เข้าสู่ระบบเจียงอวิ๋นซีถูกคนโรคจิตคุกคาม เธอเดินเข้าโรงพยาบาลไปด้วยสภาพสะบักสะบอมดูไม่ได้ ระหว่างนั่งรอขานหมายเลขคิวอยู่ตรงระเบียงทางเดิน เธอก็เหลือบไปเห็นฟู่เยี่ยนโจวกำลังโอบกอดหญิงสาวท่าทางอ้อนแอ้นบอบบาง พลางปลอบประโลมด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เธอมองผู้ชายตรงหน้าที่ตัวเองปักใจรักมาตั้งแต่เยาว์วัยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ก่อนหน้านี้ฉันส่งข้อความหานาย นายไม่เห็นรึไง?” “วันนี้เป็นวันเกิดของอันซี ฉันไม่อยากทำเธอหมดสนุก อีกอย่าง ใครมันจะไปรู้ว่าเธอจะเจอคนโรคจิตเข้าจริงๆ” เขาขมวดคิ้วเข้มคู่คม แววตาฉายแววรังเกียจเดียดฉันท์ “เธอถูกทำให้แปดเปื้อนไปแล้วหรือยัง?” เจียงอวิ๋นซีรู้สึกราวกับร่วงหล่นลงสู่ห้องแช่แข็งอันเย็นเยือก วันถัดมา เธอได้ยื่นจดหมายลาออก ทว่าฟู่เยี่ยนโจวกลับไม่ได้ใส่ใจมันเลยสักนิด “หล่อนน่ะเชื่องยิ่งกว่าหมาเสียอีก ไม่จำเป็นต้องให้ฉันเรียกหรอก เดี๋ยวก็ซมซานกลับมาขอความเมตตาเองนั่นแหละ” แต่ทว่าในครั้งนี้ เจียงอวิ๋นซีกลับจากไปอย่างเด็ดขาด ... ครึ่งปีต่อมา ณ เวลาตีสอง ฟู่เยี่ยนโจวนั่งอยู่ภายในรถยนต์ และกดโทรออกไปยังเบอร์โทรศัพท์ที่เขาท่องในใจมานับครั้งไม่ถ้วน ทันทีที่สายต่อติด น้ำเสียงของเขาก็ตึงสั่นเครือ “ฉันคิดถึงเธอนะ” ทว่าปลายสายกลับมีเสียงหัวเราะเย้ยหยันดังตอบกลับมา “ประธานฟู่ ดึกดื่นค่ำคืนไม่ยอมหลับนอน แต่กลับมาสารภาพรักกับผมตรงนี้ มันหมายความว่ายังไงกัน?” น้ำเสียงของฟู่เยี่ยนโจวเต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่ง “ซีซีล่ะ ให้เธอรับสายเดี๋ยวนี้!” ฉินสือวั่งก้มมองหญิงสาวใต้ร่างที่มีนัยน์ตาหวานฉ่ำ ริมฝีปากบางหยักโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แฝงความร้ายกาจ “เวลานี้ กำลังยุ่งได้ที่เลยล่ะ ไม่ว่างหรอก”
