บทที่ 5

สายตาของฟู่เยี่ยนโจวกวาดมองไป เห็นดวงตาทั้งสองข้างของเธอแดงก่ำราวกับกระต่าย

อารมณ์โกรธภายในใจจึงถูกกดข่มลงไปบ้าง

“ไม่เกี่ยวกับคุณหรอก คุณเพิ่งมาใหม่ ไม่เข้าใจอะไรเลยมันเป็นเรื่องปกติ”

“เยี่ยนโจว...”

อันซีโผเข้าหา ซุกหน้าลงกับแผงอกของเขา พลางสะอึกสะอื้นร้องไห้อย่างเศร้าโศกเสียใจเป็นล้นพ้น

ฟู่เยี่ยนโจวรู้สึกหงุดหงิดใจขึ้นมาครู่หนึ่งโดยไม่มีที่มาที่ไป

หากเป็นเจียงอวิ๋นซีอยู่ด้วย จะไม่มีทางเกิดความผิดพลาดแบบไม่น่าให้อภัยแบบนี้ขึ้นแน่นอน

ต่อให้เกิดข้อผิดพลาดขึ้นมาจริงๆ เธอก็แค่ยอมรับอย่างสงบเงียบ หลังจากนั้นค่อยทบทวนแก้ไข และเสาะหาวิธีกู้สถานการณ์

พอกลับมาถึงบริษัท ฟู่เยี่ยนโจวข้าวยังไม่ตกถึงท้องสักเม็ด ก็รีบโทรศัพท์สายตรงหาฝ่ายคู่ค้าด้วยตัวเองทันที

หลังจากต่อรองกับอีกฝ่ายอยู่นานหลายชั่วโมง แดเนียลถึงยอมตกลงให้โอกาสพวกเขาสักครั้ง

เวลานัดหมายถูกกำหนดขึ้นในอีกไม่กี่วันให้หลัง

เมื่อสะสางปัญหาเสร็จสิ้น ฟู่เยี่ยนโจวก็อารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง

ตอนเดินออกจากห้องทำงานประธาน ก็นึกไม่ถึงว่าจะพบว่าอันซียังคงนั่งประจำอยู่ที่โต๊ะทำงานเช่นกัน

“เยี่ยนโจวคะ...ปัญหาเป็นยังไงบ้างแล้ว?”

“คลี่คลายแล้วล่ะ”

“จริงเหรอคะ? ดีจังเลยค่ะ! คุณนี่สุดยอดไปเลย!”

ดวงตาของอันซีทอประกายเจิดจ้าขึ้นมาทันที

ฟู่เยี่ยนโจวอารมณ์ดีขึ้นเป็นกองในพริบตา

เขาชอบสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเทิดทูนบูชาแบบนี้ของอันซี เพราะนั่นคือการยกย่องสรรเสริญที่วิเศษที่สุดที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะมอบให้แก่ผู้ชายได้

ทว่าในแววตาของเจียงอวิ๋นซี เขากลับไม่มีวันได้มองเห็นประกายแบบนี้เลย

เธอมักจะทำตัวเย็นชาอยู่เสมอ ยามเกิดเรื่องก็ไม่เคยส่งเสียงโวยวายอาละวาดหรือทำตัวออดอ้อนออเซาะ

ต่อให้ฟ้าถล่มลงมา เธอก็ไม่มีวันมุดหัวร้องไห้ซบในอ้อมอกของเขา มีแต่จะช่วยเขาหยัดยืนแบกรับมันไปด้วยกัน

ช่างดูสงบนิ่งเกินไป และจืดชืดสิ้นดี

“ดึกมากแล้ว กลับไปพักผ่อนเถอะ”

ฟู่เยี่ยนโจวเป็นฝ่ายยื่นมือไปกุมมือของเธอไว้ก่อน

อันซีเบิกบานใจยิ่งนัก เดินทอดน่องตามหลังฟู่เยี่ยนโจวลงมาจนถึงชั้นล่างด้วยกัน

เดิมทีเธอคาดหวังไว้ลึกๆ ว่า ฟู่เยี่ยนโจวจะพาเธอกลับไปยังวิลล่าของเขาด้วยกัน แต่ฟู่เยี่ยนโจวกลับเพียงแค่สั่งให้คนขับรถไปส่งเธอกลับที่พักของตัวเองเท่านั้น

ส่วนตัวเขาขับรถมายบัคคันหนึ่ง กลับไปยังวิลล่า

หลังจากชำระล้างร่างกายและล้มตัวลงนอน ฟู่เยี่ยนโจวเคลิ้มหลับไปจนถึงกลางดึก ก็ต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกปวดเกร็งระลอกหนึ่ง

เขาเป็นโรคกระเพาะ

อาหารค่ำก็ไม่ได้กิน ประกอบกับช่วงไม่กี่วันมานี้นอนหลับไม่สนิทเลยสักคืน เวลานี้จึงเจ็บปวดจนยากจะข่มตาหลับลงได้

เขาเอื้อมมือไปกดกริ่งห้องแม่บ้าน

ไม่นานนัก ประตูห้องก็ถูกผลักให้เปิดออก ป้าเฉินเดินกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยความลนลาน “คุณผู้ชายคะ นี่โรคกระเพาะกำเริบขึ้นมาอีกแล้วเหรอคะ? ตายจริง เดี๋ยวป้าจะรีบไปหายามาให้คุณเดี๋ยวนี้เลยค่ะ!”

ป้าเฉินย่อตัวนั่งลง หยิบยาโรคกระเพาะออกมาจากลิ้นชักชั้นที่สามใต้ตู้ใบนั้นด้วยความคุ้นเคยเป็นอย่างดี

“ยังดีที่คราวก่อนคุณเจียงช่วยเตือนป้าไว้ บอกว่าช่วงนี้คุณผู้ชายโหมงานหนักมาก ยาโรคกระเพาะชนิดที่คุณกินเป็นประจำต้องเตรียมพร้อมไว้ให้ดี...”

ฟู่เยี่ยนโจวดื่มน้ำอุ่นตามเพื่อกลืนยาลงคอไป แววตาสะท้อนอารมณ์ความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา

“พรุ่งนี้ป้าจะตุ๋นน้ำซุปบำรุงกระเพาะอาหารให้คุณกินสักหน่อยนะคะ วันก่อนน้ำซุปโสมของคุณเจียงไม่รู้ว่าทำยังไง ทั้งช่วยบำรุงกระเพาะแถมยังอร่อยด้วย เดี๋ยวป้าลองโทรไปถามเธอหน่อยดีกว่า...”

ป้าเฉินหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

แม้ว่าดึกป่านนี้คุณเจียงน่าจะนอนหลับไปแล้ว แต่เธอเคยพูดไว้ว่า ขอเพียงเป็นเรื่องของคุณผู้ชาย เธอก็พร้อมรอรับคำสั่งตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง

ป้าเฉินกดโทรออกไปยังหมายเลขปลายทาง

หลังจากเสียงสัญญาณดังอยู่ไม่กี่ครั้ง ปลายสายก็กดรับ

ป้าเฉิน “คุณเจียงคะ ซุปกระเพาะหมูตุ๋นโสมคนเมื่อคราวก่อนของคุณ ตุ๋นยังไงเหรอคะ?”

เจียงอวิ๋นซีที่กำลังนอนหลับจนถึงกลางดึก จู่ๆ ก็ได้รับโทรศัพท์สายหนึ่ง สมองที่มึนงงจึงยังไม่ทันได้ประมวลผลไตร่ตรองให้ดี

เธอจึงเอ่ยปากพูดออกไปโดยไม่รู้ตัว “ใช้ตังเซียมสิบห้ากรัม กระเพาะหมูหนึ่งลูก ขิงแห้งกับเนื้อวอลนัตอย่างละหกกรัม...”

พอพูดจบ เธอก็เพิ่งจะฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

เธอรีบกดตัดสายโทรศัพท์ทิ้งโดยพลัน

ความง่วงเหงาหาวนอนมลายหายวับไปเกินครึ่ง

ฟู่เยี่ยนโจว...

โรคกระเพาะกำเริบงั้นเหรอ?

“แปลกจริง พูดจบทำไมถึงชิงวางสายไปดื้อๆ ล่ะเนี่ย”

ป้าเฉินวางโทรศัพท์มือถือลง พอหันหน้ากลับมา ก็ประสานสายตากับดวงตาคมกริบคู่หนึ่งเข้าพอดี

ฟู่เยี่ยนโจว “หล่อนพูดว่าอะไรบ้าง?”

“ก็แค่ขั้นตอนการตุ๋นน้ำซุปน่ะค่ะ คุณเจียงพูดจบก็วางสายไปเลย...คุณผู้ชายคะ ป้าขอตัวไปเตรียมซุปโสมก่อนนะคะ เริ่มตุ๋นตอนนี้ พอถึงตอนเช้าจะได้ที่กำลังดีเลยค่ะ”

“อืม”

ฟู่เยี่ยนโจวขานรับส่งเดชไปทีหนึ่ง แต่อารมณ์กลับแจ่มใสขึ้นมากโขเสียอย่างนั้น

เป็นอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด เจียงอวิ๋นซียังคงเป็นห่วงเป็นใยเขาอยู่ดี

ในอดีตใช่ว่าพวกเขาจะไม่เคยทะเลาะเบาะแว้งกันมาก่อน แต่ทุกครั้งผ่านไปไม่เกินสองวัน เจียงอวิ๋นซีก็จะเป็นฝ่ายยอมอ่อนข้อให้ก่อนเสมอ

เธอไม่ได้ขอโทษ แค่จู่ๆ ก็ส่งข้อความมา

ยกตัวอย่างเช่น “ฉันซื้อโจ๊กกุ้งสดมาฝากคุณด้วยนะ” “ใต้ตึกมีร้านอาหารเสฉวนมาเปิดใหม่ร้านหนึ่งล่ะ” “วันนี้ฉันเจอแมวน่ารักมากๆ ตัวหนึ่งด้วย” หรือ “แสงแดดของวันนี้งดงามมากเลยล่ะ”

ครั้งนี้ก็คงไม่ต่างกัน

พรุ่งนี้ เธอจะต้องกลับมาอย่างว่าง่ายแน่นอน

วันรุ่งขึ้น ฝนหยุดฟ้าเปิดแล้ว

แสงแดดลอดผ่านผ้าม่านแทรกตัวเข้ามา นำพาความรู้สึกอันสดใสมาให้เล็กน้อย

เซี่ยเชียนหลานคาบขนมปังรีบร้อนออกไปทำงานแต่เช้าตรู่ โดยก่อนไปได้มอบเครื่องช็อตไฟฟ้าป้องกันตัวให้เธอชิ้นหนึ่งอย่างใส่ใจยิ่ง

เจียงอวิ๋นซีทั้งขำทั้งเครียด “ฉันคงไม่ซวยขนาดที่จะไปเจอพวกโรคจิตหรอกมั้ง?”

“นี่เอาไว้กันฟู่เยี่ยนโจว เขาน่ะน่ากลัวยิ่งกว่าพวกโรคจิตเสียอีก”

ฟู่เยี่ยนโจวเนี่ยนะ?

เขาคงบ้าไปแล้วถึงจะตามมาพัวพันกับเธอ

หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ เจียงอวิ๋นซีก็คืนอพาร์ตเมนต์ที่เคยเช่าไว้ก่อนหน้านั้น

เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น ต่อให้เธอใจกล้าแค่ไหนก็ไม่กล้าอยู่ต่อแล้ว

เธอหาคนมาช่วยเก็บข้าวของจนเรียบร้อย แล้วย้ายมาพักอยู่ที่นี่กับเซี่ยเชียนหลานเป็นการชั่วคราว

กว่าจะจัดการทั้งหมดนี้เสร็จสิ้น ก็ล่วงเลยเข้าสู่ช่วงบ่ายคล้อยแล้ว

เธอนอนแผ่อยู่บนเตียง ไถหน้าจอโทรศัพท์มือถือไปเรื่อยๆ อย่างเลื่อนลอยอยู่บ้าง

เงินเดือนที่ฟู่เยี่ยนโจวเคยมอบให้นั้นไม่น้อยเลย เงินเก็บจึงมากพอให้เธอใช้ชีวิตสุขสบายไปได้พักใหญ่ ทว่าตอนนี้ในใจของเธอกลับเคว้งคว้าง ไม่มีอารมณ์จะไปพักร้อน แต่อยากหางานทำสักหน่อย

เธอส่งเรซูเม่ออกไปทีเดียวหลายฉบับรวด

ประวัติการทำงานของเธอโดดเด่นยอดเยี่ยม ไม่นานนักก็มีข่าวคราวเรื่องสัมภาษณ์งาน

เมื่อนัดหมายเวลากันเรียบร้อย ในขณะที่เจียงอวิ๋นซีกำลังจะกดออกจากหน้าจอแอปพลิเคชัน จู่ๆ เธอก็ตระหนักถึงความผิดปกติบางอย่าง

ฉินรุ่นกรุ๊ป

เมื่อครู่เธอเพิ่งจะพลั้งมือส่งเรซูเม่ให้บริษัทนี้ไปด้วย

“อ้าว...”

เจียงอวิ๋นซีดีดตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียง พร้อมดวงตาเบิกกว้าง

ฉินรุ่นกรุ๊ปกับฟู่ซื่อเป็นคู่แข่งทางการค้ากัน

ส่วนฉินสือวั่ง ประธานของฉินซื่อ ยิ่งเป็นศัตรูคู่อาฆาตกับฟู่เยี่ยนโจว

นับตั้งแต่ฟู่เยี่ยนโจวเข้ามาสืบทอดกิจการของฟู่ซื่อ น้อยครั้งมากที่เขาจะเพลี่ยงพล้ำ ความพ่ายแพ้เพียงไม่กี่ครั้งที่มี ล้วนเสียท่าในเงื้อมมือของฉินสือวั่งทั้งสิ้น

พลอยทำให้เธอไม่มีความประทับใจที่ดีต่อฉินซื่อไปด้วยเช่นกัน

จำได้ว่าตอนที่นักข่าวในแวดวงธุรกิจมาสัมภาษณ์ก่อนหน้านี้ เธอยังเป็นตัวแทนของฟู่ซื่อ นั่งอยู่หน้ากล้องและเหน็บแนมฉินรุ่นกรุ๊ปทั้งต่อหน้าและลับหลัง

ทว่าตอนนี้กลับส่งเรซูเม่ไปถึงมือของฝั่งตรงข้ามเสียได้

ช่างเป็นการหาเรื่องใส่ตัวให้ถูกเหยียดหยามโดยแท้

จะดึงกลับคืนก็ไม่ทันการณ์แล้ว เจียงอวิ๋นซีทำได้เพียงอธิษฐานให้ฝ่ายบุคคลของฉินซื่อตาถั่ว มองข้ามเรซูเม่ของเธอไปเสีย

…

แต่ผ่านไปแค่วันเดียว นัดหมายสัมภาษณ์งานที่เดิมทีตกลงกันไว้ของเจียงอวิ๋นซี ก็ถูกแจ้งยกเลิกกะทันหัน

ไม่ใช่แค่บริษัทนี้ที่เดียว

นอกเหนือจากเรซูเม่ฝั่งฉินซื่อที่เงียบหายเข้ากลีบเมฆแล้ว บริษัทอื่นๆ ต่างก็พากันปฏิเสธเธออย่างนุ่มนวล

เจียงอวิ๋นซีตระหนักถึงความไม่ชอบมาพากล จึงเอ่ยปากสอบถามถึงสาเหตุด้วยน้ำเสียงสุภาพ

เจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลของบริษัทหนึ่งเห็นว่าเธอมีท่าทีสุภาพ จึงช่วยเอ่ยเตือนอ้อมๆ ด้วยความหวังดี

“คุณเจียงคะ ทางฟู่ซื่อแจ้งมาว่าคุณยังมีภาระงานที่ส่งมอบไม่เรียบร้อย และยังคงถือเป็นพนักงานของฟู่ซื่ออยู่ สถานการณ์แบบนี้ทางเราเองก็ไม่มีปัญญาจะจ้างคุณได้จริงๆ คุณเข้าใจใช่ไหมคะ?”

“ฉันเข้าใจแล้วค่ะ”

เจียงอวิ๋นซีวางสายโทรศัพท์ คิ้วเรียวงามขมวดมุ่นเข้าหากัน

ฟู่เยี่ยนโจวเกิดบ้าคลั่งอะไรขึ้นมา?

หลังจากทบทวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอก็กดต่อสายไปยังเบอร์โทรศัพท์มือถือของสวีเจ๋อ

น้ำเสียงของสวีเจ๋อเต็มไปด้วยความดีใจระคนประหลาดใจ “คุณเจียงครับ คุณจะกลับมาเมื่อไหร่ครับ?”

“ฉันจำได้ว่าฉันยื่นใบลาออกไปแล้วนี่คะ ทำไมถึงยังบอกว่าฉันเป็นพนักงานของฟู่ซื่ออยู่อีก?”

ปลายสายพลันเงียบสงัดลงไปในทันใด

เนิ่นนานผ่านไป ถึงมีน้ำเสียงเยือกเย็นสายหนึ่งดังแว่วมา “เธอคิดว่าตัวเองเป็นคุณนายประธานบริษัทจริงๆ หรือไง? นึกจะมาก็มานึกจะไปก็ไป? ถ้าอยากลาออกจริงๆ ก็กลับมาเดินเรื่องตามขั้นตอนที่บริษัทเอง!”

เป็นฟู่เยี่ยนโจว

เขาช่างเชี่ยวชาญเรื่องการทิ่มแทงใจของเธอเสียจริง

เจียงอวิ๋นซีเม้มริมฝีปากแน่น “อีกหนึ่งชั่วโมงฉันจะไปถึงฟู่ซื่อ”