนะคะ...”

“ก็แค่ผู้ช่วยพิเศษคนหนึ่ง ใช่ว่าจะไม่มีคนอื่นมาทำแทนได้เสียเมื่อไหร่”

งั้นรึ?

ที่แท้แล้วเธอเป็นเพียงแค่คนที่จะมีหรือไม่มีก็ได้ และใครหน้าไหนก็สามารถเข้ามาแทนที่ได้เสมองั้นสิ?

“ฟู่เยี่ยนโจว ไอ้ชาติหมาเอ๊ย!”

หน้าประตูลิฟต์พลันมีเสียงตวาดลั่นดังขึ้นมาระลอกหนึ่ง

เซี่ยเชียนหลานสวมชุดสูทสไตล์ชาแนล วิ่งพุ่งเข้ามาโดยไม่สนภาพลักษณ์ คว้าตัวเจียงอวิ๋นซีดึงไปไว้ข้างหลัง ชี้ไปที่จมูกของฟู่เยี่ยนโจวแล้วเริ่มด่าทออย่างรุนแรง

“คำพูดเมื่อครู่ของแก ถ้าแน่จริงก็พูดออกมาอีกครั้งสิ!?”

“แกเอ่ยคำพูดแบบนี้ออกมา ไม่กลัวฟ้าผ่าตายรึไง! ฟู่เยี่ยนโจว แกมันสารเลวจนลืมไปแล้วเหรอว่าตอนที่แกเข้ามารับช่วงกิจการฟู่ซื่อใหม่ๆ ยุ่งมากเสียจนหัวหมุน เป็นใครกันแน่ที่อยู่เคียงข้างแกทั้งกลางวันกลางคืน?!”

“ตอนที่แกโหมงานหนักจนโรคกระเพาะกำเริบแล้วมานอนสำออยอยู่ที่นั่นตอนกลางดึก เป็นใครกันฮะที่คอยเฝ้าแกอยู่ทั้งคืน ทั้งคอยรับใช้ประคบประหงม ต้มโจ๊กทำกับข้าวให้แก?!”

“พี่น้องปัญญาอ่อนพวกนั้นของแกเอาแต่พูดคำว่า ‘พี่สะใภ้’ ติดปากอยู่ทุกวัน แกกลับไม่คัดค้านเลยสักแอะ ตอนนี้เพื่อยัยแอ๊บแบ๊วตาใสคนนี้กลับเริ่มขีดเส้นแบ่งความสัมพันธ์กับซีเป่าแล้วเหรอ!?”

“แม่งเอ๊ย สิบเก้าปีเชียวนะ! ซีเป่าเธอคอยปรนนิบัติเอาใจใส่แกมาสิบเก้าปีแล้ว!”

“สิบเก้าปีนะ ไม่ใช่สิบเก้าวัน แล้วก็ไม่ใช่สิบเก้าเดือนด้วย! ฟู่เยี่ยนโจว แกเสวยสุขจากความรักที่ซีเป่าทุ่มเทให้แกอยู่ฝ่ายเดียวมาตั้งสิบเก้าปีได้อย่างหน้าตาเฉย วันนี้แกทำกับเธอแบบนี้ จิตสำนึกของแกไม่เจ็บปวดบ้างหรือไง?!”

หลังจากที่เซี่ยเชียนหลานระเบิดอารมณ์ออกมายกหนึ่ง ห้องทำงานทั้งชั้นก็เงียบกริบ

ฟู่เยี่ยนโจวมองไปยังเจียงอวิ๋นซี

เธอเองก็กำลังมองเขาอยู่เช่นกัน แววตาสั่นไหวเล็กน้อย

คำพูดของเซี่ยเชียนหลาน แทงเข้าไปถึงส่วนลึกที่สุดภายในจิตใจของเธอ นั่นคือคำพูดที่เธออยากจะถามมาโดยตลอดแต่กลับพูดไม่ออก

ฝ่ามือของฟู่เยี่ยนโจวกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย

เขาดึงอันซีเข้ามาข้างกายของตัวเองเล็กน้อย

“เป็นฉันที่ไปอ้อนวอนขอให้เจียงอวิ๋นซีมาคอยเอาอกเอาใจฉันงั้นเหรอ? ฉันไม่เคยยอมรับเลยว่าเธอคือว่าที่คุณนายฟู่!”